Lê ev destpêk e, heger hukûmeta Îspanyayê, Yekîtiya Ewrûpayê tedbîreke
sert, cidî negirin di nav çend rojan da jimar ewê derkeve milyonan.
Îspanyayê ev dagirkirin heq kiriye. Hukûmetê di meha nîsanê da ji bo milyonek û 200 hezar koçberên qaçax efû derxistin, mafê rûniştinê û xebatê dan wan. ji bo wê jî xelk tahmijî.
Malpera Tarîxa Wêranşarê(Viranşehir Tarihi)di Facebookê da fotografekî 50 sal berê parve kiriye. Malperê gotiye, fotografê çend xortên wêranşarî yên sala 1976a çûne şeva Wêranşarê ya li Anqerê. Fotograf bi rastî yê wê rêwîtiyê ye ya na ez nizanim.
Ji yên ew rêwîtî organîze kirin yek jî ez bûm. Em bi otozekê çûn Anqerê. Lê sal ne 1976, gerek 1975 be.
Ez dixwazim qala çîroka berî wê rêwîtiya me bikim. Li Wêranşarê çi qewimî, me
komela pêşî ya Wêranşarê (navê wê nayê bîra min)çawa ava kir û mitînga Wêranşarê çawa çêbû?
Şertên, hewa demê û civata meriv tê da dijî tesîrê li fikir û tevgera meriv dike, meriv di bin tesîra der û dorê, civatê da dimîne.
Gelek caran meriv bi ya piraniyê dike, di bin tesîra dost û hevalan da dimîne û
hin xeletiyan dike, hin gavên şaş davêje, lê belê bedelê xeletiya xwe tim bi
tenê dide.
Di 50 salên dawî da gelek însan ji ber ku bi ber bayê piraniyê ketin, di bin
tesîra piraniyê û şertên wan rojan da man bedelên pir mezin û giran dan. Hinekan
bedelên pir mezin dan.
Ez pir di bin tesîra vê agahiyê da mam, min dest pê kir li ser jiyana Marks
a li sirgûniyê hin tişt xwendin.
Karl Marxê(1818-1883)Kapîtal nivîsî, bi fikir û teoriyên xwe yên li ser aboriyê
dinya li bin guhê hev xist, bi milyonan însan kirin heval û heyranên xwe,
nikanîbûye ekonîmiya xwe tekûz bike, nikanîbûye tabûtekê ji keça xwe ya mirî ya
1 salî ra bikire.
Parlamentoya Sûriyeyê di
civîna xwe ya duyemîn a li ser muswedeya destûra hundur da
bêyî parlamenterên kurd civiya ye.
Dîyar e nehîştine ew beşdarî civînê bibin. Heger ne were be parlamento çawa kane bêyî wan bicive?
Bi baweriya min ne surprîzeke
mezin e. Gava hêza te ya leşkerî tunebe, dijmin ji te netirse, tu parlamenter be jî
te nagire civînê.
Gava Colanî-Ehmed el Şera te negire civînê tu kanî çi bikî, çi zirarê bidê?
Mesele ev e, dibê çoyê te hebe, tu ne destvala bî. Çimkî dijminê te bi sîleh e.
Rojekê mamosteyekî ciwan li bajêr rastî mamostê xwe yê
dema zaroktiyê tê. Bi dîtina mamostê xwe pir dilşa dibe, silavê didê, dixwaze xwe bi
mamosteyê xwe bide nasîn.
Mamosteyê kal wî nas nake, nayê bîra wî.
Mamostê ciwan dibêje:
-Mamoste, ez xwendekarê te bûm. Sebebê ez bûm mamoste tu yî,
min tim xwest ez bibim yekî mîna te. Min tu ji xwe ra kir mînak, îdol. Ji bo ku
min tu ji xwe ra kir numûne, ez gihîştim vê rewşa
xwe ya îro.
Mamosteyê kal dikene, dibêj:
Ji zû da ye min zimanê Rûdawê rexne nekiriye. Ez zanim guh
nadin rexneyên min, belkî jî pê dikenin. Lê ew bi kêfa xwe ne, ezê fikrê xwe
bibêjim.
