Serokê Amerîkayê Donald Trump dîsa gotiye, ”Amerîkayê sîleh şandin ji gelê Îranê ra ji bo ku li hemberî rejîmê bi kar bînin. Lê kurdan sîleh nedan xelkê Îranê.”
Donlad Trump ev çend car in vê îdîaya xwe dubare dike. Berpirsiyarên partiyên kurd ên Kurdistana Başûr û Rojhilat giş vê îdîa Donald Trump red dikin, dibêjin Amerîkayê tu sîleh nedane me, îdîa Donald Trump ne rast e...
Meleyên Îranê yên çete gotine me Tengava Hurmuzê dîsa girtiye, kî ji wir derbas be piştgiriya dijminê me dike, emê lêxin.
Mêrikan bûne keleşên, korsanên deryayê, dibêjin ya hûnê xûgê bidin me, ya jî em
nahêlin hûn ji vir derbas bin.
Ji ber tirsonekiya serokên Ewrûpayê meleyên çete diwêrin vê keleşiyê bikin.
Miletê bêdewlet bindest e, tim perîşan e, wek peza li çolê, ji
kerî mabe nêçîra guran e.
Miletê bindest tim di bin êrîşî da ye, tim mecbûrî
koçberiyê û revê ye. Miletê bindest li welatê xwe ne azad e, jiyana êsîran dijî.
Berdevkê Tevgera Vejînê Ferîd Azad ji ber hin parvekirinên xwe yên di medyaya
sosyal da hat girtin, berê cezayê hefsa malê danê.
Piştî hat berdan, ji ber ku li ber edlîyê şelfîyek girtiye dîsa hat girtin. Pûlisê tirafîkê midaxele
kir, got tu nikanî li vir risim bigirî.
Got dimrim, dibehecim, ceh jî dibêje ez birinc im. Him bûne heval û mitefikên dewleta dagirker, li hemberî zulma li miletê wan dibe tim kerr û lal in, him jî di medyaya sosyal da pesnê partiya xwe didin, kesên welatparêz, serxwebûnxwaz rexne dikin.
Dewlet çi zulmê li kesên ne ji wan dike dengê xwe nakin, rojekê zulma dewletê rexne nakin, lê dîsa jî di meclîsa tirkan da xwe nûnerên kurdan dihesibînin.
Min çend şiîrên Turgut Uyar wergerandin kurmancî. Turgut Uyar şairekî tirk e, şairekî bi nav û deng e.
Min ji van şiîrên camêr pir hez kir.
Jixwe şiîrên Turgut Uyar hema hema gişk xweş in, gişk wek aforîzmeyan, wek gotinên pêşîyan in. Di medyaya sosyal da şiîrên herî zêde tên parvekirin.
Hêvî dikim kêfa hin xwendevanên min jî ji wan ra were.
Pêşiyên me gotine darî xwar e, hosteyî rast e. Yanî şaşî, kêmasî ne ji hoste da ye, ji malezemeyê da ye. Malzemeyê hoste ne baş e.
Yê me kurdan darî rast e, hosteyî xwar e. Hosteyên me ne tu hoste ne, ne erbabên karê xwe ne. Ne ew siyasetmedarên kanibin miletê xwe ji bindestiê xelas bikin, bigihînin azadiyê.
Miletê me fedekar e, canfîda ye, ji bo azadî û serxwebûna xwe her fedekariyê
dike. Lê serokên me ne serok û siyasetmedarên baş in, ne erbabên karê xwe û serokatiya xwe ne.
Serok û berdevkên hukûmeta dewleta tirkan pir pesnê demokrasiya xwe didin, xwe dikin milyaket. Dibêjin efendim kurd birayên me ne, em ji kurdan pir hez dikin, em tu
carî ferqê naxin nabêna tirk û kurdan.
Vireke bi boçik e. Em miletekî bindest
in, welatê me hatiye dagirkirin. Zimanê me qedexe ye, zarokên me bi kurdî perwerde nabin.
Zanîngehên me, dibistanên me tune ne.
Dagirkerên welatê me gişk di rû da dostên hev xuya nekin jî, carnan
nabêna wan xera bibe jî guhên wan tim li ser hev e, di bin ra dost û mitefikên hev in.
Deve çiqas ji hev dûr biçêrin jî guhên wan tim li ser hev e.
Erdogan û Colanî di rû da xwe dûrî Îranê
nîşan bidin jî di bin ra dostên hev in.
Şerê nabêna wan yê dê û dotê ye, li hemberî me tim dost û mitefikên hev in.
Wek her civatê, di nava me da jî, di qada siyasetê da jî kesên cahil, nezan, totikvala, kesên bêmeju, kesên serhişk pir in.
Ji ber ku
qafê wan wek kelaxê vale ye serê xwe bi tu tiştî ra naêşînin.
Dinya xan jî bibe,
xerabe jî bibe qet ne xema wan e. Ew li rehetiya xwe, li kêfa xwe mêze dikin.
Bindestiya miletê wan qet ne xema wan e, fena merivên azad, bêkêmasî, ne bindest dijîn.
Desthilanîn feraca xêrê ye, li hemberî êrîşan dibê meriv xwe bêdeng û sil neke,
dest bibe xwe, heqaretan bêbersîv nehêle.
Gava tu deng nekî ewê bêtir heqaretê li te bikin û li hustuyê te siwar bin.
Zarokê dest nebe xwe di nava hevalan da tim dipelçiqe, neheqî û heqaret lê
dibe. Her kes diwêre bela xwe tê bide.
Neviyên me, Aras û Ronî bi rê da ne tên ba me. Lema wext tune bala xwe bidim rojevê, medyayê û li gorî wê nivîsekê binivîsînim. Ji dêlî wê va, wek xwarina malhizirî ezê ji hin fîlozofan çend gotinên xweş pêşkêşî we bikim. Hêvî dikim kêfa we ji wan ra were.
-Bêyî perwerdekirina dil, perwerdekirina aqil ne perwerde ye.
Gava ûjdan tunebe meriv bibe xwedî zanîn talûke ye.
Arîstoteles
-Yê ker be û xwe pezkûvî bihesibîne, gava xwe di ser xendekê ra çind dike rastiyê ferq dike.
Leonardo Da Vîncî
Te gelek îmkanên bêhempa dan me kurdan.
Te desteg da me em zimanê xwe bi pêş xin, em gelek kovar û rojnameyên kurdî biweşînin, bi
hezaran kitêban çap bikin.
Te îmkan da me em zarokên xwe bi kurdî perwerde bikin.
Te ji me gelek kes anîn meqamên bilind, te di meclîsa xwe da em kirin wekîlên
xwe.
