Payiza Stockholmê îro xwe baş nîşan da. Ximîna baranê ye, ewrekî reşî tarî girtiye ser bajêr, kes li derve xuya nake. Dinya sar e, 8 derece di ser sirê ra ye.
Li derva ne çûyin heye, ne hatin; teyr di qulik û hêlînên
xwe da, însan di malên xwe da lûsiyan e.
Min ji xanimê ra got, rabe em herin meşa xwe bikin û werin, bi min da xeyidî,
got, di vê baranê da ez ji mala xwe dernayêm.
Em kurd li coxrafîya cîhanê belkî ya herî zengîn dijîn. Lê belê ji ber bindestîya me, ji ber perçebûna welatê me, ji ber zulma kolonyalîstan em mahkûmî jiyaneka herî feqîr û perîşan bûne. Çimkî jiyaneke ji bindestîyê pîstir, rezîltir tune ye.
Em li welatê xwe bûne mahcir û koçber û mahkûmî jîyaneka perîşan a di çandirên kampan da.
Ji bo wê jî filistîniyan, gelek misilmanan qetlîama 7ê cotmeha 2023a ya terorîstên Hamasê li Îsraîl, li hemberî sivêlan kirin wek dawetekê pîroz kirin.
Tirk bi heycan kar û zirara Peymana Mekeyê minaqaşe dikin,
dibêjin bi vê peymanê gerek Tirkiye bi Pakîstanê ra Erebîstana Siûdî li hemberî
êrîşên Husîyan biparêze.
Lê Îran li pişt Husîyan e, ev jî tê maneya Tirkiye ketîye cepheyeke li dijî
Îranê, kane mecbûr bibe şerê Îranê jî
bike.
Tirk van îşan baş îdare dikin. Ewê him Erebîstana Siûdî û Amerîkayê, him jî
Îranê îdare bikin; ewê ji herdu alîyan jî têr bixun. Jixwe debara Tirkiyê nuha li ser tîcareta reş e.
Gotineke rast e. Lê ez dibêjim belkî îstîsna vê gotina rast heye, ew jî ez im. Ez jî nizanim pisqilêtê bajom û min pir dixwest min kanîbûya...
Nivîskar û rexnegirê edebîyatê û xelatgirê Xelata Nobelê yê Edebîyatê John Maxwell Coetzee*, li ser tirsê û azadiya hiş teşbîheke pir xweş kiriye, gotiye:
"Azadî ne tenê qetandina zincîrên destên xwe ye; azadî rizgarkirina hişê xwe ji tirsê ye."
Azadkirina hiş ji tirsê, ji murîdtîyê bi qasî azadbûna ji bindestiyê muhîm e;
het ajê muhîmtir e jî.
Dibê meriv xwedî îrade, xwedî fikreke azad be; Îradeya xwe nexe bin emrê tu kesî, tu partîyê.
”Îdîa ew e ku, ”însan heywanekî baqil e.” Bi bawerîya min ev dîtin ji minaqeşeyê ra vekirî ye. Çimkî tecrûbeyên min îspat kirin însan heywanekî bêhiş, bêmentiq e. Bi rastî jî însan bi qasî ku tedawî nebe ehmeq e. Tiştên heywanên din bi rehetî fêr dibin, însan nikanin fêr bibin...”
Li ser ”pere” gelek gotin û aforîzmayên xweş, babet, babetî hene.
Kî dibêje çi bira bibêje, bi bawerîya min pere wek kilîta
çilîngîr e, her derîyî vedike, kevir jî nerm dike.
Kîsê te vala be, dostên te him kêm in, him ji te sar in.
Merivê bêpere wek çûka bêper û bêbask e.
Heger dostên te neman, ya jî kêm bûn, li bêrîka xwe binêre, miheqeq perê te qedîya ye.
Fûara Kitêban a Dîyarbekrê do qedîya. Hêvî dikim karê weşanxaneyên beşdarî Fûarê bûn baş çû, li zirarê derneketin. Çimkî hin caran kar zirarê dernaxîne.
Do vîdeoyeka Fûarê ya pir qelebalix bala min kişand. Bi sedan ciwan ketibûn dorê
ji bo ku kitêbekê bikirin, bidin îmzekirin.
Min pir meraq kir, min ji xanimeka bi navê Xecê Daxşîn, wê vîdeo parve kiriibû, pirsî, min got, ma ev
çi qelebalix e?