Helbet Rûdaw tenê van gotinan bi kar nayne, hinek wan çêdikin û dixin ferhengên dijîtal. Rûdaw jî belkî ji wan deran digre.
Medyaya kurdî ji dêlî kurmancî bi pêş da bibe, bi xelkê bide fêrkirin, kurmancî dike gêrmiyagavanan û hevnîsk û xelkê ji kurmancî sar dikin. Belkî ez neheq im, lê wer dibînim.
Ka ez werim ser çend numûneyên ez wan şaş dibînim, ji gelekan jî fêm nakim.
Dibê meriv hin tiştan ji nedîve were, fena ku nedîtibe, nebihîstibe. Ev
yek ne safîtî ye, ne jî xemsarî ye.
Meriv bersîvê bide her tiştê nakeve serê
meriv, xwe bi ber her gotinên berradayî xîne merivê biweste, ji hal da bikeve.
Meriv her gotinê, her rexneyê, her beyana nizanim kê, kîjan siyasetmedarî cidî bigire, ji xwe ra bike derd, meriv hişberde, kezebreşî bibe.
Piştî 30 sal sirgûna ji ber zulma Roma Reş di sala 2010a da vegerîyam welatê xwe, Wêranşara xopan.
Nigên min ji erdê hatibûn birrîn, li asîmanan difiriyam. Her
tişt, her der, bajar, kuçe û kolan hatibû guhertin.
Wêranşara berê apartmaneke netemamkirî lê hebû, bi hezaran apartman lê çêbûbûn.
Mehelên nu hava bûbûn. Aşxane, pastexane, otêlên modern, pir xweşik lê ava
bûbûn.
Rojekê keşeyek ji hahamê dostê xwe ra dibêje:
-Ez dixwazim tu Tewratê fêrî min bikî, ez dixwazim Tewratê fêr bibim.
Haham dibêje:
-Nabe, tu ne cihû(yahûdî) yî, serê te wek yê cihûyekî naxebite. Ne mimkûn e tu
gotinên Tewratê fahm bikî.
Keşe israr dike, dibêje gerek tu fêrî min bikî, ez dixwazim Tewratê fêr bibim.
Haham razî dibe. Dibêje lê şertekî min heye. Ezê pirsekê ji te bikim, heger tu
bersîveke rast bidî, ezê fêrî te bikim.
Salek berê dema min di Facebookê da belav kiriye, min wiha nivîsîye:
”Xanimê îro ji qulik û kûrikên malê hin tiştên entîke, hêja derxistin.
Yek têrr e, yek jî heqîb e, hersiyên din jî cil û çewal in.
Min gelkî dixwest berî kalbûnê, di xortaniya min da aqilê
min ê nuha bi min ra hebûya.
Aqilê min ê nuha çawa be jî, hin kêmasiyên wî
hebin jî ji yê xortaniya baştir e. Ez wer bawer dikim. Baqiliya kalbûnê hinekî
dereng e.
Li ser ser exttîyariyê, li ser aqil û hin meseleyên din çend aforîzmên xweş, yên meriv jê aqil digre.
Îro min bala xwe da îstatîstîkên tikandina, serlêdanên bloga xwe Hindik Rindik. Dema min tikandina do, reqema 38463 dît ez matmayî mam, min ji çavên xwe bawer nekir; min got miheqeq şaşiyek çêbûye.
Ji bo ku ez bizanim reqem rast e ya jî şaş e, min ji birêvebirê(webmasterê)bloga xwe Emer Farûk Baran pirsî. Min 15 hezar tikandin, serdan dîtibû, lê 38463 aqilê min tevlihev kir. Lema min xwest Emer Farûk Baran kontrol bike, gelo reqem rast e ya jî şaşîyeke teknîkî bûye?
Cara pêşî ye dibihîzim kurd hirîya xwe ya belaş belav dikin
ya jî dişewitînin.
Li Kurdistanê belaş belavkirina hirîyê, şewitandina wê tiştekî nuh û ecêb e. Maneya
xwe di civata me da, di jiyana miletê me da guherîneke pir mezin çêbûye; çimkî
êdî kes hirîyê bi kar nayne, davêje, dişewitîne.