Rahmî Koç yek ji tirkên herî zengîn e, xwedî holdîng e, 95 salî ye, lê hîn jî kamil nebûye, zirzopekî li dera hanê ye.
Rahmî Koç, do li Îzmîrê, di vekirna nexweşxaneyekê da bi
navê henekê, li hemberî jinên kurd bêedebîyeke pir mezin kir.
Vî bêedebê xirifî cilqiyeke mezin kir, got:
Ji bo ku Kurdistana serbixwe çênebe tirk li dij in azeriyên Îranê bibin xwedî dewlet. Dibêjin heger Îran perçe bibe, azerî serxwebûna xwe îlan bikin, Kurdistan jî ewê çêbe, wê demê mala me ewê bişewite. Ji bo wê jî gerek em nehêlin Îran perçe bibe.
Erol Mutercimlerê tirk gotiye, akademîsyenekî azerî fikrê min rexne kiriye,
gotîye Îran perçe bibe ewê dewleta azerî-tirk ava bibe, çima tu li dijî
perçebûna Îranê yî?
Erol Mutercimler jî gotiye:
.jpg)
Kitêba min Rojnivîskên Sirgûnekî û Antolojiya Çîrokên Zarokan Hebû Tunebû ewê li Fûarê hebin, hûn kanin wan li standên DARA û PALLê bikirin.
Kurdistana Başûr bi riya koçê hêdî hêdî ji miletê kurd tê stendin, dikeve destê ereban, dibe welatê ereban.
Ereban, ji bona demogarfiya Kurdistanê biguherînin di bin
ala Daîşê da, bi desteg û organîzeya tirkan li Kurdistana Rojava û Başûr êrîşî
me kirin, xwestin Kurdistanê bi tevayî ji bin desthilata kurdan derxînin, kurdên Kurdistana Başûr û Rojava jî wek kurdên Bakur bikin bindest û êsîr.
Kurdan li ber xwe dan, bi şer bi ser neketin. Sitratejiya xwe guhertin, nuha dixwazin bi riya koçê Kurdistana Başûr ji kurdan bigrin, bikin welatê ereban.
Kûçik xurt bûn, bûbûn wek peza bêslî, xanimê di kontrolkirina wan da zahmetî
dikşand.
Min silav dayê, bi rûkenî min jê pirsî:
-Ma ev hersê kûçik jî yên te ne?
Got erê, hersê jî yên min. Ev hersê tenê ne. Yanî hîn zêde tune ne.
Min dirêj nekir, min got, kûçikên te xweşik in û me riya xwe domand.
Dixwazim vê sibê bi çend gotinên meşhûr, bi çend aforîzamyên, şîretên çend alim, zana û fîlozofan dest bi roja xwe bikim.
Gotinên meşhûr ne tenê hevokên xweş in, her weha mifteya
felsefeyê, kultur û hestên, fikrên kûr in.
Gotinên meşhûr hişê meriv hişyar dikin, dibin sebebê meriv
bifikire, bipirse. Fikrên giran, tevlihev hêsan dikin.
Di jiyana rojane da, gava meriv dikeve nav zehmetiyan, gotineka pêşiyan, aforîzmayek kane ji bona meriv bibe hêza motîvasyonê, teşwîqa xebatê.
Dagirkerên welatê me, ereb û tirk bi guhertina demografiyê dixwazin welatê me ji me bistînin. Di vî warî da gelkî bi ser ketine jî.
Tirkan bi guhertina demografiyê piraniya bajarên me ji me stendine, kirine
bajarên tirkan. Bi saya vê guhertina demografîk Erzîngan, Xarpêt, Erzerom,
Dîlok, Sêwas, Meletî, Meraş ji me stendine.
Ereb eynî tiṣtî tînin serê Kurdistana Bașûr û Rojava. Bi guhertina demografiyê Kurdistanê ji me distînin.
Sûcê serokên me ji yê dijmin pirtir e, ew destûrê didin vê dagirkeriya ereban a
bi riya koçê.
Însan pir guherîne, exlaq, kultur, normên civakî pir guherîne. Însan pir zalim û bêûjdan bûne, bi însanan ra merhamet, dilşewatî, empatî, hestên human kêm bûye.
Berê gava du kesan li hev dixistin, însan diketin nabênê, ji
hev diqetandin. Nuha ji dêlî têkevin nabênê, ji hev biqetînin,lê temaşe dikin,
her kes telefona xwe ji bêrîka xwe derdixîne, fîlmê şer digire. Exlaqê însên, kultura
însên pir guherî ye, merhamet bi însên ra pir kêm bûye, dilşewatî bi însên ra nemaye, însan bûne dilkevir. Zulma li ber çavên wan dibe tesîrê li wan nake.
Hin kone, fêlbaz, tirsonek, pûlperestên me dibêjin efendim ji me kurdan
ra AKP ji CHPê gelkî çêtir e, kemalîst pir xerab in, ti8rkçî ne, îslamîst ji wan baştir in.
Na wela qet ne were ye, yek ji yekî ne baştir e, herdu jî xerabên ji hev xerabtir in.
Îdeolojîyên wan, taktîkên wan, metodên wan cihê bin jî, hedu serî jî dixwazin kurdan bihelînin, bikin tirk.
Xwendevanên bloga min roj bi roj zêde dibin. Êdî rojên bûne bi hezaran.
Meha borî 150798 caran bloga min hatiye tikandin,
xwendevanan riya xwe bi bloga min xistine, xwendibe, bala xwe danê.
Ev jî rojê dike li dora 5 hezar serlêdan. Li gorî me kurdan jimareke pir zêde
ye. Ez wer dibînim.
19 sal berê dema min dest bi bloga xwe kir, min bawer nedikir xwendevanên min
ewê hewqasî zêde bibin.
Bawer dikim zêdeyî 30 salî ye min ew û çarçeveya berçavka xwe bi hev ra kirîbû.
Civata xwendinê çend xortên edebîyathez in, hinek romanan, hinek çîrokan, hinek
şiîrê, hinek jî bîranînan dixwînin, dûra li ser berhemê sohbet dikin.
Însîyatîfeke pir baş e.
Civatgerê(moderatorê)sohbeta me Mihemed Qaxizmanî û Qesîm Etmankî bûn.
Heta ji me tê gerek em dostên xwe zêde, dijminên xwe kêm bikin. Xebata me gerek tim ji bo vê be.
Ji me kurdan ra hezar dost kêm in, dijminek pir e. Dijminên
me ne yek e, çar in, her çar jî fena gurên har in. Dostên me yên ji dil jî
hindik in. Bi îdeolojiya çep û îslamîzmê em dostên xwe kêm, dijminên xwe zêde
dikin.
