Kurdan bi kevirekî du beytik xistin

Bi dîtina min di referandûma 12-ê îlonê ya qanûna bingehî da kurdan ”bi kevirekî du beytik xistin.”
Bi têkçûna çepheya nîjadperest û faşîstan ya ”NA” û biserketina cepheya ”ERÊ” û li Kurdistanê jî zêdebûna rêjeya BOYKOTÊ, kurdan û BDP-ê li hember hukûmetê pozîsyona xwe xurttir kirin.
Biserketina cepheya ”NA”yê ji bo kurdan pir û pir xerab bû. Pir baş bû ku ev cephe him biserneket û him jî li Kurdistanê ji kok da paqij bû.
Dêrsim ne têda li yek bajarekî Kurdistanê jî dengên ”Na” zêdeyî dengên ”ERÊ” derneketiye.
Di warê siyasî û psîkolojîk da ev tablo ji bo kurdan û tevgera kurd ya netewî pir girîng e.
Li Kurdistanê têkçûna MHP-ê û CHP-ê, bi gotineke din têkçûna faşîzmê û kemalîzmê serkeftineke mezin e.
Dijminên kurdan çiqasî kêm bibin ji bo wan hewqasî baş e.
Sibe ewê dor were aKP-ê jî.
AKP, gelek hêviyên derewîn dide hin kurdan û bi vî rengî hêza xwe muhafeze dike. Lê sibe ewê dawiya van derewan jî were.
Yanî tiştê hat serê CHP-ê ewê serê AKP-ê jî.
Netîceya Dêrsimê ji bo miletê kurd şerm û rajediyeke mezin e, dibê kurd li ser vê yekê rawestin.
Dibê kurd kemalîzmê miheqeq ji Dêrsimê jî dûr xin...
Tiştek pir eşûkereye, li hemû bajarên Kurdistanê kurdan bi piraniyeke pir mezin ji guhertina qanûna esasî ya Tirkiyê ra gotin erê û ji statukoparêzan ra jî gotin na.
Ev yek...
Bi taybetî jî li bajarên ku asîmîlasyon zêde bi pêş da neçûye, zimanê kurdî neheliyaye, yanî kurd hîn kurd in, li van deran him dengê ”ERÊ” û him jî ”BOYKOT” zêdeye.
Ev jî gelkî girîng e.
Di van netîceyan da meriv rola zimên dibîne.
Li bajarên ku kurd heliyane û zimanê wan bûye tirkî rêjeya ”NA” gelkî zêde ye.
Û li bajarên ku asîmîlasyon ne xurt e, kurdî neheliyaye jî li gel ”BOYKOTÊ” dengên ”ERÊ” pir zêdeye.
Lê dibê ev dengên kurdan yên ”ERÊ” hemû weke dengên AKP-ê neyê hesêb, ji van dengên ”ERÊ” hejmareke pir zêde ne dengên AKP-ê ne, dengên BDP-ê û kurdên welatparêz in.
Di hilbijartinên parlamentoyê û mehelî da ev deng ne yên AKP-ê ne, hinek jê yên BDP-ê û hinek jî yên hêzên din in.
Hinek kurd hemû dengên ”ERÊ” wek yên AKP-ê dihesibînin, lê hemû dengên ”Boykotê” wek yên BDP-ê nahesibînin.
Ev, him ne rast e û him jî neheqî ye.
Rast e, hemû dengên “BOYKOTÊ” jî ne yên BDP-ê ne, di vir da “boykotçiyên” ne BDP-yî, ne siyasî jî hene.
Lê eynî tişt ji bo AKP-ê jî derbas dibe, wan jî gelek dengên ne yên xwe girtine.
Li seranserê Kurdistanê(25 bajar) nisbeta beşdarîyê teqrîben ji % 64 e.
Li gor vê, teqrîben ji % 36-ê hilbijêran jî neçûne ser sindoqan.
Ev tenê li Kurdisanê.
Lê li Tirkiyê jî bi milyonan terefdarên BDP-ê neçûne ser sindoqan, yanî dibê meriv çend prosentên din jî li rayên boykotê zêde bike.
Ev jî dihere ji % 40-î derbas dike.
Û di ser vê da dibê meriv çend prosentên BDP-liyên ku dane AKP-ê jî hesab bike.
Wê demê rêje digihîje ji % 50-ê dengê kurdan.
Loma jî dibê meriv hêza dijmin zêde û ya xwe jî kêm nenebîne.
Hêza AKP-ê ne saxlem e, demî ye û makûmî helandinê ye, lê ya kurdan û BDP-ê him pir saxlem e û him jî roj bi roj mezintir û gurrtir dibe, ewê bibe…
Çimkî BDP tevgereke netewî ye.
Li Culemêrgê ji % 95, li Amed % 64. 77, li Mêrdînê % 56, li Şirnexê %77-ê kurdan neçûne ser sindoqan.
Ev hêzeke pir mezin e û dibê kurd li gor vê hêza xwe bi dewletê ra bipeyivin.
Yanî êdî kurd hêdî hêdî rayên xwe didin xwe û ji partiyên dijmin qut dibin.
Mesela kurd gav bi gav berbî helbûnê va diçe, partiyên kurdan, hêzên kurd çiqasî xurt bibin çareserî hewqasî nêzîk dibe.
Mesela berê tirkan, siyasetmedarên wan gotinên nemayî ji kurdan ra dikirin kesî guh nedidayê, lê kurd êdî ne tenê guh didinê, bi dengên xwe bersîvê jî didin.
Rêxistina BDP-ê ya Culamêrgê ji berdevkê hikûmeta AKP-ê Cemîl Çîçek ra kîsek hine şand.
Wek tê zanîn çendakî berê Cemîl Çîçek gotibû, "Me tirkî fêrî nîjeryayiyan jî kir, lê me nekanîbû fêrî Culemêrgiyan bikira."
Li ser van gotinên Cemîl Çîçek yên nîjadperest, gelê Culamêrgê soz dabû ku piştî referandûmê ewê hinê têkin sindoqên vala û ji Cemîl Çîçek ra bişînin.
Û culemêrgiyan bi rastî jî wisa kirin, soza xwe anîn cî û bi % 95 BOYKOTÊ bersîvek baş dan Cemîl Çîçek…
Her bijî Culemêrgê, warê şêr û pilingan, kela kurdayetiyê...
Culemêrg, ez bi te gelkî serbilind im….

Dibê kurd ji netîceya referandûmê çi fêm bikin?

