Hertişt dîsa hat qeysa berê

Înterneta min ji texmîna min jî zûtir hat girêdan, tenê rojekê bi derengî xistin, mala wan ava be.

Li gor soz û peymana me bi rastî jî do zanayekî şîrketê hatiye mal û camêr ji min ra hertişt li hev ragirtiye.

Xîra Xwedê!

Bi vî hawî hevalên zana û mihendizên vî karî ji zire zira telefonên min xelas bûn. Yanî ew jî bi qasî min li karê ne û divê sipasî tele2-ê bikin.

Hoste tenê e-maila min çênekiriye û programa antîvîrus nexistiyê, wekî din karê xwe bêqusûr kiriye. Di telefonê da ji min ra gotin, divê van karan ez bikim.

Lê ji ber ku bi şev ez dereng çûm mal loma jî min nikanîbû ev xebera xêrê do bi şev bigîhanda we.

Kurd dibêjin, bira avis be bira dereng be.

Şîrketa înterneta min ya berê Glocalnet bû, nuha min ew guherand, îcar çûm ser tele2-ê. Esas min ji ya berê jî tu zirar nedîtibû lê ji ber ku tele2 hîn mezintir e û di reqleman da jî gelkî pesnê wê didan, vê yekê tesîr li min jî kir û min jî rabû berê xwe da wê, tele2-ê.

Sebebekî din jî, telefona min ya malê jî li ser tele2-ye, loma jî min got baştir e ku fatûreyên herduyan bibin yek. Mehê ji dêlî 2 fatûreyan, ezê fatûreyekê bişînim. Ji alî wextê ve ew jî qezenceke.

Yanî nuha kêm zêde dîsa hertişt hatiye qeysa berê.

Kompîtor(data) nuh e.

Înternet bêgelş û serêşî wek seetê dixebite.

Û kamereya kompîtorê jî êdî xera nabe û wek berê min ji îmanê darnaxe. Kînga dilê min bixwaze ez û kokima diya xwe bi hev ra dipeyivin û têr li hev temaşe dikin.

Ev teknîk çi tiştekî xerîb e, aqilê min qet nagre. Ew li Diyarbekrê li mala xwe, ez li Stockholmê mala xwe em him dengê hev dibihîzin û him jî rismê hevûdu dibînin.
Bi rastî jî ecêb e!

Xwedê van ”kafiran”(!) ji serê me kêm neke, ne xêra wan bûya nuha wasiteyên me hîn jî ker, hesp û deve bûn.

Telefon, telewîzyon, balafir, tirên û hemû îcadên din ku hemûyan jî rehetiyeke pir mezin daye benîadem giş îcadên wan e.

Em mêrê misilman jî ancax derkevin duaya baranê, îcar ji ber ku mêrikê misilman hewqasî tembel e loma jî Xwedê tu carî dua wan jî qebûl nake.

Neyse ez vegerim ser mesela xwe.

Di destpêka salên 1980-î da ji bo ku pûlisên tirk neçin negrin ser malbatên me, me newêrîbû telefonek bida nas û dostekî xwe, loma jî bi salan me dengê hev nedibihîst.

Dûra telefon serbest bû, êdî me diwêrîbû telefonî mal bikira. Lê ew jî bêxwedî gelkî buha bû, ji sê mehan carê pêşek pere dihat. Dema ku roja hatina fatûreya telefonê nêz dibû taya sar em digirtin.

Lê dû ra bi pêşketina teknîkê ra telefon erzan bû, êdî me dikanîbû têra dilê xwe telefonî nas û dostan bikira.

Piştî derketina înternetê û erzanbûna kompîtoran êdî axaftin jî belaş e, meriv dikane bi saetan him hevûdu bibînin û him jî bi hev ra bipeyive bêyî ku quruşekî jî heqê telefonê bide. Bêguman meriv tenê abonetiya înternetê dide.

Helbet ev yek jî bi saya serê ”kafiran”(!) e, loma jî divê em rabin û rûnin û ji wan ra dua bikin, çimkî ew yek heqê wan e.

Hindik mabû ez ji bîr bikim û mizgîniya derketina kitêba xwe(Antolojiya Çîrokên Zarokan)nedim we. Çend roj berê kitêba min di nava weşanên Apec-ê da derket. Mala Hesenê Metê ava be, camêr 5 heb anîn gîhand min. Lê ew jî tavilê çûn xwediyên xwe dîtin. Min hîn neçûye para xwe negirtiye, dema min girt ezê bigihînim hin dost û hevalan.

Navê kitêbê, Antolojiya Çîrokên Zarokan e, 353 rûpel e û 125 xemîşokên/çîrokên zarokan tê da hene. Heger li Kurdistanê weşanxaneyek xwe bide ber weşanaê wê ezê gelkî kêfxweş bibim. Weşanxaneyên bixwazin biweşînin dikanin ya min ra ya jî bi weşanxaneya Apec-ê ra têkevin têkiliyê.

Heger pere û para min têr bike ez dixwazim bigihînim hemû malper û weşanxaneyên kurdî. Lê dibe ku pere û para min têrê neke. Çimkî ji bo çapkirin û belavkirina kitêbekê pere lazim e, perê meriv tunebe meriv nikane biweşîne û belav bike.

Nivîskarên xelkê debara xwe bi nivîskariya xwe dikin. Yê me kurdan ne wiha ye. Yê kurdan meriv him kitêba xwe belaş dide weşanxaneyekê û ji bo belavkirinê jî divê meriv heqê postê jî ji bêrîka xwe bide.