Her şair ne şair e, her şiîr jî ne şiîr e.
Lê merivê viya çawa ji hev bigerîne, pîvana kîjan şiîr e, kîjan ne şiîr e çi
ye, merivê çawa bipîve?
Ev minaqaşeyeke pir kevn e û pir jî zor e. Pîvaneka gelemperî ya
mişterek, ya her kes li ser hemfikir e tune ye.
Lê her çiqas pîvaneka her kes li ser mitefiq, ya mişterek tunebe jî şiîrên ne
şiîr in û şairên ne şair in hene.
Xwenaskirin, ji tarîxa xwe, ji serpêhatiyên xwe dersgirtin
nîvê biserketinê ye.
Heger meriv xwe, tarîxa xwe nas bike, meriv şaşiyên xwe yên berê dubare nake.
Go heta min xwe nas kir, min malik li xwe xera kir. Me heta nuha gelek caran ji
ber kêmaqiliya xwe, ji ber bêtifaqiya xwe malik li xwe xera kiriye, lê dîsa jî
em biqil nebûne; me xwe û tarîxa xwe nas nekiriye.
Kamîz Şedadî hevpeyvîneke Prof. Dr. Garnîk Asatryan ji bo malpera RÛDAWê kiriye
tirkî û di Rûdawê beşê tirkî da weşandiye.
Prof. Dr. Garnîk Asatryan gotiye:
Şansê sêwîyan hebûya bavên wan zû nedimir, sêwî nediman, nediketin ber destan.
Şansê kurdan
hebûya welatê wan nedibû çar perçe û kesên îro li Kurdistana Bakur, Rojava û Başûr serokên xurt in, xwedî hêz in nedibûn
serokên miletê kurd. Ji dêlî wan ve, kesên nasyonalîst ewê xwedî hêz û bi serok bûna.
Mêrik di cimatê da pesnê xwe û pismamê xwe dida, got:
-Ji eşîran eşîra me, ji malan mala me, ji mala me jî ez û
pismamê xwe, lê herî zêde jî ez…
Hin camêr û canik pir pesnê serokê xwe didin, pir reqlama wî dikin, wî wek
Rustemê Zal nîşan didin.
Lê halê me li ortê ye, li her çar perçên Kurdistanê kurd di halekî pir perîşan da ne. Li tu beşekî Kurdistanê kurd azad nebûne. Li Kurdistana Başûr û Rojava halê kurdan li gorî 4-5 sal berê gelkî xerabtir e.
Min nizanîbû, min ji xanimê pirsî. Xanimê got:
-Ev kevirê hinê ye, me jê ra digot, hinedaşk. Li gund hin taht hebûn, ser wan wa kesk bû, me ew nas
dikirin. Em zarok li hev kom dibûn, bi hev ra diçûn ser wan tahtan û me destên
xwe hine dikir.
Ji xeman xew tê, ji kerban ken tê. Yê min jî bûye ew mesele. Ne mimkûn e meriv bi halê hin kurdên me nekene.
Gava ez dibînim hin siyasetmedarên me li ser şerê di nava
CHPê da xwe gelkî diwestînin kenê min tê.
Bi ya min dibê kurd ne xwe tevî şerê wan bikin, ne jî wexta
bide nivîsên, vîdeoyên li ser wan. Şerê dê û dotê ye, xwe tevê mekin, ew ên hev
in. Îro şer dikin, sibe ewê li hev werin. Hûnê bibin yên xerab, herdu ewê dijminatiya we bikin.
Dûran Kalkan hukûmeta AKPê rexne kiriye, gotiye hukûmet ne samîmî ye, li dû tasfîyeyê ye. Gerek qanûn derkevin û Apo azad bibe, bikanibe siyasetê bike.
"Berpirsiyarên dewletê û AKPê gotibûn didawiya meha nîsanê da ewê yasayan derxin, lê tu gav nehatin avêtin. Gerek Apo azad bibe, bikanibe siyasetê bike û rê li ber siyaseta demokratîk vere vekirin.”
Mêrik azadiya kurdan naxwaze, azadiya Apo dixwaze. Azadiya Apo ji azadiya kurdan muhîmtir dibîne.
Ji do da ye ez li mirna hevalê xwe yê 50 salî Eyûb Alacabey difikrim, rojên me
yên borî, yên li Wêranşarê, yên li Qmîşloyê, yên li Diyarbekir û li Stockholmê,
sohbetên me yên bi hev ra tînim bîra xwe û berçavên xwe.
Gelek hisên tevlihev bi min ra çê dibin. Dibêjim çima ez zêde neçûm balê, xwe
sûcdar his dikim.
Hefta borî min telefon kir, li halê wî pirsî. Min tim telefon dikir, li halê wî
dipirsî.
Me hinekî sohbet kir, bi zor dipeyivî. Min fêm kir rewşa wî pir xerab e, wefata
wî nêzik e.
Ji nişka ve dinya bû ewr, reşêşkên baranê hatin xwar. Kêsrek(axa
hişkbûyî, bûye topik) ket derd û şayişa kevir, got, vaye baran hat, kevirê çawa
bike?
Ew ax e, li xwe nafikire, li kevir difikire...
Hin dîndarên me yên bûne canfîdayên filistîniyan jî ji dêlî li perîşaniya miletê
xwe bifikirin, ketine mitala, şaiyişa filistîniyan. Di şîna xwe da jî ji filistîniyan
ra digrîn.
Bargirano aqil siviko...
Tirkan ne bi dewleta xwe, bi hêza xwe ya leşkerî, bi huqûqa xwe, bi sîstema xwe ya perwerdê tenê, bi zanîna xwe jî em pelçiqandine, em biçûk xistine, em nezan û cahil nîşan dane. Zimanê me wek zimanekî paşdamayî, bi kêrî ilm û îrfanê, edebîyatê nayê nîşan dane.
Dewleta tirkan li dijî me şîdeta fizîkî tenê bikar neanîne, di warê fikrî, îdeolojîk, kulturî, întellektuelî da jî zulmeke mezin li me kirine, tiştên şaş, derew, tiştên tarîxa me belovacî dike fêrî me kirine.
Serokê Amerîkayê Donald Trump dîsa forteke mezin daye xwe, gefa derba mirinê li Îranê xwariye. Serokê Meclîsa Îranê Mihemed Baqir Qalîbaf jî ew bêminet kiriye; gotiye heger Amerîka êrîşî me bike, bersîva me jî ewê ji ya berê pir girantir be.
