Mar ket merangozxanê, vir da, wê da çû û hat, vira û wira bîn kir, di ser birekê ra herikî, birrekê zikê wî hinekî çixîz kir.
Canê wî êşiya, bi hêrs dev li birrekê kir. Birreka devyûj devê wî xwîn kir,
jana wî zêdetir kir.
Mar bêtir hêrs bû, bû wek mozeka azirî; got belkî birrek
êrîşî wî dike, bi hemû hêza xwe, xwe li birrekê pêça, heta jê hat xwe lê jidand, xwest
birrekê bifetisîne.
Her ku xwe li birrekê jidand, diranên birrekê bêtir di laşê wî da çik bûn...



