Rûdawê di sernivîsa xwe da gotiye, ”Mikhail Gorbachev dawî
serokê Yekîtiya Soviyetê koça dawî kir.”
Hin kesan jî gotine ”seokê dawî yê Sovyetê mir…”
Ez dibêjim ev hawê sentaksê şaş in, meriv bibêje ”Serokê
Sovyetê yê dawî mir” rasttir e. Yanî ne ”serokê dawî”, serokê Sovyetê yê dawî.
Gelo hevalên zimanzan çi dibêjin?
Îro rojeke pir xweş bû, min du dost û hevalên xwe yên pir ezîz dîtin. Saet di 15.30î da min Osman Aytar dît, me bi hev ra bîstekê qala rojên borî kir.
Min rewşa wî baş dît, hêvî dikim di demek nêz da bi temamî baş bibe.
Weşandina hin notên xwe yên rojane û nivîsên xwe yên kevn didomînim. Min got bira wenda nebin. Ew jî tarîxeke. Do ez çi bû me, çi fikirî me bira were zanîn.
1986-08-31
*Saet di 14a da civîna Komîta Partiyê(KÎPê) bi endaman ra çêbû. Em li ser Berbangê jî peyivîn. Biryar hat girtin ez dîsa di
Berbangê da bixebitim û binivîsînim.
Ez li dijî vê biryarê bûm, min got ez
naxwazim, lê biryar bi piraniya dengan hat girtin.
*Min û Îbrahîmê ji PDK-Îran hevdu dît. Min belavoka li dijî Tirkiyê jê ra xwend, got navê PDKê
derbas nebe baştir e. Lê biryara dawî emê sibe bigrin. PDKa başûr dibêje gerek hûn bibêjin êrîşê me bûye.
Wele havîna germ qediya û payiza rengîn îro xwe nîşanî me da.
Li Stockholmê îro tam rojeke payizê ya xweş e, tîna rojê
nemaye, bayekî honik ruyê meriv baweşîng dike.
Payiz bihareka cihê ye, bihareke dereng e, her pelek gulek
e, xweza, dar û ber hêdî hêdî rengîn, kesk û sor û zer bibin.
Bayê honik bi xwe hesiya ye, li hemberî pelên daran bêmerhemet e.
Hovên herî wahş jî wiha nakin !
Pûlis û leşkerên Tirkiyê di sala 2015a da Hakan Arslan li
Diyarbekrê bi hovîtî kuştin.
Savcî îro li Diyarbekrê hestiyên Hakan Arslan di nava torbakî sipî da daye
destê bavê wî Elî Riza Arslan, gotiye a ji te ra hestiyên lawê te.
Zalimiyeke, xedariyeke ji viya mezintir nabe. Meriv çawa
kane hewqasî ji însaniyetê dûr keve aqilê meriv nagire!
Meriv çawa kane hestiyê xortekî têxe na torbakî û wek pakêtekê, wek diyariyekê
bide destê bavekî?
Weşandina hin notên xwe yên rojane û nivîsên xwe yên kevn didomînim. Min got bira wenda nebin. Ew jî tarîxeke. Do ez çi bû me, çi fikirî me bira were zanîn.
1986-08-30
Min û Kemalê berpirsiyarê PDKê yê Stockholmê îro li ciyê
Rizgariyê hevdu bidîta, ji bo belavoka li dijî êrîşa Tirkiyê îmze bike. Me di
telefonê da li hev kiribû.
Ez çûm wira, ew jî hat. Min jê ra belavok xwend. Belavok baş dît. Lê got:
”We di
beyanê da navê Partiyê nedaye, we negotiye êrîşî me kirine, we gotiye êrîşî
pêşmerge kirine. Heger hûn navê partiyê(yanî navê PDKê)binivîsin emê îmze
bikin, ya na em îmze nakin.”
Gava du sê kar dikevin ser hev ez dikevim sitresê, dest û nigên min li hev dipiçikin.
Dibê ez her roj bîranînên xwe û nivîsek, du nivîsan binivîsînim û têxim bloga
xwe. Yanî dibê bloga min her roj miheqeq were nuhkirin. Xwendevan her roj du sê
nivîsîn nuh bixwînin.
Ev ne bes e, çendakî berê di arşîva xwe da ez rastî çend defterên hin salên bîranînên
xwe hatim. Ez wan jî dinivîsînim.
Weşandina hin notên xwe yên rojane û nivîsên xwe yên kevn didomînim. Min got bira wenda nebin. Ew jî tarîxeke. Do ez çi bû me, çi fikirî me bira were zanîn.
1986-08-29
Civîna Komela Stockholmê saet di 17.00a da li Federasyonê çê bû. Zubêrê mala
Cegerxwîn jî li ser navê komela xwe belavoka li dijî Tirkiyê îmze kir.
Berî ez herim civînê min Mecîd Cahferî dît, wî jî li ser navê partiya xwe
belavok îmze kir.
Tirk û ereb me dikujin em jî belavoka belav dikin, tiştê di destê me da maye ev
e, lê ev jî ne êrîşên dijmin disekinîne, ne jî fêdakê dide me.
Gelî dost û hevalên ezîz, hetanî nuha haya min ji E-kovara
Temaşeyê tunebû, ez û xortê berpirsiyarê wê do di semînera Kenanê Nado da rastî
hev hatin.
Me bîstekê sohbet kir. Xort ji min gazin kir, got te qet qala
Temaşeyê nekiriye. Ez şermezar bûm, min soz dayê dibê qalê bikim.
