Hin camêr derbekê kesî ji xwe naxeyidînin, derbekê li nahl
dixînin, derbekê li bizmêr dixînin. Naxwazin kesî ji xwe bixeyidînin.
Her kes nikane dilê her kesî xweş bike, ji
viyara hosteyî lazim e.
Di demên talûke da, li ser meseleyên muhîm naxwazin xwe bikin destiyê kêrê, xwe bêdeng dikin. Dostên wan, partiya jê ra li çepikan dixin çi şaşiyê bikin jî ji nedî va tên. Her kes li hemberî cepheya xwe kerr û lal e.
Û li ser meseleyên bêzirar da dibin bilbil.
PDK û YNK berê li ser namzedê serokê Îraqê bi hev ketin. Nuha jî li ser guherandina waliyê Kerkûkê ketine gewriya hev.
PDKê piştgirî neda namzedê YNKê yê serokê Îraqê Nîzar Amedî. Li ser vê, YNKê bi
tirkmen û ereban ra li hev kir, Nîzar Amedî bû serokê Îraqê.
PDKê got, em Nîzar Amedî nas nakin, wek serokê Îraqê qebûl nakin.
Nuha jî li ser waliyê Kerkûkê bi hev ketine, PDK rexneyên pir giran li YNKê, li
Bafil Talabanî digre.
Do êvarî di Facebookê da di nabêna min û Harun U Hasan Canpolatê hêja da li ser giringîya zimanê dayikê, nivîsîna bi kurdî sohbeteke xweş û bi fêde çêbû.
Bi vê minasebetê me hevdu hinekî nas kir û ji dîtinên hev fêde girt.
Ez vê sohbeta me di li vir jî parve dikim. Sohbeteke xweş bû, naxwazim wenda bibe.
Belkî hin xwendevanên min nexwendibin. Yê bixwaze kane her tim
bixwîne.
Ji bona zarokan gelek tiştên nuh lê çêdikin. Heta meha hezîranê ewê biqedînin.
Goleke xemilandî ya nû, amfîtiyatroyeke ji bo çalakiyan, rêyên meş û bisiklêtê
lê zêde dikin.
Rêyên li hundur parqê û yên li derdora wê giş asfalt kirine.
Di demeke blog êdî bûne malperên entîke, malên muzeyê, bloga min Hindik-Rindik pir populer bûye
Çend meh in, nêzî salekê ye xwendevanên min 20-30 qatî zêde
bûne. Do 6803 kesî riya xwe bi bloga min xistiye bala xwe daye bloga min, hin
nivîs jê xwendine.
Serdanên îro yên heta nuha 1293 ye. Hela ez binêrim heta roj diqede jimar digihîje çendan.
Hin kurtêlxur û şelefên tirkan di medyaya sosyal da pir dev davêjin ji kurdên miletperwer, serxwebûnxwaz da.
Bûne berdevkên tirkan, şîretan li kesên li têla wan naxînin dikin, ji me ra hin çîrok-mîrokên vala, xapandinê dubare dikin.
Dixwazin Tikriyê bi pêş xînin, demokrasiyê bînin Tirkiyê.
Cineta ez ne tê da bim bira ker û kûçik tê da vegevizin.
Tirkiye bibe cinet çi min ra?
Ya muhîm wek kurd ezê çi bi dest xînim, ewê kîjan mafî bidin min?
Dibê hûn viya nîşanî me bidin.
Miletek gava bi sedsalan bindest be bibê, nebê jê qismek asîmîle dibe, bi gelekan ra şiûrê netewî zeîf dibe.
Ji ber ku faris, ereb û tirk xwedî dewlet in zimanê xwe, perwerdeya bi zimanê xwe, kultura xwe li ser me
ferz kirine. Her miletekî li gorî şertên xwe em asîmîle kirine.
Lê belê kurdên tu beşekî Kurdistanê bi qasî kurdên Kurdistana
Bakur (kurdên Tirkiyê)dejenere, pûç nebûne, bi qasî wan neheliyan e, bi qasî wan ji nasname û kultura xwe dûr neketine.
Barê kerê çiqasî giran be jî guhên wê dilibitin.
Barê me pir giran e, pişt li me bûye nêk, lê em dîsa jî li ber xwe didin, xwe
li erdê nakim term.
Lê gerek em bizanibin bi vê qûşê em nagihîjin Mûşê.
Bi kulmek xwê gol şor nabe, ji toza bê çav kor nabe. Em hindik in, dengê me naçe derekê.
Hin siyasetmedarên me bûne wek rûviyê me ji mirîşên xwe ra mezin kiribe. Yanî bûne ji min keto, bi min keto.
Gava dibe zivistan, sar, serma dest pê dike, tîtî dibêje, "ezê ji xwe ra xaniyekî lêkim, ji vê perîşaniyê xelas bibim."
Dibêje lê lênake, heta taliya jiyana xwe wer li ber sar û sermayê diqefile.
Em kurd jî tim dibêjin, ji me ra dewletek lazim, heta dewleta me çênbe emê tim
perîşan bin.
Em viya dibêjin, lê belê serokên me ji bo çêkirina dewletê gavên lazim navêjin, dev ji
dijminatiya hev bernadin, yekîtiyeke netewî çênakin.