Donald Trump gotiye, “Ya emê peymaneke baş çêkin, ya jî
derbeyeke kujer li Îranê xin.
Heger em peymaneke baş çênebe ewê rewşeke wisa derkeve holê derbeke hewqasî giran li tu welatekî dun neketiye. Îhtîmal ji sedî 50 bi 50 ye, ya emê peymaneke baş çêkin, ya jî emê her tiştê wan wêran bikin."
Îro germa havînê ji nişka ve girt ser Stockholmê, taxa me 24 derece germ e, Stockholm dikele.
Wek her roj dikim, min berê nivîsa xwe ya rojê nivîsî, di bloga xwe da parve
kir. Dûra bîstekê bala xwe da medya sosyal, hin xeber-meber xwendin. Çend
tiştên hûrik-mûrik jî parve kirin.
Yanî min kar û wezîfa xwe ya rojane temam kir.
Dor hat wexta meşê. Xanimê got ez nayêm, ezê îro paqijiya malê bikim.
Min got xanim, di vê germê da ne karê aqil e, were em herin meşa xwe bikin û
werin. Got, ”xêra xwe bela xwe ji min veke, here gerr xwe gike.”
Serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan heta hûn bixwzin merivekî şît e, fêlbazekî siyasetê yê kêmemsal e. Kes nikane bi wî ra kaban bavêje, kes nikane zora wî bibe. Mêrik kumê hûtik dide serê nûtik, kumê nûtik dide serê hûtik.
Di siyasetê him pir şît û zane ye, him jî wêrek e, bêteredut, bêtirs mixalifên
xwe, kesên ji bo xwe talûke dibîne ji ortê radike.
Li Tirkiyê ji pûlisan bigire, heta bi leşker û sîstema huqûq û edaletê, medya,
gişk kirine bin emrê xwe. Dilê wî kê bixwze, wî dide girtin, salan dixe
zindanê.
Nuha li warekî din im, di hundur xaniyekî çardîwarî da me, ne
hewş heye, ne bexçe heye. Li vî rismê xwe yê 6 sal berê dinêrim û bi hesret wan rojên
borî tînim bîra xwe...
Tiştê ji wan rojan min ra ma tenê nostaljî ye...
Berê, temenê zewacê yê qanûnî ji bo keçan 16 salî bû, ji bo
keçên biçûktir jî gerek destûra bavê wan, ya jî destûra dadwerekî hebûya.
Zewaca bi keçên 9 salî ra barbarî ye, pedofîlî ye; tecawiza li keçên zarok in.
Dezgeha Alîkariyê ya Neteweyên Yekbûyî li Afganistanê (UNAMA) ev biryara hukûmetê
rexne kiriye, gotiye ”ev qanûn zewaca bi rizayê, bi dil ji ortê radike”, çimkî keçeke 9 salî hîn kamil, balix nebûye. Hîn zarok e.
Hikûmeta Talîban îdiayan UNAMAyê red
kiriye, gotiye:
”Qanûna nuh li gorî huqûqa Îslamê ye."
Mahkime, filan bîvan gişk fasafîso ye, biryar ya Erdogan e, ew dixwaze CHPê ji qada siyasetê
derxîne.
Erdogan, tirk çi dikin, çi nakin qet ne gelşa me ye, şalê alîgirên CHPê serî hildin, ew
îslamîst şerê hev bikin. Dibê kurd xwe di teşxele û şerê wan negerînin.
Keje Bemal xanimê di malpera xwe ya Facebookê da rismekî Hîkmet Çetîn ê li nexweşxanê parve kiriye û şiroveyeke bi heq, rast, di cî da kiriye. Xanimê gotiye:
”Bi qasî ez dizanim tu nexweşiyeke Hîkmet Çetîn a kronîk tune ye bêyî ya ûjdanî
û nasnameyê.
Bi texmîna min problema em qal dikin ji nexweşiyên fîzyolojîk hîn pirtir bedena kesê kurd diwestîne. Ez eşkre bibêjim, ewqas nebaş xuyakirina wî ev tişt bi min dan fikirandin.”
Serokê Meclîsa Tikriyê Nûman Kurtulmuş ji parlametera DEM Partiyê Newroz Uysal Aslanê ra gotiye, ”gerek hûn nejêjin bajarên kurdan, vê gotinê ji pêşniyara xwe derxin”!
Mêrikan dev dîtine pê da dirîn. Gava meriv dest nebe xwe, teslîm bibe dijmmin
aşûnî dibe, navê welatê meriv, gotina welatê kurdan, bajarên kurdan jî li meriv
qedexe dikin.
Ji me da ye, me ew gewî kirin. Mêrikan bala xwe danê çi dixwazin bi serok û
siyasetmedarên me didin qebûlkirin.
Meriv nebîne zor û zahhmetê, naxwe tu nîhmetê. Ji bo ku
meriv mêweyê darê bixwe, di bin siya wê da rûne dibê meriv destpêkê lê mêze bike,
av bide, heta mezin dibe.
Destê bixebite li ser zikê têr e. Zikê destê nexebite tim birçî ye.
Serketinên siyasî jî wisa ne, dibê meriv bixebete, zû neweste, îstîkrarê,
berdewamiyê nîşan bide.
Ji bo ku însan baweriyê bi te bînin, bibin hevalên te gerek karên te, praktîka
te bibînin, baweriyê bi te bînin.
Meriv kevir davêje ji birca belek da, navêje ji sepeta rêxê da. Neyarên me û hevalên wan kesên kurdperwer, azadîxwaz reş dikin, dibêjin di nava kurdan da, bi taybetî jî di nava ciwanan da nasyonalîzm xurt dibe, dibê dewleta tirk vê talûkeya mezin bibîne û rê li ber vê pêşketinê bigire.
Helbet dijminên me ewê ji zêdebûna miletperweran bitirsin, çimkî ew hevkariya bi dewletê ra, entegrasyonê red dikin, azadî û serxwebûna miletê xwe diparêzin.
Ji do bi şev da ye li taxa me baran e. Min bala xwe dayê baran venake, seet di 12.00a da min xwe jidand, şemedanê xwe yê baranê berra ser bejna xwe da û derketim.
Çendakî berê min şemedanê baranê kirîbû, min hîn li xwe nekiribû. Ez bi çar çavan li bende baranê bûm, ji bo ku şemedanê xwe yê baranê li xwe kim, têr pê bigerim. Kêfa min pir jê ra hat, dirêj e, qet şil nebûm. Êdî baran maran ne xema bin e. Hema heta jê tê bira bibare.