Şîna(tazîya) swêdiyan ne wek şîna me ye. Swêdî mirinê bê
gilî û gazin, bê girî qebûl dikin.
Gava yek dimre swêdî wek me hestên xwe nadin
der, nagirîn, jin kilamên şînê nabêjin, 2-3 rojan şînê çênakin, kes naçe
sersaxiyê.
Jin li xwe naxin, guliyên xwe jênakin, ruyên xwe perîncok nakin, jin bi salan reş girênadin.Berê li Kurdistanê ev adet jî hebû, jinan ji bo ku xemgîniya xwe nîşan bidina
ruyên xwe perîncok dikirin.
Belkî ev adet nuha nemaye, berê hebû.
Şîna swêdiyan şexsî ye, bê girî ye û bê deng e.
Bistro, navê cureyekî aşxaneyên, qahwexaneyên piçûk e. Bi
gelemperî xwarinên sivik, herêmî pêşkêş dikin. Ev gotin xwedî çîrokeke balkêş e.
Gelek kes dibêjin gotina ”bistro” ji peyva rûsî "быстро" (bystro) tê. Maneya wê "zû/ecele"ye.
Li gorî xwediyên vê baweriyê, di sala 1814a da dema rûsan Parîs dagir kirin, eskerên rûs li aşxane û li meyxaneyan ji payina zêde aciz dibûn û bi garsonan da diqîriyan, digotin: "Bystro, bystro!" (zû bike, zû bike!).
Fîlozofê danîmarkî Søren Kierkegaard li ser poşmaniyên însên tiştekî balkêş gotiye. Li gorî wî, tu çi bikî jî dawî poşmanî ye.
Tu bizewicî tu poşman dibî; tu nezewicî tu dîsa poşman dibî; dixwazî bizewice,
dixwazî nezewice tu yê poşman bibî.
Dibêje, guh mede ehmeqiyên dinyayê, pê bikene û derbas be, tu yê poşman bibî; tu guh bidê jî tu yê poşman bibî.
Dijminên me, dagirkerên welatê me tarîxa me talan kirine, nehîştine em tarîxa xwe binivîsin. Tiştên me nivîsîne jî ya talan kirine, ya jî ji me veşartine. Xwestine ne em, ew tarîxa me binivîsin; ji bo ku me înkar bikin, me miletekî bê mîrat, bê edebîyat, bê berhem nîşan bidin. Aleksandr Puşkîn gotiye:
-Heger hûn dixwazin paşaroja xwe(taliya xwe) binivîsin qelemê nedin destê hinekên din.
Dîndarên her miletî ji welatê xwe, ji miletê xwe, ji zimanê xwe, ji kultura xwe, ji muzîka xwe hez dike; ji bo wê dixebite, nasyonalîstê miletê xwe ye.
Dîndarên ereb ji miletê xwe, ji zimanê xwe, ji welatê xwe
hez dikin, gişk nasyonalîstên ereb in.
Dîndarên tirk ji miletê xwe, ji zimanê xwe, ji welatê xwe hez dikin, gişk
nasyonalîstên tirk in.
-Civata pêşketî ji merivên bêaqil ditirse, civata pêşneketî,
paşdamayî ji merivên baqil ditirse.
J. M. Goetzee
Ji bo wê ye li Tirkiyê merivên baqil, jîr, pak, kurd tim di bin êrîşê da ne; ciyê wan ya zindan e, ya jî sirgûn e, nahêlin merivê baş, pak, baqil bîna xwe bigirin. Ji wan ra merivên kêmaqil, cahil lazim in, ji bo ku kursîya wan nekeve talûkê.
Di maçekê da 10 gol na karê aqil e. Heta 11 gol hatin avêtin. Hekem goleke Îngilîstanê şewitand, got ofsaîd e.
Stockholm do belkî 30 derece germ bû, her der dikeliya. Îro
18 derece ye, ewr e, bîstek din baranê bibare.
Yê min germ ne xema min e, ji germê ra jî, ji sermayê ra jî
ez ne zeîf im, deyax dikim. Lê xanima min, Azad û Rojenê me perîşan dibin, bi
taybetî jî xanim difetise, xwîdan jê diherike.
