Rûdawê di sernivîsa xwe da ji Qiralîçeya Norweçê ra gotiye, Şahjin.
"Evîn Haciyê cilên Kurdî diyarî Şahjina Norwecê kirin...”
Cara pêşî ye navdêreka wiha dibihîzim. Dîyar e îmalateke Rûdawê ya nuh e. Jixwe di piranîya xeberên Rûdawê da îmalatên nuh hene. Hewqas pir in êdî nayê hesêb.
Min li ferhenga dijîtal nêrî, navên wek, ”banû, melîke, qiralîçe, sitî, şahbanû,
keybanû, siltanxanim” hene, lê ”şahjin” tune ye.
Em tim dibêjin belkî sibe ji îro baştir bibe. Lê texmîna me tu carî rast dernayê, hêvîya nabe rastî. Sal bi sal, em dibêjin xwezî bi par.
Li beşekî Kurdistanê demekê ji me ra li hev tê, kabê me mîr tê, rewş hinekî baş dibe, tu hew dinêrî tiştên bi salan, bi fedekarî û bi bedelên mezin bi kavçîyan hatibûn topkirin, serok û sîyasetmedarên me bi heskê belav kirin, em dîsa vegerîyan perîşanîya berê; heta ji ya berê jî gelkî xerabtir.
Zivistana me îro li Stockholmê xwe hinekî nîşanî me da, got, payiza xweş qedîya û êdî dora min e, dibê êdî hûn hesabê min bikin.
Min kincên xwe yên germ li xwe kir û ez bi tenê derketim meşa xwe ya rojane. Karê xanimê hebû nehat. 6 km. meşîyam, hewa gelkî ne xweş bû, şilope bû, geh dibû baran, geh dibû berf. Min meşa xwe kin kir. Mal xweştir e. Li Stockholmê dinya êdî zû tarî dibe. Dema tarîtîyê dest pê kir.
Zanîn cesaretê dide meriv, cehalet jî quretîyê, pozbilindîyê û însên zimandirêj dike.
Bi xêra medyaya sosyal, dinya dijîtal meriv zanayan jî, cahilan jî her roj dibîne.
Berî hebûna vê teknolojîyê ev yek pir sînardar bû. Teknolojîya îro dinya pir
biçûk kiriye, kî li ku derê çi dibêje meriv di kompîtora xwe da, di telefona
xwe da dibîne, dixwîne, lê guhdarî dike. Pêşketineke muhteşem e, aqil ji serê însên dibe, însên serxweş dike.
Ez werim ser mesela xwe, ferqa merivê cahil û zana.
Meriv kane di jiyana xwe da teşxeleyê, xirecirê, teqreqê kêm û zêde bike. Bi kirinên xwe meriv kane wan kê, ya jî zêde bike. Qaîde pir basît e:
-Heger tu di jiyana xwe da teşxeleyê û tevlihevîyê naxwazî qaîde basît e: Tiştên te rahîştê, tiştên te rakir dibê tu dîsa deynî dewsa wan a berê, însanan jî deyne ciyê wan ê heq kiriye, wan zêde bilind û mezin meke. Kî layiqî ku derê ye bira li wir be.
Ez nizanim ji çi tizbî ye,lê jê hez dikim.
Nerm e, kişandina wê xweş e. Kolleksîyoneke min feqîr heye,
carnan yekê ji nav diniqînim.
Tu carî tizbîya destê kesî nagrim, lê yek ji dil wek dîyarî
bide qebûl dikim.
Ev tizbîya min dîyarîya Nezîr Dûygû ye. Mala camêr ava be. Di nav tizbîyên xwe da belkî herî bêtir ji wê hez dikim.
Dibê meriv hin caran rûne û li jiyan û salên xwe yên borî bifikire, gelo meriv çi rast û baş kir, çi şaş û xerab kir?
Yanî muhasebeya salên borî bike.
Ez bi xwe wer dikim, carnan muhaseba jiyana xwe ya borî dikim. Bi hin tiştên min kirine kêfxweş dibim, dibêjim baş bû min wer kir, bi hin biryarên xwe jî poşman û xemgîn dibim, dibêjim xwezîka min wer nekira...
Meriv biryarên xwe yên rast û şaş, baş û xerab bizanibe baş e.Gerek meriv tarîxa xwe bizanibe.
Medya me ya kurmancî ji dêlî zimanê me tekûz bike, xera dike, ji dêlî bi xelkê bide hezkirin, gotinên naylon yên kes jê fahm nakin bi kar tîne; dibe sebebê însan ji xeberekê fahm nakin.
We zanîbû wezîfe bûye ”peywir”?
Rûdawê wezîfe kiriye ”peywir” !
Êdî emê nebêjin, ev ne wezîfa min e, emê bimêjin, "ev ne peywira min e..."
Ne mimkûn e meriv bi her kesî şîrîn be, kanibe her kesî memnûn bike, tiştên li gorî dilê her kesî bibêje û biparêze.
Ev yek jixwe him ne mimkûn e, him jî ne baş e; dibê hinekên ji meriv hez nekin,
hinekên li dijî fikrên meriv, hinekên ji meriv nefret dikin hebin. Ne were be,
meriv dibe bêşexsîyet, şelaf.
Xwelî li serê wî mêrî be gelek serê jê neqeherin, her kes jê hez bike, dijminên
wî qet tunebin.