Şêwirmendê serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan, Mehmet Uçum, xwestiya navê
Kurdistanê li kurdan qedexe bike, gotiye gerek kurd navê Kurdistanê negirin
devê, çimkî bikaranîna navê Kurdistanê merheleya "xelaskirina Tirkiyê ji terorê" dixîne talûkê.
Gerek kurd li hemberî van gotinên Mehmet Uçum bêdeng nemînin, bersîveke Kurdistanê bidinê.
Gerek Partiya DEMê, partiyên kurdan ên din û parlamenterên kurd gişk bi hev ra bi dubarekirina, bi parastina navê Kurdistanê bersîvê bidin Mehmet Uçum, Erdogan û Bahçelî.
Bêdengî şaş e, ewê bêtir cesareta beyanên wiha bibînin.
Gelşa(problema) nabêna Mem Ararat û Kom Muzîkê pir mezin bû, pir fireh gerîya; hema hema her kesê xwendin û nivîsandina wî/wê heye, bikanibe bi tirkî ya jî bi kurmancî çend gotinan binivîsîne xwe tevî nîqaşê kir, fikrên xwe got, kevirên dawa xwe gişk dawşand.
Hin sitranbêj û hin kesan jî wek her tim dikin, dîsa xwe hetikandin, xwe fahş kirin. Mesle bûye porê dînan û gêrmiya gavanan...
Heyran, ne hewceye hûn meselê hewqasî dirêj bikin.
Bi baweriya min dibê Kom Muzîk ban Mem Ararat bike, ya jî ban abûqatê wî bike,
peymana wî, belgeya wî bidê û ji hev pak bibin.
Merivê bêdewlet wek teyrê bê per û bê bask e. Teyrê bê per û bê bask nikane bifire, nikane kêf û lezeta firênê bijî, tahm bike.
Ji bo teyrekî bêper û bê bask, temaşekirina teyrên li hewa êşeke mezin e, jiyan
zindan e.
Merivê bêdewlet jî gava dixwaze vegere warê xwe, here hêlîn û mala xwe nikane
here, çimkî bindest e, bêdewlet e, welatê wî/wê dagirkirî ye.
Bindestiyê, bêdewletbûnê di dil û ruhê me kurdan da, di şexsîyeta me da birînên kûr,
birînên bêderman vekirine.
Ez êşa van birînên kûr gav û seet his dikim.
Siyaset li her dera dinyayê karekî, sinetekî zor e, bi problem e, meriv pir diwestîne, serê meriv tim di teşxelê da ye.
Lê siyaseta kurdî, siyaseta bi kurdan ra sed qatî ji ya
miletên din zortir e, mişt problem e, fena erdekî mayinkirî ye; di her gavê da
meriv kane pê li mayinekê bike.
Siyaseta kurdî bûye wek şerê eşîran. Partî bûne eşîr, serokên wan jî bûne wek serokeşîr. Hevalên wan jî mecbûr in eşîra xwe û serokê xwe biparêzin. Û gava te li dijî serokê wan, eşîra wan tiştekî ne li gorî dilê wan got êrîşe te dikin. Nîşanî hevalên xwe didin ew bi serok û eşîra xwe ra sadiq in.
Şopînerekî bloga min bi mexlasa (M.R)gotiye min tu nivîseke te li ser futbolê, arkolojiyê û tarîxê nedîtiye, xwestiye ez carnan jî li ser futbolê, tarîxê û arkolojiyê binivîsînim.
Camêr wiha gotiye:
”Silav û rêz mamoste.
Heta niha di vî blogê da herî hindik min 300 nivîs xwendîne. Li gor dîtina min
piranîya wan mijarên sîyasî û wêje ne. Çend sal in ez bi kêfxweşî dixwûnim.
Dewleta tirkan sed sal e kurd êsîr girtine, ji navê welatê
me bigire, heta bi zimanê me, her tiştê me qedexe kirine. Lê kurd vê bindestiyê
êdî qebûl nakin.
Kesên heta nuha bêdeng bûn, êdî dengê xwe bilind dikin, doza
azadîya xwe, doza serbestbûna zimanê xwe dikin. Ji bo vê yekê bi sedan alim û profesorên me civînan, panelan çêdikin, semîneran didin.
Kurd êdî ne kurdên 50-60 sal berê ne. Gundî, jin şiyar bûne, di siyasetê da êdî aktîv in. Yanî kurd êdî zane ne, şiyar
bûne, bi sedhezaran zane, alimên kurd hene.
Parlamenterên partiya DEMê ji bo astengiyên li hemberî kurdî çine diyar bibin pêşniyarek pêşkêşî meclîsê kirine.
Di pêşniyara xwe da xwestine di meclîsê da ji bo zimanê kurdî komîsyonek were
avakirin û komîsyon li ser astengiyên li hemberî kurdî lêkolînê bike.
Meclîsê pêşniyara partiya DEM bi rayên parlamenterên AKPê, MHPê û partiya BAŞê red kiriye.
Ez bi gelşa, peymana nabêna Mem Ararat û Kom Muzîkê nizanim, lema nikanim xwe tevî vê meselê bikim.
Lê heger mesele wek Mem Ararat dibêje be,
Kom Muzîk pir neheq e, şermeke mezin e dezgeheke kurdan heqê hunermendekî nedê,
dest deyne ser keda wî.
Hêvî dikim di demeke kin da gelşa nabêna xwe çareser bikin.
Şêwirmendê serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan, Oktay Saral bi vê gotina Ahmed Turk pir aciz bû, bi beyaneke pir sert gef li Ahmet Turk xwar, got:
Di malpera Al Monîtorê da Amberîn Zamana rojnamevan ji
fermandarê HSDê Mezlûm Ebdî pirsî ye:
-Tu yê herî Anqerê?
Mezlûm Ebdî:
-Em dikanin bibêjin haziya pilanên wiha tê kirin. Kane bi Îmraliyê ra jî
hevdîtinek were kirin.
Îranê îro hîştiye 30 keştiyên Çînê ji Tengava Hurmizê derbas bin. Ev, miheqeq
piştî bazarekê bûye.
Meleyên Îranê viya belaş nakin.
Gelo di bazarê da Donald Trump li karê ye ya jî Xi Jinping ?
Berpirsê peywendiyên derve yê hukûmeta Kurdistanê Sefîn Dizeyî ji ber ”hurmet û dostaniya kûr” a serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan a bi Mesrûr Barzanî ra pir kêfxweş bûye û gelkî pesnê Erdogan daye, gotiye:
”Serokkomar Erdogan ji ber rêz û dostaniya kûr a bi Serokwezîr Mesrûr ra,
protokol xera kir, heta hewşa ofîsa xwe, Mesrûr Barzanî bi rê kir..."
Ji ber vê pêşwezîkirina Erdogan a sexte, durû, wek siyasetmedarekî kurd meriv
bi vê heyraniyê qala serokê dewleta dagirkerê welatê xwe nake.
Navenda Lêkolîn û Şêwirmendiyê ya Enqerê (Ank-Ar)li ser Abdulah Ocalan û Selahetîn Demirtaş, gelo kîjan bêtir nûnertiya kurdan dike, kîjan bêtir mafê kurdan diparêze ankêtek çêkiriye.
Pirs ev bûye:
"Li gorî nêrîna we Selahattîn
Demirtaş ya jî Abdullah Ocalan, kîjan baştir nûnertiya daxwaz û nêrînên kurdan
dike?"
Ji sedî 63,9ê beşdaran piştgirî daye Selahetîn Demîrtaş wek nûnerê kurdan dîtiye
Ji sedî 22,6ê beşdaran jî gotiye Abdullah Ocalan baştir temsîl dike, baştir diparêze.
Însên fêrî kurdî dike, cesaretê dide ciwanan zimanê xwe fêr bibin û bipeyivin. Di nava ciwanan da pêşketina stand upê, programên podcastê pir baş e. Him zimên, mîzaha me bi pêş dixwîne, him jî ruh û hestên kurdî bi ciwanan ra xurt dike. Kana hin kabîlîyetan jî derxîne. Yanî feydeyên wê pir in.
Tiştekî Tevgera Vejînê bala min dikşîne, heval û terefdarên
wê, beşdarên civînan ne kesên rîspî û porsipî ne, ne kal û pîr in, gişk ciwan
in, keç û xort in.
Ez bala xwe didim civînênên wan, kesên beşdar ne kal û pîr in, ne kesên rîsipî
ne, giş keç û xortên ciwan in. Di civînên wan da kesên rîsipî qet bi ber çavên
min nakevin.
Girseya(başdarên) partiyên din, DEM partî jî di nav da hemû kesên rîsipî ne,
ciwan tune ne.
Di nava tevgerên îslamî da ciwan hene, pir in. Lê di nav tevgerên çep û kurdperwer da
ciwan ya tune ne ya jî jimara wan pir hindik e.
Di malpera "tirşik netê" da xortekî wefadar, qedirzan, bi naznavê ”mirovekîrind” li ser min û bloga min Hindik-Rindik çend gotinên ez gelkî dilşa û serbilind kirim nivîsîye, gotiye:
”Tiştekî 9 sal berî niha bû, ev blog hindik maye 20 saliya xwe jî biqulibîne.
Meriv ne nûçeyan, ne jî tiştekî din bixwîne, hema bi tenê Zinarê Xamoyî bixwîne
têr dike. Her roj li ser tiştekî dinivîse, Xwedê umrê wî dirêj bike. Bira başî
û xweşî para wî be.”
Li Stenbolê di nîşana Haydar Karayê wanî û fenomena medyaya sosyal Çagla Ozê da
bi kîloyan zêr bi Çagla xanimê va kirine. Zêr bi her dera wê va kirine. Feqîrê bûye wek panoya zêr.
Ne îşê zêr e, serapê bûye zêr. Wek berdilkê, wek pêşmalê xişirên zêr kirine hustuyê wê. Wek sîrbenda hespê ye.
Muzîk yek ji hîmên herî bi hêz yê aîdîyeta netewî, ruhê
netewî ava dike, diparêze, xurt dike û dewrî nifşên nuh dike.
Muzîk, çîrok, destan, edebîyat, folklor tarîxa miletekî di hafizeyeya însanan a
kolektîf da zindî dihêle.
Bi taybetî jî ji bo miletekî wek me bindest, bêdewlet zimanê wî di bin talûkeya asîmîlasyonê da ye, muzîk, kilam, edebîyat dibe mertalê xweparastinê yê herî baş.
Min îro bîsteke dirêj li dengbêjan, li sitranên kurmancî
guhdarî kir. Min ji Sîpan Xelat, li kilama Şêx Mehmûd, ji Hozan Aydin, Xewna
Şevê, ji Salihê Qubînî li kilama Evdalê Zeynikê, ji Dr. Balkîs Doskî çend
sitran, li Karapêtê Xaço, li Tahsîn Taha, ji Rojda li kilama Helîmê û li çend
kilamên din guhdarî kir.
Min du caran li kilama Mihemedê Seîd Axa Lawikê Deqorî û
Zerga Evdî guhdarî kir. Xortê vê kilamê dibêje hinav li min tîne xwarê. Ji
guhdarîkirina vê kilamê têr nabim.
Min li çend kilamên soranî yên govendê jî guhdarî kir.Ez
mest bûm.
Min got Xwedê kir ez kurd im û kurmancî zanim.
Heger ez ne kurd bûma û min bi kurmancî nizanîbûya, ezê ji gudarîkirina van
dengbêj û sitranbêjan, ji guhdarîkirina muzîka kurdî bêpar û bênesîb bimama.
Min ban xanimê kir, min çend sitran bi wê jî dan gihdarîkirin.
Dûra min ji xwe ra got, şikir kir ez kurd im û kurdî zanim. Heger min kurmancî
nizanîbûya ezê ji guhdarîkirina vê muzîka muhteşem, ji guhdarîkirina van
sitranên meriv mest û îhya dike mehrûm bimama.
Çi heyf kurdên asîmîle bûne ji guhdarîkirina vê muzîka bêhempa bêpar in, bêyî
ku ew jî bikanibin weke min li vê muzîka muhteşem guhdarî bikin, fena min li
ber wan dengên bêemsal mest û serxweş bibin, bêyî ku di saxiya xwe da vê tahm û
lezetê tahm bikin, vê zewqê bijîn ewê bimrin û herin ji vê dinyayê.
Heger asîmîle nebûne ewê kanîbûna li muzîka kurdî guhdarî bikin û muzîkê jî ewê
şiûr û hestên netewî bi wan ra xurt bikira, ewê bêtir ji ziman, muzîk û kultura
xwe hez bikirana. Ewê bibûna kurdên baş, kurdên xwediyên ruh û hestên netewî.
Serî hebin serpêç pir in. Seriyên me jî, serpêçên me jî pir in, lê seriyên me yên xurt, yên xwedî hêz û qewet ne ew kesên meriv tacê bide serî, ne kesê layiqî taca serê xwe ne.
Her yek bûye dost û hevalê dijminekî, dagirkerekî welatê xwe û dijminatiya hev dikin.
Dijmin jî ji bo berjewendiyên xwe bi hostayî bi wan ra xweş dike, bi hin derew merewên vala ew bi xwe va girê dane, nahêlin kurd destên xwe bidin hev û şerê wan bikin.
