Serok û xwediyê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan li ser danûstendinên, ”pêvajoya nuh” ya bi Evdila Ocalan û PKK´ê ra gotiye:
“Di xebatên ji bo Tirkiyeyeke bêteror de cihê ti pêvajoyên
bazarî û danûstandinan û gavên serxwebûna me bixin metirsiyê nînin û ti carîjî nabin.”
Yanî mêrik eşkere dibêje, em mafekî herî biçûk jî nadin kurdan, ji bo vê jî me tu soz moz nedayekî û em tu bazar mazarê jî nakin.
Çend roj berê li ser zorî û zahmetiyên vê serdema înternetê min nivseke bi navê
” Xwezî min ev serdema makîne ketine dewsa însên nedîta” nivîsî.
Nivîsa min gelkî hat ecibandin. Kêfa dostê minê hêja Emer Farûk Baran jî ji
nivîsê ra hat, xwest ez nivîsê hinekî din jî fire bikim û wek nameyeke ji
Perxudres Podcastê ra bişînim.
Min bi kêfxweşî qebûl kir. Vê carê dixwazim bi riya Perxudres Podcastê çend
gotinan li vê teknolojiya bîn li însên çikandiye bibêjim.
Beyanî baş, siba we bi xêr û xweşî dest pê bike gelî dost, haval û şopînerên ezîz!
Min bîriya we û nivîsînê kiribû, lê wa ye we jî jiyan û halê min ê van çend rojên
dawî meraq kiriye.
Do 2527 kesan, îro jî 934 kesan bloga min Hindik-Rindik tikandiye. Li gorî rojên
berî malguhestinê zêdayiyek berbiçav e. Sipas ji bo vê eleqe û hezkirina we.
Çend roj in bi barkirina malê da ketime, dinya xan bûye, xerabe bûye haya min jê tuneye. Çimkî him înterneta min tunebû, him jî di nava pakêtan da gêja min çû.
Înterneta min îro hat girêdan. Berê me bêyî înternet çawa dear dikir nizanim.
Înternetê vê dinya dijîtal, medyaya sosyal însan gelkî guhertin; êdî bêyî înternet, bêyî kompîtor û telefona desta sebre meriv nayê. Em êdî ne însanên, 40-50 sal berê ne.
Ji şansê xerab ra, hesabê malê û bajêr li hev derneket. Fîrma barkirinê wext texîr kir, îro nehat, barkirin ma sibe, roja sêşemiyê.
Berpirsîyarekî fîrmayê do êvarî telefon kir, got problemeke personalan çêbûye, ereba mezin jî xera bûye, tabîr dibe. Malaleke din jî dibê bar kir. Lema nikanin herdu malan di eynî rojê da bar bikin. Çimkî personal kêm e.
Îro ev nivîsa min a dawî ye. Bîsteke din ezê kompîtorê top bikim, têxim kartonê. Sibe seet di 08.00´a da em bar dikin, heta wê çaxê dibê her tişt pakêtkirî, hazir be.
Li xaniyê nuh ezê kînga kanibim înternetê girê bidim ne diyar e. Belkî du-sê
rojan bajo. Hêvî dikim dirêj najo.
Dibê hinek werin ji min ra girê bidin. Lawikê me Rojen ewê
alîkariya min bike, lê dibe ku girêdana înternetê wextê bigire, çend rojan bajo.
Ji vêsê da ye min û xanimê pişta xwe rast nekiriye, em kartonên veguhestinê dadigrin û dadigrin dawî nayê.
Sibe roja dawî ye, dusibe sibê zû em malê bar dikin. Ev guhestina cara 9´a û ya
dawî ye, heger em venegerin emê di vî xanî da xatir ji dinê, ji zarokan û ji
nifşên li pey xwe bixwazin.
Me heta nuha 57 karton, 30-40 torbe, çente û bawil dagirgirtine dawî nayê.
Min nizanîbû me hewqas tiş-mişt wek sihorîkan embar kirine.
Bi baweriya min yektîya hêzên pêşmerge û du hukûmetên cihê ewê tu carê çênebe. 3 sal e Amerîka dixebite ji bo ku hêzên pêşmerge bike ordîyeke netewî, lê PDK û YNK serî li xwe digerînin, nakin.