Dengdana referanduma guhertina hin madeyên destûra bingehîn li tevayiya Tirkiyê û Kurdistanê bi dawî bû.
Li gor netîceyên heta nuha yên ne resmî ji sindoqan "ERÊ" derketiye, piraniya milet gotiye ”ERÊ”.Ji sedî 58-ê milet di referandûmê da gotiye ”ERÊ û ji sedî 42-yan jî gotiye ”NA”.
Îcar ji ber ku rêjeya ”erê” û ”nayê” li gorî dengên hatine bikaranîn tê gotin, lema jî hîn baş nayê zanîn ku li Kurdistanê rêjeya BOYKOTÊ çiqas e.
Her çiqas nuha di destê me da hin netîceyên hin bajaran hebin jî, lê ya seranserê Kurdistanê hîn baş ne diyar e.
Bes li gora ku media nêzî PKK-ê dinivîse, li Kurdistanê piraniya kurdan referandûm BOYKOT kirine.
Weke di her hilbijartinê da dikin, vê carê jî hêzên dewletê û qoriciyan li gelek bajaran êrîş birine ser endam û berpirsiyarên BDP-ê û bi dehan kes birîndar kirine û bi sedan kes jî girtine bin çavan.
Yanî weke her tim ji bo ku rayên xwe zêde bikin vê carê jî kurdên mixalifên xwe terorîze kirine.
Ji xwe mêrikan tim wiha dikin, li Kurdistanê rayên hin kurdan bi xapandinê, yên hinekan bi bertîl û rişwetê û yên hinekan jî bi teror û zorê digrin.
Li gora nûçeya malpera ANF-ê, kampaniya BOYKOTÊ ya BDP-ê li Kurdistanê
serkeftineke mezin bi dest xistiye.
Li bajarên ku BDP di hilbijartinên berê da lê bûbû yekem û duyem, vê carê jî eynî netîceyê xwe nîşan daye, kesên neçûne ser sindoqan, yanî rêjeya BOYKOTÊ ji sedî 50 ye.
Li gorî reqemên ANF-ê netîceyên hin bajaran wiha ne:

Li Amedê rêjeya boykotê ji sedî 65 e. Ji 849 hezar û 859 hilbijêrên Amedê 299 hezar û 422 kes çûne ser sindoqan. Yanî ji nîvmilyonî zêdetir hilbijêr deng nedane.
Li Wanê, ji 530 hezar û 750 hilbijêran 230 hezar û 194 çûne ser sindoqê. Rêjeya boykotê ji sedî 56 e.
Li Colemêrgê, li gorî encaman ji sedî 88, 8 hezar û 243 kes deng bikar anî. Ev jimar jî ji sedî 7 nîşan dide. Yanî rêjeya boykotê ji sedî 93 ye.
Li Şirnexê ji 197,14 hilbijêran tenê 44 hezar 297 deng hatin bikaranîn. Rêjeya boykotê jî ji sedî 77 e.
Li Batmanê jî gelek sindoq hatine vekirin, ji 260 hezar û 955 hilbijêran 100 hezar û 973 deng bikar anîn. Rêjeya tevîlbûnê ji sedî 36. Rêjeya boykotê ji sedî 63 e.
Li Mêrdînê jî ji sedî 57 yê hilbijêran neçûn ser sindoqan.
Li Sêrt û Îdirê rêjeya boykotê derdorê ji sedî 50 e.
Li Mûşê ji sedî 46 hijbijêran neçûn ser sindoqan.
Li Dêrsimê jî ji sedî 35’ê hilbijêran zêdetir li gel eniya boykotê cih girt.
Li gorî encamên ne fermî rêjeya ‘boykot’ê wiha ye:
Colemêrg: ji sedî 93
Şirnex: ji sedî 78
Amed: ji sedî 65
Êlih: ji sedî 61
Mêrdîn: ji sedî 57
Wan: ji sedî 57
Îdir: ji sedî 49
Sêrt: : ji sedî 49
Mûş: ji sedî 46
Agirî: ji sedî 44
Dêrsim: ji sedî 33
Qers: ji sedî 31
Riha: ji sedî 31
Bedlîs: ji sedî 30
Dîlok: ji sedî 27
Çewlik: ji sedî 22

Bi dîtina min him biserketina cepheya ”ERÊ” û heger rast be him jî li Kurdistanê zêdebûna rêjeya ”BOYKOTÊ” ji bo kurdan netîceyên pir baş in.
Ji bo qanûneke nuh ya bingehîn kurd nuha bihêztir in, BDP û kurdên deng dane AKP-ê nuha hîn bêtir doza guherandina qanûna esasî bikin.
Û ji xwe Erdogan jî soza vê yekê dabû.
Ya din, fikrê ”boykotkirina” sîstema dewleta tirk, dewleta ku me weke milet nas neke, em jî wê nas nakin, pir baş e, dibê kurd li ser vê meselê rawestin.
Heger bi rastî jî li Kurdistanê wek tê gotin rêjeya ”Boykotê” bilind be, ev yek dikane ji bo pêşerojê cesaretê bide kurdan û tevgera kurd ya netewî têxe xeteke nuh.
Kurdan heta nuha ev alternatîv zêde bikar neanîn, tim di çarçeveya qaîde û qûralên dewletê da tevgeriyan, tu carî derneketin derî vê sîstema ku me weke milet nas nake.
Esas heger Ocalan bixwesta tevgera kurd ji zûda dikanîbû têketa vê riyê, her tiştê vê dewleta dagîrker red bikira.
Lê dewletê Ocalan baş bikar anî, nehîşt PKK riyeke wiha radîkal hilbijêre û xeta serxwebûnê bide ber xwe.
Lê dawiya dawî tirk bixwe dikanin kurdan mecbûrî vê riyê bikin.
Dema nasnameya kurd di qanûna esasî da neyê qebûlkirin, zimanê kurdî nebe zimanê resmî û yê perwerdeyê, kurd bi hawakî li welatê xwe nebin xwedî desthilat, kurdê ji mecbûrî vê riyê hilbijêrin.
Çimkî tirk alternatîfekî din ji kurdan ra nahêlin.
Heger nêta hukûmetê ya çareserkirina mesela kurd hebûya ewê îro bi hawakî bi BDP-ê ra bida û bistenda, ewê hewqasî neçûya ser PKK-ê.
Ji ber ku yên li Kurdistanê di nava kurdan da xurt in ew in, loma jî dibê dewlet bi wan ra li riyeke aştiyê û helê bigere.
Dema hukûmet viya neke, gav û saetê ji PKK-ê ra bibêje terorîst û bixwaze BDP-ê û PKK-ê biqedîne, maneya xwe ew e ku nêta wan pir xerab e û nafikirin tu mafan bidin kurdan.
Piştî tasfiyekirina tevgera kurd ya netewî dewlet zirnîqekî jî nade kurdan, heger bide dibê îro bide û nexebite hêza xurt taswiye bike…
Dibê hemû kurd vê siyasetê dewletê AKP-ê fêm bikin.

