Hevserokê BDP-ê Selahattîn Demîrtaş di bernameya televîzyoneke Tirkan da gotiye ew ê namzedên xwe yên serbixwe roja înê diyar bikin.
Demîrtaş di bernameyê da gotiye, ew ne partiya kurdan tenê ne, kesên ku ne kurd in û di tekoşîna demokrasiyê da keda wan heye, lê heta nuha nikanîbûne têkevin meclîsê, ewê ji van kesdan jî hinekan wek namzed nîşan bidin.
Mimkûn e ku di vê qonaxê da hewcedariya kurdan bi hevalbendiya hin çepên tirk yên paqij jî hebe.
Lê dibê ev yek rê li ber hevkariya kurdan negre. Hevkariya kurdan xwe bi xwe ji ya tirkan gelkî girîngtir e.
Loma jî dibê BDP, bi qasî ku girîngiyê dide hevakriya bi çepên tirk ra , dibê hewqasî jî girîngiyê bide hevkariya bi hêzên kurd ra jî û di vê hilbijartinê da miheqeq bi HAKPAR, KADEP û hêzên îslamî ra jî weke blokeke Kurdistanî here hilbijartinan.
Selahattin Demirtaş gotiye, bi namzedên serbixwe ewê ”prototîpa Tirkiyeyê” bibin Meclisê. Emê li hemberî cepheya dîndar û neteweperest bibin dengekî hevbeş.”
Demirtaş gotiye, ew dixwazin ji suryaniyan û ji hemû aliyên cuda û kesên xwedî fikirên cuda namzedan nîşan bidin.
Ez hêvî dikim ku ew berî her kesî kurd di nabêna xwe dali hev kin û BDP tiştê ji bo asûriyan û çepên tirk difikire ji bo partiyên kurdan jî bifikire û qebûl bike.
Di vê hilbijartinê da dibê kurd rayên xwe zêde bikin û li gorî hilbijartinên berê xurttir derkevin.
Ji hilbijartinan xurtderketina kurdan çareseriya meselê jî ewê hêsantir û nêztir bike.
05 april 2011
Kevok û rûvî
Hebû tunebû, rûviyek hebû. Rojekê rûvî pirr birçî bû, ji birçîna êdî dilê wî dixerbilî. Demekê fikirî, ji xwe ra got:
- Bi rûniştinê qismet nayê ber nigê meriv, dibê ez rabim ji xwe ra derkevim nêçîrê, li qûtekî, qismetekî bigerim.
Wiha got û bi rê ket. Pir çû hindik çû, gihîşt ber zinarekî. Mêze kir wa ye çend kevok li ser zinêr veniştine û qebeqeba wan dixwînin.
Kêfa wî hat, tama devê xwe xweş kir, bi qeliz, hêdî hêdî xwe nêzî wan kir û ji nişka ve xwe çindî ser kevokekê kir û kevok girt.
Kevoka reben carê hew mêze kir ku tew di devê rûvî da ye.
Kevokê dest pê kir li ber rûvî geriya, xwe avêt bextê wî, got rûvî ez guneh im, min nexwe.
Lê rûvî guh neda rica û gotinên kevokê, got na, ezê te bixwim.
Kevokê baş fêm kir bi libergerê, bi ricê dilê rûvî nerm nabe, lê nayê rahmê, ewê wê bixwe. Lema jî ji rûvî ra got:
- Birakê rûvî, vaye te ez girtime û tu yê hey min bixwî. Lê belê berî ku tu min bixwî, ez dixwazim bizanibim gelo tu ji kîjan eşîrê yî, navê eşîra te çi ye? Daxwaza min a berî mirinê ji te ev e.
Rûvî di dilê xwe got, çi pê ve heye, hema ezê navê eşîra xwe bibêjim û bira bizanibe ez ji kîjan eşîrê me.
Rûvî got:
-Ez î Bayikî me.
Dema got “ez î bayikî me”, devê wî hirinekê ji hev çû û kevokê got pirt û firiya, bi hewa ket, çû li ser darekê venişt.
Rûvî şeqizî, li kevoka li ser darê nêrî, jê ra got:
- Heger min zanîbûya ewê wiha bibe, minê diranên xwe di hev da biqirçandana û bigota:
- Ez î Qerrregêçî me, Qerrregêçî...
Kevok li ser darê pê keniya û got pirt û bi hewa ket...
- Bi rûniştinê qismet nayê ber nigê meriv, dibê ez rabim ji xwe ra derkevim nêçîrê, li qûtekî, qismetekî bigerim.
Wiha got û bi rê ket. Pir çû hindik çû, gihîşt ber zinarekî. Mêze kir wa ye çend kevok li ser zinêr veniştine û qebeqeba wan dixwînin.
Kêfa wî hat, tama devê xwe xweş kir, bi qeliz, hêdî hêdî xwe nêzî wan kir û ji nişka ve xwe çindî ser kevokekê kir û kevok girt.
Kevoka reben carê hew mêze kir ku tew di devê rûvî da ye.
Kevokê dest pê kir li ber rûvî geriya, xwe avêt bextê wî, got rûvî ez guneh im, min nexwe.
