Hin kes dibêjin, çawa meriv hîn jî dibe hevalê Evdila Ocalan, hîn jî wî û fikrên wî yên ji bo kurd û Kurdistanê diparêze?
Gelek caran min jî eynî tişt gotiye…
Bi hezaran kesên zana, hêja, kurdperwer, canfîda, fedekariyên mezin kirine, bi
salan di zindanan da mane dev ji Evdila Ocalan bernadin.
Di warê fikrî da sarbûnek, qutbûnek çêbûye, meriv viya dibîne, lê di warê rûhî,
hestîyarî da qutbûn pir zor e. Heta ji bo gelekan ne mimkûn e jî.
Zêdeyî salekê ye di ser ”pêvajoya aştiyê” ya derewîn, ya xapandinê ra derbas bûye. Hukûmet hîn jî serî li xwe digerîne, wek dansozan xwe rast û çep çerx dike, carê bi hincetekê, maneyekê dibîne, meselê çend mehan dirêj dike. Yanî ne dawiya derewan tê, ne jî kêla maneyan tu carî tije dibe.
Berî eydiyê gotin, ewê piştî eydiyê gavên pir muhîm bavêjin.
Nuha jî medyaya nêzî hukûmetê dibêje, ji
ber şerê Îranê, derengketina çekberdana PKK´ê, nizanim ji ber çi û çi hukûmetê mesele taloqî meha temûzê kiriye.
Hedefa hukûmetê ya vê carê, ”berî meclîs têkeve tehtîlê pêvajoyê biqedîne…”
Li vî cî û warê me yê nuh salek me qediya, wext pir zû herikî, em tew pê nehesiyan. Camêrê xanî firot me bi bîra me xistiye.
Sîmsarê/Delalê xanî firotibû me mesajek şandiye ji min ra,
gotiye, di vî xaniyê nuh da sala te qediya. Hûn ji xaniyê xwe, ji herêma xwe
memnûn in ya na? Min xwest li halê we bipirsim.
Mesaj hefteyek berê şandibû, min do bi şev dît. Min got, mala te ava be, em ji xaniyê xwe jî, ji herêma xwe jî pir memnûn in.
Hin vîdeoyên van axaftinên bi tirkî di medyaya sosyal da hatin parvekirin.
Gelek
tirk henekên xwe bi kesên bi tirkî dipeyivin dikin, heqaretê li wan dikin. Dibêjin,
”lawo, madem hûn hewqasî kurdperwer in, nasyonalîst in çima hûn bi zimanê xwe
napeyivin?
Heger hûn bi rastî kurdperwer in, bi zimanê me nepeyivn, bi zimanê xwe bipeyin.
Wezîrê karên derve yê Îranê Ebas Eraqçî bi beyanekê êrişa
ser mala Nêçîrvan Barzanî ya li Dihokê şermezar kiriye, gotiye "êrîşeke terorîstî ye, dibê were mahkûmkirin."
Eraqçî him êrîş bi çeteyên xwe yên ereb daye kirin, him jî êrîşê şermezar dike, dixe hustuyê Amerîkayê û Îsraîl. Derew jî beşekî ji wezîfeya wî ye.
Derew belaş e, heger piştî her derewê li eniya meriv quloçek çêbibûya wî yê ev derewa nekira.
Di medyaya sosyal da ji alî hevalên, piştgiriyên Îranê va li ser şerê Îranê, Îsraîl û Amerîkayê gelek dezînformasyon.
Hevalên Îranê gelek xeberên ne rast, ji kok da vir belav dikin. Dixwazin bi van xeberön derew moral û gazê bidin hêzên îslamî.
Di warê leşkerî da malik li Îranê viritiye, Îran wêran dibe, ew dibêjin Îran bi ser ketiye, Îsraîl ji binda wêran bûye, Amerîka jî dixwaze teslîm bibe.
Dema Seddam Husên, Sûnî li Îraqê li ser hukim bûn neheqî li şîîyan dikirin.
Gotin heger şîî werin ser hukim ewê baştir bibe.
Sûnî ketin, şîî 23 sal in li ser hukim in. Rewşa Îraqê sed carî xerabtir bû,
baştir nebû.
Gotin Beşar Esed elewî ye, zulmê li sûniyan dike, heger Esed bikeve Sûriye ewê
baştir bibe.
Beşar Esed ket, sûniyên îslamîst li Sûriyê hatin ser hukim, rewşa Sûriyê gelî xerabtir bû, baştir nebû.
"Hemû tevgerên îslamî yên radîkal ên dinyayê Rojava, lê bi taybetî jî Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê wekî xerabiya herî herî mezin a li ser rûyê erdê dibînin. Îslama radîkal dixwaze berfireh bibe, ev di tebîeta wê da heye.”
Fransayê û Îngilîstanê di Şerê Cîhanê yê Yekê da bi
perçekirina Kurdistanê ne tenê xerabiyeke pir mezin bi me kurdan kirin, bi
zalimî em xistin bin destên çar dewletan, zirareka mezin dan xwe jî; li herêmê
çar dewletên neyarên xwe xurt kirin.
Bi Peymana Sykes–Picot, dûra jî bi Peymana Lozanê welatê me
perçe kirin û em xistin bin destê çar dewletan.
Bi perçekirina Kurdistanê ra Îraq, Sûriyê û Tirkiye him ji bo Amerîkayê û Ewrûpayê bûn dewletên sitratejîk, him jî çevkaniyên enerjiyê yên mezin ketin destên van dewletên neyarên Xerbê.
