Bi gotinê her kes pesnê merivê dirist, merivê rastgo dide,
lê kêm kes ji merivê dirist, rastgo hez dike.
Çimkî diristî, rastgoyî di civata me da
gelek caran serê meriv dixe teşxelê û belayê; meriv dibe hedefê tîrên cahil û nezanan, bêedeban, dijminên meriv zêde dibe.
Dema li welêt bûm, gava min hevalbendên dewletê, kesên pîs, xerab rexne dikir, dayika min a rahmetî digot, ”ma tu yê qûna dinyayê rast bikî ?”
Merivê bêexlaq terbîya wî zeîf e, teqlebaz e, durû ye, pûlperest e, ji bo wê jî dibe heyranê kesê zorba,
diz û bertîlxur. Çimkî bêexlaq e, exlaq ji îdeolojîyê jî, ji bawerîyê jî muhîmtir e.
Merivê bêexlaq ji kesê dirist, rastgo hez nake, çimkî ne li gorî qerekterê wî ye.
Diz ji dizan, bêexlaq ji bêexlaqan hez dikin.
Tirkên çep û rast û dîndar bi vekişîna Amerîka ji Kurdistana Başûr pir kêfxweş bûne, gişan kirine dawet, dilîrînin, wek li hemberî kurdan herbek qezenc kiribin.
Ufuk Urazê kurdan di sala 2007a da li Stenbolê kirin parlamenterê xwe, ew jî bi vekişîna hêzên Amerîka ji Îraqê û ji Kurdistana Başûr pir memnûn bûye û gotiye:
