Hin dîn henin ji dûr ve ban dikin dîn in. Lê hin dîn jî hene piştî dipeyivin, du kelam dikin, piştî çend rêzan dinivîsin meriv bala xwe didê,bavo, ji dînan jî xerabtir in, tew zir dîn in.
Ji zirdînan hevza xwe bikin, xwe bisitirînin!
Zirdîn e, meriv nizane ewê çi bi serê we bîne.
Min nuha di Youtubê da li hevpeyvîna bi Lorîn S. Dogan xanimê sêr kir. Hevpeyvîneke xweş û samîmî ye. Min jê hez kir. Baş e ku Avestayê ev sohbet bi Lorîn S. Dogan xanimê ra kiriye. Çimkî zêde nayê naskirin.
Sê kitêbên wê derketine lê ez navê wê nuh dibihîzim. Belkî
jî min bihîstibû lê ji bîr kiriye. Çimkî ez tiştan êdî ji bîr dikim.
Tiştê bala min dikşîne, di van 20, 30 salên dawî da ji Mêrdînê, bi taybetî jî ji Nisêbînê, Qoserê gelek edîb derketine.
Îşev şîva me
tolik e, 41 sal e min tolik nexwariye, îşev bû qismet, emê bixun.
Xanimê do baqek tolik anî. Ez pir kêfxweş bûm. Min got wele te pir baş kir, piştî 41 sal dûriya ji welêt, li Swêd jî ezê tolika sitran li ser hatine gotin bixum.
Çend roj berê min gotibû ji ber rewşa me ya sîyasî şapatekê ezê nabênê bidim dîlokên dilan û pêkenînan.
Lê zêde sebra min nehat, îro ez dîsa dest pê dikim. Him hin xwendevanan xwestin ez dom bikim û him jî min bala xwe dayê rewş hinekî sakîn xuya dike.
Di nav her miletî da merivên xêv, totikvala hene. Nabe her kes jîr û
biaqil be.
Dibê hinek jî aqilsivik bin.
Ez bi viya zanim.
Lê dîsa jî di medyaya sosyal da dema rastî kurdekî xêv, totikvala têm pê diqeherim dibim, ji hêrsa dihelim, dibêjim xwezî ev camêr hinekî din biaqil bûya, ev pey nekira, ya jî
xwezî tew ne kurd bûya.
Cîhaneka bê muzîk ewê qet ne xweş bûya, merivê tu tahm û lezetek jê negirta.
Merivê nikanîbûya li muzîk û dengbêjên radyoya Rewanê û bi
hezaeran dengbêjin din guhdarî bikira.
Cîhaneka bêyî dengê Fatma Îsa, Sûsika Simo, Tîmûrê Şîraz, Efoyê Esed û bi hezaran dengbêjin din bi Xwedê qurişik jî nedikir.
Yaho ev axa Kurdistanê jî mubarek çi axeke bi xêr û bereket
e, bi canik û camêran ra, her babet namerd û pûşt lê hene. Namerd û pûştên reng
rengî ne, babet babetî ne.
Di van salên dawî da wer pir bûne, wer bûne, meriv ji vê axê dikeve şikê.
Gelo çi bi vê axê hatiye, çima hewqas namerd û pûşt û xayinên qewmê xwe lê zêde ne?
Gelo bêbavên tirkan bi genetîka vê axê lîstine?
Ji bo ku heta nuha dagirkerên welatê min silavek nedane min, tu carî cesaret nekirine werin ba min, bi min ra rûnin, bi min ra sohbetê, birr û bazarê bikin ez pir serbilind im.
Elhemdulîla di jiyana min da tu têkilî û tiştekî ku ez ji
ber şerm bikim tuneye. Min qelema xwe tu carî nefirot dewleta dagirker, di tu warî da min bi dewleta dagirker û berdevk û delalên wê ra dostî, hevaltî nekir muhabetên bi dizî nekir.
Ev jî ji bo min serbilindî û serweteke pir mezin e. Erê min ji gelê xwe ra kela fetih nekiriye. Lê belê tiştê ji min hatiye min kiriye.