Ji bo kurdan sibe rojeke dîrokî ye

Li Tirkiyê û Kurdistana bakur ji bo guhertina çend madeyên qanûna esasî kurd û tirk sibe diçin ser sindoqan.
Di 26 xalên zagonê yên ku sibe ewê li ser wan referandûm çêbibe ji bo kurdan raste rast tu made tunene.
Herdu teref jî bi qasî hev neyarê kurdan e û naxwazin tu mafekî netewî bidin kurdan.
Di vî warî da di nabêna terefan da tu dubendî tuneye.
Loma jî di pakêta nuh ya ku hukûmeta AKP-ê da jî înkara nasnameya kurdan û ya zimanê wan weke berê her berdewam e.
Bi van guhertinên hin madeyên destûra bingehîn AKP û hêzên îslamî dixwazin li hember artêşê û serdestiya dadgeha destûrê, yanî li hember leşker û brokarsiya siwîl ya sîstema kemalîst pozîsyona xwe xurttir û saxlemtir bikin.
Yanî di nabêna tirkan da şer şerê îktîdarê ye, loma jî ne rast e ku kurd bi aktîfî bibin teref ya jî alîgirên ji van cepheyan yekê.
Lê her çiqas ji bo kurdan di pakêta hukûmetê da raste rast tiştek tunebe jî, lê dema di referandûmê da cepheya ”ERÊ” biserkeve, ji ber ku kurd miletekî bindest in û girêdayî Tirkiyê ne, lema jî pir hindik ewê hinek feyde bigihîje kurdan jî.
Ev rast e.
Ji ber vê yekî jî meriv dikane bibêje ku ji bo kurdan biserketina cepheya ”ERÊ” ji ya ”NA”yê baştir e.
Û loma jî bi baweriya min kurdê ku bixwaze raya xwe bide, dibê bide cepheya ”ERÊ”, ne ya ”NA” yê.
Di biserketina ”ERÊ” da pir hindik be jî kara kurdan zêdetir e.
Lê ev nayê wê maneyê ku dibê kurd bibin propagandîst û aktîvîstên cepheya ”ERÊ” û sergovendiya wan bikin.
Ev ne karê me ye.
Ev şer şerê di nabêna tirkan da ye, ne karê me ye ku em rabin bibin terefê aliyekî. Şêleke wiha pir şaş e.
Ev yek dibê bi rengekî pasîf, tenê bi dengdanê bibe, ne zêdetir.
Lê ji referandûmê ”NA” derkeve jî dinya xera nabe. Halê kurdan berî referandûmê çi bû, piştî referandûmê jî ewê dîsa ew be.
Di nabêna alîgirên cepheyên ”ERÊ” û ”NA” yê da şerekî pir mezin heye, lê tiştê xerîb herdu alî jî bi dijminatiyeke pir mezin êrîşê dibinin ser kurdan û hevûdu bi dostî û hevalbendiya PKK-ê û tevgera kurd ya netewî îtham dikin.
Meriv hinekî hêvî dikir ku AKP-yê di demeke wiha krîtîk da, weke CHP-ê û MHP-ê dijminatiya kurdan nekira.
Çimkî îro hewcedariya wan bi rayên kurdan heye, ji bo rayên kurdan ba jî dibê hukûmeta AKP-ê li hember BDP-ê û kurdan siyaseteke nermtir û maqûltir bimeşanda.
Lê AKP ji bo ku nîşanî tirkên nîjadperest bide ku ew li dijî kurdan e, îdîeya ku xwedêgiravî AKP dixwaze hin mafan bide kurdan pûç bike ji cepheya leşker, faşîst û kemalîstan bêtir êrîşê dibe ser kurdan û tevgera kurd ya netewî.
Ji roja ku kampaniya referandûmê destpêkiriye û virda ye AKP û hukûmeta wê bi dijminatiyeke pir mezin û hovane êrîşî dibe ser endamên BDP-ê û cepheya ”BOYKOT”ê, nahêle kurd bîna xwe bigrin.
Li seranserê Kurdistanê û Tirkiyê pûlis her roj davêjin ser mal û buroyên kurdan û BDP-ê û milet terorîze dikin, digrin bin çavan.
Rojek berî cejnê destên xwe di xweîna 10 gerîlayên kurd gerandin, cejn li kurdan kirin şîn.
Piştî wê terora ku li Wanê meşandin, zulma kul i gel kirin wahşeteke pir mezin bû…
Yanî hukûmeta AKP-ê ji bo ku dilê tirkan baş têke cî ku ew tu mafî nadin kurdan û tu nêteke wan ya wisa jî tuneye, her babet zulêmê li kurdan dikin, berpirsiayrên wan digrin, dixin hefsan.
Û di ser da jî ji kurdan ra dibêjin raya bidin me…
Di rewşeke wiha da pir normal e ku gelek kurd vê referandûmê ”BOYKOT” bikin…
Min bi xwe berê gotibû ku dibê meriv bibêje ”erê”, lê tenê weke şexs, ne ku meriv rabe propagandeya erê bike.
Çimkî di nava sîstemê da her babet guhertin, baş xerab tesîrê li me kurdan jî dike.
Em nikanin bibêjin îşê me jê nîne.
Û ez hîna jî li ser vê dîtinê me.
Lê heger li Kurdistanê sindoq vala vegerin ser xwediyên xwe jî baş e, mafê kurdan heye û her wisa rast e jî ku vê rejîma xeyrîmeşrû û dagîrkir û hilbijartinên wê ”BOYKOT” bikin.
Heta belkî ev yek di pêşerejê da ji bo tevgera kurd ya netewî hîn baştir be jî, hin netîceyên baştir jî bi xwe ra bîne.
Esas xwezî hêzên kurd bikanîbûna tifaqa xwe bikirana yek û hemû hilbijartin û sîstema dewleta tirk red bikirana.
Ji ber ku dewleta tirk Kurdistan bi darê zorê dagîr kiriye û îradeya gelê kurd jî xesb kiriye, loma jî ev dewlet bi meclîs û hemû dezgehên xwe ve ji bo kurdan xeyrîmeşrû ye.
Gava kurd rîayetî qanûn û prosesên vê dewletê û vê sîstemê nekin, wan ”BOYKOT” bikin ne şaş e, rast e.
Lê dibê ev bibe şêleke kurdan ya siyasî û bi îstîkrar, ne ku him here meclîsê û him jî ”referandûmê” boykot bike.
Şêleke wiha bêguman ewê rê li ber serxwebûna kurdan veke, tevgera kurd ya netewî têxe mecrayeke nuh.
Mesela nuha, ji ber çi sedemî dibe bila bibe, dema BDP di propagandeyên referandûmê da dibêje, qanûn û dewleta ku hebûna kurdan nas neke, em jî wan nas nakin, tiştekî rast dike, bi vê şêla xwe gaveke pir girîng û dîrokî davêje.
Belkî jî kurd ji nuha pê va riyeke wiha bidin ber xwe ewê baştir be, êdî nebin aletê qanûn û sîstema ku ew bindest kirine.
Kurd carê têkevin ser vê xetê, êdî nayên zeftê.
Ez hêvî dikim ku ev şêla BDP-ê û PKK-ê ne tenê mexsûsî vê ”referandûmê” be, di rojên pêş da jî eynî siyasetê bidomînin, bibêjin meclîsa ku hebûna miletê kurd nas neke em nabin parlamenterên wê…

Cejna we ya Remezanê pîroz be!