Ji bo wê jî do perîşan bû. Do kar pir bû, mîvanên xerîb, havalên zarokan jî
hatibûn, mal qelebalix bû û dinya jî dikeliya.
Êrîşên Îranê û çeteyên wê yên ser Kurdistanê nasekine. Do bi şev êrîşî Silêmaniyê û Hewlêrê kirine. Sîstema parastinê ya Hewlêrê 4 dronên Îranê xistine.
Gerek siyasetmedar û serokên kurd êdî baş fêm bikin, ew çi tawîzê bidin
dagirkerên Kurdistanê jî Îran dev ji êrîş û neyartiya kurdan bernade.
Ji dijmin ra sînor tune. Bi dijmin ra zarê xweş, pişta xurt, saxlmem lazim e.
Îro him rojbûna lawikê me yê mezin Azad e, dibe 50 salî, him jî rojbûna neviyê me Leo Ronî ye; ew jî dibe 1 salî. Em herdu rojbûnan bi hev ra pîroz dikin.
Facebokê pîrozbahiya Azad ya 4 sal berê anîye bîra min, mala wê ava be.
Facebook bi van bîranînan tiştekî baş dike.
Dîtina 50 saliya ewldê xwe xweş e, êdî ne zarok û ne jî xort e, peyê mezin e,
rî û por sipî kiriye.
Do bi şev me li maça Arjantîn û Îngilistanê temaşe dikir. Bûka me ji min pirsî, got:
-Tu dixwazî kî qezenc bike?
Mingot:
-Ez ne dilxwazê kesî me, kî xweş bilîze bira ew qezenc bike.
Ji ber ku Fransa welatekî piştgiriya kurdan dike, min dixwest ew qezenc
bikin. Ew jî têk çû. Wekî din kî dibe şampîyon, kî nabe ji bo min qet ne muhîm
e. Bi têkçûn û serketina tu welatî ez xemgîn û dilşa nabim.
Navê gur bi harî, bi xerabî derketiye. Bi rastî jî gur him har e, him jî çavnebar e. Gava bi kerîyê pez dikeve pezekê tenê nakuje, kîjan bi ber dikeve dikuje. Ev xisletê wî ne baş e.
Lê gur bindestiyê tu carî qebûl nake, li çol çepelan birçî dimîne, wek kûçik
bindestiyê, xulamtiyê qebûl nake.
Ji bo wê jî di jiyanê da meriv bişibe gurekî her kes jê nefret dike, ji kerekî
her kes lê siwar dibe çêtir e.
Serê deh serî jê neqehere ne tu serî ye. Bira meriv mêr be, kelemê li ber çavê dijmin be.
Li Îspanyayê alimekî Îslamê gotiye gerek mêrên misilman gişk wek wî rîyê berdin. Gotiye:
”Peyayên(mêrên)bê rî, ji ber ku dişibin jinan kanin bi peyayên
din ra fikrên (hestên) `ne baş` peyda bikin.”
Yanî keftar dibêje, peyayên bê rî û bê simêl kanin bibin sebebê dilê peyayên din li wan
xera bibe û penîsê(qobikê) wan rabe.
Min îro di medyaya sosyal da wergera kitêba Goethe ya bi navê ”Dîwana Şerq û
Xerbî” ya ji alî Abdullah Încekan va hatiye kirin parve kir, wergerê wê pîroz kir. Ji ber ku esereke wiha bûye kurmancî kêfxweşiya xwe nîşan da.
Mamoste, Felîx
M. Keskînê hêja di platforma Xê da ez rexne kirime, gotiye:
Welatê li çiyayên wî gur tunebe, deşt û zozanên wî tije kûçik in, kûçik xwe qiral dihesibîne.
Heta ji kûçik tê bira biewte, mesele ne ewtîna kûçik e, mesele tunebûna gur e.
Heger gurên çiyayên welatê me hebûne keriyên kûçikên xelkê nikanîbûn lê bidana cirîdê…
Miletê bêdewlet bindest e; fena çiyayê bêgur e, wek sêwîyê ber dîwaran e, tim tê pelixandin.