Bela sebeb negotine tiştekî me naşibe yê xelkê.

Agahdariyeke ne girîng!

Îro ez şîrketa xwe ya înternetê diguherînim loma jî îşev înterneta min tuneye. Ez van rêzan ji ciyê kar dinivîsim. Heger ne derew be ewê sibe girê bidin. Bi hêviya ku tu gelş dernekeve û em kanibin dîsa bi hev ra bin.
Di jiyanê da guherandina înternetê jî heye…

Kurd û pêşketin

Do, dema ez ji kar derketim û min berê xwe da mal, ez ji hal da ketibûm. Bi rê da xewê zor dabû min, min bawîşk li ser bawîşkan dianî, çavên min ji hev randibûn.

Dema ez gihîştim malê saet li dora şeşê êvarê(18.00) bû û ez tenê li raketinê difikirîm.

Min bi lez û bez hinek nan û mast xwar û min çû xwe li ser nivînan dirêj kêr, bi nêta ku piştî seetekê, du saetan ezê rabim û xwedêgiravî tiştekî binivîsim.

Dema ez bi xwe hesiyam saet dihat dehê(22.00)şevê, xanimê diranên xwe firçe dikir. Kanala swêdî ya 2-an(SVT2)hîn vekirbî, min çend deqîqeyan bi rengekî bêarmanc xwe da ber. Lê min dû ra telewîzyon girt û çû kompîtora xwe vekir.

Ez li dora nîv saetê, ji vê malperê çûm wê malperê, ji wê rojnameyê çûm wê rojnameyê, lê min di yekê da jî tu xeber û bûyereke balkêş û girîng nedît ku tiştekî li ser binivîsim. Ji xwe ez jî li pelekî nexwendî, li maneyê digiriyam, min ji xwe ra got, wa ye ji xewan çavên min ji hev ranabe, ya baş ew e ku ez herim rakevim. Û saet di 22.30-î da ez çûm ketim nav nivînan. Xanim bi vê zûraketina min matmayî ma.

Ji ber ku ez ne westiyayî û li ser xwe bûm, loma jî li ciyê kar min dikanîbû bi xanimên swêdî ra bêtir kêf û henek bidim û bistînim.

Ez werim ser rewşa xwe ya îro.

Îro rojbûna lawkê min Serhat bû, ket 20 saliya xwe.

Di jiyanê da 20 salî temenekî gelkî girîng e. Di vî temenî da meriv çavên xwe ji felekê nakute, meriv hesin bi sarî ba dide, meriv wek lokekî hêc î girgîn e, meriv gav û seetê qetabê xwe li qetabê lokan dixîne û kef û kopikê li dor xwe direşîne…

Xwezî bi vî aqilê xwe yê nuha ez jî 20 salî bûma.

Celal Guzelsesê Diyarbekrî di sitraneke xwe da li ser xortên bîst salî dibêje, ”di bîst saliya xwe da wek şêrê ji zincîrê qetyayî ye”, nayê zeftê.

Min di jiyana xwe da yekcarê jî rojbûna xwe pîroz nekir, jixwe ez nizanim ez kîjan rojê û kîjan mehê hatime dinyayê. Heger ne xêra wefata kalikê min(bavê diya min)bûya bi îhtîmaleke mezin minê sal jî nizanîbûya.

Ez salê dizanim çimkî li ser gora kalikê min tarîxa wefata wî heye. Diya min dibêje dema kalikê min wefat kiriye ez li destê wê, nizanim çend mehî bûme, yanî sal rast e.

Lê ez rojbûna herçar zarokên xwe jî rast dizanim. Ne sal tenê, roj û mehên wan jî rast in. Loma jî em hertim rojbûna wan pîroz dikin. Jixwe ne mimkûn e ku em bibêjin na, dinya ne dinya berê ye, divê meriv rojbûna zarokên xwe jiber bizanibe. Nezanîn kêmasiyeke pir mezin e.

Lê li gel vê jî rojbûna wan kêm carî tê bîra min, du sê roj berê tim ew bi bîra min dixin û ji ber vê xemsariya min jî tim min rexne dikin.

Ji bo wan gelkî girîng e ku ez rojbûna wan bizanibim. Lê ez jî wek parastin dibêjim, diya we ji dilî min û xwe ve dizane, ew bi bîra min dixîne.

Rojbûna Serhat jî lawikê min yê biçûk Rojen û xanimê donepêr bibîra min xistin. Malbata mala Xamo em îro giş li hev kom bûn û me rojbûna Seraht pîroz kir.

Dê û bavê min ne rojbûna min zanîbûn û ne jî tu carî pîroz kirin. Lê ez rojbûnên hemû zarokên xwe dizanim û her sal jî pîroz dikim. Her çiqas ev pîrozkirin hinekî “sunî û zorakî” be jî axir em dikin, yanî ew jî pêşveçûneke. Ji bo ku kes nebêje kurd naguherin, kurd bi pêş nakevin!

Ma ev ne pêşketin e çi ye?

Gelkî xweş e meriv zaroktiyê li pey xwe bihêle û mezin bibe. Zaroktî demeke qet ne xweş e, meriv bi xwe da dirrî, bi xwe da dimîze û hertim mihtacî diya xwe ye. Heta meriv nikane zikê xwe jî têr bike, divê tim yek têxe devê meriv.

Çiqas ne xweş e!

Dema meriv ji zaroktiyê xelas dibe û dibe xort, meriv xwe wek teyrekî ji qefesê rizgarbûyî his dike, meriv bi hewa dikeve, êdî meriv azad e.