Lê rûvî guh neda rica û gotinên kevokê, got na, ezê te bixwim.
Kevokê baş fêm kir bi libergerê, bi ricê dilê rûvî nerm nabe, lê nayê rahmê, ewê wê bixwe. Lema jî ji rûvî ra got:
- Birakê rûvî, vaye te ez girtime û tu yê hey min bixwî. Lê belê berî ku tu min bixwî, ez dixwazim bizanibim gelo tu ji kîjan eşîrê yî, navê eşîra te çi ye? Daxwaza min a berî mirinê ji te ev e.
Rûvî di dilê xwe got, çi pê ve heye, hema ezê navê eşîra xwe bibêjim û bira bizanibe ez ji kîjan eşîrê me.
Rûvî got:
-Ez î Bayikî me.
Dema got “ez î bayikî me”, devê wî hirinekê ji hev çû û kevokê got pirt û firiya, bi hewa ket, çû li ser darekê venişt.
Rûvî şeqizî, li kevoka li ser darê nêrî, jê ra got:
- Heger min zanîbûya ewê wiha bibe, minê diranên xwe di hev da biqirçandana û bigota:
- Ez î Qerrregêçî me, Qerrregêçî...
Kevok li ser darê pê keniya û got pirt û bi hewa ket...
04 april 2011
Helwesta Selahattin Demirtaş dîrokî ye
Sê roj berê hevserokê BDP-ê Selahattin Demirtaş, daxwaznameyek da Muduriyeta Perwerdeyî ya Millî ji bo ku qîza wî Delal ku diçe sinifa yekê, ji sîrûda "Andimizê" azad bibe.
Piştî eşkerebûna vê helwesta Demirtaş,, çapemeniya tirk li ser bûyerê pir sekinî. Demirtaş di beyana xwe da got, gotinên sirûdê gotinên nîjadperest in û hger ev gotin bi kurdî jî werin gotin ewê li dij be û nehêle keça wî wê bixwîne.
Ev helwesta Demirtaş hêdî hêdî di nava kurdan û hin tirkan da jî belav dibe û piştgiryê dibîne.
Nivîskarê rojnameya Sabahê Engîn Ardiç jî di nivîsa xwe ya do dagot ev sirûd(marş) ”nîjadperest e, faşîst” e.
Ardiç, di nivîsa xwe da pirsiye, gotiye, ”tirk rast e û karkir e, ê ma qey kurd xwar û tembel e?
Bi rastî jî Demirtaş bi vê helwesta xwe gaveke pir di cîda û dîrokî avêt û dibê hemû kurd jî eynî helwestê nîşan bidin û nehêlin zarokên wan vê sirûda nîjadperest û faşîd her sibe dubare bikin.
Wek Ardiç jî gotiye, li welatekî normal ne mimkûn e ku her sibe bi zarokên biçûk sond were xwarin, sirûdên nîjadperest pê were gotin.
Li welatekî normal, kes bi sondên ”ez fransizim, rastgom e, karkir im” fexir nabe.
Di vê sîstema perwedeya nîjadperest da bi darê zorê her sibe zarokan mecbûr dikink ku bibêjin, ”bira hebûna min fedayî hebûna Tirkiyê be”.
Ev dîtineke faîşst e. Li tu wekatekî pêşketî, medenî ne mimkûn e ku tu kes sondeke wiha di dibistanan da bi zarokên xwe bidin xwarin.
Vana fikrên dema Musolînî û Hîtler e.
Esas sîstema Tirkiyê ya perwerdeyê li ser asasê felsefe û îdeolojiyeke nîjadperest û faşîst ava bûye.
Û armanca vê îdeolojiya faşst jî helandina zarokên kurda ye, dixwazin bi darê zorê, bi sondên wiha nîjadperest mejiyên zarokên kurdan bişon, ji koka wan û kultur û zimanê wan dûr bixin û bikin tirk.
Û ne sîstema perwerdeyê tenê, di hemû qanûnan da ev felsefe û îdeolojiya faşîst esas e.
Hertişt li gorî fê îdeolojiya faşîst ya ku înkar û îmha kurdan ji xwe ra kiriye armanca esasî hatiye çêkirin.
Loma jî dibê kurd êdî bere bere li dijî van qanûnên faşîst derkevin û wan qebûl nekin, di platformên mavnetewî da li Tirkiyê gilî bikin.
Kurd van qanûn, sond û sirûdên nîjadperest û faşîst bibin kîjan dadgeha navnetewî ewê Tirkiyê mahkûm bikin.
Ji bo Temirtaş ev gava dîrokî avêt û êdî nahêle ku keça wî her sibe vê sonda faşîs bixwe ez wî pîroz dikim.
Piştî eşkerebûna vê helwesta Demirtaş,, çapemeniya tirk li ser bûyerê pir sekinî. Demirtaş di beyana xwe da got, gotinên sirûdê gotinên nîjadperest in û hger ev gotin bi kurdî jî werin gotin ewê li dij be û nehêle keça wî wê bixwîne.
