Îro di twîtterê da rastî twîtteka balkêş hatim. Xanimeka bi profîla Qerê li ser tirk çima naxwazin kurdî fêr bibin gotiye:
Qerê:
”Jinxal û jinapên min tirk in, bi salan e di nav malbatê da ne, lê hîn jî
herfeke bi kurdî nizanin.
Navê viya ne "nehînbûn" e; esil bêhurmetî, bêrêzî, piçûkdîtin, xwe
ser ra dîtin, xwe desthilatdar dîtin e.
Di maça Beşîktaş-Antalyasporê da xelkê bi yekdengî îstîfa hukûmetê xwestiye. Sînyalek baş e.
Serokê MHPê Devlet Baçeliyê boşboxaz ji dêlî Erdogan xwe
qeherandiye, gef li milet xwariye, gotiye emê hesabê vê bipirsin.
Erdogan ji alîkî da hêzên dewletê dajo ser milet, lê dema têrê neke, Bahçelî dajo meydanê. Bahçelî çoyê di destê Erdogan da ye, gava hewce be bi wî milet ditirsîne.
Rast e dijminên me pir zalim in, faşîst in, neyarên her tiştê kurdî ne. Berî her tiştî jî dijminên zimanê me ne. Em viya baş zanin.
Çimkî ew zanin zimanê me hebûna me ye, nasnameya me ye,
pasaporta me ya netewî û kurdbûnê ye.
Bi zimanê xwe em ji wan cihê dibin. ji bo wê jî ji zimanê nefret dikin, naxwazin em bi zimanê xwe bipeyivin, naxwazin dengê kurdî here guhên wan.
Jineka bi navê Melîs Yildiz, li Wanê abûqat e, do di twitteka xwe da aciziya xwe ya li dijî zimanê kurdî daye der, gotiye:
”Li ba min gava bi kurdî dipeyivin ez pir aciz dibim. Wek meriv li ba yekî bi
kurtepistî başgotiniya wî bike bêhurmetî ye.”
Bêtehamuliya, acizbûna ji zimanekî meriv pê nizane ne normal e, irqçîtî ye, nexweşiyeke
psîkolojîk e.
Di nav tirkan da xerab, irqçî pir in, lê ev jinik xeraba ji xeraban jî xerabtir
e.
Ez îşev di xewna xewe da bûbûm sofî û çûbûm nimêja îniyê. Cimat pir bû, cî teng bû. Min xwîdan da û îşligê(gomlegê) xwe ji xwe danî, da pêş xwe.
Ez çend caran rabûm qametê û sujde bûm, cimat hêdî hêdî ferikî. Min hew dît îşligê min tune ye. Vir da, wê da lê geriyam min nedît, îşligê minî nuh û top li ber çavê min beta kirin, ji min dizîn. Ez mam bi tena atlêt va...
Ev demek bû min bîranînên Cigerxwîn (Jînenîgariya min) dixwend. Min wê rojê qedand. Min hin not girtibûn ji bo ku çend gotinan li ser binivîsînim.
Min dest pê kir çend rêz nivîsîn, lê di eynî rojê da erdheja duduya çêbû.
Min dev jê ber da, bala min belav bû. Hişê min, bala min çû ser trajediya
erdhejê.
Ez û xanim îro dereng derketin meşa xwe ya rojane, him
mîvanekî me yê pir ezîz hebû, him jî lawikê me yê biçûk hatibû serdana me.
Mîvanê me yê ezîz Xurşîd Kaplan bû. Bi hatina xwe, bi diyariya ji min ra anî em pir kêfxweş kirin.
Em saet li dora 14.00a ji mal derketin, em li dora 5 km meşiyan. Çaxa berf li erdê be û 5-6 derece jî sar be meş xweş e, hawirdor, xweza sipîboz e, berfa sipî diçirûse, çûle dide...
Xalê Husên û xanima xwe li Semsûrê di bin kavilên xaniyê xwe da mabûn. Xalê Husên bextreş bi saxî hate derxistine, lê xanima wî xelas nebûye, piştî 6 rojan ew mirî derxistine.
Xalê Husênê dilbikul, li ser gorra pîreka xwe ji kezebê dilûbîne, bi dilşewatî kesera dilê xwe jê ra dibêje.
Fermo guh bidin girî û hawara dilê xalê Husên:
-Te digot tu çûye tu dereng hatî. Binêre tew te ez
terikandime, tew tu nayê ji nû va. Wa duwe?
Tu çima bi min ra ne doxrî yî?
Tu
çima min ra ne doxrî yî?
Çima te ez terikandim?
Kurkê me nuha gî li şopî te(li
dû te)dikire girî, dikere girî ha!
Îro tiştekî ez qet ne li bendê bûm qewimî. Bi vê surprîza ez ne li berndê bûm ez him matmayî mam, him jî pir û pir kêfxweş bûm, dilşa bûm.
Dost û hevalê minê hêja Xurşîd Kaplan îro bi diyariya xwe ya ez li bendê bûm him ez matmayî hîştim, him jî pir dilşa û kêfxweş kirim.