Bi borîna salan ra meriv bêtir biaqil, jîr, zana û çeleng dibe, meriv dizane dilê meriv çi dixwaze, ji hez çi dike û ji çi jî nefret dike.

Dema meriv mezin dibe, meriv dibe xwedî kar, pera qezenc dike, dibe xwedî qesr û qonax, xwedî erebe, meriv dibe dildar û dizewice, dibe xwedî zarok, xwedî torin.

Û dû ra jî kal û pîr dibe, yanî ji nuh ve dibe zarok. Dîsa dikeve ber destan, dîsa hinek xwarinê dike devê meriv.

Jiyan ev e.

Rojbûna Serhat careke din pîroz be!

Çend gotin li ser hin bîranînên Ocalan

Serokê PKK-ê Abdullah Ocalan di hevdîtina xwa ya vê hefteya borî da dîsa aqil daye her kesî, dîsa dûr û dirê qala hin serpêhatiyên xwe yên bêwate û bêfeyde kiriye.

Li gor Azadiya Welat dinivîse, di vê hevdîtinê da Ocalan ji abûqatên xwe ra dîsa qala hin bîranîn û hin têkiliyên xwe yên bi dewleta tirk ra kiriye û gotiye ku, ”Turgut Ozal, Necmettîn Erbakan, serokerkanê kevn orgeneral Huseyin Kivrikoglu, serfermandarê kevn yê hêzên bejayî orgeneral Aytac Yalman” û nizanim kê û kê berê têkilî pê ra danîne û name jê ra şandine.

Û dema ew hatiye girtin, di hefsê da îcar wî ji wan ra ”hin name şandine” lê mixabin kesî ”bersîv nedayê” û loma jî têkilî qut bûne.

Gotinek heye, dibêjin cihûyê top avêtî defterên xwe yên kevn li hev dixe û bi vî hawî sebra xwe pê tîne.

Ya Ocalan jî ev meseleye, ji çendekî carê ewê here were û bibêje, nizanim kîjan serokwezîr û serokomarê tirkiyê jê ra neme şandibûn, nizanim kîjan generalê tirk bi dizî pê ra têkilî danîbûn û hin gotinên wek van ku îro di dubarekirine wan da tu feyde tuneye.

Bi te ra têkilî danîne çi feydeya wê heye?

Netîce tu îro girtiyê wan î.

Heger rast be, mêrikan bi hostayî hin taktîkên xapandinê bikar anîne, xwestine wek dewlet wextê qezenc bikin, kêmasiyên xwe temam bikin û ji bo şer hîn baştir haziriya xwe bikin.

Û ji xwe netîce jî nîşan dide, têkiliyên ku qala wan tên kirin, ne têkiliyên ku bi armanceke dîplomatîk, siyasî û samîmî hatine danîn. Hin taktîkên xapandinê bûne. Di xebata siyasî da ev jî perçeyekî şer e.

Divê meriv ne li Xetîcêye, li netîceyê binêre.

Netîce îro tu(Ocalan) di zindanên xwediyên wan nameyan da êsîr î û miletê te jî hîn wek berê bindest û perîşan e.

Nizanim kîjan serokwezîr û generalê tirk ji te ra ”name şandiye”, baş e van nameyan çi feyde gîhand te û kurdan?

Dixwaze bira tirkan ne yek, hezar name ji te ra şandibin, tu qîmetî herbiyeya wan tuneye.

Tu pê mezin nabî!

Ders û tecrûbeye ku tu û hevalên te ji van têkilî û nameyan bigrin jîrîtî û serkeftina dijmin e, tu bi silaveke dewleta tirk, bi nameyeke wan ya bêqîmet xapiyayî, dewletê henekê xwe bi te kiriye, bi te lîstiye heta ku tu girtiye û avêtiye zîndanê.

Û di ser vê da jî tu wek girtiyekî di destê dewleta tirk da radibî ji serok û generalên wan ra nameyan dişînî û hêvî dikî ku ewê jî bêhurmetiyê nekin û tavilê bersîva te bidin?!

Ev ne karê aqilan e.

Xurt, heta ku xurt bin, tu carî bi zeîfan ra rûnanin. Ji bo ku bersîvê bidin divê ew jî zeîf bibin.

Tu dewleteke cidî di warê siyasî da bersîvê nade girtiyekî xwe, lîstik ne têda, bi wî ra rûnane û wî wek mixatab qebûl nake. Dewlet bersîva kes û hêzên ne hefsî, ne êsîr didem bi wan ra rûdine.

Heta ku ”serokên kurdan” girtiyên di zindanên tirkan da bin, kurd kortika hustuyê xwe jî bibînin ji dewleta tik tu ”bersîvan” nabînin.

Heger kurd dixwazin dewleta tirk wan mixatab bigre û ”bersîva nameyên” wan bide, divê serok û nûnerên wan azad û li derva bin, ne girtiyên di zindanên tirkan da bin.

Min dil xenê kir

Ev sê roj in ji welêt û ji hin welatên Ewrûpayê çend dost û hevalên min yên kevn hatine Stockholmê, serdana me xerîb û sirgûnan.

Li xerîbiyê hesret, bîrîkirina welêt, dost û havalan gelkî kûrtir û zortir e, êş û jana wê giran e.

Li xerîbiyê meriv xwe wek girtiyê hefseke gelkî mezin ya jî xwe wek teyrekî baskşikestî his dike.

Xemgînî û dilzîziya meriv ji kesên welêt gelkî mezintir e.

