Bîranînek û bêşansiya min

Apê Osman Sebrî di xatiratên xwe da dibêje dema ew çel rojî bûye di nabêna eşîra wî û dewletê da şer derdikeve û malbata wî bi çolê dikeve, diherin dikevin şikeftan.

Bi şansê dê û bavê wî ra ew gedeyekî pir gîryokî bûye, qet rehetî nedaye wan. Hewqasî giryaye fitqî bûye.

Rojekê bavê wî gelkî aciz bûye, gotiye:

Li ser minaqaşeyên jin bi qasî mêran li kurdî xwedî dernakevin

Maşallah Dekak, li ser asîmîlasyonê û jin ji mêran pirtir asîmîle dibin gotiye ”tiştê ez dibînim bav ji dayikan zêdetir li kurdî xwedî derdikevin.” 

Yanî li gorî dîtina Maşllah Dekak, jin bi qasî mêran bi kurdî napeyivin, çimkî ji mêran zêdetir asîmîle bûne. 

Ev dîtin ji alî gelek kesan ve tê gotin. Di şiroveyên li ser pirsê da jî ev îdîa rast tê dîtin, gelek kesan gotine rast e, bi jinan ra hewesa tirkî zêde ye, ji bo wê jî bi zarokên xwe bi tirkî dipeyivin.

Di nava şiroveyan da ya Încîl Selçûk xanimê bala min kişand û bi min pir rast û mantixî hat.

Încîl Selçûk xanimê bi kurtî gotiye:

Tirkî bûye tenî û di me geriyaye

Tirkî bûye kurm ketiye canê kurdên bakur; bûye teniyeke bi don û di kurdên bakur geriya ye, nikanin xwe jê pak bikin.

Şikir ji Xwedê ra min ew tenê zêde di xwe negerand, min ji zû da ye xwe ji wê teniyê şuştiye, nuha dilê min, ruhê min, hişê min pur û pak e. Lema jî ez gelkî dilşa me.

Aqûbeta min li serê kurdên bi tenî bin.

Bîranînek xembar

Hejar Mukrîyanî û xanima xwe Masûme Ahmedî

Mihemed Ronahî di twîtteke xwe da ji bîranînên mam Hejar Mukrîyanî (1921-1991)anekdotek diltezîn belav kiriye. Gava meriv dixwîne meriv careke din dibîne ku dijminên me çiqasî bêexlaq, bêûjdan û zalim in.

Bîranînên mam Hejar, Muhsîn Ozdemir ji soranî tercume, ya jî adepteyî kurmancî kiriye û Mihemed Ronahî jî redaktor e. Berhem di demek nêz da ewê derkeve.
Anekdot wiha ye:

Kêfa ji bo pera

Deynê yekî li Xoce Nesredîn bû. Mêrik rojekê çû li deriyê wî xist û deynê xwe jê xwest.
Mele got:
-Hinekî sebir bike, di demeke nêzik da ezê perê te bidim.
Mêrik got:
-Kînga? Dibê tu rojekê bidî min.
Mele got:

Analojiyek li ser xelata Evdila Keskîn

Evdila Keskîn

Evdila Keskîn(Abdulah Keskîn) gotiye  di dewsa peyva ”derbasbûyî” da kî peyveke li gorî dilê min bibîne ezê 40 kitêbên Avestayê wek xelat bidimê.

Xelatê bala min kişand.

Pêşniyara Evdila Keskîn a li ser xelatê wiha ye:

Ez ji kurmanciya te baş fahm dikim !

Carnan hin kes pesnê zimanê min didin, ji min ra dibêjin, ”zimanê te, kurmanciya te gelkî rehet e, em baş jê fahm dikin. Gelek kurd hene, bi kurmancî dinivîsin lê em tiştekî jê fehm nakin...”

Ji ber asîmîlasyonê û sebebên em giş pê zanin, em ne xwedî dewlet in, em bi zimanê xwe naxwînin, zimanekî me yê standart tuneye, kurdên bakur hemû baş ji hev fahm nakin.

Çimkî zaravayê kurdan gişan ne wek hev e. 

Kurdên berferatî û kurdên culemêrgî, kurdên cizîrî û yên qerejdaxî bi rehetî ji zimanê hev fêm nakin. Ev rastiyeke me ye û dibê em li gorî wê hereket bikin. 

Li ser beyanekê

Federasyona Navnetewî ya Diyasporayên Kurdan(ya Sovyeta kevn) li ser vîdeoya Şivan Perwer a dawî û ”uzirxwestina wî” ji êzîdiyan beyanek belav kiriye.

Esas Şivan Perwer tu uzir muzir jî nexwestiye, lê em wer qebûl bikin. Ev meseleyeke din e.

Tiştê ecêb, beyana federasyonê ne bi kurdî ye, bi tirkî ye.
Beyan û vîdeyên Şivan Perwer bi kurdî ye.

1ê gulana di hundur da pîroz be!

Îro 1ê gulanê ye. Îsal li Swêd 1ê gulanê li meydanan bi kîtlewî nayê pîrozkirin. Bêxwediya koronayê rê nade vê yekê. Însan newêrin werin ba hev.

Pîrozkirina 1ê gulana îsal dîjîtal e, di Înternetê da ye.

Bi fotografekî 1ê gulana 2017a, 1ê gulana we, ya dost û hevalan gişan pîroz be !