Li herêma me Hanîngê bahozeke zêde heye. Ez û xanim nikanîbûn bimeşin, em di ber bê diçûn. Hîmehîma ji daristanê dihat meriv ditirsîya. Hin dar ketibûn.
Di meşê da em li xwe miqate bûn, me xwe ji daran dûr xist, me da ser rêyeke
din.
Dezgeha meteorolojîyê hişyarîya zer daye, gotiye, li hin deran bahoz ewê zêde
be, dibê hûn kursî, mase, otomobîlên xwe zexm girê bidin, ji bo ku bi ber bê û bahozê neçin.
Îro li Swêd seetek bi paş da zîvirandin, bi xêra vê guherînê ez seetekê zêde raketim. Gava ji xew rabûm, min xwe zindîtir his kir. Dîyar e dema meriv bêxew nemîne meriv zindîtir e.
Ez her sibe seet di 07.00a da radibim. Ji ber ku dereng
radikevim, tim bê xew dimînim; li ber telewîzyonê di xew ra diherim.
Ez rojê 5-6
seet radikevim. Ji ber seetek xewa zêde, îro bêtir li ser xwe me, bedena min cist e,
ne westîyayî ye. Xwe rehet his dikim.
Talan û şewata di 17ê cotmehê da li Fransayê bûn ne protestoyeke xwendekaran a ji bo zêdekirina mamosteyan û başkirina rewşa wan bû, raste rast êrîşeke neyarane ya ser Fransayê bû .
Kesên bajar talan kirin, qesra beledîyê şwitandin ne xwendekarên fransiz bûn, ciwanên
ereb û reşik ên nifşê duyemîn û sêyemîn bûne; çeteyên biyanî yên îslamî bûn.
Ji
bo wê jî li hemberî Fransayê bêhurmet û zalim in, heta ji Fransayê nefret
dikin; bi qasî serê derzîyê jî hezkirineke wan li hemberî welatê dê û bavên wan
hatin lê sitirîn tune ye.
40-50 sal in belayeke mezin hatîye serê miletê kurd, hin sîysetmedaran, hin partîyên îslamî û çep zirarên mezin dan miletê me. Hîn jî em ji vê belayê, ji vê tenîya bi don xelas nebûne.
Lê maskeya hin serokan dikeve, wer xuya dike emê hêdî hêdî ji vê belayê xelas bibin.
Dibê em viya jî ji bîr nekin, li dunyayê tu bela tune ye belayeke jê xerabtir tunebe.
-Însan ne dema ji çavên xwe dibin kor dibin, dema ûjdan bi
wan ra namîne kor dibin. Şiklê koranîyê yê herî talûke, herî xerab nexwestina
dîtina rastîyê ye. Ev koranî, civatan berbî felaketê va dibe, çimkî ji çavê
nabîne bêtir, ûjdanê nabihîze felaket e.
Jose Saramango
Gotineke ji sedîsed rast e, ji ber ku dagirkerên welatê me merivên bêûjdan in lema hewqasî zalim in û vê zulmê li me dikin, azadîya me qebûl nakin, nahêlin zarokên me jî bi zimanê xwe perwerde bibin.
Yê biçûk, Ronî çer çav li min dikevedikene, rûgeş dibe, herdu destên xwe berbî min va dike, dixwaze ez wî ji erebê derxînim û bigrim himêza xwe.
Dilê xembar, mişt derd û xem be, tu heft defan jî li ber lêxî şa nabe, xem jê nafirin.
Halê me yê şexsî çiqasî xweş û baş be jî, ji ber bindestîya me, ji ber perîşanîya halê miletê me, ji ber bêtifaqîya serokên partîyên me, ji ber bêxîretî û xayintîya hin siyasetmedarên bûne hevalên dijminên me, dilê meriv şa nabe.
Ez xwe wer his dikim. Halê min xweş e, jiyana min ne di talûkê da ye, tirsa pûlisên tirk bigrin ser mala min di dilê min da tune ye, lê dîsa jî xemgîn im, çimkî halê miletê min tim di bîra min da ye, tim li be çavên min e.
Însan tim wek xwe namînin, bi salan ra diguherin. Hinek pir
duguherin, hinek hindik duguherin.
Hinek baş dibin, hinek xerab dibin. Hinek tew dilewitin. Hinek jî ji gelê xwe ra dibin mûm û çira.
Yanî guherîn pir hindik, baş xerab heye. Meriv vê rastîyê di jiyanê da dibîne.
Ez dikim nakim, nikanim Hudaparê û kurdên bûne leşker û canfîdayên
filistînîyan fahm bikim.
Meriv çawa kane ji azadîya miletê xwe bêtir ji bo azadîya miletekî din bixebite, çawa kane ji ala miletê xwe bêtir ji ala miletekî din hez bike?
Fena meriv dêya xelkê ji dêya xwe bêtir hez bike.
HUDAPAR û hin rêxisti û kurdên îslamî ne ji bo miletê xwe, ji bo filistînîyan dixebitin. Ala
wan di ser ala kurdî ra digrin.