Ev helwesta Demirtaş hêdî hêdî di nava kurdan û hin tirkan da jî belav dibe û piştgiryê dibîne.
Nivîskarê rojnameya Sabahê Engîn Ardiç jî di nivîsa xwe ya do dagot ev sirûd(marş) ”nîjadperest e, faşîst” e.
Ardiç, di nivîsa xwe da pirsiye, gotiye, ”tirk rast e û karkir e, ê ma qey kurd xwar û tembel e?
Bi rastî jî Demirtaş bi vê helwesta xwe gaveke pir di cîda û dîrokî avêt û dibê hemû kurd jî eynî helwestê nîşan bidin û nehêlin zarokên wan vê sirûda nîjadperest û faşîd her sibe dubare bikin.
Wek Ardiç jî gotiye, li welatekî normal ne mimkûn e ku her sibe bi zarokên biçûk sond were xwarin, sirûdên nîjadperest pê were gotin.
Li welatekî normal, kes bi sondên ”ez fransizim, rastgom e, karkir im” fexir nabe.
Di vê sîstema perwedeya nîjadperest da bi darê zorê her sibe zarokan mecbûr dikink ku bibêjin, ”bira hebûna min fedayî hebûna Tirkiyê be”.
Ev dîtineke faîşst e. Li tu wekatekî pêşketî, medenî ne mimkûn e ku tu kes sondeke wiha di dibistanan da bi zarokên xwe bidin xwarin.
Vana fikrên dema Musolînî û Hîtler e.
Esas sîstema Tirkiyê ya perwerdeyê li ser asasê felsefe û îdeolojiyeke nîjadperest û faşîst ava bûye.
Û armanca vê îdeolojiya faşst jî helandina zarokên kurda ye, dixwazin bi darê zorê, bi sondên wiha nîjadperest mejiyên zarokên kurdan bişon, ji koka wan û kultur û zimanê wan dûr bixin û bikin tirk.
Û ne sîstema perwerdeyê tenê, di hemû qanûnan da ev felsefe û îdeolojiya faşîst esas e.
Hertişt li gorî fê îdeolojiya faşîst ya ku înkar û îmha kurdan ji xwe ra kiriye armanca esasî hatiye çêkirin.
Loma jî dibê kurd êdî bere bere li dijî van qanûnên faşîst derkevin û wan qebûl nekin, di platformên mavnetewî da li Tirkiyê gilî bikin.
Kurd van qanûn, sond û sirûdên nîjadperest û faşîst bibin kîjan dadgeha navnetewî ewê Tirkiyê mahkûm bikin.
Ji bo Temirtaş ev gava dîrokî avêt û êdî nahêle ku keça wî her sibe vê sonda faşîs bixwe ez wî pîroz dikim.
Nêçîrvan û qertel
Dibêjin hebû tunebû, nêçîrvanek hebû. Rojekê qertelekî gelkî mezin ket feqa wî. Dilê wî bi qertel şewitî, rabû ew ji feqê derxist, kir himêza xwe, hinekî pê şa bû û dûra jî jê ra got:
- Ey şahê asîmanan! Tu teyrekî gelkî mezin û xurt î. Pir heyf e ku tu dawiya jiyana xwe wek şalûl û bilbilan di qefeseke biçûk da biborînî. Gerek tu li asîmanan, di ser çiya û baniyan ra tim bilind bifirî. Dibê tu tim azad û serbixwe bî û tu carî nekevî qefesan.
Dûra jî nigên qertel ji xafikê derxist û berda.
Qertel li hember vê çêyî û camêriya nêçîrvan him şaş ma û him jî gelkî kêfxweş bû. Dema ji nav lepên nêçîrvan rizgar bû, wek tîreke ji kevên bipengize, got guj û bi hewa ket û bilind bû û bilind bû, heta ku ji ber çavên nêçîrvan wenda bû.
Çend roj di ser vê bûyerê ra derbas bûn, nêçîrvan rojekê dîsa çû nêçîrê. Gelkî geriya lê tu nêçîr nekir. Bi hawakî ji hal da ketî çû xwe li ber siya pangekî (dîwarekî xerabe) dirêj kir; ji bo ku hinekî westa xwe bigre.
Ji ber ku pir westiyabû, piştî demeke kin di xew ra çû.
Ji nişka ve qertel got guj û xwe bera ser da û kumê wî ji serî revand. Nêçîrvan bi xofeke mezin ji xew hol bû.
Bala xwe dayê kumê wî di nav nikilên qertel da ye û qertel bi hewa dikeve. Nêçîrvan bi hawakî matmayî ji xwe ra got:
- Ev çi ecêb e? Ma tiştê wiha jî dibe? Û dûra jî ji ciyê xwe hol bû û da pê qertel. Bi hêrs û bi qîrîn ban qertel kir, jê ra got:
- Zû kumê min bide min, teyrê nankor û bêwefa! Çima ez te berdim, çima nuha jî tu li min wiha bikî? Qey ev jî heqê çêyiya min e?
