Li Stenbolê di nîşana Haydar Karayê wanî û fenomena medyaya sosyal Çagla Ozê da
bi kîloyan zêr bi Çagla xanimê va kirine. Zêr bi her dera wê va kirine. Feqîrê bûye wek panoya zêr.
Ne îşê zêr e, serapê bûye zêr. Wek berdilkê, wek pêşmalê xişirên zêr kirine hustuyê wê. Wek sîrbenda hespê ye.
Muzîk yek ji hîmên herî bi hêz yê aîdîyeta netewî, ruhê
netewî ava dike, diparêze, xurt dike û dewrî nifşên nuh dike.
Muzîk, çîrok, destan, edebîyat, folklor tarîxa miletekî di hafizeyeya însanan a
kolektîf da zindî dihêle.
Bi taybetî jî ji bo miletekî wek me bindest, bêdewlet zimanê wî di bin talûkeya asîmîlasyonê da ye, muzîk, kilam, edebîyat dibe mertalê xweparastinê yê herî baş.
Min îro bîsteke dirêj li dengbêjan, li sitranên kurmancî
guhdarî kir. Min ji Sîpan Xelat, li kilama Şêx Mehmûd, ji Hozan Aydin, Xewna
Şevê, ji Salihê Qubînî li kilama Evdalê Zeynikê, ji Dr. Balkîs Doskî çend
sitran, li Karapêtê Xaço, li Tahsîn Taha, ji Rojda li kilama Helîmê û li çend
kilamên din guhdarî kir.
Min du caran li kilama Mihemedê Seîd Axa Lawikê Deqorî û
Zerga Evdî guhdarî kir. Xortê vê kilamê dibêje hinav li min tîne xwarê. Ji
guhdarîkirina vê kilamê têr nabim.
Min li çend kilamên soranî yên govendê jî guhdarî kir.Ez
mest bûm.
Min got Xwedê kir ez kurd im û kurmancî zanim.
Heger ez ne kurd bûma û min bi kurmancî nizanîbûya, ezê ji gudarîkirina van
dengbêj û sitranbêjan, ji guhdarîkirina muzîka kurdî bêpar û bênesîb bimama.
Min ban xanimê kir, min çend sitran bi wê jî dan gihdarîkirin.
Dûra min ji xwe ra got, şikir kir ez kurd im û kurdî zanim. Heger min kurmancî
nizanîbûya ezê ji guhdarîkirina vê muzîka muhteşem, ji guhdarîkirina van
sitranên meriv mest û îhya dike mehrûm bimama.
Çi heyf kurdên asîmîle bûne ji guhdarîkirina vê muzîka bêhempa bêpar in, bêyî
ku ew jî bikanibin weke min li vê muzîka muhteşem guhdarî bikin, fena min li
ber wan dengên bêemsal mest û serxweş bibin, bêyî ku di saxiya xwe da vê tahm û
lezetê tahm bikin, vê zewqê bijîn ewê bimrin û herin ji vê dinyayê.
Heger asîmîle nebûne ewê kanîbûna li muzîka kurdî guhdarî bikin û muzîkê jî ewê
şiûr û hestên netewî bi wan ra xurt bikira, ewê bêtir ji ziman, muzîk û kultura
xwe hez bikirana. Ewê bibûna kurdên baş, kurdên xwediyên ruh û hestên netewî.
Serî hebin serpêç pir in. Seriyên me jî, serpêçên me jî pir in, lê seriyên me yên xurt, yên xwedî hêz û qewet ne ew kesên meriv tacê bide serî, ne kesê layiqî taca serê xwe ne.
Her yek bûye dost û hevalê dijminekî, dagirkerekî welatê xwe û dijminatiya hev dikin.
Dijmin jî ji bo berjewendiyên xwe bi hostayî bi wan ra xweş dike, bi hin derew merewên vala ew bi xwe va girê dane, nahêlin kurd destên xwe bidin hev û şerê wan bikin.
Semîner ji alî Kitêbxana Kurdî û Akademîya Bedirxan va tê çêkirin. Semînereke muhîm e.
Do min li ser navên du kitêbên Dr. Dilawer Zeraq gotibû, min ji navên wan tiştek fêm nekir, xwezî Weşanxana Lîsê maneyên wan navan jî gotiba.
Yanî min navên kitêban rexne kir, min xwest bibêjim dibê meriv zimanê
nivîsînê hewqsî zor neke, dibê meriv ji navê kitêbekê fêm bike.
Di Facebookê û di platforma Xê da li ser meselê nîqaşek, gotûbêjek balkêş çêbû.
Dilawer Zeraq ji gazin û rexneya min aciz bû, got:
