Ez nuh ji meşa xwe hatim, min xwîdan da. Min montekî hinekî
qalind li xwe kiribû.
Dara li ber mala me ketiye kulîlkan. Nizanim dara çi ye, kulîlkên wê pir xweşik
in. Min du sê rismên wê girt.
Bihar xweş e.
Aleksandre August Jaba (1801-1894)
Rojnamevan û nivîskarê tirk Yildiray Ugur, di malpera Marmara Yerelhaberê da nivîsek balkêş, mişt agahî li ser dîtina gorra(mezelê, tirba) Aleksandre August Jaba (1801-1894) nivîsîye.
Li gorî Yildiray Ugur nivîsîye, Doç. Dr. Aleksandr Sotniçenko, piştî lêgerîna salan, du sal berê gorra Alekdandre Jaba li Îzmîrê, li gorristana xiristîyanan a bi navê Karabaglarê dîtiye.
Di van salên dawî da bûye mode, hin kesên elewî, êzdî, zaza dibêjin efendim em ne kurd in. Her yek ji xwe ra, kokekê, çîrokekê li hev
radigire, xwe ji kurdbûnê dişon.
Em nikanin kesî bi zor kurd bihêlin, kî eslê xwe înkar dike, dibe tirk, dibe çi bi kêfa xwe ye.
Bedredîn Dalanê Şêxbizinî jî bûye pantirkîst, wî jî gotiye, em şêxbizinî ne kurd in, em tirk in. Kurmancên bûne tirk jî pir in, bi hezaran e.
Serokê MHPê Devlet Bahçeliyê zirzop, demagog dîsa xwe bayek
ji ber serê xwe berdaye, dîsa fortek daye xwe, gotiye, ”me Kerkûk û Mûsil ji bîr
nekiriye...”
Û gelek gotinên hamasî yên din li dû hev rêz kirine.
Bi kurtî keftarê pîr gotiye, Kerkûk û Mûsil ya me ye, nuha dem hatiye, emê rojekê van bajaran bigrin.
Her se(her kûçik)li ber deriyê xwediyê xwe direye. Ev biwêj, teşbîh gotineke pêşiyan e. Rast e, lê hin caran eksê wê jî heye.
Gelek segên me ji bo kurtêl, kulûc û çend hestîyên zêde terka me kirine, çûne li ber
deriyê dijmin direyin; bêyî şerm bikin rozetên neyarên qewmê xwe bi sînga xwe
ve dikin.
Fena meriv bibe hevalê qatilê bavê xwe.
Got, ji min keto, bi min keto. Yên me jî bi me ketine, karê dijmin rehet dikin.
di tarîxê da kurd tu carî hewqasî bêşexsîyet nebûbûn, ji kurdayetiyê hewqasî
dûr neketibûn.
Di vê rezaleta mezin da bêguman rola Evdila Ocalan, pesnên wî yên ji bo serokê
MHPê Devlet Bahçelî pir e.
Serok û hin endamên komîteya berê hat guhertin.
Serokê berê M. Alî Kût, vê carê nebû namzedê serokatiyê, xwest hevalekî din vî
karî bimeşîne. Li ser pêşniyara wî, akademîsyenê hêja Îbrahîm Îbrahîm bû serokê
nuh.
Hêdî Goman, Temûrê Xelîl û Zinar Soran jî weke endamên komîteyê hatin
hilbijartin.
Mîr Celadet Bedirxan di 26ê nîsana 1893a da li Stenbolê hatiye dinê.
Xwedê kir tu ji diya xwe bû.
Te ji miletê xwe ra gelek karên ebedî, tarîxî,
bêhempa kirin. Te miletê xwe kir xwedî elîfba latînî. Tu bû pêşengê gelek eserên nemir.
Roja jidayikbûna te pîroz be, pêşengê elîfbeya kurmancî û gelek
berhemên nemir.
Saziya
Lêkolînên Zanistî û Teknolojîk a Tirkiyeyê(TUBİTAK)ê bi 5 akademîsyenan
projeyeke lêkolîna li ser têkiliya di nabêna duabaranê û baranê da daye
destpêkirin.
5 akademîsyen
ewê di tarîxa îslamê da li ser duabaranê ya Eko-Teolojîk lêkolînê û analîzekê
bikin.
