Saziya
Lêkolînên Zanistî û Teknolojîk a Tirkiyeyê(TUBİTAK)ê bi 5 akademîsyenan
projeyeke lêkolîna li ser têkiliya di nabêna duabaranê û baranê da daye
destpêkirin.
5 akademîsyen
ewê di tarîxa îslamê da li ser duabaranê ya Eko-Teolojîk lêkolînê û analîzekê
bikin.
Ev heyeta alimên tirk ewê bi lêkolîna xwe ya ilmî(!) çareyekê ji hişkayiyê ra,
ji kêmbûna baranê ra bibîne.
Abûqateka tirk, bi navê Îdîl Tetîk li ser dijminatiya tirkan ya bi kurdan ra di Facebookê da qala serpêhatiyeke xwe ya pir balkêş kiriye. Bûyer li Îzmîrê hatiye serê wê.
Serpêhatiyeke pir balkêş e, min wergerand kurmancî. Bixwînin û tirkan hinekî
din nas bikin.
Îdîl Tetîk xanimê di Facebookê da wiha qala serpêhatiya xwe kiriye:
Satilmişê tirk cixareyek ji qutya xwe ya bi neynik derxist, di neynikê da
sûretê xwe dît. Hevalê wî Dûrsûn li kêleka wî bû, neynik dirêjî wî kir û got:
-Law Dûrsûn, ev merivê di neynikê da bi min xerîb nayê.Hela bala xwe bidê.
Dûrsûn neynik ji destê Satilmiş girt, bi dîqeteke mezin bala xwe dayê, dû ra ji
Satilmiş ra got:
-Law ehmeq, helbet ewê bi te xerîb neyê, çimkî ew ez im.
Tirk berê têra xwe tirkçî û antî kurd bûn. Kemalîstan tirk baş kiribûn miletekî her kesî neyarê xwe dibîne û ji kurdan heta hûn bibêjin nefret dikin.
Îslamîstan ew pir xerabtir kirin. Tirk bûne miletekî li dijî demokrasiyê, li dijî azadiyê, antî merîkan, antî ewrûpî û neyarên kurdan. Rez berê ne tu rez bû, zîpikê lê kir xerabtir bû. Îslamîstan nifşên nuh kirin tirkçiyên har.
Meleyên celad yên Îranê dev ji celadiya xwe bernadin. Roj tune çend kesan bi dizî û eşkere îdam nekin.
Çar roj berê du kesên din îdam kirine û gotine kurdan ew bi Îsraîl ra li Hewlêrê perwerde kirine.
Derew, bêbextî bûye dînê wan, baweriya wan, felsefe û îdeolojiya wan.
Kî rexneyeke herî biçûk li rejîmê digire, rismekî parve dike, bi kesên li dervayî welêt ra dipeyive, dibêjin ew ajanê Îsraîl e, digrin û îdam dikin.
Şopînerekî bloga min Hindik-Rindik gotiye ew ji Tirkiyê nikane têkeve bloga min, bloga min li Tirkiyê xuya nake.
Wiha gotiye:
"Slav mamoste, ez gelek caran nivîsên te li ser medyaya
civakî dixwînim û bi rastî ji wan hez dikim.
Lê li ser blogê ez nikarim bigihîjim nivîsên te (dibe ku ji ber qedexeyên dewletê be).
Carnanan di medyaya sosyal da bi ber çavên min dikeve, hin kes dibêjin, ”gîha hewşê tahl e”!
Ne di kurmancî da, ne jî di zimanekî din da meteforeke wiha tune ye. Kes nabêje
”gîha hewşê tahl” e.
Çimkî gîha nayê xwarin ji bo ku gîha tahl û şîrîn hebe.
Di swêdî da metaforeke nêzî wê heye, wiha ye:
”Gräset är alltid grönare på andra sidan.”
Tercumeya îngilîzî wiha ye:
Serokê Tirkiyê Erdogan li ser asîmîlasyonê û girîngiya zimên gotiye:
”Miletê zimanê xwe wenda bike(bihele, asîmîle bibe) hafizeya xwe wenda dike, şexsîyeta xwe wenda dike,
heta û heta baweriya xwe jî wenda dike. Civatên girêdana wan bi zimanê wan ê
dayikê ra zeîf dibe bi wextê ra miheqeq dibin kerî, dibin kolonî, nasnameya xwe
ji dest didin.”
Yanî miletê asîmîle bibe, dihele, dibe meletekî din. Em kurd ketine vî halî, hêdî hêdî dihelin, dibin tirk.
128 sal berê, roja 22ê nîsanê Rojnameya kurdî ya pêşî Kurdistan li paytexta Misrê, li Qahîreyê ji alî Mîqdat Midhet Bedirxan ve hat derxistin.
Cara pêşî kurd bûn xwedî rojname. Ji ber wî ev çêyiya mezin, tarîxî bi miletê xwe kir, em kirin xwedî rojname û bû rêber û pêşengê rojnamegeriya kurdî mala wî hezar carî ava be, gorra wî bihuşt be.
