Li mehela me Hanîngeyê seet ji 14.00a da ye asîman bûye wek lokekî hêcî girgîn, himehima tavan e, birûskê li ser birûskê dirjîne. Min tu carî nedîtiye asîman hewqasî har û hêc bibe...
Ji himehima tavan û şîrqîna birûskan meriv di hundur da dibize, hêbetula û cunî dibe.
Tavên hewqasî bi hêbet, wek bombeya atomê biteqe, birûskên hewqas pir û bi deng min qet
nedîtiye. Sê seet e gurrîn û himîna asîman e, nesekinîye. Pê ra jî baraneka pir dibare.