Ev heyeta alimên tirk ewê bi lêkolîna xwe ya ilmî(!) çareyekê ji hişkayiyê ra,
ji kêmbûna baranê ra bibîne.
Abûqateka tirk, bi navê Îdîl Tetîk li ser dijminatiya tirkan ya bi kurdan ra di Facebookê da qala serpêhatiyeke xwe ya pir balkêş kiriye. Bûyer li Îzmîrê hatiye serê wê.
Serpêhatiyeke pir balkêş e, min wergerand kurmancî. Bixwînin û tirkan hinekî
din nas bikin.
Îdîl Tetîk xanimê di Facebookê da wiha qala serpêhatiya xwe kiriye:
Satilmişê tirk cixareyek ji qutya xwe ya bi neynik derxist, di neynikê da
sûretê xwe dît. Hevalê wî Dûrsûn li kêleka wî bû, neynik dirêjî wî kir û got:
-Law Dûrsûn, ev merivê di neynikê da bi min xerîb nayê.Hela bala xwe bidê.
Dûrsûn neynik ji destê Satilmiş girt, bi dîqeteke mezin bala xwe dayê, dû ra ji
Satilmiş ra got:
-Law ehmeq, helbet ewê bi te xerîb neyê, çimkî ew ez im.
Tirk berê têra xwe tirkçî û antî kurd bûn. Kemalîstan tirk baş kiribûn miletekî her kesî neyarê xwe dibîne û ji kurdan heta hûn bibêjin nefret dikin.
Îslamîstan ew pir xerabtir kirin. Tirk bûne miletekî li dijî demokrasiyê, li dijî azadiyê, antî merîkan, antî ewrûpî û neyarên kurdan. Rez berê ne tu rez bû, zîpikê lê kir xerabtir bû. Îslamîstan nifşên nuh kirin tirkçiyên har.
Meleyên celad yên Îranê dev ji celadiya xwe bernadin. Roj tune çend kesan bi dizî û eşkere îdam nekin.
Çar roj berê du kesên din îdam kirine û gotine kurdan ew bi Îsraîl ra li Hewlêrê perwerde kirine.
Derew, bêbextî bûye dînê wan, baweriya wan, felsefe û îdeolojiya wan.
Kî rexneyeke herî biçûk li rejîmê digire, rismekî parve dike, bi kesên li dervayî welêt ra dipeyive, dibêjin ew ajanê Îsraîl e, digrin û îdam dikin.
Şopînerekî bloga min Hindik-Rindik gotiye ew ji Tirkiyê nikane têkeve bloga min, bloga min li Tirkiyê xuya nake.
Wiha gotiye:
"Slav mamoste, ez gelek caran nivîsên te li ser medyaya
civakî dixwînim û bi rastî ji wan hez dikim.
Lê li ser blogê ez nikarim bigihîjim nivîsên te (dibe ku ji ber qedexeyên dewletê be).
Carnanan di medyaya sosyal da bi ber çavên min dikeve, hin kes dibêjin, ”gîha hewşê tahl e”!
Ne di kurmancî da, ne jî di zimanekî din da meteforeke wiha tune ye. Kes nabêje
”gîha hewşê tahl” e.
Çimkî gîha nayê xwarin ji bo ku gîha tahl û şîrîn hebe.
Di swêdî da metaforeke nêzî wê heye, wiha ye:
”Gräset är alltid grönare på andra sidan.”
Tercumeya îngilîzî wiha ye:
Serokê Tirkiyê Erdogan li ser asîmîlasyonê û girîngiya zimên gotiye:
”Miletê zimanê xwe wenda bike(bihele, asîmîle bibe) hafizeya xwe wenda dike, şexsîyeta xwe wenda dike,
heta û heta baweriya xwe jî wenda dike. Civatên girêdana wan bi zimanê wan ê
dayikê ra zeîf dibe bi wextê ra miheqeq dibin kerî, dibin kolonî, nasnameya xwe
ji dest didin.”
Yanî miletê asîmîle bibe, dihele, dibe meletekî din. Em kurd ketine vî halî, hêdî hêdî dihelin, dibin tirk.
