Rojekê Hz. Mûsa li çolê îbadet dikir. Bala xwe dayê gurek nêzîkî wî dibe. Di dilê xwe da got:
-Xwedêyo, hewcedariya min bi kera min heye, gur îslah bike bira kera min nexwe.
Piştî îbadeta xwe qedand, bala xwe dayê hevsarê kerê li hustuyê gur gerîya ye,
gur xeniqî ye.
Hz. Mûsa ji xwe ra got:
Bi pereyê xelkê comerdî, bi aqilê xelkê siyaset, bi zanîna xelkê jî zanatî, alimî nabe, meriv bike ne rast e.
Dibê meriv bi perê xwe comerdiyê bike, qîma xwe bi aqilê xwe
bîne û ji bo zanînê jî xwe biwestîne, fêr bibe.
Gava pere, aqil û zanîn ji xelkê be, zû dereng diqede, pûrê
meriv derdikeve, meriv perîşan dibe.
Dibê her tiştê meriv yê meriv be, ji kîsê meriv be.
Di 21ê sibatê, roja zimanê dayikê yê cîhanî da di telewîzyonaRûdawê da min li programeke li ser zarokên li Almanyayê diçin dersên kurdî temaşe kir. Çar mamoste, zimanzan beşdarî programê bûbûn.
Mamosteyên beşdar bûbûn di programê da gotin gelek kurdên ji başûr û rojavayê
Kurdistanê zarokên xwe naşînin dersên kurdî, dişînin dersên erebî.
Ez matmayî mam, kurdên rojava û başûrê Kurdistanê li Almanyayê çima zarokên xwe
dişînin dersên erebî?
Çawa ji viya şerm nakin, çawa kanin li ruyê kurdên din binêrin?
Parlamentoya Macarîstanê endametiya Swêd a NATO´yê bi 188 rayên erê, 6 rayên na qebûl kir.
Wey mala Xwedê ava be, belengazên swêdî ev du sal bû bi payinê kevzikî bûn. Axirê ji Vîktor Orban ra jî devê kîsik vekirin û îro gihîştin mirazê xwe.
Berê serokê Tirkiyê Erdogan ew kezebreşî kirin, ew têr dotin, têra xwe ji wan
xwar, ew baş givaştin.
Û di heqê kurdan da jî çi xwestin, swêdiyan gotin ser serê me, her
daxwaza Tirkiyê bêyî kêmasî anîn cî.
Sernivîsa min a pêr, a li ser merasima cenazeyê Kamîl Sumbul wiha ye:
”Me Kamil Sumbul teslîmî axa sar kir”
Di platforma X´ê da yek li dijî gotina ”teslîm” rabûye, gotiye
çima te gotiye ”teslîmî axê kir”. Teslîm bi erebî ye, dibê te bigota ”radest kir.”
”Radest” derdest e, derdestkirin e, yanî girtin e. Meriv cenaze "radestî"
axê nake, ax jî teslîm nagire…
Min ev bersîv da wî camêrî:
Do bi şev bala min kişand, bloga min Hindik-Rindik milyonek tikandin derbas kiriye, jimara tikandinê, bûye 1000926.
Di 14 salan da milyonek û 926 tikandin ne pir e, pir hindik e. Dibê çend milyon
bûya.
Lê ji ber ku blog bi kurmancî ye bikirên wê jî hindik in. Heger bloga min bi tirkî bûya bikirên wê ewê pir bûna.
Kurd ji tirkî hez dikin, tirkî di ser kurdî ra digrin. Lema jî kurdî fêr nabin, zêde naxwînin.
Îro li Stockholmê merasima cenazeyê kurdperwerê hêja Kamîl Sumbul bû. Kurdên Swêd, nas, dost û hevalên wî, malabata wî bi merasimeke xweş, li Goristana Solna ew teslîmî axa sar kirin.
Piştî gorkirinê malbata wî, nas û dostên wî li herêma Telefonplanê, li aşxana Adfoodê hatin ba hev, şîneke kin çêkirin, gelek kesan bi axaftin û bîranînên xwe ew yad kirin, qala hin bîranînên xwe yên pê ra kirin.
Rojda Yaşîk di kanala ”Zarêma Rexne û Teorî” da bi Peşraw Mihemed ra li ser nasyonalîzmê, antî-semîstîzmê, antî-kurdîzmê û gelek tiştên din sohbeteke pir xweş dike. Li ser tiştên, mijarên pir muhîm dipeyivin.
Hebûna keç û xortên wiha moral dide meriv. Ancax bi kesên wiha zana, întellektuel
em kanin ji bindestiyê xelas bibin.
Sohbeteke pir xweş e, dibê meriv lê gudarî bike. Gudarî bikin, hûn jê fêdê bibînin.
Axirê bîstek berê POSTNORD´ê pakêta ez bi kelecan li bende bûm ”Rojnivîskên
sirgûnekî 1985-1999” anî danî ber deriyê me û çû.
Wek zarokek ji meriv ra çê bibe, wek dayika meriv were mîvaniya meriv ez
kêfxweş bûm.
Gava nivîs dibe kitêb û tê dikeve destê meriv, hestekî pir xweş e, tiştekî nuh
li jiyana meriv zêde dibe.
