Tesîra muzîkê li ser nasnamê û xurtkirina ruhê netewî

Dixwazim li ser girîngî û tesîra muzîkê çend gotinan bibêjim.

Muzîk yek ji hîmên herî bi hêz yê aîdîyeta netewî, ruhê netewî ava dike, diparêze, xurt dike û dewrî nifşên nuh dike.
Muzîk, çîrok, destan, edebîyat, folklor tarîxa miletekî di hafizeyeya însanan a kolektîf da zindî dihêle.

Bi taybetî jî ji bo miletekî wek me bindest, bêdewlet zimanê wî di bin talûkeya asîmîlasyonê da ye, muzîk, kilam, edebîyat dibe mertalê xweparastinê yê herî baş.

Xwedê kir ez kurd im û kurdî zanim

Min îro bîsteke dirêj li dengbêjan, li sitranên kurmancî guhdarî kir. Min ji Sîpan Xelat, li kilama Şêx Mehmûd, ji Hozan Aydin, Xewna Şevê, ji Salihê Qubînî li kilama Evdalê Zeynikê, ji Dr. Balkîs Doskî çend sitran, li Karapêtê Xaço, li Tahsîn Taha, ji Rojda li kilama Helîmê û li çend kilamên din guhdarî kir.

Min du caran li kilama Mihemedê Seîd Axa Lawikê Deqorî û Zerga Evdî guhdarî kir. Xortê vê kilamê dibêje hinav li min tîne xwarê. Ji guhdarîkirina vê kilamê têr nabim.

Min li çend kilamên soranî yên govendê jî guhdarî kir.Ez mest bûm.
Min got Xwedê kir ez kurd im û kurmancî zanim.
Heger ez ne kurd bûma û min bi kurmancî nizanîbûya, ezê ji gudarîkirina van dengbêj û sitranbêjan, ji guhdarîkirina muzîka kurdî bêpar û bênesîb bimama.
Min ban xanimê kir, min çend sitran bi wê jî dan gihdarîkirin.

Dûra min ji xwe ra got, şikir kir ez kurd im û kurdî zanim. Heger min kurmancî nizanîbûya ezê ji guhdarîkirina vê muzîka muhteşem, ji guhdarîkirina van sitranên meriv mest û îhya dike mehrûm bimama.

Çi heyf kurdên asîmîle bûne ji guhdarîkirina vê muzîka bêhempa bêpar in, bêyî ku ew jî bikanibin weke min li vê muzîka muhteşem guhdarî bikin, fena min li ber wan dengên bêemsal mest û serxweş bibin, bêyî ku di saxiya xwe da vê tahm û lezetê tahm bikin, vê zewqê bijîn ewê bimrin û herin ji vê dinyayê.

Heger asîmîle nebûne ewê kanîbûna li muzîka kurdî guhdarî bikin û muzîkê jî ewê şiûr û hestên netewî bi wan ra xurt bikira, ewê bêtir ji ziman, muzîk û kultura xwe hez bikirana. Ewê bibûna kurdên baş, kurdên xwediyên ruh û hestên netewî.

Serî hebin serpêç pir in

Serî hebin serpêç pir in. Seriyên me jî, serpêçên me jî pir in, lê seriyên me yên xurt, yên xwedî hêz û qewet ne ew kesên meriv tacê bide serî, ne kesê layiqî taca serê xwe ne.

Her yek bûye dost û hevalê dijminekî, dagirkerekî welatê xwe û dijminatiya hev dikin.

Dijmin jî ji bo berjewendiyên xwe bi hostayî bi wan ra xweş dike, bi hin derew merewên vala ew bi xwe va girê dane, nahêlin kurd destên xwe bidin hev û şerê wan bikin. 

Li Stockholmê li ser jiyana Şerîf Paşa semînereke muhîm

Îro li Stockholmê,li Kitêbxana Kurdî seet di 14.00a da li ser jiyana Şerîf Paşa semînereke muhîm heye. Ji ber ku ez nikanim biçim ez pir xemgîn im.
Min pir dixwest herim, li her 5 kesên zana guhdarî bikim. Lê nikanim biçim. Neviyên me tên serdana me, gerek ez li mal bim.Tesadufeke xerab e.