128 sal berê, roja 22ê nîsanê Rojnameya kurdî ya pêşî Kurdistan li paytexta Misrê, li Qahîreyê ji alî Mîqdat Midhet Bedirxan ve hat derxistin.
Cara pêşî kurd bûn xwedî rojname. Ji ber wî ev çêyiya mezin, tarîxî bi miletê xwe kir, em kirin xwedî rojname û bû rêber û pêşengê rojnamegeriya kurdî mala wî hezar carî ava be, gorra wî bihuşt be.
Kurdekî zana, bi kultur, entellektuel, hay ji tarîxa xwe û tarîxa dinyayê heye.
Debatorekî pir jîr e, xatibekî mezin e.
Di her minaqaşeyê da tim serketî ye, bi
argumentên xwe, bi retorîka xwe, bi wêrekîya xwe ya medenî tirkên antî-kurd û
kurdên bûne çahş û xayin mat û perîşan dike.
Donald Trump gotiye,li ser daxwaza Pakîstanê
careke din agirbest dirêj kiriye.
Berê digot ewê agirbestê dirêj neke. Lê forta wî, gefaa wî vir derket.
Tiştê xuya dike Donald Trump ji Îranê bêtir dixwaze şer raweste, peymanek çêbibe. Çimkî zexta li
hundur zêde ye, piştgirên wî, amerîkî li dijî şer in.
Min xwest sipasî Şeyma xanimê bikim, lê min nikanîbû, malpereke taybet e, dibê
meriv endam be, kodên meriv hebe. Lema min nikanîbû.Ji dêlî wê va, bi vê
parvekinê ez sipasî Şeyma xanimê dikim.
Gava keç û xortên me nivîske min, kitêbeke min dixwînin pir kêfxweş dibim.
Lê belê tiştê xerab û ecêb kesê çîrok kiriye herfên latînî midaxeleyî zimanê
Fûad Temo kiriye, navek li çîrokê kiriye, gotiye, ”Di wergerê da min zimanê wê jî hinekî rast kir."
Ez matmayî mam, meriv çawa, bi çi heqî û bi kîjan aqilî zimanê çîrokeke 113 sal berê diguherîne û navekî li çîrokê dike?
Yê dûrî çavan be dûrî dilan e, gotineke, teşbîheke, şîreteke pêşiyan e. Gotineke pir rast e, sedîsed were ye. Kesê ji ber çavan dûr bikeve ji dilan jî dûr dikeve, bi demê ra tê jibîrkirin.
Ji ber ku dîtina, têkiliya fizîkî pir muhîm e, dilan nêzîkî
hev dike, li hev dibanîne, meriv nade jibîrkirin.
Gava meriv ji hev dûr bikeve, demên dirêj hevdu nebîne, dengê hevdu nebihîze hezkirin jî, evîn jî, hevaltî û dostî jî lawaz dibe, bi demê ra meriv tê jibîrkirin.
Dinya nêrdiwan(pêlik, sêlim) e, hilkişîn jî heye, daketin jî heye. Hinek hildikşin jor, hinek dadikevin jêr. Hinek ji jor loxî jêr dibin.
Me got belkî di vê sedsala 21ê da em kurd jî hilkişin jor,
li jêr nemînin.
Lê pêşengên me, serokên me nahêlin em hilkişin jor.
Teşbîheke me ya pir xweş heye, dibêje, dimrim, dibehecim, ceh dibêje ez birinc im.
Hin camêr pir pesnê serokê xwe, partiya xwe didin. Tu dibêjî qey serokê wan,
partiya wan miletê kurd ji bindestiyê xelas kiriye, Kurdistan çêkiriye.
Dîzikê got binê min zêr e, heskê got, le ez ji ku têm?
Heyran her tişt li ber çava ye, li tu beşekî Kurdistanê halê kurdan ne baş e, kurd ne azad in. Tu serokî ji me ra kela feth nekiriye...
Di nav kurdên dîndar û çep da kesên dibêjin, ”ez
nasyonalîstê, ne milîyetçiyê kurd im” pir in. Ji van kesan yek jî Edîp
Yuksel e.
Ew jî tim dibêje "ez ne milîyetçiyê kurd im, ez li dijî her
babetê milyîyetçîtiyê me.