Li welêt, welat û heval bi meriv hewqasî ne şîrîn û ezîz in.

Loma jî li xerîbiyê dîtina dost û hevalên kevn, hevalên xortaniyê ji bo meriv dibe wek serdana hefsiyan, dilxweşî û aramiyekê dide meriv.

Wek min got, ev du sê roj in ez bi hin dost û hevlên xwe yên kevn ra me, min wext nedît ku tiştekî binivîsim.

Min di van du rojên borî da xem û hesretên dil bi sohbet û şevbêrkan hinekî kewand.

Di van du rojên borî da bi dîtin, sohbet û şevbêrkên bi dost û hevalan ra min dil xenê(kêfxweş, şa) kir.

Pêr bi şev em çend heval mîvanên hevalekî bûn. Sohbet raste rast çû rojên berê, rojên cefayê, rojên şevên bêxew, rojên ku me hesin bi sarî ba dida, rojên ku me bahbûs davît ji Ezraîl da, rojên ku me tinazê xwe bi mirinê dikir, rojên ku em tenê ji bo rizgariya welatê xwe hebûn.

Şevbêrk geş bû, bîranîn wek libên tizbiyê li dû hev rêz bûn, yekê yek temam kir, yekê rê li ber yeka din vekir.

Hin serpêhatî û bîranînan hemû civat dilşa dikir û hinan jî xemgîn û kelogirî dikir.

Guhdarîkirina bîranînên zinadana Diyarbekrê wek serpêhatiyên ji dojehê bûn, bi bihîstina wan gurûzî digirt bedena meriv.

Lê hevalên ku ev wahşeta dewleta tirk jiyabûn û bi salan di zindanê da mabûn bi mîzah û îroniyeke bêemsal qala vê wahşetê, zulmê û îşkenceyê dikirin, digotin heger me wiha nekira em nuha ne li vir bûn.

Kekê Osman Aydin jî wek guleke ji zozanên Kurdistanê, wek diyariyeke ji tevgera Dr. Şivan, DDKO û DDKD-ê di nava me da bû. Di nava cimatê da piştî kekê Osman, yê herî ”kal” ez bûm.

Şev zîz bû, şevbêrk geş bû, bîranîn li pey hev rêz bûn. Di vê nabênê da min jî bîranîneke xwe ya bi kekê Osman Aydin ra teze kir û bi saya vê yekê jî fêrî rastiya wê bûm.

Sala 1978 bû. Rojekê hevalan hatin ban min kirin, gotin yek hatiye komeleyê(DDKD) dibêje ez dostê we me, lê em wî nas nakin. Ez çûm, min bala xwe dayê yekî navsale û camêrekî kamil xeya ye, lê ez nas nakim. Me xêrhatin da hev.

Got ez Osman Aydin im, abûqat im, ya dozeke min li vir(Wêranşarê) heye, ya jî ez ji vir derbas dibûm, min got hema riya xwe bi we xim û çayeke we vexum.

Min got baş e, me hinekî sohbet kir. Mi ji hevdura çi got, çi negot nuha nayê bîra min. Dû ra jî rabû çû.

Cara pêşî min kekê Osman Aydin bi vî hawî nas kir.

Roja din min lêxist, ez çûm Swêregê û min ji gorbuhuştê Ahmet Karli ra qala bûyerê kir. Ez û Karli, em endamên komîteya partiyê yê herêma Ruhayê bûn.

Min got, ma ev camêr kî ye û gelo ji bo çi hat komeleyê?

Ahmet got ew hevalê me ye, haya min ji hatina wî tuneye, lê dibe ku hevalan ji bo kontrola xebatên we şandibe.

Li ser vê bersîva wî, gelkî kêfa min hat, partî li ber çavê min hinekî din jî mezin bû. Min ji xwe ra got bavo, mesele pir cidiye, divê haya me ji me hebe! Mifetiş li pey me ne, divê em li xwe miqate bin.

Ji wê rojê û vir da qet qismet nebû ku ez û kekê Osman Aydin careke din hevûdu bibînin. Nîhayet piştî 30 salî, pêr êvarî em hatin ba hev û min jê ra qala vê bîranîna xwe kir. Gelkî kêfa wî hat û got:

-Heyran wele kesî ez ji bo tu qontrol û teftîşan neşandibûm. Dozeke min li wir hebû, ji bo wê ez hatibûm Wêranşarê. Min dizanîbû DDKD li Wêranşarê heye. Min got hey ez hatime, hema ezê herim silavekê bidim wan jî. Lê baş bûye ku wê “teftîşa” min tesîreke baş li we kiriye.
Di nava mîvanan da lawê hevalekî min, xortekî pir delal û hêja jî hebû. Bi dîtin û nasîna wî ez pir kêfxweş bûm.

Xortê ez qal dikim, lawê Mihemdê Xerzo Baran Vûral e.
Bêguman kêfa min ji hemû keç û xortên zana û welatparêz ra tê. Lê dema ew Wêranşarî bin nizanim çima, lê bêtir pê dilşa dibim, wek dareke min bi destê xwe çandibe û ez fêkiyê wê bibînim, ez par û keda xwe jî hinekî tê da dibînim.

Ez û Mihemed Vûral ji Wêranşarê û hevalên hev ê xortaniyê ne. Telebetî û zewaca Mihemed hîn wek do tê bîra min. Gelek bîranînên me bi hev ra hene, gelek şevbêrkên wek a du roj berê me bi hev ra buhurandine.

