Wek masîyan însan jî babet babetî ne. Yên baş hene, yên xerab hene, yên pir baş hene, yên pir xerab hene.
Yên virek hene, yên rastgo hene. Yên diguherin hene, yên qet naguherin, heta
roj bi roj xerabtir dibin hene.
Lê meriv gişan bi kinî kane bike du babet:
Însanên dişibin dara mêwezêde jî hene, li gorî însanên din pir dixebitin,
berhemdar in. Ji van celeb kesan, nivîskar û lêkolîneran yek jî SEÎD Veroj e.
Carmêr qet sekin lê tune ye, fena mûrîyan dixebite, çendakî bêdeng dimîne, ji kozika wî dûxan hilnayê,
dû ra tu hew dibînî bi kitêbeke, bi lêkolîn û bîyokrafîyeke muhîm, balkêş, mijareka nayê bîra meriv derket
hemberî xwendevanên xwe.
Bi gotinê her kes pesnê merivê dirist, merivê rastgo dide,
lê kêm kes ji merivê dirist, rastgo hez dike.
Çimkî diristî, rastgoyî di civata me da
gelek caran serê meriv dixe teşxelê û belayê; meriv dibe hedefê tîrên cahil û nezanan, bêedeban, dijminên meriv zêde dibe.
Dema li welêt bûm, gava min hevalbendên dewletê, kesên pîs, xerab rexne dikir, dayika min a rahmetî digot, ”ma tu yê qûna dinyayê rast bikî ?”
Merivê bêexlaq terbîya wî zeîf e, teqlebaz e, durû ye, pûlperest e, ji bo wê jî dibe heyranê kesê zorba,
diz û bertîlxur. Çimkî bêexlaq e, exlaq ji îdeolojîyê jî, ji bawerîyê jî muhîmtir e.
Merivê bêexlaq ji kesê dirist, rastgo hez nake, çimkî ne li gorî qerekterê wî ye.
Diz ji dizan, bêexlaq ji bêexlaqan hez dikin.
Tirkên çep û rast û dîndar bi vekişîna Amerîka ji Kurdistana Başûr pir kêfxweş bûne, gişan kirine dawet, dilîrînin, wek li hemberî kurdan herbek qezenc kiribin.
Ufuk Urazê kurdan di sala 2007a da li Stenbolê kirin parlamenterê xwe, ew jî bi vekişîna hêzên Amerîka ji Îraqê û ji Kurdistana Başûr pir memnûn bûye û gotiye:
Serokê Enstîtuya Kurdî ya Lozanê Necat Zanyarê hêja, li ser serxwebûna miletên
bindest ji me ra qala hebûna qanûnên navnetewî dike. Qnûnên navnetewî yên Neteweyên Yekbûyî maf dide
her miletî qedera xwe bi destê xwe tayîn bike.
PKK, partîya DEMê û serokên partîyên
Kurdistana Rojava rojekê newêrîbûn qala vî mafê miletê kurd ê tayinkirina qedera xwe bikin.
Aşvan tu carî nabe poşman. Yê bixebite destê wî tim li ser zikekî têr e. Rêya herî dûr jî bi gava pêşî dest pê dike, dîktatorên herî zalim jî bi micadelê têk çûne, miletên bindest gihîştina azadîya xwe.
Yê bixbete zû dereng bi ser dikeve. Tembelî, dudilî malwêranî ye, rêya herî dûr
û dirêj jî bi gava pêşî dest pê dike.
Her milet bi xebatê, bi micadelê ji bindestiyê xelas bûye. Emê ji bindestiyê xelas bibin, bigihîjin azadîya xwe. Têkçûna hin hêzan, gelşên îro gerek me bêhêvî neke.
Fîrewn gelê xwe biçûk didît, dixist dewsa ehmeqan. Ji bo wê
jî her daxwaza xwe bi wan dida qebûlkirin. Lê însanan dîsa jî jê hez dikirin, îtîatî wî
dikirin.
Çimkî însanên bawerî bi wî dianîn jî êdî ji rê derketibûn.
Ne însanek tenê, gelek kes, bi milyonan însan jî kane ji rê derkevin, bidin dû xeraban,
dîktatoran.
Mehmet Açikgoz, ji ber dîtina min a li ser Huseyîn Yildirim, bêyî ku tu tenezul bikî navê min bidî, bi bêedebîyeke min ji te nedipa, te ez tenê rexne nekirime, te heqaretên giran û bêbextîyên mezin jî li min kirine.
Te gotiye, ji ber ku Huseyîn Yildirim dêrsimî û elewî ye min gotîye ew merivekî
ne baş e, ne hêjayî pesnê ye.
Te gotiye, alerjîya min li hemberî elewîyan û dêrsimîyan heye.
