Ferzan Şêr li ser teknîka dijîtal kane çi bike agahiyeke pir muhîm daye, gotiye:
”Di kitêban de min ku derê xêzr kiribe, ji bilî derkenaran, ji chatgbtê re
dixwînim, ji min re derbasî nivîsê dike.
Ecêb e eyn wek di kitêbê de çawa be wisa dike hema hema.
Dibe ku hemû kitêbên matbû di cîhana AÎyan de barkiribî be. Ne dûrî aqilan e.”
Yanî tu kitêbekê, tekstekê bi kîjan zimanî be dixwînî chatgbt ji zimanê te fêm dike
û tiştê te xwendiye wergigerîne nivîsê û dide te.
Heger tu bibêjî belkî rûvî yekî dilpak û dirist e û tu wî
bikî berpirsiyarê çiftligê(çewligê), gava mirîşkek jî di pînê da nema, dibê tu li çonga xwe
nexînî û nekî ax û wax û ji rûvî gazinan nekî…
Çimkî rûvî tiştekî dûrî aqil nekiriye, rûvî li gorî tebîeta xwe hereket kiriye. Dibê te bizanibûya, heger rûvî bibe berpirsiyar û şivanê mirîşkan ewê wan bixwe. Gava rûvî dest bi wazê kir, dibê hûn li mirîşkên xwe biqate bin!
Tu merivê xerab bikî berpirsiyar, siyasetmedar û serokê xwe ewê ji te ra karekî baş neke, ewê te şok bike...
Legleg her sal dihatin li ser qûnça xwe ya hazir, hêlîna xwe tahmîr û nuh dikirin. Heta dawiya havînê, destpêka payizê li wir diman, piştî çêlikên xwe bi firrê dixistin, berên xwe didan welatên germ û germîyanê, Afrîqa Başûr û Rojhilat.
Merivê baş û xeraban, kesên pîs û pak çawa nas bike, çawa ji hev bigerîne?
Naskirina însên pir zor e, karekî ne hêsa ye; carnan meriv di hilbijartina xwe da bi îsabet e, carnan jî ji kok da şaş e.
Gelek kesên ji dûr va pir muhîm xuya dikin gava meriv wan
hinekî ji nêzîk va nas dike, meriv xeyalşikestî dibe, meriv dibîne ne tu meriv
bûne, dibêje xwezî min nas nekira.
DADE, yanî dayê, ji ber ku pêşmergeyan tim jê ra gotine DADE, ji bo wê jî navê
dokumentera li ser jiyana wê jî kirine DADE.
Navê fîlm bi temamî, "Dade; Destana Veşartî ya Jineka Têkoşer"e.
Fîlm balê dikişîne ser tarîxa têkoşîna jinên kurd û bi taybetî jî rola Hêro Îbrahîm Ehmed; carnan jî jê ra gotine, Hêro Xan û DADE.
Heta nuha kes di bin siya ”dara xweziyê” da rûneniştiye. Bi xwezîyê dest nagihîje baqên kezîyê.
Bi înşela, bi hêvî dikim tirk tu carî dev ji irqçîtiya xwe ya li hemberî me bernadin û mafên me yên netewî nadin. Gerek MECBÛR bibin. Nuha hîn nehatine wê nuxtê, dibê em hinekî din jî zorê bidin wan. Hesin hîn baş nehatiye tawê.
Di sîyasetê da, di micadelê da cesaret pir muhîm e, serê her tiştî ye, yê cesaret pê ra nemîne, li dawiyê esaret jê ra dimîne.
Lema pêşiyên me gotine, mêrê tirsonek tu carî nikane bi sînga gewr û boz şa
bibe.
Di micadela xwe ya ji bo azadîyê da em mecbûr in wêrek bin, cesûr hereket
bikin.
Bi tirsonekiyê em nikanin tu mafî ji tirkan bistînin. Karê me zor e, lêbêyî micadelê jî riyeke din a serketinê tune ye.