Lê pêr êvarî yê ku li kêleka min rûniştibû û bi min ra ketibû şêwr û mişêwran ne Mihemedê Xerzo, lawê wî bû, xortekî bîrewer, zana û abûqatekî mişt hêvî bû.

Diyar e li sirgûniyê wexteke dirêj derbas bûye haya min jê tuneye.

Baran, li Diayrbekrê abûqat e û nuha li Londonê ziman dixwîne. Ew jî wek me serê xwe bi derd û kulên gelê xwe ra diêşîne.

Ew jî wek me dibêje, çima em di vî halî da ne?

Ev pirs elameta xêrê ye.

Wek kurd, em bizanibin ku halê me ji halê helaçiyan jî xerabtir e pir baş e, ev yek hêviyek biçûk dide min.

Zarokên meriv bala meriv nakşîne, dema meriv ji nişka ve zarokên hevalên xwe ne wek zarok, lê wek abûqat, tuxtor û xortên kamil û bîrewer dibîne meriv nîvşok dibe, wê demê meriv bi xwe hay dibe ku meriv êdî ne xort e, kal e.

Bi dîtina Baran, ez gelkî dilşa bûm.

Dîtina dost û hevalên salan, şevbêrkên bi wan ra wek derketina tenefusê ye, bîhna meriv fireh dibe.

Kesên bi tirkî nizanibin nikanin bi girtiyên xwe ra bipeyivin

Girtiyê hefsa Erzeromê Fettah Karataş, ji ber ku diya wî bi tirkî nizane îdareya hefsê destûrê nade ku pê ra bipeyive.

Fettah Karataş, ji bo ku bi diya xwe ra bi telefonê bipeyive ev saleke gelek erzname(erzûhal)dane îdareya hefsê. Lê îdareya hefsê jî her car daxwaza wî red kiriye û jê ra gotiye, ”di telefonê da bi kurdî peyivîn qedexe ye” û tu carî destûr nedaye ku bi diya xwe ra bipeyive.

Di sedsala 21-ê da, li welatekî ku dixwaze bibe endamê Yekîtiya Ewrûpayê însan hîn nikanin bi dê û bavên xwe ra bi zimanê xwe bipeyivin. Însaniyetê di dîrokê da heta nuha gelek wahşet dîtiye, lê ne wahşeteke bi vî rengî. Wahşeteke wiha tenê li Tirkiyê mimkûn e, tenê miletê tirk dikane zulm û nemiroviyeke wiha li însanan bike.

Diya ku bi tirkî nizane meriv nehêle bi zarokê xwe ra bipeyive?!

Ma zulmeke ji viya mezintir heye?

Esas ev ne cara pêşîye ku dewleta tirk axftina kurdî li kurdan yasax dike, ji avabûna Komara Tirkiyê û vir da tirk vê siyaseta xwe ya rasîst dem bi dem dixin praktîkê.

Serokwezîrê Tirkiyê Erdoganê bêrû û hemû berdevkên dewleta tirk li Ewrûpayê welat bi welat digerin û bi pozbilindî û quretiyeke mezin dibêjin ku hukûmeta wan kurdî serbest kiriye, êdî tu qedexe li ser zimanê kurdî tuneye, yê bixwaze dikane bi serbestî bipeyive.

Lê her kes dizane ku ev îdîaya Erdogan dereweke bi boçik e, çimkî di praktîkê da însan nikanin bi diya xwe ra jî bi kurdî bipeyivin. Li gel ku dê bi tirkî nizane.

Xwedêgiravî hukûmeta AKP-ê bi devkî sozê dide Yekîtiya Ewrûpayê, dibêje di demeke nêz da ewê kanaleke telewîzyonê ya kurdî vekin û destûrê bidin perwerdeya bi zimanê kurdî.

Lê di piraktîkê da jî nahêlin zarok bi dê û bavên xwe ra bi kurdî du gotinan ji hev ra bibêjin. Û ev qedexe jî ne qedexeyeke mexsûsî hefsekê ya jî teserufa çend qerdiyanan e. Ev qedexe bi emrê hukûmeta AKP-ê û wezîrê edaletê tê meşandin.

Li gor agahiyên girtiyên hefsa Erzeromê Tîpa H dane ajansa ANF-ê, her cara ku wan xwestiye bi malbatên xwe ra bi kurdî bipeyivin(çimkî dê û bavên gelek girtiyan bi tirkî nizanin)îdareya hefsê gotiye ”genelgeya/tamîma wezareta edaletê heye”, di telefonê da bi kurdî peyivîn qedexe ye loma em nikanin destûrê bidin we.

Loma jî ev serê salekê ye ku Karataş nikane bi hemû ferdên malbta xwe ra bipeyive, çimkî ji malbata wî diya wî, xanima birayê wî û çend kesên din jî bi tirkî nizanin, loma jî ew nikane bi wan ra bipeyive.

Lê tew dema girtî bi xwe bi tirkî nizanibe hîn xerabtir e, wê demê nahêlin ew bi tu kesî ra bipeyive, ji ber ku ew bi tirkî nizane.

Yanî li gor qanûn û edaleta dewleta tirk, kesê bi tirkî nizanibe mafê wî yê axaftinê tuneye, ji bo ku bi yekî ra bipeyive, dixwaze bira ew kes bavê wî be, divê tirkî fêr bibe.

Li gor agahiyên girtiyan hin kesên wiha jî hene, gundî ne û tenê bi kurdî dizanin. Û axaftina kurdî jî qedexe ye.


Karataş, li ser vê rewşê nameyek ji Komeleya Mafên Mirovî ra şandiye. Karataş di nameya xwe da derdê xwe wiha aniye zimên.

-Ev saleke telefon li vir bûye tirkî. Di nava malbata min da kêm kes bi tirkî dizanin. Diya min û xanima birayê min qet bi tirkî nizanin, tenê bi kurdî dizanin. Li gor qanûnê kesê bi tirkî nizanibe nikane bi kurdî bipeyive. Ev saleke ez erzûhalê didim îdareyê, ji bo ku bi diya xwe ra bi kurdî bipeyivim.”

Navê vê zulmê zora zaliman e!

Her kurdê xwedî namûs û xîret divê li hember vê zulma tirkan bê deng nemîne. Divê kurd vê bûyerê û yên wek wê miheqeq bibin Dadgeha Mafên Mirovî û Yekîtiya Ewrûpayê. Divê cîhan vê barbariya dewleta tirk bibihîze.

Dewleta tirk li hember kurdan haziriya şerekî mezin dike

Abdullatîf Şener, yek ji avakarê AKP-ê û di hukûmeta berê da jî wezîr û cîgirê serokwezîr bû.

Lê di hilbijartinên dawî da ji nişka ve nebû namzetê parlamenteriyê û neket meclîsê.

Vê paşdavekişîna Şener, hemû derûdorên siyasî matmayî hîşt. Texmîna derûdorên siyasî ya mişterek ew bû ku Şener belasebeb xwe ji siyasetê dûr naxe, miheqeq ”hesabek, planeke bi dizî” di bin vê şêla wî da heye.

Wextê nîşan da ku ev texmîn ne şaş bûye. Bi rastî jî ”hesabekî” Şener hebûye û ev hesab jî hêdî hêdî xuya dibe.

Şener êdî venaşêre ku piştî girtina AKP-ê ew dixwaze partiyekê nuh ava bike û bibe serokê wê.

Bi operasyona li hember Ergenekonê ra navê Şener û Cemîl Çîçek jî wek merivên ”dewleta kûr”, merivên Ergenekonê baskên di nava AKP-ê da hat rojevê. Loma jî li gor hin îdîeyan Şener elemanekî ”dewleta kûr” yanî merivê leşkeran e.

Şener hetanî nuha ne ji AKP-yê îstîfa kiriye û ne jî hatiye îxrackirin. Lê bi îhtîmaleke mezin ev yek di rê da ye, diyar e ew li bende kamiliya wextê û emirê ji jor e. Dema ew wext û seet hat, ewê zend û bendan vemale û dest bi karê xwe bike.

Li gor xebera malpera Kurdistan Postê, Şener ji kesên nêzî xwe ra gotiye AKP-yê were girtin û li Kurdistanê jî ewê îdareya leşkerî(urfî îdare) were îlankirin.

Kurdistan Post bêyî ku nav ya jî çavkaniyekê nîşan bide dibêje, Şener teqrîben deh roj berê ji hin parlamenterên AKP-yî ra gotiye, AKP sedî sed ewê were girtin û li Kurdistanê jî ewê îdareya leşkerî îlan bibe. Şener gotiye, heta ne ev tenê jî, îhtîmal heye ku serokwezîr Erdogan jî têxin hefsê.

Li ser hin senaryo û planên leşkeran yên pêşerojê Şener ji parlamenterên AKP-yî ra wiha gotiye:

-Derdor ewê di nava toz û dûmanê da bimîne. Mêrikan(yanî leşkeran) hesabê 100 salên bê kirine. Pir bi plan hereke dikin. Heta îhtîmal heye ku birêz Tayip beg têkeve hefsê û li başûrê rojhilat îdareya leşkerî were îlankirin.
Wek min li jor jî got, li derdora Şener hin îdîa hene, dibêjin ew yek ji merivên ”dewleta kûr” yê girîng e. Dixwaze bira ev îdîa rast be ya jî ne rast be, ev yek girîngiya gotinên Şener kêm nake. Şener, pir vekirî qala darbeyeke leşkerî dike, dibêje wek dema cûntaya 12-ê Îlona 1980-î li Kurdistanê dîsa ewê îdareyeke leşkerî dest pê bike.

Bi baweriya min ev gotinên Şener, ne îdîayeke vala ye, hemû bûyer û diyarde nîşan didin ku leşker li pey tiştekî wiha ne. Ji bo ku kurd tu mafî bi dest nexin leşker û hêzên tirk yên nîjadperest û faşîst amadene her dînîtiyê bikin.

Ji ber ku îro rewş hatiye nuxteya ya ewê mafê kurdan bidin û rêwîtiya xwe ya YE-ê bidomînin ya jî ewê dînîtiyekê, tiştekî pir antî demokratîk bikin û careke din Tirkiyê li bin guhê hev xin. Ev yek dikane darbeyeke leşkerî ya jî rejîmeke di bin emrê leşkaran da be.

Divê em kurd bûyerên li tirkiyê û li Kurdistanê diqewimin baş tercume û analîz bikin.

Heta nuha min çend caran nivîsî, ji bo ku tevgera kurd ya azadîxwaz di warê leşkerî û demokratîk(legal) da tasfiye bikin, leşker û hevalbendên wan hin amadeyiyan dikin. Loma jî xwe ji Yekîtiya Ewrûpayê dûr dixin û tu gavan berbî demokrasiyê ve navêjin. Şerê wan û AKP-ê bahaneye, mesele kurd in, dixwazin rê li ber tesîr û prosesa Yekîtiya Ewrûpayê bigrin. Çimkî endametiya Yekîtiya Ewrûpaya dawiya îktîdara wan û destpêka çareseriya mesela kurd e, dixwazin rê li ber vê bigrin.

Ji Newrozê û virda ye li hember endam û kadirên DTP-ê, li hember kurdan bi tevayî teroreke mezin û nedîtî tê meşandin, heta nuha belkî bi hezaran însan hatine girtin. Ev hişkî, ev terora li hember miletê kurd ne bela sebeb e, haziriya hin tiştan e.

Ji ber vê yekê ye ku heta ji destê wan tê şer, û teşxeleyê derdixin, li zanîngehan xwendevanan bera hev didin, prowakasyonan çêdikin ji bo ku zemîna rejîmeke totalîter û leşkerî amade dikin.

Loma jî gotina Şener, ”mêrikan hesabê dûr û dirêj, hesabê 100 salên pêş me dikin” gotineke ne vala ye û divê kurd bigrin cidiyê û siyaseteke li gor wê bimeşînin.

Kurd, miletê biserkeftina dijminê xwe şa dibe

Li gor xebera Ajansa Nûçeyan a Firatê(ANF) piştî ku Galatasaray li hember Sêwassporê 5-3 biser ket li gelek bajarên Kurdistanê bi dehhezaran kurd ji kêfan rabûne pêdarê û ev serkeftina taximê tirk Galatasarayê li kuçe û kolanan bi girseyî pîroz kirn.

ANF dibêje, bi qedandina maçê ra li Diyarbekrê, Dêrsimê, Ruhayê, Batmanê û miheqeq li gelek bajarên din jî, bi hezaran kurdên alîgirên Galatasarayê, alên Galatasarayê dane destên xwe û formayên wê jî bera ser bejn û bala xwe dane û bi kuçe û kolanên bajarên Kurdistanê ketine û serkeftina taximekî tirk, taximekî ku bi hemû serok û rêvebirên xwe ve nîjadperest, faşîst û dijminên gelê kurd in pîroz kirne.

Lê li Batmanê ne tenê gel, serokê belediyê Huseyîn Kalkanê DTP-yî jî li hember vê zafera mezin xwe ranegirtiye, ew jî teva malî û zarokên xwe, li erebeya xwe suwar bûne û wek hemû alîgirên din, wan jî di nava bajarê Batmanê da demeke dirêj ala Galatasarayê li ba kirine û gelek tûrên serkeftinê avêtine.

Dema keça Kalkan dîtiye ku bavê wê li hember serkeftina taximekî tirk gelkî hatiye heyecanê, ew jî tavilê tevî dilşadiya bavê xwe bûye û wê jî ala Galatasarayê baş li ba kirye.

Dema min ev xeber xwend, ez ji xwe ra matmayî mam! Min careke din bi xemgîniyeke mezin dît ku kurd hîn hewqasî paşdamayî û nezan in ku bi serkeftina dijminê xwe kêfxweş û bextewar dibin.

Ger em siyasetê jî bidin aliyekî, Galatasaray taximekî tirk e û zora taximekî Kurdistanê biriye, di normalê da divê her kurdê şiyar û xwediyê hestên netewî bi vê netîceyê xemgîn bibe, biqehere, ne ku kêfxweş bibe.

Heger em jî wek tirkan şiyar, welatperwer û evîndarê welatê xwe bûne, heger me jî wek tirkan menfaetên xwe yên netewî nas bikira, heger me jî wek wan dost û dijminê xwe ji hev bigeranda bêguman dilê me yê ji bo Sêwassporê lê keta, me yê piştgiriya Sêwassporê bikira. Ji ber ku taximekî Tirkiyê zora taximekî Kurdistanê biriye me yê destên xwe hine nekira.

Lê ji ber ku zanîn û şiûrê netewî bi me ra tuneye, loma jî em bi serkeftina dijmin ya li hember birayên xwe şa dibin. Dema taximekî dijmin, taximê welat û miletekî din zora taximekî welatê me dibe kêfa me tê. Ev şêl, ne şêleke normal e, ferdên xwedî hestên netewî tiştên wiha nakin.

Bêguman ev yek nezanî û rebeniya me nîşan dide.

Di warê siyasî û psîkolojîk da ewê gelekî girîng û manîdar bûya ku li Diyarbekrê, li Batmanê, li Ruhayê û li Dêrsimê bi dehhezaran kurdî piştgirî û dilzoziya xwe bi Swêssporê ra nîşan bidana. Ev yek ewê tesîreke pir baş li sêwasiyan bikira, di warê ruhî û hestên netewî da emê hinekî din jî nêzî hev bibûna.

Lê şêla ku diyarbekriyan, ruhayiyan, dêrsimiyan û batmaniyan îro nîşan dan di nava kurdan da hestên netewî hinekî din jî zeîf kir û zirareke mezin da yekîtiya miletê kurd.

Sibe jî, dema Fenerbahçe bera Diyarbekirsporê bide, wê çaxê jî sêwasî ewê gelkî kêfxweş bibin. Yanî ewê jî wek diyarbekriyan bi serkeftina dijmin şa bibin.

Jixwe hestên netewî bi bûyerên wiha xurt dibin û meriv xwe wek ferdên miletekî nêzî hev his dike. Ferdên miletekî divê ji xelkê bêtir, ji hevûdu hez bikin û di rojên teng da herin gazî û hawara hev, piştgiriya hev bikin.

Ma dema Diayarbakir spor zora taximekî tirk dibe, li Yozgatê, li Çorûm û Konyayê bi hezaran tirk dadikevin kolanan û serkeftina Dayarbakir sporê pîroz dikin?

Ma mimkûn e ku reîsê belediya bajarekî Tirkiyê, piştî serkeftian Diyarbakir sporê rahîje ala Diyarbakir sporê û here li kolanan li ba bike?

Ez bawer nakim. Miletê tirk siyasî ne siyasî, zana ne zana çawa ku kurdan wek dijminê xwe dibînin, bi vî çavî jî li taximên Kurdistanê dinêrin. Di her maça Diyarbakir sporê da êrîşên tirkan li ber çavan e. Yek maç tuneye ku tirk êrîşî lîstikvan û tememaşevanên Diyarbakirsporê nekin û ji wan ra nebêjin “bimre PKK”, “terorîst bicehimin” û gelek hqaretên din.

Ez fêm nakim em çawa dikanin hîn jî ji taximekî tirk hez bikin û bibin alîgirê wî. Dema yek ji meriv hez neke, divê meriv jî jê hez neke. Tiştê herî normal ev e. Serok û birêvebirên Galatasarayê û hemû sporciyên wê kurdan wek diminên xwe dibînin, ne ji me hez dikin û ne jî ji taximên me.

Lê em ji wan hez dikin. Çimkî ji dijminê xwe hezkirin li ba kurdan hîn nebûye ibret û rûreşiyeke mezin.

Tirk çima diwêrin heqaretê li kurdan bikin?

Rojnameyên Tirkiyê Tercuman û Hurrîyetê, xebera li ser êrîşa balafirên artêşa tirk ya roja 1-ê gulanê ku li gor îdîaya serfermandariya tirk di êrîşê da ”150 gerrîla kuştine”, wek mizgîneke mezin dane xwendevanên xwe. Sernivîsa xebera Tercumanê wiha ye:

-150 xayinî bela xwe dît(150 haîn belasini bulduTercuman.4/5-08)Rojnameya Hurriyet jî ji Tercumanê kêmtir nemaye, wê jî di manşeta xwe da gotiye:

-Ma serê mar hat pelçiqandin?(Yilanin başi ezîldî mî?)
HPG-ê îdîayên artêşa tirk ku 150 gerîlla kuştine red kir û e vev yek wek beşekî şerê psîkolojîk bi nav kir. HPGê di beyana xwe da got, di êrîşê da 6 gerîlla şehîd ketine.

Rojnameya Hurrîyetê, li Tirkiyê rojnameya herî mezin e û Tercuman jî, ez tîraja wê nizanim lê ew jî rojnameyeke mezin e.

Ev herdu rojnameyên mezin dikanin bi rengekî hewqas vekirî û bêperwa, bêyî ku 20 milyon kurdî bi tiştekî bihesibînin, li hember kuştina zarokên kurdan ku xwedêgiravî ew jî hemwelatiyên Tirkiyê ne, bi van sernivîsên mişt kîn û nefret vê dijminatiya xwe ya nemirovî bidin der.

Erê em dizanin ku tu tirs û hesabekî van rojnameyan yê cezayî û huqûqî tuneye, ew dizanin ku ji alî dewletê ve tu zirar negihîje wan. Belovaciyê wê, dewlet dikane ji bo van sernivîsên nîjadperest wan xelat jî bike.

Bêguman li welatekî Ewrûpayê rojnameyekê tiştekî wiha binivîsanda ewê qiyamet rabûye, di heqê mesûlan da tavilê ewê doz vebûye. Lê di huqûqê dewleta tirk da cezayê heqaret û qetla kurdan tuneye.

Em hemû kurd bi viya dizanin. Jixwe tiştê ez dixwazim li ser rawestim jî ne ev e, ev qerekterê dewleta yê kemalîst û faşîst pir vekirî ye.

Lê li gel vê jî divê van rojnameyan ji civata kurd newêrîbûya vê dijminatiyê hewqasî bêperwa li hember kurdan bikin, bi kuştina zarokên wan kêfxweş û dilşa bibin.

Xwedêgiravî li Kurdistana Bakur 20 milyon kurd hene. Lê diyar e giraniya wan a aborî, siyasî û civakî bi qasî 20 hezar kesî jî tuneye. Heger hebûya, van herdu rojnameyan nikanîbûn li hember kurdan hewqasî vekirî djiminatiyê bikin.

Heger xwediyên van rojnameyan bizanîbûya ku piştî nivîsên wiha, bi milyonan kurd ewê rojnameyên wan nekirin, bi xwedî û şîrketên wan ra tîcaretê nekin, bi xwediyên van nivîsan û kesên wekî wan difikrin ra dostanî û hevaliyê nekin yanî bi kurtî, heger wan ji van kirinên xwe zirarên aborî, sosyal û siyasî bidîtana bêguman ewê tiştên wiha nenivîsandina.

Lê dema dibînin ku piraniya kurdan hîn dost û dijminên xwe ji hev nagerînin, hîn dikanin bi xwediyên van dîtinan ra tîcaretê û siyasetê bikin, loma jî mêrikan hebûna 20 kurdî bi pênc pereyan jî nahesibînin. Loma jî her babet heqaret û dijminatiyê bi hawakî bêperwa dikin.

Çimkî baş dizanin ku ewê ji kirinên xwe zirarê nebînin.

Û heta ku her kurd dijminatî û heqaretên wiha ji xwe ra neke derd û wek ku li hember şexsê wî hatibe kirin qebûl neke û li hember wan reaksiyonê nîşan nede dijmin ewê tim tiştên wiha bike.

Ji ber ku dema meriv ne tiştek be, dijmin jî meriv bi tiştekî nahesibîne.