Semîner ji alî Kitêbxana Kurdî û Akademîya Bedirxan va tê çêkirin. Semînereke muhîm e.

Nîqaşa li ser navên du kitêban

Do min li ser navên du kitêbên Dr. Dilawer Zeraq gotibû, min ji navên wan tiştek fêm nekir, xwezî Weşanxana Lîsê maneyên wan navan jî gotiba.

Yanî min navên kitêban rexne kir, min xwest bibêjim dibê meriv zimanê nivîsînê hewqsî zor neke, dibê meriv ji navê kitêbekê fêm bike.
Di Facebookê û di platforma Xê da li ser meselê nîqaşek, gotûbêjek balkêş çêbû.

Dilawer Zeraq ji gazin û rexneya min aciz bû, got:

Gelî erxenîyan herin serîyekî bidin Fûara Kitêban

Ji do da ye Fûara Kitêban a Erxeniyê vebûye. Fûar ewê heta 10ê gulanê dom bike. Xêra Xwedê ye, erxeniyan kêf kiriye, bi hezaran kitêb çûne ber nigên wan.
Dibê hemşeriyên me yên erxeneyî herin Fûarê, ji xwe ra û ji zarokên xwe ra çend kitêban bikirin.
Gerek weşanxane bi beşdariya Fûarê li zirarê derneyên. Ji bo alîkariyê be jî dibê erxeneyî herin Fûarê û destên xwe bavêjin ji bêrîka xwe da.
Bi texmîna weşxaneyên kurdî giş li Fûarê ne. Miheqeq nuha Weşanxaneyên min DARA û PALL jî li Fûarê stand vekirine.

Çîroka jiyana Hejarê Şamil

Do bi şev derengê şevê di Welat TVê da min li Hejarê Şamil guhdarî kir. Program 40 deqe ye, 40 deqeyî li ser jiyana xwe peyivî.
Navê programê "Jiyana min e."
Jiyaneka wî ya pir balkêş heye, lema min bi sebir û bi kêfxweşî lê guhdarî kir.
Ez pir kêm li programên hewqas dirêj temaşe dikim. Min bi kêfxweşî guh da birayê xwe yê ezîz, Hejarê Şamil, dilşewatê kurd ûKurdistanê,

dildarî kurdî.

Ez fêm nakim çima hin kurd hewqasî ji Denîz Gezmîş hez dikin û wî yad dikn?

Do roja îdamkirina Denîz Gezmîş bû. Wek her sal, îsal jî gelek kesî, gelek kurdên çep, welatparêz Denîz Gezmîş yad kirin.
Hin kes jî li dij yadkirinê derketin, gotin bîranîna Denîz Gezmîş ne karê me ye, çimkî ew merivekî kemalîst bû.
Di medyaya sosyal da li ser vê meselê hin minaqaşe çêbûn.

Ez jî dixwazim bi çend gotinan fikrê xwe yê li ser vê meselê bibêjim. Min berê jî gotiye, lê di dubarekirinê da zirar tune ye.
Berî her tiştî, ez fêm nakim çima hin kurd xwe mecbûr dibînin li Denîz Gezmîş xwedî derkevin, wî bibîr bînin?

Tirkan kêf kirine serê me ketiye belayê

Go te kêf kir serê min ket belayê. Tirkan bi hevaltiya, bi hevkariya Evdila Ocalan kêf kirine, serê me kurdan ketiye belayê.

Îşê tirkan baş dimeşe, her tişt li gorî plan û daxwaza dilê wan dibe. Lê em feqîrên Xwedê emê çawa û çilo ji vê belayê, ji vê teniya bi don xelas bibin ne diyar e. 

Dayika min a rahmetî gava li ser meselaka zor, tevlihev pêşniyareke wê tunebûya digot, lawê min, de Xwedê çêke. De Xwedê çêke…