Qertel, jê çend mîtroyan wê da firiya û kumê wî bera erdê da û ew jî li kêlek kum venişt, li dora kum xwe vir da û wê da hol kir. Fena ku dixwaze kêfa xwe bi nêçîrvan bîne.
Nêçîrvan bi hêrs ji ciyê xwe rabû, çû rahîşt kumê xwe. Kum carê, du caran daweşand û dû ra da serê xwe û bi qahreke mezin dîsa berê xwe da dewsa xwe, ber wî dîwarê li ber raketibû.
Lê hîn çend gav neavêtibûn, hew carê dît ku ji nişka ve xurrînî bi dîwêr ket, dîwar bi ser hev da hedimî.
Nêçîrvên, li hemberî tiştê dît şaş ma, berê bala xwe da dîwarê hilweşiyayî û dû ra jî da qertel û got:
-Şahê hemû teyr û tuyan, te ez ji mirinê xelas kirim! Mala te ava! Û ezê tu carî vê çêyiya te ji bîr nekim.
Xwest çend gotinên din jî ji qertel ra bibêje, lê qertel ji zû da bi hewa ketibû û dîsa wek her tim bilind, bilind difiriya....
- Ey şahê asîmanan! Tu teyrekî gelkî mezin û xurt î. Pir heyf e ku tu dawiya jiyana xwe wek şalûl û bilbilan di qefeseke biçûk da biborînî. Gerek tu li asîmanan, di ser çiya û baniyan ra tim bilind bifirî. Dibê tu tim azad û serbixwe bî û tu carî nekevî qefesan.
Dûra jî nigên qertel ji xafikê derxist û berda.
Qertel li hember vê çêyî û camêriya nêçîrvan him şaş ma û him jî gelkî kêfxweş bû. Dema ji nav lepên nêçîrvan rizgar bû, wek tîreke ji kevên bipengize, got guj û bi hewa ket û bilind bû û bilind bû, heta ku ji ber çavên nêçîrvan wenda bû.
Çend roj di ser vê bûyerê ra derbas bûn, nêçîrvan rojekê dîsa çû nêçîrê. Gelkî geriya lê tu nêçîr nekir. Bi hawakî ji hal da ketî çû xwe li ber siya pangekî (dîwarekî xerabe) dirêj kir; ji bo ku hinekî westa xwe bigre.
Ji ber ku pir westiyabû, piştî demeke kin di xew ra çû.
Ji nişka ve qertel got guj û xwe bera ser da û kumê wî ji serî revand. Nêçîrvan bi xofeke mezin ji xew hol bû.
Bala xwe dayê kumê wî di nav nikilên qertel da ye û qertel bi hewa dikeve. Nêçîrvan bi hawakî matmayî ji xwe ra got:
- Ev çi ecêb e? Ma tiştê wiha jî dibe? Û dûra jî ji ciyê xwe hol bû û da pê qertel. Bi hêrs û bi qîrîn ban qertel kir, jê ra got:
- Zû kumê min bide min, teyrê nankor û bêwefa! Çima ez te berdim, çima nuha jî tu li min wiha bikî? Qey ev jî heqê çêyiya min e?
Qertel, jê çend mîtroyan wê da firiya û kumê wî bera erdê da û ew jî li kêlek kum venişt, li dora kum xwe vir da û wê da hol kir. Fena ku dixwaze kêfa xwe bi nêçîrvan bîne.
Nêçîrvan bi hêrs ji ciyê xwe rabû, çû rahîşt kumê xwe. Kum carê, du caran daweşand û dû ra da serê xwe û bi qahreke mezin dîsa berê xwe da dewsa xwe, ber wî dîwarê li ber raketibû.
Lê hîn çend gav neavêtibûn, hew carê dît ku ji nişka ve xurrînî bi dîwêr ket, dîwar bi ser hev da hedimî.
Nêçîrvên, li hemberî tiştê dît şaş ma, berê bala xwe da dîwarê hilweşiyayî û dû ra jî da qertel û got:
-Şahê hemû teyr û tuyan, te ez ji mirinê xelas kirim! Mala te ava! Û ezê tu carî vê çêyiya te ji bîr nekim.
Xwest çend gotinên din jî ji qertel ra bibêje, lê qertel ji zû da bi hewa ketibû û dîsa wek her tim bilind, bilind difiriya....
03 april 2011
Cehalet meriv cesûr û zimandirêj dike !
Serokwezîrî Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan bi rastî jî merivekî pir întresant e û pir ”cesûr” e.
Merivekî hewqasî înteresant û ”cesûr” e ku zanibe nizanibe, karê wî be ne karê wî be diwêre xwe tevî hertiştî, li ser her meselê xwe zane û xwedî gotin bibîne….
Piştî erdheja Japonyayê û felaketa sentralên nukleer yên Fukushimayê li hemû welatên xwedî sentralên nukleer minaqeşeyên pir cidî dest pê kirin. Siyasetmedarên welatên xwediyê vê enerjiyê bi alim û zanayan xwe ra bi rengekî pir cidî li ser tahlûkeyên vê enerjiyê radiwestin û li hin riyên din digerin…
Ji ber ku bi teqîna van sentralên nukleer felaketên pir mezin dikanin werin meydanê, tesîra wan dikane bi sedsalan dom bike, xweza û însan dikane rûbirûyî felaketên pir mezin bibin.