Di serî da Cejna Remezanê li gelê kurd, hemû kesên bawermend û li hemû xwendevanên vî quncikî pîroz û bimbarek be.
Ji ber ku ev sê roj in ez ne li mal im, lema jî haya min ji rewşa kurdan û ya dijminên wan qet tuneye.
Çimkî di van sê rojan da min ne li xeberên kurdan û tirkan gudarî kir û ne jî bala xwe da malperên wan.
Loma jî li ser kurd û Kurdistanê tûrikê min îşev vik û vala ye, tiştekî ez bibêjim tuneye.
Ji dêlî vê, ez dixwzim bi çend gotinan be jî qala gerra(seyahata) xwe bikim.
Di nivîsa xwe ya 6-ê mehê da min gotibû ku 3 rojan ez ne li mal im, ciyê kar me dibe bajarekî din. Wek min got, di 6-ê mehê da em 22 kes çûn bajarekî Swêd yê bi navê Vastervik, bajarekî biçûk yê li qeraxa bahrê ye.
Min bi xwe heta nuha Vastervîk nedîtibû û min nizanîbû ku bajarekî çawa ye. Mala şevfê me ava be, camêr salê du caran, her carê li bajerekî, li derke pir xweş me dicivîne.
Xêra wî, em him têr dixwin û vedixwin û him jî gelek derên xweş dibînin.
Li Swêd adetek heye, dahîre û şîrketên mezin salê carekê du caran xwedêgiravî ji bo ku li ser kar xebata xwe bipeyivin, kêmasî û şaşiyan ji ortê rakin û xebatê hîn efektîftir bikin civînên wiha çêdkin.
Îcar ji bo ku meriv bikanibe fikir û pêşniyarên baş pêşkêş bike, dibê meriv li dereke baş be, luks bijî, baş bixwe û vexwe.
Li gor swêdiyan dîtin û pêşniyarên girîng ancax li der û ciyên luks, gava meriv rehet û xweş bijî tên bîra meriv.
Li ciyê kar, li lokaleke basît, li otêleke erzan meriv korfahm dibe, aqil maqil bi meriv ra namîne...
Yanî ji bo ku em kanibin gelek fikirên girîng û bi feyde bixuliqînin em çûn bajarê Vastervik
Em du şevan li otêleke 4 stêrk man û îro jî danê êvarê vegeriyan malika xwe…
Bi dîtina min, me tu fikir mikrên girîng û bi feyde nexuliqand, tiştê me kir, me kir leqleq û dûra jî xwar û vexwar.
Lê axir ev îş wiha ye...
Lê min ji bajêr pir hez kir, Vastervik bajareki gelkî xweşik bû.
Gotin Vastervik, ”mirarîya(încî)perava rojhilata ” Swêd e
Bi rastî jî wisa bû.
Nufûsa bajêr li dora 18 hezaran bû.
Bajar pir paqij û pir bi dûzan bû, dema meriv li kuçe û kolanan digeriya meriv xwe wek li parkeke pir xweşik his dikir, her der çîçek bûn.
Merkeza bajêr pir biçûk bû, di nva çend deqîqeyan da meriv li nava hemû bajêr digeriya.
Hewz û çend derên wan yên yên meşhûr hebûn lê em neçûnê.
Lê tiştê xerîb di nava bajêr da însan kêm bûn, meriv digot belkî şêniyê bajêr koçî dereke din kiriye, kes di nava bajêr da nemaye.
Ew xanî û wîlayên hewqas xweşik bêxwedî xuya dikiirin, meriv digot belkî kes tê da najî.
Çend kesên ku li kuçe û kolanan bi ber çavên meriv diketin jî tursîst, xerîb û hin kal û pîr bûn.
Li vir bajar bêxwedî xuya dikin, yanî însan xuya nakin, yên hene jî di hundura da ne, meriv wan nabîne.
Li Wêranşarê însanan pê li serê hev dikir, heta meriv ji aliyekî kolanê derbasî aliyê din dibû çi bi zorê, tu nedima ku meriv di bin nigan da bimîne, ya jî erebeyek, motorpiskilêtek pê li meriv ke, meriv bike nanik.
Lê li Vastarvîk meriv dikanîbû di nava bajêr da çavê xwe bigirta û bimeşiya.
Ev bajarê li perava deryayê yê hewqas xweşik bêxwedî û mirî xuya dikir, însanan pê li serê hev nedikir.
Ji ber ku êdî payiz e tursîs jî kêm bûbûn, loma jî piştî şeşê êvarê di nava bajêr da te gulle(qurşûn) berda li kesî nediket, her der xir û xalî bû…
Her kes li otêl û aşxaneyan bûn…
Em kurd fêrî qelebalixê bûne, hewqas sakînî jî ne tu hawe ye heyran…

Dawiya derewan hat...

Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, wê rojê di programeke radyoyê da bi îftîxareke pir mezin got, berê di girtîgehan da malbat nikanîbûn bi zarokên xwe ra bi kurdî bipeyiviyana, lê wan ev qedexe rakiriye, êdî di girtîgehan da zimanê kurdî serbest e, girtî dikanin bi rehetî bi hev ra û bi malbatên xwe ra bi kurdî bipeyivin.
Ji ber ku heta nuha her kesî zimanê kurdan qedexe kiriye, nehîştine zarok û dê û bav bi zimanê xwe bi hev ra bipeyivin, loma jî camêr vê ”azadiya pir mezin” ya ku wî wî daye bi bîra kurdan dixe, li serê kurdan dike serhevde.
Gelo li ku dera dinyayê hatiye dîtin ku meriv zimanê miletekî 20 milyon lê qedexe bike?
Wahşet û nemiroviyeke wiha bêyî tirkan tu miletekî din nake, ne mimkûn e ku hovîtiyeke wiha were bîra kesî.
Lê li gor malpera Kurdistan Post dinivîse, ev îdîa Erdogan ku xwedêgiravî kurdî di hefsan da serbest e, ew jî ne rast e, vir e.
Girtiyên hefsa Edenê ji malbatên xwe ra gotine ku îdîeya di hefsan da kurdî serbest e ne rast e, ji bo şandina nameyên bi kurdî heqê tercumeyê ji wan dixwazin.
Belê we çewt fêm nekir, ”heqê tercumeyê”!
Yanî gava êsîrekî kurd nameyeke bi kurdî binivîse tavilê nikane bişîne, dibê heqê tercumeya tirkî jî bide.
Êsîrê ku pereê wî tunebe nikane nameyeke bi kurdî binivîse, çimkî nikane perê tercumeyê bide.
Ma li ruyê vê cîhanê zulmeke, hovîtiyeke, heqareteke ji viya mezintir heye?
Bêyî tirkan kî dikane heqareteke hewqas mezin li miletekî bike?
Kurdan heta nuha ev hovîtî, ev heqareta pir giran çawa qebûl kirine meriv fêm nake, aqilê meriv disekine….
Ya herî rast ew e ku dibê kurdan nuha ew zindan serobinî hev kiribana, ji bo careke din kesî newêrîbûya teşebusê zulmeke wiha bikira.
Lê ev nimûne jî nîşan dide ku îdîeya Erdogan xwedêgiravî wan di girtîgehan da kurdî serbest kirine dereweke bêbinakeye.
Girtiyan gotine, ne tenê nahêlin ew bi hev ra bi rehetî bi kurdî bipeyivin û nameyan bişînin, nameyên ji der da ji wan ra tên jî bi îdîeya tercuman tuneye nadin wan.
Û serokwezîr Erdogan hîn jî di her fersendê da bi dengekî bilind pesnê demokrasiya wan aniya Tirkiyê dide…
Weleh bavo demokrasiya we jî tam dişibe we, meriv nizane çi ye, bêyî demokrasiyê dişibe her tiştî...
Not:
Xwendevanên hêja 3 rojan ez ne li mal im, bi ciyê kar ra ez diçim bajarekî din. Ji bo ku em ji dewleta Swêd ra hîn baştir xizmetê bikin, emê 3 rojan li hamîhama xwediyên aqil û fahman guhdarî bikin.
Yanî bi gotineke din, leqleqa vala…
Heger 9-ê mehê zû vegerim ezê silavekê bidim we, ya na ewê bimîne heta 10-ê mehê.
De heta 3 rojên din bimînin dixweşiyê da…