Ji bo ku dagirkerên welatê me xwedî dewlet in, ordiyên wan hene, xwedî balafir, xwedî tank û top in, xwedî meclîs û dem û dezgeh in.
Tirk, tarîxzanên tirk fêr bûne tarîxê tahrîf bikin, bi derewan pesnê xwe bidin. Beq nequrre ewê bidirre. Tirk pesnê xwe nedin ewê biteqin.
Tarîxzana tirk Ayşe Hur di programeka telewîzyonê da gotiye, mîrîtîyên me digot tirk in, di esasê xwe da gişk kurd bûne.
Ayşe Hurê gotiye, ”mîrîtîyên Enedoliyê yên wek Îsfendîyarogullarî,
Germîyanogullarî, Aydinogullarî ne tirk in, hersê jî kurd in.”
Tarîxzanên tirk, nivîskarên tirk ji van gotinên Ayşe Hurê pir aciz bûne, di medyaya sosyal da
pir êrîş dikin, gotin giran jê ra dibêjin, wê bi xayintiyê sûcdar dikin.
Hînbûn tiştekî ecêb e, gava meriv hînî ditştekî bibe ji meriv ra dibe xû, gava ew tunebe însan di jiyana xwe da valahiyekê his dike.
Çendake ez her şev li maçên Futbolê yên Kûpa Cîhanê temaşe dikim.
Îro maç tune ye, heta 14ê mehê nabên danê, lîstikvan ewê
bîna xwe bigirin. Heqê wan heye.
Ji ber îşev maç tune ye, ez di rûtîna xwe da valahiyekê his dikim. Gava meriv
hînî tiştekî dibe, ji meriv ra dibe wek adetekê.
Çend şîretên baş û bi feyde. Di jiyanê da meriv bi gelek tiştan nizane, dûra fêr dibe. Meriv xwe ji tiştên xerab dûr bixe û tiştên baş fêr bibe li karê ye.
-Xwarina yê ji dil îkram neke mexwe, meçe mala yê ji dil dawet neke, yê bi
hesret xwe li te nepêçe himêz meke. Hevza xwe ji kesê tim li te gudarî dike û ew bi
xwe deng nake bike, jê ra tiştekî nebê.
Bi kesê di hevaltiya xwe da, di muhbeta xwe da ne samîmî ra hevaltiyê, dostiyê meke.
Mala xwe jî, dilê xwe jî, wexta xwe jî bide kesên hempayên xwe xwe...
Pîrê li bazarê çû ser dikina masîfiroş dikira mîsî bikirîya. Rahîşt masîyekî ji dêla wî bîn kir. Masîfiroş got:
-Xaltîkê, masî ji serî genî dibe, ne ji dêlê. Serî bîn bike.
Pîrê mizicî, got:
-Serî ji xwe genî ye, ez dixwazim bizanibim hela genîbûn gihîştiye dilê ya na?
Li Tirkiyê serî ji
zûda ye genî bûye, genîbûnê xwe gîhandiye dêlê jî.
Goşt genî bibe xwê dibe, lê heger xwê genî bibe gelo çare çi ye?
Li Tirkiyê bîn ketiye xwê jî...
.jfif)
demeke nêzîk da ewê beşek ji vê erka îlahî bi cih bînin. Em soz didin emê tola te hilînin”
AI(Artificial Intelligence/Hişê çêkirî, Hişê Sûnî)tam wek însên difikire, bûye însanê xeybê, însanê meriv wî nabîne. Eynî wek însanê zindî pirsê fêm dike, bersîvê dide, problemê çareser dike, rastiyê û derewê ji hev digerîne.
Însan herî zêde bi 4-5 zimanî, 6,7 zimanî zanibe, pergala ChatGPT bi her zimanî
zane û bersiva pirsên meriv dide.
Aqillê min nagire, tiştekî wiha çawa kane mimkûn be?
Ji bo ku biceribînim, bizanibim hela ewê(AI) çi bersîvê bide min, min ev pirsa
jêr jê kir, min got:
Nuha dora koçberên welatên cîran e. Bi hezaran bi darê zorê deport dikin, dişînin welatên wan.
