Miletek gava bi sedsalan bindest be bibê, nebê jê qismek asîmîle dibe, bi gelekan ra şiûrê netewî zeîf dibe.
Ji ber ku faris, ereb û tirk xwedî dewlet in zimanê xwe, perwerdeya bi zimanê xwe, kultura xwe li ser me
ferz kirine. Her miletekî li gorî şertên xwe em asîmîle kirine.
Lê belê kurdên tu beşekî Kurdistanê bi qasî kurdên Kurdistana
Bakur (kurdên Tirkiyê)dejenere, pûç nebûne, bi qasî wan neheliyan e, bi qasî wan ji nasname û kultura xwe dûr neketine.
Barê kerê çiqasî giran be jî guhên wê dilibitin.
Barê me pir giran e, pişt li me bûye nêk, lê em dîsa jî li ber xwe didin, xwe
li erdê nakim term.
Lê gerek em bizanibin bi vê qûşê em nagihîjin Mûşê.
Bi kulmek xwê gol şor nabe, ji toza bê çav kor nabe. Em hindik in, dengê me naçe derekê.
Hin siyasetmedarên me bûne wek rûviyê me ji mirîşên xwe ra mezin kiribe. Yanî bûne ji min keto, bi min keto.
Gava dibe zivistan, sar, serma dest pê dike, tîtî dibêje, "ezê ji xwe ra xaniyekî lêkim, ji vê perîşaniyê xelas bibim."
Dibêje lê lênake, heta taliya jiyana xwe wer li ber sar û sermayê diqefile.
Em kurd jî tim dibêjin, ji me ra dewletek lazim, heta dewleta me çênbe emê tim
perîşan bin.
Em viya dibêjin, lê belê serokên me ji bo çêkirina dewletê gavên lazim navêjin, dev ji
dijminatiya hev bernadin, yekîtiyeke netewî çênakin.
Meleyên Îranê dibêjin ji bo ku ew bi Amerîkayê ra peymaneka aştiyê îmze bikin, ji şertên wan yek jî dibê Amerîka ji bo tiştên xera kirine tazmînatê bide.
Mêrik miribû, destê wî yê çep li ser dilê wî bû, destê rast jî li ser qopikê wî
bû.
Merivên wî, gundî gişk matmayî man, kesî fêm nekir maneya vê yekê çi ye, camêr
çima wiha kiriye, xwestiye çi bibêje?
Li ser ”dayin” û ”girtinê” gotineke Montaigne ya pir xweş heye, camêr gotiye:
”Di dayinê da çawa ku wesfekî serdestbûnê û mezinatiyê yê aliyekî hebe, di
girtinê da jî wesfekî hustuxwarkirinê yê aliyekî heye.”
Ew kesê destê xwe li ber dijmin vedigire û jê digre, di eynî wextê da hustuyê
xwe li ber wî xwar jî dike.
Kurdên ev hustuxwarî qebûl kirine pir in.
Kesên îro ji dijmin, ji dewletên dagirker pera, alîkariyê bigrin, sibe ewê emir jî bigrin. Jixwe hinek digrin jî.
Ji hevpeyvînên êsîrên hatine berdan meriv fêr dibe çend hezarên din jî hîn di
zindanên çeteyên Colanî û Tirkiyê da ne.
Dîsa meriv ji agahiyên xortên hatine berdan fêr dibe ew ne di şer da, bi emrê HSD´ê teslîm bûne. Û di van sê mehên esaretê da îşkence, heqaret û zulmeke mezin li wan kirine.
Ji 329 parlamenteran 252 parlamenter li parlamentoyê amade bûn û ray dan.
Heyetên Amerîkayê û Îranê îro li paytexta Pakîstanê
Îslamabadê dest bi civînên xwe dikin.
Gelo hêvî heye li hev bikin û peymaneka aştiyê îmze bikin?
Ez bawer nakim, tiştekî wiha îhtîmaleke pir zeîf dibînim.
Biya min ev hevîr ewê hîn pir av hilkişîne/hilîne, ewê gelek civînên din çêbin.
Çimkî Îran û Amerîka di daxwazên xwe da ji hev pir dûr in.
Şerê Îsraîl û Îranê heye. Mesela Lubnanê û piştgiriya Huzbullahê heye. Mesela Hûsiyên Yêmenê heye.
Kurdên Kurdistana Îranê û Îraqê tevî şerê Amerîkayê û îranê nebûn, kurdan fîşekek jî navêtin ji Îranê da. Lê dîsa jî bûn hedefên êrîşên Îranê û çeteyên wê.
388 fuze û dron avêtine ji Kurdistana Federe da. Di van êrîşan da gelek pêşmerge û sivîl, zarok hatin kuştin.
Vî şerî careke din nîşanî me da hetanî em nebin xwedî dewleteke xurt emê tim werin kuştin, tim bibin hedefên dewletên dagirker.