Îstîkrar

Di siyasetê da ji bo ku meriv bikanibe bigihîje armanca xwe îstîkrar, sebir û tehamul şertên herî girîng û esasî ne.
Kes û hêzên ku di siyasetê da îstîkrarê nîşan didin, xwedî sebir û bînfireh in zû yan dereng miheqeq biser dikevin û digihîjin hedefên xwe.
Û yên ku îstîkrarê û berdewamiyê nîşan nadin û zû diwestin, bêguman ew jî zû pûç dibin, zû diqedin.
Îstîkrar, helbet nayê maneya ku meriv di şaşî û çewtiyên xwe da israr bike, xwe neguherîne.
Ev, nezanî û korfahmî ye.
Îstîkrar berdewamî ye(kontinuitet), israr e, devjêneberdan e.
Kîjan kar û xebat dibe bira bibe, îstîkrar, berdewamî, israr pir girîng e, şertê serkeftinê yê esasî ye.
Kes û hêzên ku di xebat û têkoşîna xwe da berdewamî nîşan dane xurt bûne, mezin bûne û gav bi gav gihîştine armancên xwe.
Îstîkrar, ne ji bo xebata siyasî tenê, di her warê jiyanê da, ji bo her kar û xebatê mihîm e.
Tucarê ku di tîcareta xwe da îstîkarê û berdewamî yê nîşan bide, miheqeq bi pêş dikeve û mezin dibe.
Nivîskarê ku di nivîskariya xwe da israr bike, berdewamiyekê, îstîkrarekê nîşan bide miheqeq meşhûr dibe û digihîje armanca xwe.
Hema meriv piçekî bala xwe bide dîroka kurdan ya van sed salên dawî, merivê bibîne ku kes û hêzên xwedî îstîkrar û bînfireh xurt bûne û biserketine û yên bêîstîkrar û bêsebir û bêtehamul jî têk çûne, pûç bûne...
Di siyasetê da ji bo xurtbûn û serkeftinê ne şert e ku meriv tim rast be û tiştên rast bibêje.
Heger wisa bûya dibê bi milyonan însan nebûna alîgir û êsîrên fikir û îdeolojiyên şaş û beradayî.
Dema israr û berdewamî hebe gelekê caran fikir û dîtinên şaşî jî xurt dibin û heta carnan jî biser dikevin.
Rastî û heqiya bêîstîkrar, bêberdewamî tu carî bi ser nakeve, mahkûmî têkçûnê ye.
Di facebookê da malpereke bi navê ”Zimanê kurdî” heye, melpereke xurrî bi kurdî ye û şertê wan jî ew e ku dibê endam bi kurdî binivîsin.
Lê li gel vê jî hin endam dîsa jî bi tirkî dinivîsin.
Li ser vê, do berpirsiyarê malperê ev gazina jêr kir, got:
”Hinek hevalên me carna ji bîr dikin ku ew di rûpela zimanê kurdî de ne û bi tirkî şîrove dikin.. Gelo ew çend roj in me qala çi kir û wan hevalên me çi fêhmkirin, qey wan mîjarên me yên li ser ziman giş hewante bûn?”Piştî ku ev gazina wan bi ber çavê min ket, min jî rabû got ku:
”Sebebê jibîrkirina wan, ji ber ku heta nuha daxwaza kurdîaxaftinê tim di gotinê da maye, tim wek henek hatiye fêm kirinê.
Loma jî ew him kurdîbûna malperê û him jî gotin, soz û qerarên we jî jibîr dikin.
Heger hûn dixwazin di cîhana farazî(sanal) da kurdî bipêş xin dibê hûn xwedî îstîkrar bin, yek rêza tirkî jî neweşînin .”Di warê zimên da heta nuha kurdan tu di biryarên xwe da îstîkrar nîşan nedane, soz dane, biryar girtine lê bi cî neanîne.
Loma jî axaftina kurdî di nava kurdan da nebûye adet, tim di ser guhê xwe ra avêtine, kesî negirtiye cidiyê.
Lê nuha bi riya înternetê ez dibînim ku hin xort bi rengekî cidîtir li meselê dinêrin û hin nîşan û tendensên îstîkrarê, berdewamiyê nîşan didin.
Ez vê meylê gelkî girîng dibînim û qîmeteke mezin didomê.
Ev meyla nuh hêviyekê dide min.
Heger bi rastî jî kurd bixwazin zimanê xwe fêr bibin û bidin fêrkirin(nezanîna kurdî me bêtir nêzî tirkan dike û zanîn jî me ji wan dûr dixe)înternet, teknîka danûstendinê ya îro ji bo kurdan nihmetekî pir mezin e, bi saya vê teknîkê hemû kurd xwe digihînin hev û dikanin ji hev ra bibin alîkar.
Êdî ne sînor û ne jî qanûnên dijmin dikanin rê li ber hevkariya kurdan û fêrbûna wan ya zimên bigre.
Ji bo xurtkirin û belavkirina kurdî tenê tiştek lazim e, ew jî îstîkrar, israr yanî biryardarî û berdewamiya xebatê ye.
Dibê em zû newestin, zû dev ji xebatên xwe bernedin.
Heger em di axaftin û nivîsandina kurdî da israr bikin, piştî demekê emê bibînin ku bi sedhezaran keç û xortên kurd fêrî xwendin û nivîsandina kurdî bûne.
Hema heta nuha bi sedan kurd cara pêşî bi riya min kurdî nivîsîne û bere bere fêrî xwendin û nivîsandian kurdî bûne.
Li welêt jî cimata ez tê da bûm ew cimat bi kurdî bû.
Yanî dema meriv di biryara xwe da xwedî îstîkrar û di xebatê da jî berdewamiyê nîşan bide meriv biser dikeve.
Ma kurd li başûrê Kurdistanê wa ye nebûne dewlet?
Ev, netîceya îstîkrar, israr û berdewamiya xebata wan e.
Heger ew jî weke hinekên me zû biwestiyana, zû dev ji xabat û têkoşîna xwe berdana, nuha ew ne xwedî vê statuya siyasî bûn, nuha ew jî weke me hîn bindest û perîşan bûn.
Li Kurdistana bakur jî êdî xabat û têkoşîna kurdan ya netewî bûye xwedî îstîkrar û berdewamiyekê nîşan dide, weke berê êdî kurd zû ji ber hev da nakevin û belav nabin.
Ev yek îşarata serkeftina kurdan e.
Li Bakurê Kurdistanê jî di demeke nêz da weke li başûr, kurdên bigihîjin hin hedefên xwe, hin daxwazên xwe bidest xin.
Lê dibê em di xebat û micadeleya xwe da îstîkrar û berdewamiyê nîşan bidin, weke berê zû newestin û zû bêhêvî nebin….

