Mûsa Pêyxember ewê deveya xwe li derve şevder bihîşta. Lê ditirsiya gur deveya wî bixwin.
Destê xwe li ber Xwedayê xwe vegirt û got:
-Ya Rebi, tu gur îsleh bikî, bila deveya min nexwe!
Bû sibe, çû bala xwe dayê deve diçêre, gur li kêleka devê hişk bûye, miriye
Ev çend roj in gelek kes rismên xwe yên 20 saliyê belav dikin. Mesele çi ye, ji bo çi ye ez nizanim.
Giş jî xortên çeleng in, wek artîsta ne.
Û ya herî balkêş, bêyî îstîsna, hemû jî zeîf in, wek mankêna ne, yekî zikmezin û
hûrmezin tuneye. Dilê meriv dibejê, meriv dibêje ev û ne yekî din…
Xanima min jî îro vaksîna(aşîya)
xwe bû. Em ji barekî giran xelas bûn.
Lawikê me pêr jê ra wext veqatand. Em vêsê zû ketin rê çûn ciyê derziyê li
meriv dixin.
Xwedê kir derziya wê jî wek ya min Pfizers bû. Baş bû ne Astra Zeneca bû.
Wê rojê di malpereke bi navê ”Cafe Forum”ê da bi tesadufî ez rastî çîrokek xwe hatim.
Malperê çîroka min a bi navê ”Serpêhatiya hesp û ker” bi navê ”Qijik û rûvî” weşandiye.
Şevê çûnî li taxa me dîsa xortekî 19 salî gulebaran kirine, lawik xelas nebûye, miriye.
Sibe, dusibe îcar hevalên wî ewê ji gurûba din yekî bikujin û heyafa wî
hilînin. Û ev ewê wiha dom bike.
Salê çûnî bi vî hawî 366 kes gulebaran kirin, 47 kes ahtin kuştin û 117 kes jî birîndar bûn. Bi sedan teqîn bûn.
Yên wenda û bi kêran
hatine kuştin ne tê da ye, ev reqem tenê gulebarankirin e.
Swêd Meksîko jî derbas kiriye, çete rojê li derekê hevdu gulebaran dikin.
Redaktekirina Antolojiyê mailik li min viritand, çav li min kor kir, piçek ronîya di çavan da mabû ew jî xera kir.
Ev çend rojn in ez dixwînim û dixwînim, rast dikim û rat
dikim bêxwedî naqede. Hîn bi zorê gihîştim nîvî.
Berê, di dema Armancê da min zû redakte dikir, lê nuha kal bûme, pir hêdî dixwînim, zalimên xemîşokan tê dizên, dawî lê nayê. Li dora 200 heb xemîşok/çîrok in. Lema jî xwendina wan wextê digire, ez jî pir bi dîqet dixwînim. Ji bo ku bêşaşî be.
Tirkekî kalpazan li ser 20 milyar dolarên Thodexê revandiye, anonsek belav kiriye. Di anonsê da ji kesên şîrketa Thodexê ew xapandine ra gotiye, kî 500 tl yî bide min, ezê perê wan ji Thodexê bistînim û paş da bidim wan.
750 kesî jê ra pere şandine. Bi vî hawî, wî jî 750 kesên berê ji teref Thodexê va hatibûn xapandin, vê carê jî wî ew xapandine.
Di dawiya salên 1950î da li rojavayê Kurdistanê ji bo avakirina partiyekê Mam Celal, apo Osman Sebrî û Rewşen Bedirxan xanim civiyane, ji bo avakirina partiyekê li ser nava dipeyivin, ewê bi kê ra bipeyivn, bi kê ra nepeyivin. Her kes fikrê xwe dibêje.
Mam Celal kîjan navî pêşniyar dike, Rewşen Bedirxan xanim dibêje:
Ez fahm nakim jin ya jî hin însan çawa kanin çend karan bi hev ra bikin û dest û nigên wan li hev negere ?
Jin, hevîr dikin, şîva wan li ser kuçik e, li gedê xwe miqate ne, bi zarokên
din ra dipeyivin, benîştê xwe dicûn, li muzîkê gudarî dikin, feraxan dixin makîna şuştinê, çaya xwe vedixun, yanî kanin çend karan bi
hev ra bikin,
Ez bi xwe nikanim, ezê têkevim sitreseke mezin...
