Do bi şev me li maça Arjantîn û Îngilistanê temaşe dikir. Bûka me ji min pirsî, got:
-Tu dixwazî kî qezenc bike?
Mingot:
-Ez ne dilxwazê kesî me, kî xweş bilîze bira ew qezenc bike.
Ji ber ku Fransa welatekî piştgiriya kurdan dike, min dixwest ew qezenc
bikin. Ew jî têk çû. Wekî din kî dibe şampîyon, kî nabe ji bo min qet ne muhîm
e. Bi têkçûn û serketina tu welatî ez xemgîn û dilşa nabim.
Navê gur bi harî, bi xerabî derketiye. Bi rastî jî gur him har e, him jî çavnebar e. Gava bi kerîyê pez dikeve pezekê tenê nakuje, kîjan bi ber dikeve dikuje. Ev xisletê wî ne baş e.
Lê gur bindestiyê tu carî qebûl nake, li çol çepelan birçî dimîne, wek kûçik
bindestiyê, xulamtiyê qebûl nake.
Ji bo wê jî di jiyanê da meriv bişibe gurekî her kes jê nefret dike, ji kerekî
her kes lê siwar dibe çêtir e.
Serê deh serî jê neqehere ne tu serî ye. Bira meriv mêr be, kelemê li ber çavê dijmin be.
Li Îspanyayê alimekî Îslamê gotiye gerek mêrên misilman gişk wek wî rîyê berdin. Gotiye:
”Peyayên(mêrên)bê rî, ji ber ku dişibin jinan kanin bi peyayên
din ra fikrên (hestên) `ne baş` peyda bikin.”
Yanî keftar dibêje, peyayên bê rî û bê simêl kanin bibin sebebê dilê peyayên din li wan
xera bibe û penîsê(qobikê) wan rabe.
Min îro di medyaya sosyal da wergera kitêba Goethe ya bi navê ”Dîwana Şerq û
Xerbî” ya ji alî Abdullah Încekan va hatiye kirin parve kir, wergerê wê pîroz kir. Ji ber ku esereke wiha bûye kurmancî kêfxweşiya xwe nîşan da.
Mamoste, Felîx
M. Keskînê hêja di platforma Xê da ez rexne kirime, gotiye:
Welatê li çiyayên wî gur tunebe, deşt û zozanên wî tije kûçik in, kûçik xwe qiral dihesibîne.
Heta ji kûçik tê bira biewte, mesele ne ewtîna kûçik e, mesele tunebûna gur e.
Heger gurên çiyayên welatê me hebûne keriyên kûçikên xelkê nikanîbûn lê bidana cirîdê…
Miletê bêdewlet bindest e; fena çiyayê bêgur e, wek sêwîyê ber dîwaran e, tim tê pelixandin.
Ji bo ku dagirkerên welatê me xwedî dewlet in, ordiyên wan hene, xwedî balafir, xwedî tank û top in, xwedî meclîs û dem û dezgeh in.
Tirk, tarîxzanên tirk fêr bûne tarîxê tahrîf bikin, bi derewan pesnê xwe bidin. Beq nequrre ewê bidirre. Tirk pesnê xwe nedin ewê biteqin.
Tarîxzana tirk Ayşe Hur di programeka telewîzyonê da gotiye, mîrîtîyên me digot tirk in, di esasê xwe da gişk kurd bûne.
Ayşe Hurê gotiye, ”mîrîtîyên Enedoliyê yên wek Îsfendîyarogullarî,
Germîyanogullarî, Aydinogullarî ne tirk in, hersê jî kurd in.”
Tarîxzanên tirk, nivîskarên tirk ji van gotinên Ayşe Hurê pir aciz bûne, di medyaya sosyal da
pir êrîş dikin, gotin giran jê ra dibêjin, wê bi xayintiyê sûcdar dikin.
Hînbûn tiştekî ecêb e, gava meriv hînî ditştekî bibe ji meriv ra dibe xû, gava ew tunebe însan di jiyana xwe da valahiyekê his dike.
Çendake ez her şev li maçên Futbolê yên Kûpa Cîhanê temaşe dikim.
Îro maç tune ye, heta 14ê mehê nabên danê, lîstikvan ewê
bîna xwe bigirin. Heqê wan heye.
Ji ber îşev maç tune ye, ez di rûtîna xwe da valahiyekê his dikim. Gava meriv
hînî tiştekî dibe, ji meriv ra dibe wek adetekê.
Çend şîretên baş û bi feyde. Di jiyanê da meriv bi gelek tiştan nizane, dûra fêr dibe. Meriv xwe ji tiştên xerab dûr bixe û tiştên baş fêr bibe li karê ye.
-Xwarina yê ji dil îkram neke mexwe, meçe mala yê ji dil dawet neke, yê bi
hesret xwe li te nepêçe himêz meke. Hevza xwe ji kesê tim li te gudarî dike û ew bi
xwe deng nake bike, jê ra tiştekî nebê.
Bi kesê di hevaltiya xwe da, di muhbeta xwe da ne samîmî ra hevaltiyê, dostiyê meke.
Mala xwe jî, dilê xwe jî, wexta xwe jî bide kesên hempayên xwe xwe...
Pîrê li bazarê çû ser dikina masîfiroş dikira mîsî bikirîya. Rahîşt masîyekî ji dêla wî bîn kir. Masîfiroş got:
-Xaltîkê, masî ji serî genî dibe, ne ji dêlê. Serî bîn bike.
Pîrê mizicî, got:
-Serî ji xwe genî ye, ez dixwazim bizanibim hela genîbûn gihîştiye dilê ya na?
Li Tirkiyê serî ji
zûda ye genî bûye, genîbûnê xwe gîhandiye dêlê jî.
Goşt genî bibe xwê dibe, lê heger xwê genî bibe gelo çare çi ye?
Li Tirkiyê bîn ketiye xwê jî...