Erdogan soza zindaneke hîn mezintir da kurdan

Serokwezîrê Tirkiyê û serokê AKP-ê Receb Teyyip Erdogan ji bo kampaniya referandûmê do li Amedê peyivî.
Wek dihat texmînkirin Erdogan di axaftina xwe da qala tu tiştekî nuh û mihîm nekir, tenê demagojiyeke xav kir û pir vala peyivî.
Erdogan dîsa got, efendim ”72 milyon birayê min yên heq in. Ez cudatiyê naxim navêna tu kesî.”
Çi “biratî”, “çi biratî”...
Birayekî wî xwedî dewlet e û yê din jî hîn nahêle bi zimanê xwe bixwîne.
Tu hîn jî dibêjî “zimanê resmî yek e û ew jî tirkî ye.”
Lê li gor erdogan ev jî hîn ne cudatiye...
Diyar e Erdogan kurdan pir “kêmaqil” dihesibîne...
Welhasil Erdogan do ji dêlî ku di derbarê perwerdeya bi zimanê kurdî, rawestandina şer, efûyeke giştî, qanûnîkirina TRT6-ê yanî di derbarê çareserkirina mesela kurd da tiştekî nuh û girîng bibêje, bi rengekî bêmane û sextekar navên çend mezinên kurdan û hin şehîdên wan(ku di rastiyê da îmana wî ji hemûyan diçe) li pey hev rêz kir û dû ra jî mizgîniya zindaneke hîn mezintir, hîn moderntir da gelê Amedê û kurdan.
Lê ne tenê soza avakirina zindanekê da, camêr bi îftîxar û serbilindiyeke pir mezin got, di dema wan da dayik dikanin di zindanan da bi zarokên xwe ra bi kurdî jî bipeyivin.
Demokrasiyeke wiha li Swêd jî tuneye....
Wek tê dîtin Erdogan serbestkirina axaftina girtiyan ya bi kurdî ya bi dê bavên xwe ra weke pêşketineke demokratîk dibîne, li serê me kurdan dike minet û dibêje me destûr daye hûn dikanin bi zarokên xwe ra bi kurdî bipeyivin...
Ma hûn hîn çi jî dixwazin?
Lê ev destûra wî jî tenê di zindanan da ye, di jiyana resmî da, li mekteban na, li van deran kurdî dîsa ewê qedexe be, di civîneke partiyekê da dîsa kesê nikanibe bi kurdî bibêje:
“Merheba, hûn çawa ne, hûn baş in?”. ..
Di meha gulanê da berpirsiayrekî BDP-ê yê bi navê Salîh Baykal û Huseyîn Bariş, ji ber ku di kongreya partiyê da çend gotin jî bo kurdî gotine di heqê wan da lêpirsîn hatiye destpêkirin.
Erdogan ne li dijî viya ye, vê lêpirsîna dozgerê xwe mahkûm nake, normal dibîne.
Normal dibîne, çimkî ew jî ji kurdan ra mefekî ji viya zêdetir nafikire.
Heger bifirkiriya ewê li dij derketa, ewê mahkûm bikira, ewê soza serbestkirinê bida, ewê ew maf têkira pakêta referandûmê...
Wê rojê li ser pirsa ronjnamevanekî, “hûnê li Diyarbekrê çi bibêjin”, Erdogan gotibû:
”Me li Anqereyê çi gotibe emê li Amedê jî eynî tiştî bibêjin. Me li Anqerê got yek ziman, yek milet. Zimanê resmî yek e, tirkî ye, zimanekî din nabe.”
Ji xwe wekî din jî tim dibêje,”qurs hene, kesên bixwazin dikanin herin qursan, di hefsan da axaftina kurdî serbest e, TRT6 heye....”
Ev gotin bi serê xwe tenê nîşan didin ku Erdogan bi çi çavî li mesela kurd dinêre...
Li gor vê dîtina Erdogan, wî mesela kurd çare ser kiriye, loma jî dibê kurd êdî devê xwe bigrin û tiştekî din jî nexwazin.
Belê, bêyî avakirina zindaneke nuh, di warê siyasî da soza Erdogan ya herî girîng, got, heger ew di vê referandûmê da biser kevin û piştî hilbijartinên 2011-an careke din jî werin ser hukim, xwedêgiravî wê demê ewê çêkirina destûreke nuh bînin rojevê.
Pîrê memir buhar tê, kerê memir qîfar tê…
Lê di destûra nuh da ji bo kurdan ewê çi hebe ew jî ne diyar e, ya jî ji ber ku nafikirin ku tiştekî têxinê, loma jî qurnaziyê dike nabêje
Baş e gelo Erdogan di demeke wiha pir nazik da ku hewcedariya wî gelkî bi rayên kurdan heye, çawa dikane li Diyarbekrê bi yek gotinê jî qala daxwaz û mafên kurdan yên esasî neke û ji dêlî wê, mizgîniya zindanekê(girtîxaneyekê)bide kurdan?
Çima?
Ji ber ku bi rastî jî Erdogan wiha difikire, di dil û serê xwe da ji bo kurdan tiştekî din nafikire, heger bifikiriya ewê do bigota.
Yanî çareseriya ku Erdogan û AKP îro ji bo mesela kurd difikirin hewqas e, li gor Erdogan, wan hemû maf dane û ji nuha û pê va jî tiştekî bidin kurdan nemaye.
Helbet ev nayê wê maneyê ku di pêşerojê da Erdogan û partiya wî ewê qet xwe neguherin, ewê mecbûr nebin ku hin tiştên din qebûl nekin...
Dewlet çawa ku bi zora têkoşîna miletê kurd ji mecbûrî hat rewşwa îro, bêguman Erdoganê jî weke berxikan xwe biguherîne û daxwazên miletê kurd yên netewî qebûl bike.
Bes ev tiştekî dine, ez dibêjim ku îro di “pakêt makêta” Erdogan da tiştekî din duneye, dibê em viya bizanibin.
Heta hin tiştên ku tirkan weke taktîk îro dane jî (mesela TRT6 û dersên zanîngehan) dikanin di rojên pêş da paş da bigrin.
Dibê em kurd hesabê vê jî bikin.
Yanî di van “mafan” da jî ne ji dil in, van gav û tawîzan ne weke mafekî miletê kurd yê rewa, weke şerekî li hember “terorîzmê” dibînin.
Loma jî dibê ew kurdên ku hêviyên pir mezin ji AKP-ê û Erdogan dikin zêde xeyalperest nebin û zêde nebin dixwaz û zilamên AKP-ê.
Erê di şerê îktîdarê da AKP zora leşkeran, nîjadperestên MHP-yî û kemalîstan bibe baş e, di vir da kara me heye, zirara me tuneye.
Lê ev nayê wê maneyê ku AKP îro dixwaze bi kurdan ra rûne, perwerdeya zimanê kurdî serbest bike, bike mafekî qanûnî û nasnameya kurd têxe qanûna esasî...
Yanî çareseriya kurd jê fêm dikin û ya di serê Erdogan da ye pir dûrî hev in, ya Erdogan hîn jî îmha û tasfiyekirin heye...
Esas Erdogan pir vekirî dibêje ku bi şerê çekdarî tenê “terorîzim” naqede, dibê di gelek waran da, di warê siyasî, aborî û kulturî da jî ev şer were dayin.
Û bi “terorîzimê” jî qesta wan ne tenê PKK ye, BDP û hemû tevgera kurd ya netewî ye, kî îro doza mafê miletê kurd bike ji bo Erdogan û AKP-ê ew “terorîst” e û loma jî dibê ji ortê were rakirin.
Lê ji bo ku cepheya wan zêde fireh nebe, dewlet jî û hukûmet jî ji mecbûrî ji hin tiştan ra çavên xwe digrin, weke taktîk zêde naçin ser yên zeîf...
Ji ber ku divê berê yên çekdar, yên îro tahlûke ne ji ber xwe da bixînin, dema ew çûn ewê dor were ser yên din jî....
Di viya da dibê qet şika me tunebe.
Ma di hemû serîhildanên kurdan da jî wisa nekirine, berê li yê xurt xistine, piştî ku ew ji ber xwe da xistine, îcar berê xwe da ne yên zeîf jî…
Yanî hesabê dewletê û hukûmetê û bi taybetî jî yê Erdogan ev e...
Heger ne ev hesab û planên îmhakirinê bûya Erdoganê heta nuha guh bida qare qare “bariş barişa” Evdila, PKK-ê û BDP-ê, ewê “pakêta” xwe vekira, do li Amedê ji dêlî mizgîniya zîndaneke hîn mezintir û moderntir, ewê xebereke xêrê, sozeke çareseriyê bida kurdan.
Lê neda, çimkî îro hîn nafikire ku tiştekî din bide...
Û loma jî camêr çi difikirî do li Amedê ew soz da kurdan...
Li gel rîska wendakirina referandûmê û beyan û gaziyên bi sedan rêxistin û saziyên kurd yên Kurdistana başûr û bakur jî Erdogan ev şêla xwe ya "înkar û îmhayê" neguherand û tu sozeke hêvîdar neda kurdan....