Heger eynî tiş welatekî Ewrûpa kiriba nuha qiyamet rabûbû.
Ne Neteweyên Yekbûyî, ne dezgehên mafên mirovan, ne tevgerên çep, ne jî welatên
Afrîqa, tu kes dengê xwe nake. Çimkî yên wiha dikin ne sipî ne, reşik in,
normal dibînin.
Min mesele ji AI pirsî.
Berê, heta salên 1980 û 90î di nabêna nifşan da berdewamîyek hebû; nifşek diçû, kal û pîr dibû, nifşekî din ala micadela netewî jê dewr digirt, xebatê dom dikir.
Piştî şehadeta serokên, kadirên Hereketa Azadî, Serîhildana Şêx Seîd, Agiriyê, Dêrsimê, di
1950-60î da nifşekî din rabû, wan micadela kurd û Kurdistanê domand; partî û komel ava kirin, rojname derxistin.
Dûra nifşê 1970î, telebe rabûn, vê carê wan partî, komel ava kirin, kovar û
rojname derxisti, micadela netewî domandin.
Bizîşkîyan ji bo merasîma cenazeyê Elî Xameneyî 7ê mehê
êvarî çûbû Necefê.
Do(8/7-26)tabûta Alî Xameneyî ji bo merasîma olî anîbûn Îraqê, Necefê. Necef
û Kerbela ji bona şîîyên bajarên miqedes in.
Di paltforma Xê da ez rastî vîdeoya merasimê hatim. Qelebalixike pir mezin
hebû, îzdîham bû, pê li serê hev dikirin.
"Erebkirina bêdeng li ser ewlehiya neteweyî ya Kurdistanê bûye gefek cidî.
Bêdengiya rayedarên Hikûmeta Herêma Kurdistanê li hember
dekolonîzasyona nû digihîje asta xiyaneta neteweyî.”
Ereban bi plan wek xerzên kulî berê xwe dane Kurdistana Başûr, li wir bi cî
dibin, dibin xwedî mal û milk.
Birêz Donald Trump wek gogerçînê teqlebaz e, bi teqleyên xwe meriv gêj dike. Geh dide nav, dibe wek mozeke azirî, geh dibe wek berxikekî.
Heta nuha li ser
Îranê gelek caran tiştên giran gotiye, gotiye emê Îranê ji ortê rakin. Lê piştî rojekê xwe guherandiye, gotiye têkilî baş diçin, îmzekirina peymanekê nêzîk e.
.jfif)
Çend roj berê rastî gotineke xweş a Îbn Hazm(994-1064) hatim. Min jê hez kir û xwest Îbn Hazm nas bikim û çend gotinên wî wergerînim kurmancî.
Piştî 22 salan cara yekem e Tirkiye mazûbaniya civîna NATOyê dike. Ji kêfa dîtina vê rojê şûr simêla Erdogan nabire. Ne neheq e jî.
Mêrik mazûbaniya 32 welatên endamên NATOyê dike. 32 serok û wezîrên welatên
endamên NATOyê çûne ber nigên wî.
Ma ewê nefire, kê bifire?
Termê wî di 7ê temûzê da li nêzî Madenê hat dîtin. Cenazeyê wî di 10 temûzê da li Diyarbekrê ji alî bi sedhezaran va hat rakirin.
Berê, dema ez li welêt bûm, heta sala 1980î li Wêranşarê partiya Gurên Boz, MHP(Partiya Tevgera Neteweperest) tunebû.
Di destpê 1970î da, dema reforma erdan da hat vekirin, lê piştî çend mehan
tabeleya wê şikandin, êdî kesî venekir.
Çimkî li Wêranşarê şerm bû meriv bibûya hevalê MHPê.
Wê demê li piraniya qezayên Kurdistanê MHP tunebû. Nuha MHP bûye partiyeke êdî
kurd bîna xwe jê teng nakin, dibin endamên wê, bi berpirsiyarên MHPê ra dibin
dost û heval.
