Şopînerekî bloga min Hindik-Rindik gotiye ew ji Tirkiyê nikane têkeve bloga min, bloga min li Tirkiyê xuya nake.
Wiha gotiye:
"Slav mamoste, ez gelek caran nivîsên te li ser medyaya
civakî dixwînim û bi rastî ji wan hez dikim.
Lê li ser blogê ez nikarim bigihîjim nivîsên te (dibe ku ji ber qedexeyên dewletê be).
Carnanan di medyaya sosyal da bi ber çavên min dikeve, hin kes dibêjin, ”gîha hewşê tahl e”!
Ne di kurmancî da, ne jî di zimanekî din da meteforeke wiha tune ye. Kes nabêje
”gîha hewşê tahl” e.
Çimkî gîha nayê xwarin ji bo ku gîha tahl û şîrîn hebe.
Di swêdî da metaforeke nêzî wê heye, wiha ye:
”Gräset är alltid grönare på andra sidan.”
Tercumeya îngilîzî wiha ye:
Serokê Tirkiyê Erdogan li ser asîmîlasyonê û girîngiya zimên gotiye:
”Miletê zimanê xwe wenda bike(bihele, asîmîle bibe) hafizeya xwe wenda dike, şexsîyeta xwe wenda dike,
heta û heta baweriya xwe jî wenda dike. Civatên girêdana wan bi zimanê wan ê
dayikê ra zeîf dibe bi wextê ra miheqeq dibin kerî, dibin kolonî, nasnameya xwe
ji dest didin.”
Yanî miletê asîmîle bibe, dihele, dibe meletekî din. Em kurd ketine vî halî, hêdî hêdî dihelin, dibin tirk.
128 sal berê, roja 22ê nîsanê Rojnameya kurdî ya pêşî Kurdistan li paytexta Misrê, li Qahîreyê ji alî Mîqdat Midhet Bedirxan ve hat derxistin.
Cara pêşî kurd bûn xwedî rojname. Ji ber wî ev çêyiya mezin, tarîxî bi miletê xwe kir, em kirin xwedî rojname û bû rêber û pêşengê rojnamegeriya kurdî mala wî hezar carî ava be, gorra wî bihuşt be.
Kurdekî zana, bi kultur, entellektuel, hay ji tarîxa xwe û tarîxa dinyayê heye.
Debatorekî pir jîr e, xatibekî mezin e.
Di her minaqaşeyê da tim serketî ye, bi
argumentên xwe, bi retorîka xwe, bi wêrekîya xwe ya medenî tirkên antî-kurd û
kurdên bûne çahş û xayin mat û perîşan dike.
Donald Trump gotiye,li ser daxwaza Pakîstanê
careke din agirbest dirêj kiriye.
Berê digot ewê agirbestê dirêj neke. Lê forta wî, gefaa wî vir derket.
Tiştê xuya dike Donald Trump ji Îranê bêtir dixwaze şer raweste, peymanek çêbibe. Çimkî zexta li
hundur zêde ye, piştgirên wî, amerîkî li dijî şer in.
Min xwest sipasî Şeyma xanimê bikim, lê min nikanîbû, malpereke taybet e, dibê
meriv endam be, kodên meriv hebe. Lema min nikanîbû.Ji dêlî wê va, bi vê
parvekinê ez sipasî Şeyma xanimê dikim.
Gava keç û xortên me nivîske min, kitêbeke min dixwînin pir kêfxweş dibim.
Lê belê tiştê xerab û ecêb kesê çîrok kiriye herfên latînî midaxeleyî zimanê
Fûad Temo kiriye, navek li çîrokê kiriye, gotiye, ”Di wergerê da min zimanê wê jî hinekî rast kir."
Ez matmayî mam, meriv çawa, bi çi heqî û bi kîjan aqilî zimanê çîrokeke 113 sal berê diguherîne û navekî li çîrokê dike?
Yê dûrî çavan be dûrî dilan e, gotineke, teşbîheke, şîreteke pêşiyan e. Gotineke pir rast e, sedîsed were ye. Kesê ji ber çavan dûr bikeve ji dilan jî dûr dikeve, bi demê ra tê jibîrkirin.
Ji ber ku dîtina, têkiliya fizîkî pir muhîm e, dilan nêzîkî
hev dike, li hev dibanîne, meriv nade jibîrkirin.
Gava meriv ji hev dûr bikeve, demên dirêj hevdu nebîne, dengê hevdu nebihîze hezkirin jî, evîn jî, hevaltî û dostî jî lawaz dibe, bi demê ra meriv tê jibîrkirin.
