Pêşiyên me gotine darî xwar e, hosteyî rast e. Yanî şaşî, kêmasî ne ji hoste da ye, ji malezemeyê da ye. Malzemeyê hoste ne baş e.
Yê me kurdan darî rast e, hosteyî xwar e. Hosteyên me ne tu hoste ne, ne erbabên karê xwe ne. Ne ew siyasetmedarên kanibin miletê xwe ji bindestiê xelas bikin, bigihînin azadiyê.
Miletê me fedekar e, canfîda ye, ji bo azadî û serxwebûna xwe her fedekariyê
dike. Lê serokên me ne serok û siyasetmedarên baş in, ne erbabên karê xwe û serokatiya xwe ne.
Serok û berdevkên hukûmeta dewleta tirkan pir pesnê demokrasiya xwe didin, xwe dikin milyaket. Dibêjin efendim kurd birayên me ne, em ji kurdan pir hez dikin, em tu
carî ferqê naxin nabêna tirk û kurdan.
Vireke bi boçik e. Em miletekî bindest
in, welatê me hatiye dagirkirin. Zimanê me qedexe ye, zarokên me bi kurdî perwerde nabin.
Zanîngehên me, dibistanên me tune ne.
Dagirkerên welatê me gişk di rû da dostên hev xuya nekin jî, carnan
nabêna wan xera bibe jî guhên wan tim li ser hev e, di bin ra dost û mitefikên hev in.
Deve çiqas ji hev dûr biçêrin jî guhên wan tim li ser hev e.
Erdogan û Colanî di rû da xwe dûrî Îranê
nîşan bidin jî di bin ra dostên hev in.
Şerê nabêna wan yê dê û dotê ye, li hemberî me tim dost û mitefikên hev in.
Wek her civatê, di nava me da jî, di qada siyasetê da jî kesên cahil, nezan, totikvala, kesên bêmeju, kesên serhişk pir in.
Ji ber ku
qafê wan wek kelaxê vale ye serê xwe bi tu tiştî ra naêşînin.
Dinya xan jî bibe,
xerabe jî bibe qet ne xema wan e. Ew li rehetiya xwe, li kêfa xwe mêze dikin.
Bindestiya miletê wan qet ne xema wan e, fena merivên azad, bêkêmasî, ne bindest dijîn.
Desthilanîn feraca xêrê ye, li hemberî êrîşan dibê meriv xwe bêdeng û sil neke,
dest bibe xwe, heqaretan bêbersîv nehêle.
Gava tu deng nekî ewê bêtir heqaretê li te bikin û li hustuyê te siwar bin.
Zarokê dest nebe xwe di nava hevalan da tim dipelçiqe, neheqî û heqaret lê
dibe. Her kes diwêre bela xwe tê bide.
Neviyên me, Aras û Ronî bi rê da ne tên ba me. Lema wext tune bala xwe bidim rojevê, medyayê û li gorî wê nivîsekê binivîsînim. Ji dêlî wê va, wek xwarina malhizirî ezê ji hin fîlozofan çend gotinên xweş pêşkêşî we bikim. Hêvî dikim kêfa we ji wan ra were.
-Bêyî perwerdekirina dil, perwerdekirina aqil ne perwerde ye.
Gava ûjdan tunebe meriv bibe xwedî zanîn talûke ye.
Arîstoteles
-Yê ker be û xwe pezkûvî bihesibîne, gava xwe di ser xendekê ra çind dike rastiyê ferq dike.
Leonardo Da Vîncî
Te gelek îmkanên bêhempa dan me kurdan.
Te desteg da me em zimanê xwe bi pêş xin, em gelek kovar û rojnameyên kurdî biweşînin, bi
hezaran kitêban çap bikin.
Te îmkan da me em zarokên xwe bi kurdî perwerde bikin.
Te ji me gelek kes anîn meqamên bilind, te di meclîsa xwe da em kirin wekîlên
xwe.
Rahmî Koç yek ji tirkên herî zengîn e, xwedî holdîng e, 95 salî ye, lê hîn jî kamil nebûye, zirzopekî li dera hanê ye.
Rahmî Koç, do li Îzmîrê, di vekirna nexweşxaneyekê da bi
navê henekê, li hemberî jinên kurd bêedebîyeke pir mezin kir.
Vî bêedebê xirifî cilqiyeke mezin kir, got:
Ji bo ku Kurdistana serbixwe çênebe tirk li dij in azeriyên Îranê bibin xwedî dewlet. Dibêjin heger Îran perçe bibe, azerî serxwebûna xwe îlan bikin, Kurdistan jî ewê çêbe, wê demê mala me ewê bişewite. Ji bo wê jî gerek em nehêlin Îran perçe bibe.
Erol Mutercimlerê tirk gotiye, akademîsyenekî azerî fikrê min rexne kiriye,
gotîye Îran perçe bibe ewê dewleta azerî-tirk ava bibe, çima tu li dijî
perçebûna Îranê yî?
Erol Mutercimler jî gotiye:
