Helîm Yûsif ji kurdên bi tirkî dinivîsin ra gotiye:
”Wê rojek bê tu yê fêm bikî tirk ne ji bo edebîyata te ji te hez dikin; ji zimanê xwe, ji wî zimanê tu pê dinivîsînî hez dikin. Tu çîrokên miletê xwe, xeyal û efsaneyên wî, reng, deng û hemû hûrgiliyên jiyana wî ji edebiyata wan re dike mal. Heman tişt ji bo kurdên erebînivîs û farisînivîs derbas dibe.”
Serê salan e kesên zalim, dîktator miletê tirk îdare dikin. Ji bo ku zulmê pir ajotiye, tirk êdî ji zaliman, ji dîktatoran, ji diz û sextekaran hez dikin.
Gava yekî pak, demokrat dedikeve hemberî wan, jê cunî dibin, piştgiriyê nadinê,
jê direvin.
Çimkî carê elimîne merivên zalim, zulimkar, dîktator. Lema jî li Tirkiyê tu
carî merivekî bi rastî lîberal, demokrat, azadîxwaz nayê ser hukim, tirk rê
nadin merivên wiha.
Serokên wan dibê yekî jê bitirsin, jê bibizin, dibê yekî bi xof be. Kes newêribe ji tirsa devê xwe li hember veke.
Di medyaya sosyal da gelek tiştên ez şaş dibînim, rast nabînim tên gotin.
Ma meriv kane şaşiyê li xelkê qedexe bike?
Ma mimkûn e her kes rastgo û rasto be?
Ma mimkûn e her kes tiştên li gorî dilê meriv bike û bibêje?
Belkî jî meriv di fikrê xwe da şaş be.
Ne şert e meriv her tiştê şaş dibîne rexne bike. Meriv ne kane qûna dinyayê rast bike, ne jî şaşiyê, derewan li însanan qedexe bike.
Ez gotina xwe ya dawî di serî da bibiêjim; Xwedê pîreka (xanima) kesî nexweş nexîne.
Ev çend roj in xanima min bi bapêşê ketiye, di nav nivînan da ye, dûzana min
sero bin bûye.
Ez nabêjim bira nexweşiya wê were min, lê jê ra dua dikim, dibêjim şalê zû baş bibe. Ji bo ku ez rehet bikim.
Min nuha çû jê ra heb kirî, dixwazim zû rehet bibe, ji bo ku her tişt were qeys
û dûzana berê.
Bi xêra bapêşê, min îro ji devê xortê cîranê me yê ji Konyayê tarîfeke belavbûna bapêşê ya xweş bihîst.
Bapêşa pîs ji mala me dûr nakeve. Ez hinekî baş bûm, lê ji
do da ye xanim pê ketiye, îcar ew di nav nivînan da ye. Dengê wê ketiye.
Ji bo ew nexweş e, ez tenê çûm bîstekê gerîyam û hatim. Li
ber malê rastî lawikê cîranê me Emîr hatim. Ji kar dihat.Em li hev sekinîn.
Malbateke ji kurdên
Konyayê ye. Me li halê hev pirsî, got:
-Xalo, tu çawa yî?
Mehek berê(6/1-24)li merkeza tendurustiyê 3 derzî li ser hev li min xistin.
Hemşîreya derzî li min xist, got ev derzî pir baş in, ewê te ji her babet
nexweşiyê biparêze. Corona, bapêş, mapêş, tu nexweşî êdî ewê nikanibe xwe nêzîkê
te bike, bela xwe di te bide.
Ev hersê derzî wek parêzvan, wek çekdarên bedena te ewê te ji nexweşiyan biparêzin.
Remazan xoce, Fîlozofê Amedê, bi navê wî yê rastîn Ramazan Pîşkîn, do li Stenbolê, li herêma Fatîhê, di dikana wî da bi namerdî dane ber kêran, kuştine.
Qatil yek e, çend kes in hîn ne diyar e. Pûlis gotiye wan qatil girtine.
Hêvî dikim yê hatiye girtin qatil be û sebeb eşkere bibe. Bi îhtîmaleke mezin bi esrarkêşekî kurd dane kuştin.
Radyoya Swêdê biryar daye piştî weşana 23 salan ewê beşa kurdî bigire. Di 1´ê nîsanê da ewê dawî bide weşana kurdî.
Ev xebera ji nişka ve kurdên swêd giş xemgîn kirin. Kurdên
Swêd tiştekî wiha nedipan.
Berpirsiyarên Radyoya Swêd dibêjin xwedêgiravî hewcedariya kurdan êdî bi weşaneka kurdî nemaye, çimkî kurd êdî entegre bûne, kurdên Swêd bi swêdî zanin.
Ya din jî, rewşa aborî dikin sebebê vê biryara xwe, dibêjin ew mecbûr in hin mesrefên xwe kêm bikin.
Albert Einstein di sala 1931´ê da li Amerîkayê çûbû studyoke fîlmên Hollywoodê. Piştî bîstek ger, ji berpirsiyaran ra dibêje heger mimkûn be ew dixwaze Charlie Chaplîn bibîne, wî nas bike.
Daxwaza dibin digihînin Chaplîn.
Chaplîn daxwazê bi kêfxweşî qebûl dike û herdu navdar û zanayên mezin êvarî tên
ba hev, bi hev ra şîvê dixwin.
Dest bi sohbetê dikin. Albert Einstein ji Chaplîn ra dibêje:
