Nivîsa min a li ser firnecî û xanimên rihayî olaneke baş da.
Di medyaya sosyal da çend vîdeoyên firnecîyan belav kirine, feqîra ji ber
pirbûna tawe û tepsiyên malan dikin qîrîn û hawar.
Lê çi heyf vîdeo gişk bi tirkî ne, di yekê da jî kurmancî napeyivin.
Li Rihayê hewqas kurdên baş, welatparêz hene, nayê bîra yekî here bi nanpêjekî
firnecî ra bi kurmancî bipeyive. Bira ew jî derdê xwe bi kurmancî bibêje.
Meheka din jî ji umrê me çû, umrê me meheka din jî kin bû.
Temûz îro xatir ji me dixwaze, dorê dide tebaxê.
Li derve xumîna baranê ye, himîna tavan û şîrqîna burûskan e.
Li Swêd meha temûzê li gorî hezîranê meheke hinekî bêîstîkrar e, îsal jî wer bû.
Geh bû şilî û şepelî, geh bû havîn û germîyan.
Lê temûz çawa be jî ji tebaxê baştir e, di tebaxê da havîn û germîyan diqede,
payiza zêrîn xwe nêz dike.
Fîrdewsî li ser demsalên jiyanê gotiye:
-Xortanî dişibe biharê, extîyarî(kalî û pîrî)jî dişibe zivistanê; zivistaneka were
ye ku di pê wê ra careke din bihar nayê.
Min destpêka vê demsalê derbas kiriye, maye qimsê dawî. Rojên mane çiqasî dirêj
bajon jî bihareke din nayê. Xortanî bû wek xewnekê, min hew dît qediya û çû jî.
-Tevayî jiyana fîlozofan fikirkirina li ser mirinê ye.
Çîçero
-Dema em dijîn mirin tune ye, dema mirin tê jî em tunene.
Epîkuros
Kalikê wî neviyê(torinê) xwe kiribû himêza xwe pê şa dibû. Lêwik ji nişka ve ji kalikê xwe ra got:
-Kalo, tu kanî çavên xwe bigire ?
Kalo got:
-Ji bo çi delalê min?
-Diya min dibêje, roja kalikê te çavên xwe bigire emê pir zengîn bibin. Ewê ji
min ra telefoneke iPhone bikire.
Îro li Stockholmê tam rojeke havînê bû, 23 derece germ bû. Min
got, xanim, di rojeke wiha da meriv li hundur namîne.
Xanimê jî got rast e. Me xwe tev kir û me berê xwe da Parka Çiyayê Sipî(Vitabergsparken)
û Dêra Sofîa (Sofiakyrkan)ya meşûr.
43 salên min e ez li Stockholmê dijîm min hîn ev parka xweşik a nava bajêr û
Dêra Sofîa(Sofîa kyrka) nedîtibû.
Navê kulturê kirine ”çand”, navê
edebîyatê jî kirine ”wêje”, navê pîyesê, tiyatroyê kirine ”şano”.
Çand, texlîda ji tirkî ye, tirkan demakê hewesî tirkiya xwerû kirin, gelek gotinên naylon çêkirin. Kultur kirin ”ekîn” lê milet qebûl nekir, mecbûr man dev jê berdan.
Hin kurdên nuhpêketî vê tecrûba tirkan texlîd dikin, bi kurmancî dilîzin.
Navê îtxalatê kirine ”hawirde, ” navê îxracatê jî kirine ”hinarde”.
Rehetî
Mêrik gaznên xwe bi hevalê xwe dikir, digot milet pir ecêb
e, dibêjin:
-Tu lîseyê biqedîne tu yê rehet bike.
Tu lîseyê diqedînî, vê carê dibêjin:
-Zanîngeh biqede tu yê rehet bike.
Tu zanîngehê diqedînî, dibêjin:
-Tu têkeve kar tu yê rehet bike.
Tu dikevî kar, dibêjin:
HUDAPAR dike li Diyarbekrê di 30ê temûzê da mitînga ”Hurmeta ji Quranê” ra çêke.
Kurdên Hudaparê bûne şûrkêş û artêşa misilmanan, li ku dera
dinyayê dibe bira bibe, kî ji misilmanan ra bibêje hilê-bilê, kurdên Hudaparê
tavilê li Diyarbekrê dadikevin kolanan û şûrê misilmanan dikşînin.
Leşkerekî Îsraîl sîleyekê li filistînîyekî xîne, Hudapar tavilê Îsraîl protesto dike.
Di jiyana xwe da meriv rastî hevalên baş jî tê, rastî hevalên xerab jî tê.
Hevalê baş riya baş bi ber meriv dixîne, çêyiya wî digihîje meriv, zirara wî nagihîje
meriv.
Hevalê xerab jî tiştê xerab bi mer meriv dixîne, meriv tiştê xerab jê fêr dibe,
xerabiya wî digihîje meriv.
Bi nebaşî û xerabiyên hevalê xerab ra meriv jî dihetike, şermezar dibe.