Loma jî welatên xwedî sentralên nukleer piştî felaketa Chernobil û nuha jî ya Fukushimayê êdî ji vê enerjiyê pir ditirsin û dixwazin dev jê berdin.
Lê ji bo serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, kesên ku qala tahlûkebûna vê enerjiyê dikin ne biaqil in, kesên dîn û dijminê Tirkiyê ne.
Li ser balkişandinên ev enerjî yanî sentralên nukleer tahlûkeye, dibê meriv li hin riyên din bigere, Erdogan, henekê xwe bi xwediyên van dîtinan dike û çend numûneyên pir dîrokî û pir ilmî dide, dibêje:
”Ma tahlûke heye? Helbet heye. Dikane biteqe. Nuha ji ber ku tahlûkeya(rîska) wê ya teqînê heye, ma emê tupgazê(LPG) bikar neynin?
Ji ber ku tahlûke heye, ma emê li erebê siwar nebin?
Ji ber ku tahlûkeye, ma emê di ser Pira Stenbolê ya Boxazê ra derbas nebin?
Te dît dikane kindir biqetin, ma emê derbas nebin? Di dema erdhejê da ben dikanin biqetin. Ma emê ji ser derbas nebin?
A hûn ji xwediyên vê zihniyetê bipirsin, dibê hûn ji ser Pira Boxazê ya Stenbolê derbas nebin.
Em di binê Boxazê da riya tupê çêdikin, sîstema bi rayan çêdikin, ma emê ji wir derbas nebin? Di wê da jî tahlûke heye, meriv dikane bêhewa bimîne û bifetise.
Yên li hemberî enerjiya nukleer derdikevin, ma ji ber ku tahlûkeya radyosanê heye komputerê bikar naynin? Ma li telewîzyonê temaşe nakin?”
Belê, xwediyê van gotinan serokwezîrê Tirkiyê ye, welatekî îdare dike.
Û ji ber ku van numûneyên xwe(siwarbûna erebê, bikar anîna gazê, komputerê û temaşekirina telewîzyonê)nuha xwe serkeftî, pir biaqil û zîrek dibîne.
Li welatekî Ewrûpayê kîjan serokwezîrî ev numûneyên jorîn bidana, yanî tahlûkeya sentralên nukleer bi tahlûkeya qeza erebeyekê, teqîne tupeke gazê, temaşekirina telewîzyonê û ketina pirekê ve miqayese bikira, dînên tîmarxaneyan jî ewê pê bikeniyana, her kesî ewê tinazê pê xwe bikira û ev gotinên wî ewê bi rojan ji di mediayê da bibûya mijara pêkenînê.
Lê diyar e li Tirkiyê dîtinên wiha sivik û beredayî pere dikin.
Camêr weke qebedayiyekî cesûr dipeyive, dibêje yanî çi, ji ber ku tahlûke heye, ma emê li erebeyê siwar nebin, ma emê di ser pirayekê ra derbas nabin, ma emê di mitbaxa xwe da gazê bikar neynin?
Yanî tahlûkeya van jî bi qasî ya Fukushimayê ye…
Cehalet meriv cesûr û zimnadirêj dike…
Merivekî hewqasî înteresant û ”cesûr” e ku zanibe nizanibe, karê wî be ne karê wî be diwêre xwe tevî hertiştî, li ser her meselê xwe zane û xwedî gotin bibîne….
Piştî erdheja Japonyayê û felaketa sentralên nukleer yên Fukushimayê li hemû welatên xwedî sentralên nukleer minaqeşeyên pir cidî dest pê kirin. Siyasetmedarên welatên xwediyê vê enerjiyê bi alim û zanayan xwe ra bi rengekî pir cidî li ser tahlûkeyên vê enerjiyê radiwestin û li hin riyên din digerin…
Ji ber ku bi teqîna van sentralên nukleer felaketên pir mezin dikanin werin meydanê, tesîra wan dikane bi sedsalan dom bike, xweza û însan dikane rûbirûyî felaketên pir mezin bibin.
Loma jî welatên xwedî sentralên nukleer piştî felaketa Chernobil û nuha jî ya Fukushimayê êdî ji vê enerjiyê pir ditirsin û dixwazin dev jê berdin.
Lê ji bo serokwezîrê Tirkiyê Erdogan, kesên ku qala tahlûkebûna vê enerjiyê dikin ne biaqil in, kesên dîn û dijminê Tirkiyê ne.
Li ser balkişandinên ev enerjî yanî sentralên nukleer tahlûkeye, dibê meriv li hin riyên din bigere, Erdogan, henekê xwe bi xwediyên van dîtinan dike û çend numûneyên pir dîrokî û pir ilmî dide, dibêje:
”Ma tahlûke heye? Helbet heye. Dikane biteqe. Nuha ji ber ku tahlûkeya(rîska) wê ya teqînê heye, ma emê tupgazê(LPG) bikar neynin?
