Her pirs, her gotin ne hêjayî bersîvê ye. Hin însan ne hêjayî meriv bersîvê bide wan.
Yekî gotineke gelkî ne xweş ji min ra gotiye. Min bersîv nedayê, ew asteng, biloqe kir.
Yê qîmeta diya xwe bizanibe ji dîya xelkê ra xeber nade. Lê wiha ye, her însan
tiştê pê dikeve, tiştê layiqî xwe dike, çimkî qelîte, şexsîyet ne tiştekî tesadufî ye.
Mîsyonerî amerîkî Oseph Plumb Cochran
bi Şêx Ubeydullah ra,
li dora 1880
Ji serîhildana bavê neteweperweriya kurdî Şêx Ubeydulahê Nehrî vir da ye, 150 sal e kurd li her çar perçeyên Kurdistanê li hemberî
dagirkeran serî hil didin, dixwazin welatê xwe rizgar bikin, bibin xwedî
dewleteke netewî.
Lê bi ser nakevin, tim bi zirareka pir mezin têk diçin; 3-40 salî nikanin werin ser xwe, pişta xwe rast bikin.
Şêx Ubeydulahê Nehrî pir xurt bû, xwedî hêzeke mezin bû, di sala 1880î da heta Mahabadê û Urmiyê girt.
Lê ev destpêk e, heger hukûmeta Îspanyayê, Yekîtiya Ewrûpayê tedbîreke
sert, cidî negirin di nav çend rojan da jimar ewê derkeve milyonan.
Îspanyayê ev dagirkirin heq kiriye. Hukûmetê di meha nîsanê da ji bo milyonek û 200 hezar koçberên qaçax efû derxistin, mafê rûniştinê û xebatê dan wan. ji bo wê jî xelk tahmijî.
Malpera Tarîxa Wêranşarê(Viranşehir Tarihi)di Facebookê da fotografekî 50 sal berê parve kiriye. Malperê gotiye, fotografê çend xortên wêranşarî yên sala 1976a çûne şeva Wêranşarê ya li Anqerê. Fotograf bi rastî yê wê rêwîtiyê ye ya na ez nizanim.
Ji yên ew rêwîtî organîze kirin yek jî ez bûm. Em bi otozekê çûn Anqerê. Lê sal ne 1976, gerek 1975 be.
Ez dixwazim qala çîroka berî wê rêwîtiya me bikim. Li Wêranşarê çi qewimî, me
komela pêşî ya Wêranşarê (navê wê nayê bîra min)çawa ava kir û mitînga Wêranşarê çawa çêbû?
Şertên, hewa demê û civata meriv tê da dijî tesîrê li fikir û tevgera meriv dike, meriv di bin tesîra der û dorê, civatê da dimîne.
Gelek caran meriv bi ya piraniyê dike, di bin tesîra dost û hevalan da dimîne û
hin xeletiyan dike, hin gavên şaş davêje, lê belê bedelê xeletiya xwe tim bi
tenê dide.
Di 50 salên dawî da gelek însan ji ber ku bi ber bayê piraniyê ketin, di bin
tesîra piraniyê û şertên wan rojan da man bedelên pir mezin û giran dan. Hinekan
bedelên pir mezin dan.
Ez pir di bin tesîra vê agahiyê da mam, min dest pê kir li ser jiyana Marks
a li sirgûniyê hin tişt xwendin.
Karl Marxê(1818-1883)Kapîtal nivîsî, bi fikir û teoriyên xwe yên li ser aboriyê
dinya li bin guhê hev xist, bi milyonan însan kirin heval û heyranên xwe,
nikanîbûye ekonîmiya xwe tekûz bike, nikanîbûye tabûtekê ji keça xwe ya mirî ya
1 salî ra bikire.
Parlamentoya Sûriyeyê di
civîna xwe ya duyemîn a li ser muswedeya destûra hundur da
bêyî parlamenterên kurd civiya ye.
Dîyar e nehîştine ew beşdarî civînê bibin. Heger ne were be parlamento çawa kane bêyî wan bicive?
Bi baweriya min ne surprîzeke
mezin e. Gava hêza te ya leşkerî tunebe, dijmin ji te netirse, tu parlamenter be jî
te nagire civînê.
Gava Colanî-Ehmed el Şera te negire civînê tu kanî çi bikî, çi zirarê bidê?
Mesele ev e, dibê çoyê te hebe, tu ne destvala bî. Çimkî dijminê te bi sîleh e.
Rojekê mamosteyekî ciwan li bajêr rastî mamostê xwe yê
dema zaroktiyê tê. Bi dîtina mamostê xwe pir dilşa dibe, silavê didê, dixwaze xwe bi
mamosteyê xwe bide nasîn.
Mamosteyê kal wî nas nake, nayê bîra wî.
Mamostê ciwan dibêje:
-Mamoste, ez xwendekarê te bûm. Sebebê ez bûm mamoste tu yî,
min tim xwest ez bibim yekî mîna te. Min tu ji xwe ra kir mînak, îdol. Ji bo ku
min tu ji xwe ra kir numûne, ez gihîştim vê rewşa
xwe ya îro.
Mamosteyê kal dikene, dibêj:
Ji zû da ye min zimanê Rûdawê rexne nekiriye. Ez zanim guh
nadin rexneyên min, belkî jî pê dikenin. Lê ew bi kêfa xwe ne, ezê fikrê xwe
bibêjim.
Helbet Rûdaw tenê van gotinan bi kar nayne, hinek wan çêdikin û dixin ferhengên dijîtal. Rûdaw jî belkî ji wan deran digre.
Medyaya kurdî ji dêlî kurmancî bi pêş da bibe, bi xelkê bide fêrkirin, kurmancî dike gêrmiyagavanan û hevnîsk û xelkê ji kurmancî sar dikin. Belkî ez neheq im, lê wer dibînim.
Ka ez werim ser çend numûneyên ez wan şaş dibînim, ji gelekan jî fêm nakim.