Semîner ji alî Kitêbxana Kurdî û Akademîya Bedirxan va tê çêkirin. Semînereke muhîm e.
Do min li ser navên du kitêbên Dr. Dilawer Zeraq gotibû, min ji navên wan tiştek fêm nekir, xwezî Weşanxana Lîsê maneyên wan navan jî gotiba.
Yanî min navên kitêban rexne kir, min xwest bibêjim dibê meriv zimanê
nivîsînê hewqsî zor neke, dibê meriv ji navê kitêbekê fêm bike.
Di Facebookê û di platforma Xê da li ser meselê nîqaşek, gotûbêjek balkêş çêbû.
Dilawer Zeraq ji gazin û rexneya min aciz bû, got:
Ez jî dixwazim bi çend gotinan fikrê xwe yê li ser vê meselê bibêjim. Min berê
jî gotiye, lê di dubarekirinê da zirar tune ye.
Berî her tiştî, ez fêm nakim çima hin kurd xwe mecbûr dibînin li Denîz Gezmîş xwedî derkevin,
wî bibîr bînin?
Go te kêf kir serê min ket belayê. Tirkan bi hevaltiya, bi hevkariya
Evdila Ocalan kêf kirine, serê me kurdan ketiye belayê.
Îşê tirkan baş dimeşe,
her tişt li gorî plan û daxwaza dilê wan dibe. Lê em feqîrên Xwedê emê çawa û
çilo ji vê belayê, ji vê teniya bi don xelas bibin ne diyar e.
Dayika min a rahmetî gava li ser meselaka zor, tevlihev pêşniyareke wê tunebûya digot, lawê min, de Xwedê çêke. De Xwedê çêke…
Xanima min îro bi xweha xwe ra peyivî, me bi xemgîniyeke mezin, sersaxî jê ra
xwest. Ew û xanim têr giriyan.
8 sal berê jî birayê wê yê mezin, nuh zewicî bû, wî jî xwe kuşt, dinya li dê
bavê xwe kir zindan. Nuha jî xweha wî biçûk da dû birayê xwe, wê jî di 15
saliya xwe da dawî li jiyana xwe anî.
Serokê MHPê Devlet Bahçelîyê pantirkîst û antî-kurd li ser rewşa Evdila Ocalan gotiye:
”Heger
valahiyek di rewşa Evdila Ocalan da hebe, dibê ew valahî bi rengekî di
berjewendiyên komara Tirkiyeya bêteror da were çareserkirin. Dibê birêz Ocalan
wekî koordînatorê pêvajoya aştiyê fermî bibe…”
Ev gotinên Bahçelî jî nîşan dide Evdila Ocalan zilamtiya Dewleta tirk qebûl kiriye. Heger ne were be, heger Evdila ji kurdan mefekî herî biçûk bixwesta Devlet Bahçelî nedigot "bira Ocalan resmî bibe koordînatorê aştiyê."
Muftî efendî gotiye, ”yek kes jî bi kurdî nizanibe gerek xutbe, weaz bi tirkî be.”
Dewleta tirk 100 sal e li hemberî miletê kurd vê siyaseta xwe irqçî, antî-kurd
dimeşîne.
Muftiyê Diyadînê bi serê xwe xutbeyên kurdî qedexe nake, ev sîyaseta dewletê û
ya Dîyanetê ye.
Ji mecbûrî min berê xwe da Husametîn Sandilcî, min got ancax tu werî gaziya min
û vê gelşê çareser bikî. Jixwe her cara di mesela kompîtorê da rastî gelşekê
têm, Husametîn tê gazî û hawara min û meselê hel dike.
Camêr do bi şev bi riya programa TeamVieverê hat jawara min, belkî seetekê pê
da ket, berbîhev anî lê neqediya, got qismê mayî jî ezê sibe êvarî hel bikim.
Ez dixwazim pirsekê ji kesên endamên, hevalên, dostên Hudaparê û îslamîstên alîkariya filistîniyan û Îranê dikin bipirsim.
Îranê heta nuha bi sedan kurd îdam kirine. Du roj berê dîsa 3 xortên kurd ên
wek kulîlkan îdam kirin.
We rojekê jî ev hovîtiya meleyên Îranê protesto nekiriye, rojekê jî hûn li dijî
Îranê nemeşiyan e.
Heger Îsraîl di nava du rojan da bi îthama sîxurên Îranê ne, sê filistînî îdam kiribana
we yê qiyamet rakira, we yê Îsraîl protesto bikira.
Serokê Partiya Zaferê Umit Ozdagê neyarê kurdan serkeftina Amedsporê pîroz nekiriye. Ji ber wê jî hin kesan ew rexne kirine.
Umît Ozdag merivekî heta tu bibêjî neyarê miletê kurd e, serketina Amedsporê ew
qahr kiriye,bersîva daye rexnegirên xwe, gotiye:
”Ezê tîmekê(taximekî) çawa pîroz bikim alîgirên wê êrîşî ala Tirkiyê kirin, red
kirin sirûda netewî bibêjin û roja şehîdbûna leşkerekî tirk pîroz nekirin?”
Tejikên maran bêjahrî nabin, ya jî tejikên/çêlikên maran ji maran pîstir in wek metafor rast e. Îslamîstên tirk ên nuha, sed qatî ji yên sed sal berê, ji pêşiyên xwe gelkî pîstir in, gelkî bijahrîtir in. Em vê rastiyê baş dibînin û ferq dikin.
Lê li aliyê din yên me bûne eksên tirkan. Îslamîstên me yên berê kurdperwer bûn, pêşengên miletê xwe bûn, bi mêranî canên xwe ji bo miletê xwe feda kirin.
Yekî xwest qerfê xwe bi yekî bike, jê ra digot, ”axayo”!
Sero û siyasetmedarên tirk gava ji hin serok û siyasetmedarên me ra dibêjin, ”birêz, hêja, muhterem, serok” nizanim
çi, di eslê da xwe henekê xwe bi wan kesan dikin.
Çimkî li hemberî kurdan ne ji dil in, durû ne, di çavên wan da ew şexs hîn
jî terorîst in, qatilên zarokan in, separatîst in, dijminê tirkan e, hevalên terorîstan e.
Nezaketa wan sexte ye, durûtî ye, vir e. Gerek meriv ji îltîfata wan bawer neke.
Hinekan hingiv xwar, mozê bi min veda. Tirkan hingivê, qeymaxê herba Îranê û Îsraîl û Amerîkayê xwarin. Ji Îranê petrol erzan kirîn, delalî, qaçaxçîtî ji Îranê ra kirin, bi milyaran perê reş bera bêrîkên xwe dan. Hîn jî vî karê xwe didomînin û hingiv û qeymaxê şer dixun.
