Serokê partiya TÎPê Erkan Başê bi rayên kurdan bû parlamenter, gotiye:
”Dibe ku Partiya DEMê bixwaze bi namzedekî zimanê wî yê zikmakî kurdî ye (zexel naxwaze bibêje kurd) têkeve hilbijartina serokkomariyê. Em dikanin li vir nebin şirîkên hev. Em kanin viya bipeyivin. Lê wek TÎP ez kanim viya bibêjim, em dixwazin bi namzedê xwe têkevin hilbijartinê.”
Gotinên pêşiyan celebekî aforîzmayên kolektîf in. Hîmên bingehîn, kulturî yên civakê ne; felsefeya miletekî nîşanî me didin.
Gotinên pêşiyan aforîmayên kolektîf in, çimkî xwediyên wan nayên zanîn.
Gotinên pêşîyan encama tecrûbe, serpêhatî, şîn, şahî, êş, têkçûn û serkeftinên
pêşiyên me ne.
Wan serpêhtiyên xwe bi gotinên wecîz wek mîrat ji nifşên li pey
xwe ra hîştine. Bi wan gotinan şîret li me kirine, aqil dane me, rê nîşanî me
dane, zimanê me şîrîn û dewlemend kirine.
Serokê Amerîkayê Donald Trump dîsa gotiye, ”Amerîkayê sîleh şandin ji gelê Îranê ra ji bo ku li hemberî rejîmê bi kar bînin. Lê kurdan sîleh nedan xelkê Îranê.”
Donlad Trump ev çend car in vê îdîaya xwe dubare dike. Berpirsiyarên partiyên kurd ên Kurdistana Başûr û Rojhilat giş vê îdîa Donald Trump red dikin, dibêjin Amerîkayê tu sîleh nedane me, îdîa Donald Trump ne rast e...
Meleyên Îranê yên çete gotine me Tengava Hurmuzê dîsa girtiye, kî ji wir derbas be piştgiriya dijminê me dike, emê lêxin.
Mêrikan bûne keleşên, korsanên deryayê, dibêjin ya hûnê xûgê bidin me, ya jî em
nahêlin hûn ji vir derbas bin.
Ji ber tirsonekiya serokên Ewrûpayê meleyên çete diwêrin vê keleşiyê bikin.
Miletê bêdewlet bindest e, tim perîşan e, wek peza li çolê, ji
kerî mabe nêçîra guran e.
Miletê bindest tim di bin êrîşî da ye, tim mecbûrî
koçberiyê û revê ye. Miletê bindest li welatê xwe ne azad e, jiyana êsîran dijî.
Berdevkê Tevgera Vejînê Ferîd Azad ji ber hin parvekirinên xwe yên di medyaya
sosyal da hat girtin, berê cezayê hefsa malê danê.
Piştî hat berdan, ji ber ku li ber edlîyê şelfîyek girtiye dîsa hat girtin. Pûlisê tirafîkê midaxele
kir, got tu nikanî li vir risim bigirî.
Got dimrim, dibehecim, ceh jî dibêje ez birinc im. Him bûne heval û mitefikên dewleta dagirker, li hemberî zulma li miletê wan dibe tim kerr û lal in, him jî di medyaya sosyal da pesnê partiya xwe didin, kesên welatparêz, serxwebûnxwaz rexne dikin.
Dewlet çi zulmê li kesên ne ji wan dike dengê xwe nakin, rojekê zulma dewletê rexne nakin, lê dîsa jî di meclîsa tirkan da xwe nûnerên kurdan dihesibînin.
Min çend şiîrên Turgut Uyar wergerandin kurmancî. Turgut Uyar şairekî tirk e, şairekî bi nav û deng e.
Min ji van şiîrên camêr pir hez kir.
Jixwe şiîrên Turgut Uyar hema hema gişk xweş in, gişk wek aforîzmeyan, wek gotinên pêşîyan in. Di medyaya sosyal da şiîrên herî zêde tên parvekirin.
Hêvî dikim kêfa hin xwendevanên min jî ji wan ra were.
Pêşiyên me gotine darî xwar e, hosteyî rast e. Yanî şaşî, kêmasî ne ji hoste da ye, ji malezemeyê da ye. Malzemeyê hoste ne baş e.
Yê me kurdan darî rast e, hosteyî xwar e. Hosteyên me ne tu hoste ne, ne erbabên karê xwe ne. Ne ew siyasetmedarên kanibin miletê xwe ji bindestiê xelas bikin, bigihînin azadiyê.
Miletê me fedekar e, canfîda ye, ji bo azadî û serxwebûna xwe her fedekariyê
dike. Lê serokên me ne serok û siyasetmedarên baş in, ne erbabên karê xwe û serokatiya xwe ne.
Serok û berdevkên hukûmeta dewleta tirkan pir pesnê demokrasiya xwe didin, xwe dikin milyaket. Dibêjin efendim kurd birayên me ne, em ji kurdan pir hez dikin, em tu
carî ferqê naxin nabêna tirk û kurdan.
Vireke bi boçik e. Em miletekî bindest
in, welatê me hatiye dagirkirin. Zimanê me qedexe ye, zarokên me bi kurdî perwerde nabin.
Zanîngehên me, dibistanên me tune ne.