Gelo Erdoganê sibe ji kurdan ra çi bibêje?

Serokwezîrê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan sibe diçe Diyarbekrê.
Miheqeq gelek kes meraq dikin, dibêjin gelo Erdoganê li Diyarbekrê ji kurdan ra çi bibêje û dîsa qala kîjan ”pakêtê” bike?
Bi qasî ku xuyaye Erdoganê li Diyarbekrê tiştekî nuh nebêje, heta dikane hin tiştên ”xerab”, hin tiştên ku meriv napê bibêje.
Ji ber ku ev çend car in dibêje, me li Edenê, Konyayê, Trabzonê û nizanim li ku û li ku çi gotibe, emê li Diyarbekrê jî eynî tiştî bibêjin.
Û ev jî pir vekirîye...
Maneya xwe ewê sibe dîsa bibêje ”yek milet, yek al, yek dewlet, yek welat û yek ziman.”
Efendim "ji bo me kurd, laz, çerkez, arnawit, romen, gurcî hemû yek in, em ferqê naxin nabêna kesî " û hin gotinên wisa vala...
Yekî ku hîn bibêje ”yek milet” û ”yek ziman” ji wî tu tişt sadir nabe, meriv nikane tu hêviyekê jê bike.
Ji ber ku mêrik hîn hebûna me qebûl anke, hîn dibêje hûn tirk in...
Ji bo ku baweriyê bide meriv, berî her tiştî dibê Erdogan dev israra ”yek miletiyê” berde, çimkî kurd ne tirk in û ji nuha û pê va jî li vê cîhanê tu hêz nikane vê yekê bi kurdan bide qebûlkirin, kurdan bike tirk...
Dibê Erdog jî û hemû tirk jî dev ji vê xeyala xwe berdin, ev xeyaleke beradayî ye...
Destpêka îsal, Erdogan qala ”pakêta kurd” û dû ra jî ”vekirina demokaratîk” kir û got ezê mesela kurd çareser bikim.
Lê ev demeke êdî tew qala ”açilim maçilimê”, ”pêrgîvekirina kurd”, ”rêvekirina demokratîk” û pakêta kurd nake, ji dêlî wê ve, dest bi zimanekî nîjadperest û şerxwaz kiriye.
Loma jî tu hêviyê nade min.
Bi îhîmaleke mezin sibe li Diyarbekrê jî Erdoganê qala çareserkirina mesela kurda neke, weke hertim ewê dîsa demogojiya ”biratiyê” û xeteriya” terorîzmê dubare bike.
Lê bi rastî jî heger sibe Erdogan li Diyarbekrê di derbarê çareserkirina mesela kurda da hin tiştên girîng nebêje, hin ”sozan” nede kurdan, dîsa demagojiyê bike û vala bipeyive, wê demê ewê li zirarê derkeve, di referandûmê da ewê darbeyeke pir mezin bixwe.
Roja 13-ê îlonê ewê pir poşman bibe.
Lê wê demê jî êdî dereng e.
Erê her çiqas di nava BDP-ê û PKK-ê da li ser boykotê yekîtiyeke tam tunebe jî, lê bi dîtina min piraniyeke mezin ewê neçin ser sandoqan.
Û ev yek jî dikane bibe sebebê biserketina cepheya ”NA” yê.
Dibê em ji bîr nekin ku BDP dikane tesîrê li dora 2-3 milyon ray bike.
Ev ne reqemeke hindik e.
Lê tiştê baş, îro berî çûna Erdogan 127 sazî û rêxistinên civakî û sivîl ji bo çareserkirina mesela kurd bi riyeke aştiyane li Amedê bi hev ra daxuyaniyeke mişterek dane û ji Erdogan û hukûmetê xwestine ku ew vê meselê çareser bikin.
Li ser navê rêxistinan serokê baroya Amedê M. Emîn Aktar gotiye ku hewecedarî bi diyalogeke mayinde heye, dibê hukûmet, operasyonan bide rawestandin û ji bo çareseriyê hin gavan bavêje. Aktar dû ra jî bang li Erdogan kiriye, gotiye, ”dibê Erdogan di 3-ê îlonê da li Amedê di derbarê pirsgirêka kurda da zimanekî nerm bikar bîne û li ser sozên xwe bisekine.”
Beyana sazî û rêxistinên Kurdistana başûr û piştgiriya serokê Kurdistana Federe Mesûd Barzanî jî di vî warî da pir baş bû, ev cara pêşî ye ku hewqas rêxistin bi hev ra doza çareserkirina mesela kurd li Tirkiyê dikin.
Ez bawer nakim ku hukûmet zêde guh bide daxwaz û gaziya rêxistin û saziyên kurdan, lê li gel vê jî tiştê hatiye kirin pir baş e û gaveke girîng û di cî da ye.
Dibê dewlet û hukûmeta AKP-ê bibînin ku ji bo miletê kurd daxwaza maf û azadiyan ne tenê ya ”PKK”ê û BDP-ê ye, ev daxwaza hemû miletê kurd e, daxwaza bi sedan sazî û rêxistinên civakî û sivîl in.
Cepheya azadiyê çiqasî fireh bibe ji bo serkeftinê hewqasî baştir e.