Milîyetçîtî îdeolojiyeke xerab e, bi zirar
e..."Filan bû bîvan...
Kesê dibêje ez ne nasyonalîstê (ne mîlîyetçîyê)kurd im, di eslê xwe da dibêje, ez li dijî azadiya miletê kurd im; ez naxwazim kurd ji bindestiyê derkevin, wek tirkan, ereban û farisan ew jî bibin xwedî dewlet.
Hin camêr derbekê kesî ji xwe naxeyidînin, derbekê li nahl
dixînin, derbekê li bizmêr dixînin. Naxwazin kesî ji xwe bixeyidînin.
Her kes nikane dilê her kesî xweş bike, ji
viyara hosteyî lazim e.
Di demên talûke da, li ser meseleyên muhîm naxwazin xwe bikin destiyê kêrê, xwe bêdeng dikin. Dostên wan, partiya jê ra li çepikan dixin çi şaşiyê bikin jî ji nedî va tên. Her kes li hemberî cepheya xwe kerr û lal e.
Û li ser meseleyên bêzirar da dibin bilbil.
PDK û YNK berê li ser namzedê serokê Îraqê bi hev ketin. Nuha jî li ser guherandina waliyê Kerkûkê ketine gewriya hev.
PDKê piştgirî neda namzedê YNKê yê serokê Îraqê Nîzar Amedî. Li ser vê, YNKê bi
tirkmen û ereban ra li hev kir, Nîzar Amedî bû serokê Îraqê.
PDKê got, em Nîzar Amedî nas nakin, wek serokê Îraqê qebûl nakin.
Nuha jî li ser waliyê Kerkûkê bi hev ketine, PDK rexneyên pir giran li YNKê, li
Bafil Talabanî digre.
Do êvarî di Facebookê da di nabêna min û Harun U Hasan Canpolatê hêja da li ser giringîya zimanê dayikê, nivîsîna bi kurdî sohbeteke xweş û bi fêde çêbû.
Bi vê minasebetê me hevdu hinekî nas kir û ji dîtinên hev fêde girt.
Ez vê sohbeta me di li vir jî parve dikim. Sohbeteke xweş bû, naxwazim wenda bibe.
Belkî hin xwendevanên min nexwendibin. Yê bixwaze kane her tim
bixwîne.
Ji bona zarokan gelek tiştên nuh lê çêdikin. Heta meha hezîranê ewê biqedînin.
Goleke xemilandî ya nû, amfîtiyatroyeke ji bo çalakiyan, rêyên meş û bisiklêtê
lê zêde dikin.
Rêyên li hundur parqê û yên li derdora wê giş asfalt kirine.
Di demeke blog êdî bûne malperên entîke, malên muzeyê, bloga min Hindik-Rindik pir populer bûye
Çend meh in, nêzî salekê ye xwendevanên min 20-30 qatî zêde
bûne. Do 6803 kesî riya xwe bi bloga min xistiye bala xwe daye bloga min, hin
nivîs jê xwendine.
Serdanên îro yên heta nuha 1293 ye. Hela ez binêrim heta roj diqede jimar digihîje çendan.
Hin kurtêlxur û şelefên tirkan di medyaya sosyal da pir dev davêjin ji kurdên miletperwer, serxwebûnxwaz da.
Bûne berdevkên tirkan, şîretan li kesên li têla wan naxînin dikin, ji me ra hin çîrok-mîrokên vala, xapandinê dubare dikin.
Dixwazin Tikriyê bi pêş xînin, demokrasiyê bînin Tirkiyê.
Cineta ez ne tê da bim bira ker û kûçik tê da vegevizin.
Tirkiye bibe cinet çi min ra?
Ya muhîm wek kurd ezê çi bi dest xînim, ewê kîjan mafî bidin min?
Dibê hûn viya nîşanî me bidin.
Miletek gava bi sedsalan bindest be bibê, nebê jê qismek asîmîle dibe, bi gelekan ra şiûrê netewî zeîf dibe.
Ji ber ku faris, ereb û tirk xwedî dewlet in zimanê xwe, perwerdeya bi zimanê xwe, kultura xwe li ser me
ferz kirine. Her miletekî li gorî şertên xwe em asîmîle kirine.
