Oneder û bavê xwe Bişarê hêja, em çend hevalên tarîx û mazîyeke me ya dûr û
dirêj bi hev ra heye, do êvarî di şeveke pir xweş da em anîn ba hev.
Di wexta xwe da em ji fikir û siyasetên cihê bûn, lê dostî û hevalatiya me nêzî
50 sal e berdewam e. Ev hevaltî û dostî nabe nesîbê her kesî, her kes nikane
vê hevaltiya xwe bênabên 46 salan bidomîne.
Çend roj in gava hêzî ser xwe dikim gêja min, dewxa min dihere. Fena ku bêîstîkrarî di balansa mmin da çêbûbe.
Îro çûm eczaxanê, min derdê xwe ji xanima eczacî/apotekar ra got.
Got zahmet e ez bizanibim sebeb çi ye. Te tansîyona xwe pîva ye?
min got na.
Got, were em tansîyona te bipîvin. Min bihayê pîvanê jê pirsî, got,
belaş e.
Min di dilê xwe da got, "wele xêra Xwedê ye."
Ez çûm li derekê rûniştim. Xanimê makîna tansîyonê bi destê min ê çepê va girê da.
Makînê dest bi pirsan kir, min jî bersîv dayê. Piştî karê xwe qedand, got:
Astronom, kosmolog û nivîskarê amerîkî Carl Sagan li ser kesên hatine xapandin gotiye:
-Heger meriv têra xwe, demeke dirêj hatibe xapandin, di dawiyê da meriv tê nuxteyeke wer xapandina xwe qebûl nake. Meriv naxwaze rastiyê bibîne. Xapandin meriv zeft dike. Îtîrafa em hatine xapandin êşeke zêde dide meriv. Meriv naxwaze viya qebûl bike. Gava meriv fêr dibe meriv daye dû sexrtekarekî, qebûlkirina vê rastiyê hema hema ne mimkûn dibe.
Emer Farûk Baran ji min bêtir li bloga min ”Hindik-Rindik” miqateye. Dûzanê didê, xweşik dike, utî dike, tew haya min jî jê çênabe.
Camêr çend roj berê kurtebîyografîya min bi îngilîzî li bloga min zêde kiriye
haya min jê çênebûbû.
Îro pirsî, got ”apo, te eciband, ne eciband, fikrê te çi ye?”
Ez şermezarî bûm, min got wele min nedîtiye. Min efû bike. Te çi kiribe min
qebûl e.
Hin kes dibêjin, çawa meriv hîn jî dibe hevalê Evdila Ocalan, hîn jî wî û fikrên wî yên ji bo kurd û Kurdistanê diparêze?
Gelek caran min jî eynî tişt gotiye…
Bi hezaran kesên zana, hêja, kurdperwer, canfîda, fedekariyên mezin kirine, bi
salan di zindanan da mane dev ji Evdila Ocalan bernadin.
Di warê fikrî da sarbûnek, qutbûnek çêbûye, meriv viya dibîne, lê di warê rûhî,
hestîyarî da qutbûn pir zor e. Heta ji bo gelekan ne mimkûn e jî.
Zêdeyî salekê ye di ser ”pêvajoya aştiyê” ya derewîn, ya xapandinê ra derbas bûye. Hukûmet hîn jî serî li xwe digerîne, wek dansozan xwe rast û çep çerx dike, carê bi hincetekê, maneyekê dibîne, meselê çend mehan dirêj dike. Yanî ne dawiya derewan tê, ne jî kêla maneyan tu carî tije dibe.
Berî eydiyê gotin, ewê piştî eydiyê gavên pir muhîm bavêjin.
Nuha jî medyaya nêzî hukûmetê dibêje, ji
ber şerê Îranê, derengketina çekberdana PKK´ê, nizanim ji ber çi û çi hukûmetê mesele taloqî meha temûzê kiriye.
Hedefa hukûmetê ya vê carê, ”berî meclîs têkeve tehtîlê pêvajoyê biqedîne…”
Li vî cî û warê me yê nuh salek me qediya, wext pir zû herikî, em tew pê nehesiyan. Camêrê xanî firot me bi bîra me xistiye.
Sîmsarê/Delalê xanî firotibû me mesajek şandiye ji min ra,
gotiye, di vî xaniyê nuh da sala te qediya. Hûn ji xaniyê xwe, ji herêma xwe
memnûn in ya na? Min xwest li halê we bipirsim.
Mesaj hefteyek berê şandibû, min do bi şev dît. Min got, mala te ava be, em ji xaniyê xwe jî, ji herêma xwe jî pir memnûn in.
Hin vîdeoyên van axaftinên bi tirkî di medyaya sosyal da hatin parvekirin.
Gelek
tirk henekên xwe bi kesên bi tirkî dipeyivin dikin, heqaretê li wan dikin. Dibêjin,
”lawo, madem hûn hewqasî kurdperwer in, nasyonalîst in çima hûn bi zimanê xwe
napeyivin?
Heger hûn bi rastî kurdperwer in, bi zimanê me nepeyivn, bi zimanê xwe bipeyin.
Wezîrê karên derve yê Îranê Ebas Eraqçî bi beyanekê êrişa
ser mala Nêçîrvan Barzanî ya li Dihokê şermezar kiriye, gotiye "êrîşeke terorîstî ye, dibê were mahkûmkirin."
Eraqçî him êrîş bi çeteyên xwe yên ereb daye kirin, him jî êrîşê şermezar dike, dixe hustuyê Amerîkayê û Îsraîl. Derew jî beşekî ji wezîfeya wî ye.
Derew belaş e, heger piştî her derewê li eniya meriv quloçek çêbibûya wî yê ev derewa nekira.