Karê gerek ciwanên me bikin jî ketiye hustuyê kalekî wekî min. Hin xortan hêviyên xwe ji blogerîya kurdî birrî bûn, digotin kes naxwîne, lema jî ji dêlî zêde bibin, kêm bûn.
Min çiqas hala di wan hilda jî pere nekir. Dawiya dawî ez mecbûr mam, min zend û bendên xwe hil kirin û min li ser blogerîyê nivîsek nivîsî, hinekî pesnê blogerîyê da.
Dr. Eser Çetînê hêja, dîsa çend şîret û nesîhetên baş li me kirine, gotiye, dibê meriv şevê 7-8 saetan rakeve. Egzersîzê, sporê bike, her roj bimeşe.
Mala camêr ava be, çêyiya me dixwaze, dixwaze siheta me li
cî be û em xwe ji nexweşiyan biparêzin.
Yanî pêşniyarên wî giş jî nesîhetên baş in. Ji xwe ez û xanim jî kêm zêde her roj van tiştan dikin.
Jiyan dişibe demsalan, çawa ku her demsalek(mewsimek) li gor xwe hin xweşî û hin mêweyên xwe hene, jiyan jî wisa ye, yê wê jî bihar, havîn, payiz û zivistana wê heye.
Payizê meriv nikane tuyan û buharê jî nikane hejîr û hinaran
bixwe.
Heger meriv dixwaze hejîr û hinaran bixwe(ez ji herduyan jî
pir hez dikim), dibê meriv demsala payizê jî bijî.
Havîn û zivistan ne tu demsal in, sertaca demsalan bihar û payiz e.
Dinya dereke pir ecêb e, meriv sax têyê, mirî jê dihere, kes sax jê dernakeve.
Çi bi bextewarî, çi bi bextereşî, çi bi xemgînî, çi bi dilşadî,
her roja derbas dibe, meriv dibe roja dawî.
Ev roja dawî carnan di wexta xwe da tê, meriv li bendeye, qebûl dike, dibêje temam, karê min qediya, dibê em herin û xatirê xwe ji saxan dixwaze.
Di 30 îlona 2007a da min dest bi blogeriyê kir û nivîsa xwe ya cara pêşî bi sernivîsa ”Mizgîn li we kurdan, ez jî bûm xwedî BLOG !” belav kir.
Di ser vê nivîsa min ra tam 13 sal û 3 meh derbas bûn. Heta îro, yanî di van 13
sal û 3ê mehan da min tam 7 hezar (7000) meqale çap kirine.
Do, bi tesadufî dema min bala xwe da rûpela statîstîkê, jimara 6998 bi ber çavê
min ket. Tesadufeke xweş bû, pê kêfxweş bûm.Îro min jimar dûz kir, kir 7 hezar.
Hin însan hene bi çend zimanan zanin, merivên zane ne, kar ji destan tê, lê tembel in, ya jî bîr nabin, ji gelê xwe ra karekî baş nakin. Zanîna xwe, hunera xwe bi xwe ra dibin gorrê.
Lê hin kes jî hene pir bi ezm û bi xîret in, wek mûriyan
dixebitin, ji gelê xwe ra kevirekî didin ser kevirekî, li dû xwe tiştekî dihêlin.
Kekê Zîya Avcî jî yek ji wan kesên bîrbir û bi xîret e, di 30 salên dawî da li dora 50-60 kitêb ji soranî wergerandin kurmancî, herfên latînî.
Îro roja me
ya paqijiyê ya taxa me bû. Me yê saet di neha da dest pê bikira. Ez saet
di hefta da rabûbûm û ximîna baranê bû, heta neha jî venekir.
Min ban xanimê kir, min got xanim, rabe bes e, wa ye cîran derketine, eyb e, dibê em ji xelkê nemînin. Min xwe jidand, rahîşt tirmixa xwe û dest bi paqijiyê kir.
Lê di şilî û şepeliyê da tirmizkirin zor e. Baranê nehîşt
em karekî zêde bikin, me gemara der û dorê top kir û dev jê berda.
Payizeke din ji umrê me çû, payizek din ji umrê me kêm bû
