Serokê Amerîkayê Donald Trump dîsa gotiye, ”Amerîkayê sîleh şandin ji gelê Îranê ra ji bo ku li hemberî rejîmê bi kar bînin. Lê kurdan sîleh nedan xelkê Îranê.”
Donlad Trump ev çend car in vê îdîaya xwe dubare dike. Berpirsiyarên partiyên kurd ên Kurdistana Başûr û Rojhilat giş vê îdîa Donald Trump red dikin, dibêjin Amerîkayê tu sîleh nedane me, îdîa Donald Trump ne rast e...
Meleyên Îranê yên çete gotine me Tengava Hurmuzê dîsa girtiye, kî ji wir derbas be piştgiriya dijminê me dike, emê lêxin.
Mêrikan bûne keleşên, korsanên deryayê, dibêjin ya hûnê xûgê bidin me, ya jî em
nahêlin hûn ji vir derbas bin.
Ji ber tirsonekiya serokên Ewrûpayê meleyên çete diwêrin vê keleşiyê bikin.
Miletê bêdewlet bindest e, tim perîşan e, wek peza li çolê, ji
kerî mabe nêçîra guran e.
Miletê bindest tim di bin êrîşî da ye, tim mecbûrî
koçberiyê û revê ye. Miletê bindest li welatê xwe ne azad e, jiyana êsîran dijî.
Berdevkê Tevgera Vejînê Ferîd Azad ji ber hin parvekirinên xwe yên di medyaya
sosyal da hat girtin, berê cezayê hefsa malê danê.
Piştî hat berdan, ji ber ku li ber edlîyê şelfîyek girtiye dîsa hat girtin. Pûlisê tirafîkê midaxele
kir, got tu nikanî li vir risim bigirî.
Got dimrim, dibehecim, ceh jî dibêje ez birinc im. Him bûne heval û mitefikên dewleta dagirker, li hemberî zulma li miletê wan dibe tim kerr û lal in, him jî di medyaya sosyal da pesnê partiya xwe didin, kesên welatparêz, serxwebûnxwaz rexne dikin.
Dewlet çi zulmê li kesên ne ji wan dike dengê xwe nakin, rojekê zulma dewletê rexne nakin, lê dîsa jî di meclîsa tirkan da xwe nûnerên kurdan dihesibînin.
Min çend şiîrên Turgut Uyar wergerandin kurmancî. Turgut Uyar şairekî tirk e, şairekî bi nav û deng e.
Min ji van şiîrên camêr pir hez kir.
Jixwe şiîrên Turgut Uyar hema hema gişk xweş in, gişk wek aforîzmeyan, wek gotinên pêşîyan in. Di medyaya sosyal da şiîrên herî zêde tên parvekirin.
Hêvî dikim kêfa hin xwendevanên min jî ji wan ra were.
Pêşiyên me gotine darî xwar e, hosteyî rast e. Yanî şaşî, kêmasî ne ji hoste da ye, ji malezemeyê da ye. Malzemeyê hoste ne baş e.
Yê me kurdan darî rast e, hosteyî xwar e. Hosteyên me ne tu hoste ne, ne erbabên karê xwe ne. Ne ew siyasetmedarên kanibin miletê xwe ji bindestiê xelas bikin, bigihînin azadiyê.
Miletê me fedekar e, canfîda ye, ji bo azadî û serxwebûna xwe her fedekariyê
dike. Lê serokên me ne serok û siyasetmedarên baş in, ne erbabên karê xwe û serokatiya xwe ne.
Serok û berdevkên hukûmeta dewleta tirkan pir pesnê demokrasiya xwe didin, xwe dikin milyaket. Dibêjin efendim kurd birayên me ne, em ji kurdan pir hez dikin, em tu
carî ferqê naxin nabêna tirk û kurdan.
Vireke bi boçik e. Em miletekî bindest
in, welatê me hatiye dagirkirin. Zimanê me qedexe ye, zarokên me bi kurdî perwerde nabin.
Zanîngehên me, dibistanên me tune ne.
Dagirkerên welatê me gişk di rû da dostên hev xuya nekin jî, carnan
nabêna wan xera bibe jî guhên wan tim li ser hev e, di bin ra dost û mitefikên hev in.
Deve çiqas ji hev dûr biçêrin jî guhên wan tim li ser hev e.
Erdogan û Colanî di rû da xwe dûrî Îranê
nîşan bidin jî di bin ra dostên hev in.
Şerê nabêna wan yê dê û dotê ye, li hemberî me tim dost û mitefikên hev in.
Wek her civatê, di nava me da jî, di qada siyasetê da jî kesên cahil, nezan, totikvala, kesên bêmeju, kesên serhişk pir in.
Ji ber ku
qafê wan wek kelaxê vale ye serê xwe bi tu tiştî ra naêşînin.
Dinya xan jî bibe,
xerabe jî bibe qet ne xema wan e. Ew li rehetiya xwe, li kêfa xwe mêze dikin.
Bindestiya miletê wan qet ne xema wan e, fena merivên azad, bêkêmasî, ne bindest dijîn.
