Serokê Meclîsa Tikriyê Nûman Kurtulmuş ji parlametera DEM Partiyê Newroz Uysal Aslanê ra gotiye, ”gerek hûn nejêjin bajarên kurdan, vê gotinê ji pêşniyara xwe derxin”!
Mêrikan dev dîtine pê da dirîn. Gava meriv dest nebe xwe, teslîm bibe dijmmin
aşûnî dibe, navê welatê meriv, gotina welatê kurdan, bajarên kurdan jî li meriv
qedexe dikin.
Ji me da ye, me ew gewî kirin. Mêrikan bala xwe danê çi dixwazin bi serok û
siyasetmedarên me didin qebûlkirin.
Meriv nebîne zor û zahhmetê, naxwe tu nîhmetê. Ji bo ku
meriv mêweyê darê bixwe, di bin siya wê da rûne dibê meriv destpêkê lê mêze bike,
av bide, heta mezin dibe.
Destê bixebite li ser zikê têr e. Zikê destê nexebite tim birçî ye.
Serketinên siyasî jî wisa ne, dibê meriv bixebete, zû neweste, îstîkrarê,
berdewamiyê nîşan bide.
Ji bo ku însan baweriyê bi te bînin, bibin hevalên te gerek karên te, praktîka
te bibînin, baweriyê bi te bînin.
Meriv kevir davêje ji birca belek da, navêje ji sepeta rêxê da. Neyarên me û hevalên wan kesên kurdperwer, azadîxwaz reş dikin, dibêjin di nava kurdan da, bi taybetî jî di nava ciwanan da nasyonalîzm xurt dibe, dibê dewleta tirk vê talûkeya mezin bibîne û rê li ber vê pêşketinê bigire.
Helbet dijminên me ewê ji zêdebûna miletperweran bitirsin, çimkî ew hevkariya bi dewletê ra, entegrasyonê red dikin, azadî û serxwebûna miletê xwe diparêzin.
Ji do bi şev da ye li taxa me baran e. Min bala xwe dayê baran venake, seet di 12.00a da min xwe jidand, şemedanê xwe yê baranê berra ser bejna xwe da û derketim.
Çendakî berê min şemedanê baranê kirîbû, min hîn li xwe nekiribû. Ez bi çar çavan li bende baranê bûm, ji bo ku şemedanê xwe yê baranê li xwe kim, têr pê bigerim. Kêfa min pir jê ra hat, dirêj e, qet şil nebûm. Êdî baran maran ne xema bin e. Hema heta jê tê bira bibare.
Şêwirmendê serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan, Mehmet Uçum, xwestiya navê
Kurdistanê li kurdan qedexe bike, gotiye gerek kurd navê Kurdistanê negirin
devê, çimkî bikaranîna navê Kurdistanê merheleya "xelaskirina Tirkiyê ji terorê" dixîne talûkê.
Gerek kurd li hemberî van gotinên Mehmet Uçum bêdeng nemînin, bersîveke Kurdistanê bidinê.
Gerek Partiya DEMê, partiyên kurdan ên din û parlamenterên kurd gişk bi hev ra bi dubarekirina, bi parastina navê Kurdistanê bersîvê bidin Mehmet Uçum, Erdogan û Bahçelî.
Bêdengî şaş e, ewê bêtir cesareta beyanên wiha bibînin.
Gelşa(problema) nabêna Mem Ararat û Kom Muzîkê pir mezin bû, pir fireh gerîya; hema hema her kesê xwendin û nivîsandina wî/wê heye, bikanibe bi tirkî ya jî bi kurmancî çend gotinan binivîsîne xwe tevî nîqaşê kir, fikrên xwe got, kevirên dawa xwe gişk dawşand.
Hin sitranbêj û hin kesan jî wek her tim dikin, dîsa xwe hetikandin, xwe fahş kirin. Mesle bûye porê dînan û gêrmiya gavanan...
Heyran, ne hewceye hûn meselê hewqasî dirêj bikin.
Bi baweriya min dibê Kom Muzîk ban Mem Ararat bike, ya jî ban abûqatê wî bike,
peymana wî, belgeya wî bidê û ji hev pak bibin.
Merivê bêdewlet wek teyrê bê per û bê bask e. Teyrê bê per û bê bask nikane bifire, nikane kêf û lezeta firênê bijî, tahm bike.
Ji bo teyrekî bêper û bê bask, temaşekirina teyrên li hewa êşeke mezin e, jiyan
zindan e.
Merivê bêdewlet jî gava dixwaze vegere warê xwe, here hêlîn û mala xwe nikane
here, çimkî bindest e, bêdewlet e, welatê wî/wê dagirkirî ye.
Bindestiyê, bêdewletbûnê di dil û ruhê me kurdan da, di şexsîyeta me da birînên kûr,
birînên bêderman vekirine.
Ez êşa van birînên kûr gav û seet his dikim.
Siyaset li her dera dinyayê karekî, sinetekî zor e, bi problem e, meriv pir diwestîne, serê meriv tim di teşxelê da ye.
Lê siyaseta kurdî, siyaseta bi kurdan ra sed qatî ji ya
miletên din zortir e, mişt problem e, fena erdekî mayinkirî ye; di her gavê da
meriv kane pê li mayinekê bike.
Siyaseta kurdî bûye wek şerê eşîran. Partî bûne eşîr, serokên wan jî bûne wek serokeşîr. Hevalên wan jî mecbûr in eşîra xwe û serokê xwe biparêzin. Û gava te li dijî serokê wan, eşîra wan tiştekî ne li gorî dilê wan got êrîşe te dikin. Nîşanî hevalên xwe didin ew bi serok û eşîra xwe ra sadiq in.
Şopînerekî bloga min bi mexlasa (M.R)gotiye min tu nivîseke te li ser futbolê, arkolojiyê û tarîxê nedîtiye, xwestiye ez carnan jî li ser futbolê, tarîxê û arkolojiyê binivîsînim.
Camêr wiha gotiye:
”Silav û rêz mamoste.
Heta niha di vî blogê da herî hindik min 300 nivîs xwendîne. Li gor dîtina min
piranîya wan mijarên sîyasî û wêje ne. Çend sal in ez bi kêfxweşî dixwûnim.
