Do li Neteweyên Yekbûyî 44 welatan bi beyaneke mişterek ji ber zulma li jinan dibe hukûmeta Afganîstanê rexne kirine. Di nav 44 welatan da welatek tenê, Îmarata Erebî tenê misilman e; 43 welatên din yên xiristîyan û ne misilman in.
57 welatên misilman hene, ji 57 welatan, welatekî tenê, Îmaratê tenê zulma li Afganîstanê li jinan dibe şermezar kiriye. Ji cîhana îslamî, ji welatên misilman ra rûreşîyeke ji viya mezintir tune ye.
Ji bo însên şeref, şexsîyeteke pak, saxlem gelkî muhîm e. Şeref, nirxê manevî yê qedir û rûmeta însan, civat dide meriv e.
Hewcedariya însên bi nan tenê tune ye, bi hesîyet, şerefê jî heye.
Ji bo wê jî dibê meriv li şerefa xwe miqate be, wek roniya
çavên xwe biparêze.
Merivê bêşexsîyet, bêşeref xwedî çi bibe jî, xwedîyê kîjan meqamî be jî ne tu tişt e, bêqîmet e,
qurişekî nake.
Pêşiyên me gotine, Xwedê kesî ji şerefê neke !
Partîya çep(V)dibêje gerek em têkevin hukûmetê, ya na em destegê nadin hukûmeta sosyaldemakratan.
Li ba heval dostên PKKê û partiya DEMê kultureke ne xweş, kultureke şaş heye, rexneyên kesên li dervayî welêt dijîn qebûl nakin, tinazê xwe pê dikin; dibêjin aya werin vir bixebitin, ya jî devê xwe bigrin, me rexne nekin.
Li gorî wan, kurdên li Kurdistanê najîn û ne di nava xebata sîyasî da ne,
gerek xebata wan, sîyaseta wan rexne nekin, ya dibê ji wan ra li çepikan xînin,
ya jî devên xwe bigrin, wan rexne nekin.
Çimkî ji kesên wan rexne dikin ra dibêjin,”ji derva zimandirêjiyê mekin, hûn mêr in werin vir, werin bixebitin û tiştê baştir bikin…”
Exlaq sitûna sereke ya rûmeta mirovahîyê ye, nirxekî pir muhîm e. Ji bo fêmkirina rûmet û şexsîyeta însên exlaq pîvaneka esasî ye. Merivên bêexlaq kanin her fêlbazîyê, her durûtîyê bikin.
Wek di her warî da, di sîyasetê da jî exlaqekî pak, diristî muhîm e.
Pêşîyên me, fîlozofan, merivên zana serê xwe bi exlaq ra gelkî êşandine, gelek gotinên
muhîm ji me ra wek şîret, wek mîrateke kulturî hîştine. Li jêr çend gotinên li ser exlaq pêşkêşî xwendevanên xwe
dikim.
Hin kurd, hin ronakbîr eslê xwe înkar nekin jî di warê rûhî,
psîkolojîk da ji kultur û nasnama xwe ya kurdî, netewî dûr ketine, êdî xwe wek tirkan
his dikin, gelşên tirkan yên kulturê, civakî, şaristanî, mîmarî wek gelşên xwe
dibînin.
Li dijî dewlata tirk, li dijî tirkan di dilê wan da, di hişê wan da tu tiştekî
nagatîv, dijminatî tune ye; fena em û tirk miletek bin, ji bo wê jî her gelşa
tirkan ya me ye jî; gerek em kurd serê xwe bi gelşên civka tirk yên civakî, kulturî, şaristanî ra biêşînin.
Dema em zarok bûn pisiklêta me, telefona me ya bêrîkê, bi çewalan lîstokên me tunebû. Lîstokên me qapaxên şûşeyên xazozan, kab û guleyên çînciqî bûn; têl bûn, me bi wan erebe çêdikir.
Lê em dîsa jî bi lîstokên xwe, bi jiyana xwe
bextewa bûn.
Berê em feqîr bûn, perê me pir tunebû, tiştên me yên biha
tunebû.
Dolaba me ne tije kincên marq bû, qondera nigê me ne ya herî
biha bû.Telefona me ya bêrîkê, kompîtora me, di bin me da ereb tunebû.
Ka vê sibê ez bi çend gotinên xweş dest bi nivîsa xwe ya rojane bikim. Bîsteke din ezê herim ser toxtorê dirana/diransaz. Lema wexta min tune xeberan bixwînim, bifikirim û li ser rojevê tiştekî binivîsînim. Ji bo wê jî bi çend gotinên xweş dest bi nivîsa xwe ya rojana dikim.
-Îlham her tim heye, lê gerek ew te di xebatê da bibîne.
Pablo Pîcasso
Serê her tiştî xebat e, dibê em ji bo azadîya xwe bixebitin. Serketin bi xebatê dibe.
Min tiştên xwe kirî, ji bo ku perê tiştên min kirîye bidim çûm ber kasê, ketim
dorê. Xanima berî min xwest perê nextî bide, keçika kasê got, ”em pera nagirin,
dibê tu bi kartê bide.”
Jinikê bi kartê pera da.