Ji ber ku tahlûke heye, ma emê li erebê siwar nebin?
Ji ber ku tahlûkeye, ma emê di ser Pira Stenbolê ya Boxazê ra derbas nebin?
Te dît dikane kindir biqetin, ma emê derbas nebin? Di dema erdhejê da ben dikanin biqetin. Ma emê ji ser derbas nebin?
A hûn ji xwediyên vê zihniyetê bipirsin, dibê hûn ji ser Pira Boxazê ya Stenbolê derbas nebin.
Em di binê Boxazê da riya tupê çêdikin, sîstema bi rayan çêdikin, ma emê ji wir derbas nebin? Di wê da jî tahlûke heye, meriv dikane bêhewa bimîne û bifetise.
Yên li hemberî enerjiya nukleer derdikevin, ma ji ber ku tahlûkeya radyosanê heye komputerê bikar naynin? Ma li telewîzyonê temaşe nakin?”
Belê, xwediyê van gotinan serokwezîrê Tirkiyê ye, welatekî îdare dike.
Û ji ber ku van numûneyên xwe(siwarbûna erebê, bikar anîna gazê, komputerê û temaşekirina telewîzyonê)nuha xwe serkeftî, pir biaqil û zîrek dibîne.
Li welatekî Ewrûpayê kîjan serokwezîrî ev numûneyên jorîn bidana, yanî tahlûkeya sentralên nukleer bi tahlûkeya qeza erebeyekê, teqîne tupeke gazê, temaşekirina telewîzyonê û ketina pirekê ve miqayese bikira, dînên tîmarxaneyan jî ewê pê bikeniyana, her kesî ewê tinazê pê xwe bikira û ev gotinên wî ewê bi rojan ji di mediayê da bibûya mijara pêkenînê.
Lê diyar e li Tirkiyê dîtinên wiha sivik û beredayî pere dikin.
Camêr weke qebedayiyekî cesûr dipeyive, dibêje yanî çi, ji ber ku tahlûke heye, ma emê li erebeyê siwar nebin, ma emê di ser pirayekê ra derbas nabin, ma emê di mitbaxa xwe da gazê bikar neynin?
Yanî tahlûkeya van jî bi qasî ya Fukushimayê ye…
Cehalet meriv cesûr û zimnadirêj dike…
Karika biçûk û gurê bilûrvan
Hebû tubebû, karikeke biçûk hebû. Rojekê ji xwe ra dabû pey kerî û bi dilşadiyeke mezin hêdî hêdî diçêriya.
Hewqas bi kêf diçêriya, tew nizanîbû ku ji kerî maye û dinya tarî bûye.
Hew carê pê hay bû ku êdî şev e, kerî çûye û li wê çola xwedê ew bi tik û tena xwe ye.
Ji tirsa ruhê xwe dest bi kalînê kir, kaliya û kaliya. Lê di wê şeva tarî da ne dengê wê diçû derekê û ne jî kes dihat gazî û hawara wê.
Carê bala xwe dayê ku reşayiyeke dirêj bi qeliz û qerde qerde berbî wê va tê.
Ji xwe berê biziyabû, îcar gurûziyekê jî girt bedena wê û bi dengekî bilind qîriya, got:
- Haho gur! Haaho gur!
Û bi lez xwe ji çiyê bi çargavî bera jêr da.
Gur jî da dû wê.
Gur zanîbû pêşiya wê newal e, ewê nikanibe ji zinêr wêdetir here.
Karika biçûk dema zinarê li pêş xwe dît, fêm kir êdî xelasiya wê tuneye. Sawê ew girtibû û ji tirsa diricifî, lê dîsa jî sekinî û bi cesûriyeke mezin berê xwe bi gur da kir û jê re got:
- Apê gur, wa ye te ez girtim û ez baş zanim êdî filitandima min ji destê te tunye. Lê berî ku tu min bixwî, ez dixwazim ricayekê ji te bikim. Destûrê bide min, ez vê bîstika jiyana xwe ya mayî li gor kêfa dilê xwe bijîm.
Gur bi hêrs got:
- Zêde dirêj meke, daxwaza xwe zû bibêje!
Karika biçûk got:
- Tûtika şivanê me va ye di hustiyê min da ye. Berî ku tu min bixwî, ez dixwazim tu bi vê tûtikê ji min ra meqamekî xweş lêxî û ezê jî berî mirinê ji xwe ra têra dilê xwe lê guhdarî bikim û govendê li ber bigrim. Dûra min bixwe, jixwe ez nesîbê te me.
Gur hinekî fikirî, lê dûra got:
- Baş e, berî ez te bixum, ezê vê daxwaza te bi cî bînim.
Û rabû tûtik ji hustiyê karikê derxist û wek bilûrvanekî rastîn pif kirê. Wî pifî tûtikê kir û karikê jî govend li ber girt.
Şev reş wek qitranê bû û herder bêdeng bû. Di vê bêdengiya şevê da dengê tûtikê li herderê hat bihîstin, di newala jêrî çiyê da olan da. Dengê tûtikê çû şivên jî. Şivan şaş ma, ji xwe ra got:
- Gelo ev kî ye, vê şeva nîvê şevê tûtikê lê dixe? Dibe ku dizê karika min be, tûtika wê ji hustu derxistiye û pif dikê.
Şivên kûçikên xwe giş dan dû xwe û bi lez û bez berê xwe da aliyê dengê tûtikê…
Kûçik wek birûskê diçûn, di nav çend deqîqeyan da nêzikî li gur û karikê kirin. Kûçikan dema bîna (bêhn) gur girtin, tew har bûn, gişan bi hev ra dest bi ewtînê kirin, di wê şeva tarî û bêdeng da ewte-ewta wan dinya xera kir.
Gur bala xwe dayê kûçik nêzîkayiyê lê dikin. Ji xwe ra got:
-Heger kûçik xwe bigihînin min, ewê min li hewa dabarînin, ya baş ew ez birevim û ruhê xwe xelas bikim.
Û tûtik avêt erdê û baz da.
Şivan hat bala xwe dayê tûtika wî li erdê ye û karika wî jî di nav nefel û gîhê da hîn sax e û direqese.
Karika biçûk bi henûnî rakir, kir himêza xwe û tûtika wê jî dîsa kir hustu û dûra jî bi dilşadiyeke mezin berê xwe da mala xwe…
Hewqas bi kêf diçêriya, tew nizanîbû ku ji kerî maye û dinya tarî bûye.
Hew carê pê hay bû ku êdî şev e, kerî çûye û li wê çola xwedê ew bi tik û tena xwe ye.
Ji tirsa ruhê xwe dest bi kalînê kir, kaliya û kaliya. Lê di wê şeva tarî da ne dengê wê diçû derekê û ne jî kes dihat gazî û hawara wê.
Carê bala xwe dayê ku reşayiyeke dirêj bi qeliz û qerde qerde berbî wê va tê.
Ji xwe berê biziyabû, îcar gurûziyekê jî girt bedena wê û bi dengekî bilind qîriya, got:
- Haho gur! Haaho gur!
Û bi lez xwe ji çiyê bi çargavî bera jêr da.
Gur jî da dû wê.
Gur zanîbû pêşiya wê newal e, ewê nikanibe ji zinêr wêdetir here.
Karika biçûk dema zinarê li pêş xwe dît, fêm kir êdî xelasiya wê tuneye. Sawê ew girtibû û ji tirsa diricifî, lê dîsa jî sekinî û bi cesûriyeke mezin berê xwe bi gur da kir û jê re got:
- Apê gur, wa ye te ez girtim û ez baş zanim êdî filitandima min ji destê te tunye. Lê berî ku tu min bixwî, ez dixwazim ricayekê ji te bikim. Destûrê bide min, ez vê bîstika jiyana xwe ya mayî li gor kêfa dilê xwe bijîm.
Gur bi hêrs got:
- Zêde dirêj meke, daxwaza xwe zû bibêje!
Karika biçûk got:
- Tûtika şivanê me va ye di hustiyê min da ye. Berî ku tu min bixwî, ez dixwazim tu bi vê tûtikê ji min ra meqamekî xweş lêxî û ezê jî berî mirinê ji xwe ra têra dilê xwe lê guhdarî bikim û govendê li ber bigrim. Dûra min bixwe, jixwe ez nesîbê te me.
Gur hinekî fikirî, lê dûra got:
- Baş e, berî ez te bixum, ezê vê daxwaza te bi cî bînim.
Û rabû tûtik ji hustiyê karikê derxist û wek bilûrvanekî rastîn pif kirê. Wî pifî tûtikê kir û karikê jî govend li ber girt.
Şev reş wek qitranê bû û herder bêdeng bû. Di vê bêdengiya şevê da dengê tûtikê li herderê hat bihîstin, di newala jêrî çiyê da olan da. Dengê tûtikê çû şivên jî. Şivan şaş ma, ji xwe ra got:
- Gelo ev kî ye, vê şeva nîvê şevê tûtikê lê dixe? Dibe ku dizê karika min be, tûtika wê ji hustu derxistiye û pif dikê.
Şivên kûçikên xwe giş dan dû xwe û bi lez û bez berê xwe da aliyê dengê tûtikê…
Kûçik wek birûskê diçûn, di nav çend deqîqeyan da nêzikî li gur û karikê kirin. Kûçikan dema bîna (bêhn) gur girtin, tew har bûn, gişan bi hev ra dest bi ewtînê kirin, di wê şeva tarî û bêdeng da ewte-ewta wan dinya xera kir.
Gur bala xwe dayê kûçik nêzîkayiyê lê dikin. Ji xwe ra got:
-Heger kûçik xwe bigihînin min, ewê min li hewa dabarînin, ya baş ew ez birevim û ruhê xwe xelas bikim.
Û tûtik avêt erdê û baz da.
Şivan hat bala xwe dayê tûtika wî li erdê ye û karika wî jî di nav nefel û gîhê da hîn sax e û direqese.
