Do êvarî di Facebookê da di nabêna min û Harun U Hasan Canpolatê hêja da li ser giringîya zimanê dayikê, nivîsîna bi kurdî sohbeteke xweş û bi fêde çêbû.
Bi vê minasebetê me hevdu hinekî nas kir û ji dîtinên hev fêde girt.
Ez vê sohbeta me di li vir jî parve dikim. Sohbeteke xweş bû, naxwazim wenda bibe.
Belkî hin xwendevanên min nexwendibin. Yê bixwaze kane her tim
bixwîne.
Ji bona zarokan gelek tiştên nuh lê çêdikin. Heta meha hezîranê ewê biqedînin.
Goleke xemilandî ya nû, amfîtiyatroyeke ji bo çalakiyan, rêyên meş û bisiklêtê
lê zêde dikin.
Rêyên li hundur parqê û yên li derdora wê giş asfalt kirine.
Di demeke blog êdî bûne malperên entîke, malên muzeyê, bloga min Hindik-Rindik pir populer bûye
Çend meh in, nêzî salekê ye xwendevanên min 20-30 qatî zêde
bûne. Do 6803 kesî riya xwe bi bloga min xistiye bala xwe daye bloga min, hin
nivîs jê xwendine.
Serdanên îro yên heta nuha 1293 ye. Hela ez binêrim heta roj diqede jimar digihîje çendan.
Hin kurtêlxur û şelefên tirkan di medyaya sosyal da pir dev davêjin ji kurdên miletperwer, serxwebûnxwaz da.
Bûne berdevkên tirkan, şîretan li kesên li têla wan naxînin dikin, ji me ra hin çîrok-mîrokên vala, xapandinê dubare dikin.
Dixwazin Tikriyê bi pêş xînin, demokrasiyê bînin Tirkiyê.
Cineta ez ne tê da bim bira ker û kûçik tê da vegevizin.
Tirkiye bibe cinet çi min ra?
Ya muhîm wek kurd ezê çi bi dest xînim, ewê kîjan mafî bidin min?
Dibê hûn viya nîşanî me bidin.
Miletek gava bi sedsalan bindest be bibê, nebê jê qismek asîmîle dibe, bi gelekan ra şiûrê netewî zeîf dibe.
Ji ber ku faris, ereb û tirk xwedî dewlet in zimanê xwe, perwerdeya bi zimanê xwe, kultura xwe li ser me
ferz kirine. Her miletekî li gorî şertên xwe em asîmîle kirine.
Lê belê kurdên tu beşekî Kurdistanê bi qasî kurdên Kurdistana
Bakur (kurdên Tirkiyê)dejenere, pûç nebûne, bi qasî wan neheliyan e, bi qasî wan ji nasname û kultura xwe dûr neketine.
Barê kerê çiqasî giran be jî guhên wê dilibitin.
Barê me pir giran e, pişt li me bûye nêk, lê em dîsa jî li ber xwe didin, xwe
li erdê nakim term.
Lê gerek em bizanibin bi vê qûşê em nagihîjin Mûşê.
Bi kulmek xwê gol şor nabe, ji toza bê çav kor nabe. Em hindik in, dengê me naçe derekê.
Hin siyasetmedarên me bûne wek rûviyê me ji mirîşên xwe ra mezin kiribe. Yanî bûne ji min keto, bi min keto.
Gava dibe zivistan, sar, serma dest pê dike, tîtî dibêje, "ezê ji xwe ra xaniyekî lêkim, ji vê perîşaniyê xelas bibim."
Dibêje lê lênake, heta taliya jiyana xwe wer li ber sar û sermayê diqefile.
Em kurd jî tim dibêjin, ji me ra dewletek lazim, heta dewleta me çênbe emê tim
perîşan bin.
Em viya dibêjin, lê belê serokên me ji bo çêkirina dewletê gavên lazim navêjin, dev ji
dijminatiya hev bernadin, yekîtiyeke netewî çênakin.
Meleyên Îranê dibêjin ji bo ku ew bi Amerîkayê ra peymaneka aştiyê îmze bikin, ji şertên wan yek jî dibê Amerîka ji bo tiştên xera kirine tazmînatê bide.
Mêrik miribû, destê wî yê çep li ser dilê wî bû, destê rast jî li ser qopikê wî
bû.
Merivên wî, gundî gişk matmayî man, kesî fêm nekir maneya vê yekê çi ye, camêr
çima wiha kiriye, xwestiye çi bibêje?
Li ser ”dayin” û ”girtinê” gotineke Montaigne ya pir xweş heye, camêr gotiye:
”Di dayinê da çawa ku wesfekî serdestbûnê û mezinatiyê yê aliyekî hebe, di
girtinê da jî wesfekî hustuxwarkirinê yê aliyekî heye.”
Ew kesê destê xwe li ber dijmin vedigire û jê digre, di eynî wextê da hustuyê
xwe li ber wî xwar jî dike.
Kurdên ev hustuxwarî qebûl kirine pir in.
Kesên îro ji dijmin, ji dewletên dagirker pera, alîkariyê bigrin, sibe ewê emir jî bigrin. Jixwe hinek digrin jî.
