Songul Yurdakul xanimê li ser min û nivîsên min bi qedirşînasiyeke mezin dilpakîya dilê xwe daye der. Rê ji dila diçe dila, bi qasî hezkirina wê ez jî ji wê, ji kurmancîya wê hez dikim.
Gava ez jinên wek Songul xanimê dibînim pir kêfxweş dibim.
Çimkî jinên bi nasnameya xwe serbilind in, ji zimanê xwe hez dikin û pê dinivîsin roj bi roj kêm dibin.
Serê çete û serokê mafîayê Maximilian Rivkin(Cem Cansu) û hevalê wî Necmî Sakî jî li Tirkiyê derket; herdu li Stenbolê hatin girtin.
Ji havîna par da ye pûlisê Swêd, yê Amerîkayê û Înterpol li Maxîmîlîan Rîvkîn
digerin. Wa ye ew jî li Tirkiyê derket. Jixwe dihat zanîn li Tirkiyê ye.
Çimkî Tirkiye bûye hêlîna çeteyên narkotîkayê, mafyayê, welatê qatil û
mahkûman.
Piştî hewqa sal gerek êdî hinekî werim naskirin, xwendevanên min bizanibin ez ku me ?
Berpirsiyarê Hamasê yê bi navê Gazî Hamad li ser êrîşa Hamasê ya 7ê cotmehê da di Telewîzyona Memrî ya erebî da gotiye:
”Êrîşa 7ê cotmehê destpêk e. Dibê em dersekê bidin Îsraîl.
Emê viya tim dubare bikin. Tofana Aksa tenê ya yekê ye. Ya duduya, ya sisêya, ya
çara jî ewê bibe.
Çimkî ji bo çareseriya meselê
baweriya me û kapasîta me ya herbê heye.”
Bawer bikin hin însan wek marqeyên sexte, wek zêrê sexte ne; çi ne, ne çi ne, di bin ra hevalên dijmin in, ne hevalên dij min in bi wextê ra, piştî hin rûdanan raxuya dibe.
Hin hedîsa maskeyên wan ên miletperweriyê dixîne, ruyên wan ê rastîn derdixîne
ortê.
Lê heta wê çaxê jî gelek însan bi demagojiyên wan dixapin, ji wan hez dikin,
qedir û qîmetê didin wan.
Li vê dinyayê tiştê herî zahmet başnaskirina însên e. Heta meriv nas dike hasil
diçe mûsil.
Arif Qurbanî li ser guhertina demografiya Kurdistna Başûr nivîseke pir girîng nivîsîye.
Kurdistana Başûr gav bi gav, bi rehetî dikeve destê ereban.
Arif Qurbanî bi rengekî berbiçav nîşan dide serokên kurdan Kurdistanê hêdî hêdî
didin ereban.
Ereb tên li Kurdistanê bi cî dibin û bi nufûsa xwe ya zêd demografiya Kurdistanê
diguherin; kurd dibin hindikayî, ereb dibin piranî.
Çimkî her malbateke ereb ordiyek zarok çêdike, jin hetanî hişk dibin zarokan
tînin.
Sûcdarên vê trajediya mezin Tirkiye û îran e, ne tahrîk, teşwîqa û alîkariya wan bûya Hamasê nikanîbû êrîşeke hewqasî mezin li hev ragire.
Nuha jî wezîrên karên derve yên Îran û Tirkiye agirbestê ji Îsraîl dixwazin. Dibêjin bisekine.
Yên şerxwaz hûn in, we şer derxist.We baş zanîbû piştî qetlîamake hewqasî mezin, Îsraîlê jî wiha bike, hetanî Hamasê teslîm negire nasekine.
Belkî ji sedî yekê çepên dinyayê jî alîkariya bi Hamasê ra, bi filistînîyan ra dikin ji kurdan ra, ji PKKê ra nakin.
Temamê çepên dinyayê wek çepên tirk pro-filistînî ne û li dijî Îsraîl in.
Çimkî hereketên çepên dinyayê jî wek çepên tirk antîsemît in, dixwazin Îsraîl
hilweşe.
Lema bi dil û can hevalên Hamasê ne, ji bo filistîniyan wek mûriyan dixebitin.
Di tu kulturê da pesnê kerê reben nayê dayin. Însan ji şêr, ji pilingê dirinde hez dikin, pesnê wan didin, lê tu kes ji ker hez nake, kerê xebatkar wek heywanekî rind, muteber nabîne.
Her kes heqaretê, nav û nîçokan li kerê fedekar, xebatkar dike.
Sebebê vê çi ye, çima wiha bûye ez nizanim. Esas ker ji bo însên ji gelek
heywanan baştir e, bi fêdetir e, ji însanan ra tim kar û xizmet kiriye. Tu carî
zirar nedaye însên.
Lê însanan dîsa jî sifetên ne xwş, yên wek qebetiyê, ehmeqtiyê, cahiliyê,
bêterbîyetiyê kirine sifet û xusûsîyetên ker û keran.
