Devlet Bahçelîyê mejukurmî gotiye:
”Ne girtina HDPê tenê, girtina Mahkimeya Qanûna Bingehîn jî
dibê êdî bibe hedefa me.”
Ewê pir baş bibe, ji xwe hebûna wê formalîteye, tenê nav e,
were girtin baştir û rasttir e.
Lê ew tenê, dibê mahkime giş werin lewxkirin. Gerek li Tirkiyê mahkime tunebe. Tirk ne layiqî dezgeheke wiha ne. Pûlis û leşker tenê hebin bes e.
Pêşewa Qazî Mihemed, Seyfî Qazî û Sadrî Qazî şehîdên nemir
ên kurd û Kurdistanê ne, ewê tim di dilê miletê kurd da bijîn !
Pêşewa Qazî Mihemed, serokê Komara Kurdistanê, wezîrê parastinê Seyfî Qazî û birayê Qazî Mihemed Sadrî Qazî di 31ê adara 1947a da li Mahabadê, li Meydana Çarçira ji alî rejîma şahîtiyê ya xwînxwar ve hatin îdamkirin.
Erdogan ban tirkan kiriye, gotiye alîkariya dewleta xwe bikin, çi pere û zêrê we heye têxin ekonomîyê, xizmeta dewletê.
Tirkiyê top avêtiye, kasa dewletê vala kirine. Reîs dîsa bi parsê ketiye, dixwaze tirk xwe birûçiînin, pere û xişrên xwe bididin dewletê.
128 milyar ji kasa dewletê wendaye, hela perê we diziye berê hûn bidin dewletê, dû ra ji xelkê bixwazin.
Tahmîrat qediya, hundur xweş bû, lê belê ez û xanim jî qediyan. Hal di me nema.
Ev pênc roj in li mala me karkir dixebitin, em odeyên herdu
xortan û salaona jor tahmîr dikin. Teqereqe wan e, mal tevlihev e. Hundur boyax
dikin, dadikevn jêr û jor.
Dibêjin kûçikê yekî mir, bir li goristanê veşart. Yên ew dîtin çûn li ba qadî lê gilî kirin.
Qadî ji bo ku asasê meselê fêr bibe, ban mêrik kir û mesele
jê pirsî.
Mêrik got:
Heger hûn ji xwe hez dikin, heger hûn dixwazin siheta we li cî be û ji vê dinê zû bar nekin wexta xwe vala, bedilhewa derbas nekin, karekî bikin, xwe bi tiştekî bibilînin.
Heger hûn wek min teqwid in, naçin kar, li mala xwe ne; bixwînin, binivîsînin, li muzîkê guhdarî bikin, sporê bikin, derkevin derve bimeşin, karê malê bikin, xwarinê çê kin, nan lêxin, dûzanekê bidin kitêbên xwe, yanî xwe bi tiştekî mijûl bikin, bira mejiyê we fêrî tembeliyê nebe.
Hin kes hene bi kurdî dinivîsin, lê bi rastî ne dildarê
kurdî ne, bi zimanê kurdî ra ne samîmî ne, çavên wan tim li tirkî ye, dilên wan
bi tirkî ra ye.
Gava keysê dibînin, gava maneyek çê dibe bi dil û can xwe
davêjin ser tirkî. Yanî tu carî qîma xwe bi kurdî naynin, dibê carnan tim tirkî
jî di bera kin, ya na sebra wan nayê.
Heger ne wisa bûya di her fersendê da ewê dest navêtana tirkî, ewê xwe bi tirkî nedana naskirin.
Kes ji vê dinya derewîn zindî dernakeve, her kes li bende
roja xwe ye, hinek tên, hinek diherin. Her kes bi viya zane.
Lê belê çaxa hin mirin zû tê, ji nişka ve li deriyê meriv dixe,
a ew meriv pir dêşîne, bi meriv pir zor tê, meriv naxwaze qebûl bike.
Lema jî wefata mamoste Qedrî Yildirim ne malbata wî tenê, kurd hemû xemgîn kirin.
Zavayê nuh piştî daweta xwe bi çendakî nexweş ket. Bavê jê ra got lawê min şîr vexwe, şîr pirr baş e. Şîr derman e.
Lê lîwik tim got ez ji şîr hez nakim, venexwar.
Bavê got:
