Vê sibê gava min twîttera xwe vekir, di dewsa logoya
Twitterê çûka hişin da serê kûçikekî zerik li milê çepê hebû.
Serî dişibiya serê gur jî. Min got kane gur be jî.
Wek her tim, min dîsa got hebe, tunebe ev îşê tirka ye.
Miheqeq ajan, faşîst- maşîstekî tirk serê vî kûçikî xistiye malpera min, ji bo
ku min biqeherînin.
Her bazirgan(têcir), her kesê bazirganiyê, ticaretê dike ne bazirganê, tacirê baş e, zîrek û zana ye.
Lema hin bazirgan di bazirganiyê, tîcaretê da
zirarê dikin, topa xwe davêjin, hinek jî karê dikin, mezin dibin.
Siyaset jî wiha ye-
Her siyasetmedar jî ne siyasetmedarê zîrek û zana ye, ne erbabê karê xwe ye.
Yanî ji ber ku bûye serokê partiyekê, bûye siyasetmedar siyasetê baş zane, her tiştê dike, her biryara digre rast û di cî daye.
Li bakurê Kurdistanê di warê siyasî da rewşeke pir taybet, pir îstîsnaî heye. Em nikanin vê rewşê ji nedîve werin, siyaseteke li gorî vê realîteya heyî nemeşînin. Gerek em realîst bin, hin îmkanan red nekin.
Dibê em nebin temaşevanên vê rewşê, dibê em bi aktor bin, gavên fêdeyê digihînin me bavêjin, meydanê ji dijmin ra nehêlin, cî li dijmin teng bikin, dijmin û dagirkeran mecbûrî hin tawîzan bikin.
Her roj belkî bi sedan agahiyên rojbûnên hevalên min ên medyaya sosyal tên posta min a Outlookê. Ez di bin da pelixîm, bi avêtinê pî û bask ji min da ket.
Serê mehan ev jimar carnan hezarî derbas dike. Ez feqîrê Xwedê di nav hewqas
kar û bar da dest pê dikim davêjim û davêjim û davêjim. Naqede.
Roja din eynî tişt e.
Dê û bavên hêja, zarokên xwe ji çîrokên van herdu kitêban bêpar nehêlin.
Wek dê û bav wezîfe û berpirsiyariya we ye hûn zarokên bihewisînin xwendinê û
wan bi van çîrokên kurdî yên lawiran mezin bikin.
Em kurd tim bi kevçî kom dikin, bi heskê li xelkê belav dikin.
Em ked, xebat, fedekariya bi salan nadin ser hev, ji bo miletê
xwe nakin qezenc û sermîyan, bi bolvirî li tirkan, li merivên ne layiq belav
dikin. Ji tiştên me bi xebata salan daye ser hev li fêzê tiştek namîne.
Qezencên siyasî jî wek serwetê ye, dibê meriv destê xwe lê ragira, bolviriyê neke, rojek tê diqede, meriv destvala, bêsermîyan dimîne.
Meha Remezanê bû, yekî bênefs, çilek wexta fitarê nediçû mala xwe, hatiba ezimandin, nehatiba ezimandin diçû li mala nas û dostekî xwe fitara xwe vedikir.
Rojekê berî fitarê yekî li deriyê mala wî xist, ji xanima wî
ra got:
-Dema efendî hat mal, bira fitara xwe li malê veneke, filan
begî îşev ew ezimandiye xwarina fitarê.
Jinikê got:
Îro 1ê nîsanê ye, roja heneka 1ê nîsanê ye.
Min got ez jî henekekê bikim. Ez kûr û dûr fikirîm, min da hişê xwe tu henekek xweş nehat bîra min.
Ez zanim berpirsiyarên Rûdawê guh nade rexneyên li kurmanciya wan dibe. Lê dîsa jî ezê ya xwe bibêjim. Bira ew guh nedinê, kesên guh didinê pir in.
Sernivîseke Rûdawê wiha ye:
”Erdogan gotiye, emê li navçeyên erdhejê 319 hezar yekeyên niştecîbûnê di
salekê da ava bikin.”
Ji vê sernivîsê tiştek nayê fêmkirin. ”Yeke, yekeyên niştecîhbûnê” çi ye?