Yên hatin kuştin, yên îdam bûn, yên welatê wan hat bombekirin jî em kurd in.
Îranê li Kurdistana Başûr herî kêm 20-30 pêşmerge û sivîl kuştin.
Bi telefona min pir kêfxweş bû, got, haaa, Zinar tu yî?
Min got erê ez im. Çend sal berê jî min telefonî wî kiribû.
Em dûr û dirêj peyivîn. Me li halê hev pirsî.
Got min çend nexweşî derbas
kirine, tabî ew jî normal e. Lê nuha ez baş im.
Îro xanim çû ba lawê xwe û neviyên xwe. Ewê herin ser gorra diya bûka me. Ez neçûm, min xwe wek turîstekî modern jdand û li mehela me kolan bi
kolan, quncik bi quncik gerîyam, 85 deqîqeyî meşiyam.
Ne meşeke zêde ye, lê dinya germ bû û wexta navrojê bû, lema min meşa xwe kin
birrî.
Rastên me, çepên me, dîndar û îslamîstên me bûne berdevk û wekîlên filistîniyan û rexnegirên Îsraîl, Amerîka û Xerbê yên herî tûj. Ji filistîniyan bêtir êrîşî Îsraîl, Amerîka û Xerbê dikin.
Ji bindestî û perîşaniya miletê xwe bêtir ji bo filistîniyan dişewitin, ji bo wan dikin qîrîn û hawar.
We qet dîtiye serokekî filistînî, siyasetmedarekî, ronakbîrekî filistînî ji bo kurdan serokên Tirkiyê, Îranê, Îraqê rexne kiribin?
Wezareteka Tirkiyê kitêb çap kiriye, hin kes bi şelafî pesin û methê Erdogan
didin, Erdogan bi ezmanan dixin, sipasî wî dikin, fena ku Erdogan çêyiyeke pir mezin bi me kiribe.
Wezareta kultur û turîzmê kitêb çap kiriye, çima hûn di methê Erdogan da bi hev ra ketine reqabetê?
Maşela û hezar carî meşela, înşela kes min nezerî, çavînokî neke. Îsal xwendevanên bloga min
Hindik-Rindik pir zêde bûne. Jimara xwendevanên ji yên gelek malperên xeberan buhurî ye.
Di meha adarê da 95812 kesî riya xwe bi bloga min
xistiye, xwendiye, bala xwe dayê.
Meha borî, di nîsanê da 20 hezar zêde bûye, jimar bûye
115905.
Piştî 19 sal xebat û berdewamiya bênabên û 10753 nivîs, xebata min mêwa xwe da, jimara xwendevanên min derket hezaran.
Ez nuh ji meşa xwe hatim, min xwîdan da. Min montekî hinekî
qalind li xwe kiribû.
Dara li ber mala me ketiye kulîlkan. Nizanim dara çi ye, kulîlkên wê pir xweşik
in. Min du sê rismên wê girt.
Bihar xweş e.
Aleksandre August Jaba (1801-1894)
Rojnamevan û nivîskarê tirk Yildiray Ugur, di malpera Marmara Yerelhaberê da nivîsek balkêş, mişt agahî li ser dîtina gorra(mezelê, tirba) Aleksandre August Jaba (1801-1894) nivîsîye.
Li gorî Yildiray Ugur nivîsîye, Doç. Dr. Aleksandr Sotniçenko, piştî lêgerîna salan, du sal berê gorra Alekdandre Jaba li Îzmîrê, li gorristana xiristîyanan a bi navê Karabaglarê dîtiye.
Di van salên dawî da bûye mode, hin kesên elewî, êzdî, zaza dibêjin efendim em ne kurd in. Her yek ji xwe ra, kokekê, çîrokekê li hev
radigire, xwe ji kurdbûnê dişon.
Em nikanin kesî bi zor kurd bihêlin, kî eslê xwe înkar dike, dibe tirk, dibe çi bi kêfa xwe ye.
Bedredîn Dalanê Şêxbizinî jî bûye pantirkîst, wî jî gotiye, em şêxbizinî ne kurd in, em tirk in. Kurmancên bûne tirk jî pir in, bi hezaran e.
Serokê MHPê Devlet Bahçeliyê zirzop, demagog dîsa xwe bayek
ji ber serê xwe berdaye, dîsa fortek daye xwe, gotiye, ”me Kerkûk û Mûsil ji bîr
nekiriye...”
Û gelek gotinên hamasî yên din li dû hev rêz kirine.
Bi kurtî keftarê pîr gotiye, Kerkûk û Mûsil ya me ye, nuha dem hatiye, emê rojekê van bajaran bigrin.
Her se(her kûçik)li ber deriyê xwediyê xwe direye. Ev biwêj, teşbîh gotineke pêşiyan e. Rast e, lê hin caran eksê wê jî heye.
Gelek segên me ji bo kurtêl, kulûc û çend hestîyên zêde terka me kirine, çûne li ber
deriyê dijmin direyin; bêyî şerm bikin rozetên neyarên qewmê xwe bi sînga xwe
ve dikin.
Fena meriv bibe hevalê qatilê bavê xwe.
Got, ji min keto, bi min keto. Yên me jî bi me ketine, karê dijmin rehet dikin.
di tarîxê da kurd tu carî hewqasî bêşexsîyet nebûbûn, ji kurdayetiyê hewqasî
dûr neketibûn.
Di vê rezaleta mezin da bêguman rola Evdila Ocalan, pesnên wî yên ji bo serokê
MHPê Devlet Bahçelî pir e.
Serok û hin endamên komîteya berê hat guhertin.
Serokê berê M. Alî Kût, vê carê nebû namzedê serokatiyê, xwest hevalekî din vî
karî bimeşîne. Li ser pêşniyara wî, akademîsyenê hêja Îbrahîm Îbrahîm bû serokê
nuh.
Hêdî Goman, Temûrê Xelîl û Zinar Soran jî weke endamên komîteyê hatin
hilbijartin.
Mîr Celadet Bedirxan di 26ê nîsana 1893a da li Stenbolê hatiye dinê.
Xwedê kir tu ji diya xwe bû.
Te ji miletê xwe ra gelek karên ebedî, tarîxî,
bêhempa kirin. Te miletê xwe kir xwedî elîfba latînî. Tu bû pêşengê gelek eserên nemir.
Roja jidayikbûna te pîroz be, pêşengê elîfbeya kurmancî û gelek
berhemên nemir.