Ji kurdan ra çahl kolan ew ketin çahla xwe

Her ku roja 12-ê îlonê ya referandûmê nêz dibe şerê di nabêna hukûmet û mixalefetê da jî germtir û gurtir dibe.
Hukûmet jî mixalefet jî ji bo ku hevûdu zeîf bixin û dengên cepheya xwe zêde bikin her riyê diceribînin, her babet ”çamûrê” davêjin ji hevûdu da û hin ”sabiqeyên” hevûdu jî îfşa dikin.
Wisa xuyaye ku hukûmet rewşa referandûmê hinekî krîtîk dibîne û loma jî serî li rê û metodên ”nenormal” dide, bi kurdên başûr li MHP-ê û hukûmetên berê dixe, wan bi hevalbendiya kurdan îtham dike.
Girêdayî vî şerî, rojnameya Sabahê ev çend roj in îdîa dike ku koalîsyona DSP, ANAP û MHP-ê di dema îktîdara xwe da bi milyonan dolar û gelek çek û cebilxane daye YNK-ê û PDK-ê.
Sebebê ku hukûmet nuha vî ”sirê” dewletê îfşa dike ew e ku serkeftina referandûm ketiye tehlûkeyê, ya jî bi kêmasî rewş pir krîtîk e.
Loma jî hukûmetê dest avêtiyee arşîwên dewletê û bi hêviya ku ewê feydeyê bigihîne wan, hin ”sirên veşartî” yên dewletê û hukûmetên berî xwe eşkere dikin…
Li gor nivîsên rojnameya Sabahê, di dema hukûmeta Ecevît da Mesûd Barzanî û Celal Talabanî ji Tirkiyê alîkariya peran û çekan xwestine û koalîsyona wê demê jî(DSP, MHP, ANAP)ev daxwaza kurdan qebûl kiriye û alîkarî daye herdu aliyan jî.
Gelo ev îdîa rast e?
Herçiqas heta nuha ne YNK-ê û ne jî PDK-ê di vî warî da tu beyan nedabin û ev îdîayên tirkan teyid ya jî red nekiribin jî, bi baweriya min ev ”îdîa” ewê rast be, YNK-ê jî, PDK-ê jî ji Tirkiyê alîkarî xwestine û pir hindik girtine jî.
Miheqeq, pir hindik ji Îran û Sûriyê jî girtine.
Ji xwe ne mecal, rêdan û alîkariya van dewletan bûya, wê demê li ser niga mana kurdan jî gelkî zahmet bû.
Ji ber ku kurd wê demê di rewşeke pir xerab da bûn û muhtacî her babet alîkariyê bûn û ev yek jî pir vekirî digotin.
Heger ne xêra hin îmkan û pasaportên Tirkiyê bûya Talabanî û Barzanî nikanîbûn derketana dervayî Kurdistanê.
Haya hemû kurdan ji van têkilî û alîkariyan heye.
Yanî rast e, tirkan pere jî û çek jî dane kurdan.
Lê dibê em baş bizanibin ku ne ji bo xêrê, ji bo ku kurd hevûdu bikujin, ji bo ku YNK û PDK li dijî PKK-ê şer bikin, ji bo ku kurdên başûr têkin bin kontrola xwe ev ”alîkarî” bi wan ra kirine.
Bi kêmasî hêvî û armanca wan ev bû, lê biserneketin, ”qazix” xwarin.
Tirk ji bo xêrê dilopek av jî li gewriya kurdan nakin, kurdên başûr jî vê nêta baş tirkan dizanin.
Tirkan dîtin ku bi hêza xwe tenê, bi artêşa xwe nikanin zora PKK-ê bibin û bi serkevin.
Loma jî xwestin ji kurdên başûr feydeyê bibîbin, wan li hember hev û PKK-ê bikar bînin, kurdan bera hev din.
Û bi vî şiklî jî karê xwe hêsa bikin.
Çimkî mecbûr siyaseteke wiha bimeşînin, bêçare bûn.
Him hukûmetên wê demê û him jî leşkeran wisa bawer dikirin ku bi van alîkariyên peran û çekan ewê bikanibin kurdên başûr bi xwe ve girê bidin û her daxwazên xwe bi wan bidin kirin.
Yanî sebebê ”alîkariya” wan ev bû…
Helbet serokên kurdan jî ev nêt û hesabê tirkan baş dizanîbûn û loamjî him alîkariya xwe girtin û him jî bi ya wan nekirin.
Yanî îşê xwe baş bi tirkan meşandin, ew baş bikaranîn û tu carî jî li gor daxwaza wan hereket nekirin.
Meriv dikane bibêje ku kurdên başûr di vî warî da ji tirkan zîrektir û hostetir derketin, tirk nuha vê yekê dibînin û pir jî pê diqeherin.
Loma jî tirk ji bo wan ”alîkariyên xwe” pir dikin ax û of, lê êdî dereng e, kurdan dersek baş da wan, kurdan ne di şer tenê da, di siyasetê da jî ew mat kirin.
Mesela rojnamevan û karmendê tirk Îlnûr Çevîk dibêje ku li ser destûra serfermandariya giştî, bi hêviya ku ewê bibe alternatîvê ROJ TV-ê, ew beşdarî avabûna Kurdistan TV-ê bûye û bi riyên dizî malzemeyên hewce gîhandiye kurdan.
Lê Mesûd Barzanî rê nedaye ku Kurdistan TV-ê têkeve bin tesîra tirkan û bibe ”alternatîva” Roj TV-ê
Û ji ber vê yekê jî tirk xeyalşikestî bûne, yanî weke gelekê caran, di vir da jî hesabê wan şaş derketiye.
Wek tê dîtin, leşeker û Bahçeliyê ku her roj dijminatiya kurdên başûr, Talabanî û Mesûd Barzanî dikin, ji bo avabûna Kurdistan TV-ê bi wan ra bûne alîkar, li gel ambargoya li ser Îraqê, malezemeyên lazim ji wan ra şandine, di warê teknîkî da ji wan ra bûne alîkar.
Ji bo ku ROJ TV-ê îzole bike, ji bo ku kurdan berde hev, ji bo ku fêsadî û gelaciyê têxe nabêna kurdan û ji vê yekê feydeyê bibîne.
Lê kurd jî êdî ne kurdên berê ne, bi rewşa îro nîşan dan ku ew ji tirkan hostetir bûne.
Di teşbîhê da xeta tuneye, dibêjin ”çû heyfa bavê qûna dê da ser…”
Ya tirkan jî bû ev mesele, xwestin PKK-ê biqedînin bûn ”alîkarê” avabûna deleteke kurd…
Dema kurdan dîroka xwe nivîsîn bêguman ewê qala van ”alîkariyên” tirkan jî bikin…