Ji bo ku em herin derziya bapêşê li xwe xin, Merkeza Tenduristiyê wext ji min û xanimê ra veqetandibû. Du car e dîjîtal me agahdar dikin, bi bîra me dixin, em naçin. Îro name şandine, gotine werin emê derziya bapêşê li we xin.
Em rabûn çûn Merkeza Tendurustiyê, me got heyra em tu derzî merziyan êdî li xwe naxînin, wexta me betal bikin.
Meymûn û ker bûbûn desbirakê hev. Ker li bin darê diçêriya, meymûnê jî li ser darê mûz dixwar û di ber ra jî ji kerê ra davêt jêr.
Kerê têr xwariye, ji meymûnê ra gotiye:
-Bes e, min têr xwar. Zêde navêje, îsrafa zêde guneh e, Xwedê ewê me ceza bike.
Meymûn keniyaye, gotiye:
Rejîma Tirkiyê hewqasî xedar bûye, girtiyên li ber mirinê jî ji zîndanê bernade, piştî girtî di zindanê da dimrin, cenazeyên wan teslîmî malbatên wan dikin.
Abdulkadir Kuda li ber mirinê bû, devê wî nedigeriya, lê
nehîştin here li mala xwe, di nav malbata xwe da wefat bike; guh nedan bi dehan
raporên tuxtoran, di hundur da hîştin heta bimre.
Yanî hewqas zalimî û xedarî kirin.
Mêrik bi xanima xwe ya ciwan, pir bedew ra çûn ser zêringerekî (zîvkirekî) xişrên pir biha difrot.
Mêrik got:
-Em dixwazin li gustîleke almasî binêrin. Ez dixwazim ji xanima xwe ra
gustîleke biha bikirim.
Zêringer ji vîtîrînê çend gustîlên bihayê wan li dora 5000 hezar dolarî
derxistin, nîşanî wan da.
Îranê do êvarî çend fuze avêt ji Îsraîl da. Berî Îran fuzeyan bavêje bi saetekê Amerîkayê xeber dabû Îsraîl. Yanî îsraîl tedbîra xwe girtibû.
Fuze giş ji alî Îsraîl û hêzên emerîkî va hatin xistin.
Îsraîl di heqê zirar û ziyanên madî û canî da hîn tiştek negotiye. Wer xuya dike zirareke mezin tune ye. Heger hebûya ewê bigotana.
Serokê artêşa Îsraîl got ewê bersîvê bidin Îranê. Serokwezîrê Îsraîl Benjamîn Netanyayu jî got emê viya ji Îranê ra nehêlin.
Di zimanê kurmanxî da gelek gotinên pêşiyan û biwêjên pir
xweş û manîdar hene. Him aqil didin meriv, him jî axaftinê xweş û balkêş dikin.
Bi pêşketina asîmîlasyonê ra biwêj û gotinên pêşiyan hêdî hêdî tên ji bîrkirin,
bi kal û pîrên me ra ew jî diherin gorrê.
Gava wezna wê tê ez di nivîsên xwe da biwêjan, gotinên pêşiyan bi kar tînim.
”Ma tu hatiye êgir ?”, biwêjeke xweş e, tê maneya lezandinê, ecelekirinê. Min
got bira haya çend xwendevanên min jê çêbibe.
Nivîskar, lêkolîner Mufîd Yuksel di kanala telewîzyonekê da gotiye ”li Filistînê 30 hezar kurd hene.”
Bi ya min jî rast e, belkî zêdetir be jî.
Lê ev 30 hezar kurd çima dernakevin piyasê, çima xwe vedişêrin?
Heta nuha min nedîtiye kurdekî ji Filîstînê derketibe, gotibe ez kurd im.
Lê kurdên Îsraîl xwe venaşêrin.
Qey filistîniyan gişk bi darê zorê kirin ereb. Yên zanin kurd in jî ji tirsa
filistîniyan newêrin bibêjin em kurd in.
Di medyaya sosyal û Tik Tokê da hin alîgirên PDK´ê gotin gelkî giran ji Bafil Talabanî, Qubad Talabanî û Celal Talabanî û ji jina wî ra dikin.
Kurd gerek xeberên wiha ji hev ra, ji namûsa hev ra nedin.
Pir şerm e. Min şerm kir.
Dibê hevalên PDK´ê rê li ber tiştên wiha bigirin, nehêlin dilxwazên wan ji namûsa xelkê ra xebera bidin.