Li mehela me Hanîngeyê seet ji 14.00a da ye asîman bûye wek lokekî hêcî girgîn, himehima tavan e, birûskê li ser birûskê dirjîne. Min tu carî nedîtiye asîman hewqasî har û hêc bibe...
Ji himehima tavan û şîrqîna birûskan meriv di hundur da dibize, hêbetula û cunî dibe.
Tavên hewqasî bi hêbet, wek bombeya atomê biteqe, birûskên hewqas pir û bi deng min qet
nedîtiye. Sê seet e gurrîn û himîna asîman e, nesekinîye. Pê ra jî baraneka pir dibare.
Do min ji xwendevan, şopînerên xwe yên hêja ra got, xwendina bloga
min zêde bûye, rojê neh(9) hezar tikandin derbas kiriye, înşela rojekê ezê jimara 10
hezar tikandin jî bibînim.
Vê hêviya min pir nekişand, do 10028 caran bloga min
hatiye tikandin, hatiye xwendin.
Sipas ji bo her kesê nivîsên min dixwînin, riya xwe bi bloga min Hindik-Rindik dixînin.
Keç û xort ji ber ku eşkere hevdu maçkirine huqûqa Îslamê îhlal kirine. Li gorî Şerîeta Îslamê her yek bi lêdana 21 qamçîyan hatin cezakirin.
Go bira şerefa meriv li cî be, bira pariyê meriv nîvî be. Gerek meriv kursiya dijmin dide di ser şerefa xwe û di ser berjewendiyên miletê xwe ra negire.
Merivê pak, xwedî şexsîyeteke dirist ne durû ye, di bin ra
fêlbaziyê, hevaltiya dagirkeran nake, dema kes nebîne jî tiştê rast dike.
Lê hin siyasetmedarên me wek nanê sêlê ne, eşkere, di ekranên telewîzyonan da tiştek in, bi dizî tiştekî din in.
Do bi şev min li maça Senegalê û Belçîkayê heta dawî temaşe
kir.
Senegalê pir xweş lîst, ji Belçîkayê pir xurttir bû, top
bêtir di nigê wan da bû.
Lê dîsa jî bi rengekî trajîk, meriv nikane jê bawer bike, di 3-4 deqîqeyên dawî
da 3 gol xwar û têk çû.
Senegal heta deqa 86a jî 0-2 li pêş bû. Tu kesî bawer nedikir Belçîka di nav
5-6 deqîqeyên dawî da qedera maçê biguherîne û 3 golan bavêje ji Senegalê da.
Futbol zalim e û mişt surprîzên dûrî aqil in.
Çirçirk seranserê havînê nexebitî, haziriya zivistanê nekir,
ji xwe ra wer li saza xwe xist, reqisî, sitran got, lîst û kêf kir.
Di berra jî tinazê xwe bi mûriya(gêreya) cîrana xwe ya bi
şev û roj dixebitî, ji bo zivistanê qût dikşand qulika xwe dikir, pê dikeniya.
Havîn qediya, zivistan hat, sar û sermayê dest pê kir, her der di bin berfê da
ma.
Çirçirkê zexîra xwe ya zivistanê dananîbû, ma tî û birçî. Vir da baz da, wê da
baz da tiştekî xwarinê nedît, dikir ji birçîna bimre.
Konfuçyus gotiye:
-Extîyarî xweş e, çimkî hûn ji sehneya(ji ser dika) jiyanê dadikevin, lê belê hûn li ser kursîya herî li pêş rûdinin, rehet rehet li lîstikê temaşe dikin.
Serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan dîsa xwe baş berdaye, agir bi erdê xistiye, gotiye:
”Di tarîxa me da jenosîd, qetlîam, zulm, kolonyalîzim tune ye. Di tarîxa me ya
bi hezaran salan a bi şan û şeref da edalet û merhemet heye. Di tarîxa me
da alîkariya bi mezlûman ra heye; bêyî em li gorî dîn, esil, nasnameyê ferqê têxin nabêna însanan, me destê alîkariyê dirêjî her kesî kiriye.”
Wey agir bi mala virekan keve. Beroşê pir pesnê xwe da, got binê min zêr e, heskê got, le ez ji ku têm?
