Kurdperwerê hêja, birayê minê ezîz, abûqat Kadir Kutewî şiîra Arjen Arî (EFENDÎNO) xweş dixwîne, dilê meriv rehet dike. Min xwest hûn jî lê guhdarî bikin.Efendîno, şiîreke muhteşm e.
Di van rojên krîtîk da meriv tim bi bîra mahcir û dagirkerên welatê xwe xîne,
bibêje hûnê rojekê ji vî welatî biteqizin, ji welatê me herin, ew roj hêdî hêdî
nêz dibe.
Bi dengê Kadir Kutewî ra şiîrê jî pêşkêşî we dikim. Him şiîrê bixwînin, him jî
ji dengê Kadir Kutewî lê gudarî bikin.
Çend pêşniyarên meriv kane jê fêdê û dersê bigire. Lê helbet kes ne
mecbûr e wan rast bibîne, qebûl bike. Bixwînin, ya ewê têkeve serê we ya nekeve serê we.
Em her roj gelek tiştên berradayî, tiştên meriv pê diqehere dixwînin. Wek aforîzmayên kin in, ne dirêj in. Meriv dide fikirandin. Lê dîsa jî hûn bi kêfa xwe ne.
Dolaba me ji sebze û mêwe vala bûbû. Do em çûn ser sebzefiroşê taxa me. Ji me ra zebze, mêwe çi lazim bû, me hewcedariyên xwe giş kirî. Xanim li pêş min di dorê da bû, wê pere da, me rahîşt tiştên xwe û me berê xwe da malika xwe.
Li malê min dît xanimê meqbûz daye ser masa kêleka xwe. Meqbûz qerçimîye, pîs bûye. Min bala xwe da meqbûzê. Min dît xanimê heqê pakêta hêkan ji me negirtiye.
Kalekî cotkar ji lawê xwe yê girtî ra nameyek şand. Di nama xwe da ji lawê xwe ra got:
-Lawê min, îsal ezê nikanibim patata biçînim. Ez nikanim erd bi tena serê xwe
bajom. Ez kal bûme, ew hêz êdî di min da nemaye. Heger tu ne girtî bûya, tu li
vir bûya, te yê alîkariya min bikira, minê patatê xwe biçanda. Îsal ezê bê patat bimînim.
Lawê wî jê ra nameyekê dinivîsîne, dibêje:
Do min û xanimê bi trênê rêwîtiyeke hinekî dirêj kir, li dora du seet û nîvê ajot.
Danê êvarê bû, însan ji kar vedigerîyan malên xwe. Cî tunebû em herdu rûnin.
Min cîyek dît. Min ji xanimê ra got, were rûne, got na tu rûne, israra min
qebûl nekir ez rûniştim.
Xortê li kêleka min rabû, ciyê xwe da xanimê. Nezaketên
wiha carna çêdibe, hin însan cî didin kal û pîran. Min sipasî xort kir. Cî ji me herduyan ra çêbû.
Hevalê me yê hêja Dundar Kurt, çend roj in hatiye serdana birayê xwe Erdal
Kurdman Kurt.
Me biryara da em li aşxaneya Terassen hevdu bibînin. Ez û xanim, Dundar
Kurt û birayê xwe Erdal, Vîldan Tanrikulu û xanima xwe Şukran xanim li bajarê Nynashamnê, li aşxaneya hevalên me hatin ba hev.
Çend roj berê min li ser asîmîlasyona kurdên Kurdistana Bakur nivîsek kin nivîsî. Nivîs hat ecibandin. Di malpera min a X´ê da li ser asîmîlasyonê û xemsariya siyasetmedaran di nabêna min û Zal Mazî da sohbetek xweş çêbû.
Min got, ”Bi aweriya min miesesa siyasetê ji dewletê bêtir tirkî kir devê
kurdan, xist malên kurdan; ji dewletê bêtir kurd asîmîle kir.”
Siyasetmedaran siyaset bi zimanê kurdî nekirin, bi tirkî kirin, kurd hewisandin
tirkî.
Germa Afrîkayê xwe gîhand Stockholmê jî. Stockholm 26 derece germ e xanim debar nake.
Ev çend roj in Ewrûpa Başûr jî dikele. Li welêt, Amed, Riha, Mêrdîn jî nuha 40-50 derece germ e, Xwedê alîkarê wan be. Nuha dibê meriv li zozanên Culemêrgê, li Wanê be.
Yê min germ ne xema min e. Ez ji germê ra jî, ji sermê ra jî xurt im. Zêde li ber rojê nemînim, pir nemeşim xwîdan nadim.
Tirkên îslamîst do bi şev li Stenbolê bi hinceta protestokirina karîkatorekî kovara mîzahî Lemanê, bûyerên 6-7´ê îlona 1955´a dubare kirin.
70 sal berê, di 6-7´ê îlona 1955´a da dewletê derewek belav kir, gotin
"bombe avêtine mala Ataturk a li Selanîkê.”
Dûra jî li Stenbolê û li hin bajarên din ên Tirkiyê(Îzmêrê,
Anqerê) bi rengekî organîze êrîşî mal, kargeh, dibistan û îbadetxaneyên yûnan,
ermenîyan, cihûyan kirin, gelek der talan kirin, şewitandin.
Herî kêm 15 kes kuştin û bi sedan kes jî birîndar kirin.