Lê belê kurdên tu beşekî Kurdistanê bi qasî kurdên Kurdistana
Bakur (kurdên Tirkiyê)dejenere, pûç nebûne, bi qasî wan neheliyan e, bi qasî wan ji nasname û kultura xwe dûr neketine.
Barê kerê çiqasî giran be jî guhên wê dilibitin.
Barê me pir giran e, pişt li me bûye nêk, lê em dîsa jî li ber xwe didin, xwe
li erdê nakim term.
Lê gerek em bizanibin bi vê qûşê em nagihîjin Mûşê.
Bi kulmek xwê gol şor nabe, ji toza bê çav kor nabe. Em hindik in, dengê me naçe derekê.
Hin siyasetmedarên me bûne wek rûviyê me ji mirîşên xwe ra mezin kiribe. Yanî bûne ji min keto, bi min keto.
Gava dibe zivistan, sar, serma dest pê dike, tîtî dibêje, "ezê ji xwe ra xaniyekî lêkim, ji vê perîşaniyê xelas bibim."
Dibêje lê lênake, heta taliya jiyana xwe wer li ber sar û sermayê diqefile.
Em kurd jî tim dibêjin, ji me ra dewletek lazim, heta dewleta me çênbe emê tim
perîşan bin.
Em viya dibêjin, lê belê serokên me ji bo çêkirina dewletê gavên lazim navêjin, dev ji
dijminatiya hev bernadin, yekîtiyeke netewî çênakin.
Meleyên Îranê dibêjin ji bo ku ew bi Amerîkayê ra peymaneka aştiyê îmze bikin, ji şertên wan yek jî dibê Amerîka ji bo tiştên xera kirine tazmînatê bide.
Mêrik miribû, destê wî yê çep li ser dilê wî bû, destê rast jî li ser qopikê wî
bû.
Merivên wî, gundî gişk matmayî man, kesî fêm nekir maneya vê yekê çi ye, camêr
çima wiha kiriye, xwestiye çi bibêje?
Li ser ”dayin” û ”girtinê” gotineke Montaigne ya pir xweş heye, camêr gotiye:
”Di dayinê da çawa ku wesfekî serdestbûnê û mezinatiyê yê aliyekî hebe, di
girtinê da jî wesfekî hustuxwarkirinê yê aliyekî heye.”
Ew kesê destê xwe li ber dijmin vedigire û jê digre, di eynî wextê da hustuyê
xwe li ber wî xwar jî dike.
Kurdên ev hustuxwarî qebûl kirine pir in.
Kesên îro ji dijmin, ji dewletên dagirker pera, alîkariyê bigrin, sibe ewê emir jî bigrin. Jixwe hinek digrin jî.
Ji hevpeyvînên êsîrên hatine berdan meriv fêr dibe çend hezarên din jî hîn di
zindanên çeteyên Colanî û Tirkiyê da ne.
Dîsa meriv ji agahiyên xortên hatine berdan fêr dibe ew ne di şer da, bi emrê HSD´ê teslîm bûne. Û di van sê mehên esaretê da îşkence, heqaret û zulmeke mezin li wan kirine.
Ji 329 parlamenteran 252 parlamenter li parlamentoyê amade bûn û ray dan.
Heyetên Amerîkayê û Îranê îro li paytexta Pakîstanê
Îslamabadê dest bi civînên xwe dikin.
Gelo hêvî heye li hev bikin û peymaneka aştiyê îmze bikin?
Ez bawer nakim, tiştekî wiha îhtîmaleke pir zeîf dibînim.
Biya min ev hevîr ewê hîn pir av hilkişîne/hilîne, ewê gelek civînên din çêbin.
Çimkî Îran û Amerîka di daxwazên xwe da ji hev pir dûr in.
Şerê Îsraîl û Îranê heye. Mesela Lubnanê û piştgiriya Huzbullahê heye. Mesela Hûsiyên Yêmenê heye.
Kurdên Kurdistana Îranê û Îraqê tevî şerê Amerîkayê û îranê nebûn, kurdan fîşekek jî navêtin ji Îranê da. Lê dîsa jî bûn hedefên êrîşên Îranê û çeteyên wê.
388 fuze û dron avêtine ji Kurdistana Federe da. Di van êrîşan da gelek pêşmerge û sivîl, zarok hatin kuştin.
Vî şerî careke din nîşanî me da hetanî em nebin xwedî dewleteke xurt emê tim werin kuştin, tim bibin hedefên dewletên dagirker.
Min ji xanimê ra got, xanim, em serdana gorra Aslan ji bîr nekin; dusibe roja
wefata Aslan e(Mehmet Kaya).
Xanimê got, di bîra min da ye…
Me vêsê zû, piştî me xurîniya xwe kir, me berê xwe da Goristana Strandkyrkogardenê.
Seet li dora 10.00 em gihîştin ser gorra wî. Ji ber ku xanimê here ber zarokan,
em zû çûn.
Di 7'ê nîsanê da di navbera Îran û Amerîkayê da agirbesteke du hefteyî hat ragihandin, dinyayê kêf kir.
Piştî 40 rojên şerekî malwêran her du alî jî dibêjin em bi ser ketine.
Lê belê di rastiyê da rewş hîn ne zelal e, bingeha peymanê ne saxlem e. Şer jî
li her derê hîn nesekinî ye. Tenê Amerîkayê nabên daye êrîşên xwe.
Serokê Amerîkayê Donald Trump agirbestê ji bo xwe wek "serkeftineke %100" bi nav dike.
Vir e, kesî şertên Îranê qebûl nekiriye, tu peyman nehatiye îmzekirin. Tenê Amerîka
û Îranê du hefteyan nabên dane şer.
Lê li gel vê jî îro şer berdewam bû. Îranê
çend fuze avêtin ji welatên Kendavê da, Îsraîl êrîşên xwe yên ser Lubnanê
domand.
Berdevkekî Qesra Sipî gotiye, ”me pêşniyara Îranê ya 10 xalî avêt qutiya zibil.”
Amerîka û Îran ewê di nav van herdu heftan da li ser şertên peymaneke daimî
danûstendinê, muzakerê bikin.
Yanî agirbesteke demkî çêbû, kêfa dinyayê hat; lê şer hîn neqediya ye. Piştî du heftan şer ya ewê bi temamî biqede, ya jî dîsa dest pê bike.
Pakîstan, Misir, Siûdî, Tirkiye û Fas dewletên nabênkar bûn, agirbest bi nabênkariya wan hat îlankirin. Pakîstanê serkêşiya hevdîtinan dikir.
Sebebê cenga Îsraîl, Îranê û Amerîkayê êrîşa Hamasê ya 7´ê cotmeha 2023´a ye. Heger Hamasê di 7´ê cotmeha 2023´a da 1200-1500 yahûdî nekuştana, 240 kes jî nerevanda Amerîkayê û Îsraîl êrîşî Îranê nedikirin; herba îro bûye sebebê malwêraniya Îranê, Xezayê, Libnanê û Îsraîl ewê çênebûya.
Ev qetlîama mezin ya Hamasê di 7´ê cotmeha 2023´a da kir bû sebebê destpêkirina şerê Xezayê, dûra jî yê Îranê û Îsraîl û Amerîkayê.
Ji bo min ew zû da miribû. Çimkî min belkî 10-15 sal berê kitêbên wî yên di
kitêbxana xwe da giş avêtin.
Piraniya kitêbên wî li ba min hebûn. Min hinek xwedibûn, hinek nexwendibûn. Min
giş avêtin ser sergoyê kaxetan.
Min ne kitêbên wî tenê, kitêbên nivîskarên tirk hema hema giş avêtin. Tenê çend
hebên li ser kurdan hîştin.
Dema em zarok bûn em ji dê û bavên xwe, ji mezinan fêrî gelek baweriyên, adetên, tiştên belkî nuha nemane dibûn.
Meriv bi şev li neynikê nedinêrî. Meriv bi şev nenûkên xwe
jê nedikir. Digotin ne baş e, bêyomî ye.
Bi şev li derve dawşandina sifra nan guneh bû. Digotin bihêle sibet ê xêr vêra.
Bi şev rijandina ava qilêrî, ava germ jî ne baş bû. Sebeb çi nîşan didan nuha nayê bîra min.
Meriv bi şev benîşt jî nedicû, digotin guneh e, wek meriv goştê miriyan bicû.
Xortetî îranî piştî gelek salên li xerîbiyê bi kêfxweşî û bi heyecaneke mezin vegeriyabû welatê xwe.
Ji bo ku here mal, li balafixana Tehranê li texsiyekê siwar bû, got min bibe filan edresê.
Bi rê da ji şufêr ra got, xêra xwe li ber dikana
bayîyekî (cixarefiroşekî)bisekene.
Şufêr got:
-Tu yê li wir çi bikî?
Îro li Swêd roja erefê ye, şeva Paskalyayê ye, wek roja erefa Remezanê ye.
Cejna Paskalyayê, swêdî dibêjin "PÅSK", ji bona swêdiyan, xiristîyanan cejneke herî girîng û pîroz e. Di vê cejnê da mirin û vejîna Hz. Îsa bibîr tînin, pîroz dikin.
Di jiyanê da însan bi gelek tiştên cihê kêfxweş û bextewar dibin. Hinek bi malê dinyayê, hinek bi kursî û rutbeyê, hinek jî bi gihîştina evîndara xwe bextewar dibin.
Bi baweriya min meriv ne ferdê miletekî bindest be, xwedî
dewlet be, xwedî nasnameya netewî be, meriv bextewar e; dibê bextewar be.
Tu tişt ji bindestiyê xerabtir, pîstir tune ye.
Meriv tim xwe wek bêkesê,
bêmalê li kuçan his dike.
Cîgirê serokê AK Partiyê Kurşad Zorlu gotiye, ewê 21´ê adarê cejna Newrozê li Tirkiyê û li Kurdistanê bikin rojeke tahtîlê.
Cejna Paskalyayê çawa ku têkiliya wê bi tirkan ra tune ye,
têkiliya Newrozê jî ne ji dûr, ne jî ji nêzîk va bi tirkan(bi mahcirên balakanî û
kafkasî)ra tune ye.
Ji bo ku Newrozê wek cejneke kurdan tenê qebûl nekin, Newroz kirine ya tirkan jî. Çimkî naxwazin tu tiştek bi navê kurdan hebe. Gava kurd Newrozê pîroz dikin xurî dikeve canê wan, ji qahra kezebreşî dibin.
Oneder û bavê xwe Bişarê hêja, em çend hevalên tarîx û mazîyeke me ya dûr û
dirêj bi hev ra heye, do êvarî di şeveke pir xweş da em anîn ba hev.
Di wexta xwe da em ji fikir û siyasetên cihê bûn, lê dostî û hevalatiya me nêzî
50 sal e berdewam e. Ev hevaltî û dostî nabe nesîbê her kesî, her kes nikane
vê hevaltiya xwe bênabên 46 salan bidomîne.
Çend roj in gava hêzî ser xwe dikim gêja min, dewxa min dihere. Fena ku bêîstîkrarî di balansa mmin da çêbûbe.
Îro çûm eczaxanê, min derdê xwe ji xanima eczacî/apotekar ra got.
Got zahmet e ez bizanibim sebeb çi ye. Te tansîyona xwe pîva ye?
min got na.
Got, were em tansîyona te bipîvin. Min bihayê pîvanê jê pirsî, got,
belaş e.
Min di dilê xwe da got, "wele xêra Xwedê ye."
Ez çûm li derekê rûniştim. Xanimê makîna tansîyonê bi destê min ê çepê va girê da.
Makînê dest bi pirsan kir, min jî bersîv dayê. Piştî karê xwe qedand, got:
Astronom, kosmolog û nivîskarê amerîkî Carl Sagan li ser kesên hatine xapandin gotiye:
-Heger meriv têra xwe, demeke dirêj hatibe xapandin, di dawiyê da meriv tê nuxteyeke wer xapandina xwe qebûl nake. Meriv naxwaze rastiyê bibîne. Xapandin meriv zeft dike. Îtîrafa em hatine xapandin êşeke zêde dide meriv. Meriv naxwaze viya qebûl bike. Gava meriv fêr dibe meriv daye dû sexrtekarekî, qebûlkirina vê rastiyê hema hema ne mimkûn dibe.