Karika biçûk bi henûnî rakir, kir himêza xwe û tûtika wê jî dîsa kir hustu û dûra jî bi dilşadiyeke mezin berê xwe da mala xwe…
02 april 2011
Xwezî min TEVKURD di vî halî da nedîta
Ji nivîsa Îbrahîm Guclu ya di malpera Rizgariyê da em fêr dibin ku TEVKURD li ber belavbûnê ye.
Kongreya TEVKURD-ê ya îstîsnaî di 26-ê adarê da ji bo fesihkirinê civiyaye, lê ji ber ku piranî çênebûye biryara belavkirina TEVKURD-ê maye civîneke din.
Di kongreyê da ji bo fesihkirina TEVKURD-ê . dengdan çêbûye. Nozde (19) nûneran gotiye “erê”, 13 nûneran gotiye “na” û 10 nûner jî bêdeng mane. Lê ji bo ku li gorî destûra TEVKURD-ê piraniya dengan di kongreyê da amade nebûne loma jî biryar hatiye girtin ku TEVKURD xebata xwe bide rawestandin û navenda xwe tasfiye bike.,
Lê pênç kes li ser navê TEVKURD-ê bên hilbijartin û ew kes ji bo fesihkirinê kongereyeke din çêbikin û di wê kongreyê da TEVKURD-ê fesih bikin.
Wek şexs ez pir li ber vê xeberê ketimn û pê dilşikestî bûm. Xwezî 110 nûnerên TEVKURD-ê mecbûrî biryareke wiha nebûna, TEVKURD neaniyana vê nuxteyê.
TEVKURD, weke platfortmeke ronakbîrî jî bima bi dîtina min ji fesihkirinê gelkî baştir bû. TEVKURD-ê di jiyana xwe ya 4 salan da gelek nirx û hêjayiyên girîng li tevgera kurd ya netewî zêde kir, cesareteke medenî di nava siysetmedar û ronakbîrên kurd da belav kir. Di warê qedexeya li ser navê Kurdistanê û daxwaza Kurdistaneke serbixwe da roleke pir hêja û girîng lîst û di van waran hin tabû şikandin.
Ji civateke weke ya me da ku dost û hevalbendên dijmin pir in, hebûna platformeke, hêzeke ku cihêbûnê, veqetandinê dixwaze ya jî parastina Kurdistaneke serbixwe weke mafekî kurdan yê demokratîk û rewa dibîne gelkî girîng bû, loma jî min pir dixwest ku TEVKURD bijiya û belav nebûya.
Lê wa ye nebû û temenê wê jî pir kin ajot.
Îcar TEVKURD çima hat vê nuxteyê, sûc û berpirsiyariya kê di vê netîceyê da çi ye, ji ber ku ez ne di nav da bûm ez nizanim.
Lê li gel vê jî bi dîtina min hemû endamên TEVKURD-ê berpirsiyarê vê netîceyê ne. Miheqeq berpirsiyariya hinekan pir û ya hinekan jî hindik e, lê ev yek necîyê naguhere. Netîce 110 robakbîr û siyasetmedarên kurd piştî xebateke 9-10 salan nikanîbûn platformeke netewî ava bikin û tiştê avakirin jî bidin domandin.
Diyar e dilpakî, daxwaz, hebûna hedefên miştereke têr nakin, bînfirehî, esnekî û ya ji van jî girîngtir zîrekiya siyasî jî lazim e.
Siyaset ji ilim bêtir sinet e, dibê meriv weke sinetkar tiştekî bixuliqîne, dema meriv nexuliqand maneya xwe ew e ku meriv ne senetkar e, ne hoste ye, hîn şagirt e.
Şagirt, carnan xwe li karê hosteyan rakişînin jî di dawiyê da nikanin berhemekê bînin meydanê, malzemeyê destê xwe heram dikin û karê xwe nîvçe dihêlin…
Kongreya TEVKURD-ê ya îstîsnaî di 26-ê adarê da ji bo fesihkirinê civiyaye, lê ji ber ku piranî çênebûye biryara belavkirina TEVKURD-ê maye civîneke din.
Di kongreyê da ji bo fesihkirina TEVKURD-ê . dengdan çêbûye. Nozde (19) nûneran gotiye “erê”, 13 nûneran gotiye “na” û 10 nûner jî bêdeng mane. Lê ji bo ku li gorî destûra TEVKURD-ê piraniya dengan di kongreyê da amade nebûne loma jî biryar hatiye girtin ku TEVKURD xebata xwe bide rawestandin û navenda xwe tasfiye bike.,
Lê pênç kes li ser navê TEVKURD-ê bên hilbijartin û ew kes ji bo fesihkirinê kongereyeke din çêbikin û di wê kongreyê da TEVKURD-ê fesih bikin.
Wek şexs ez pir li ber vê xeberê ketimn û pê dilşikestî bûm. Xwezî 110 nûnerên TEVKURD-ê mecbûrî biryareke wiha nebûna, TEVKURD neaniyana vê nuxteyê.
TEVKURD, weke platfortmeke ronakbîrî jî bima bi dîtina min ji fesihkirinê gelkî baştir bû. TEVKURD-ê di jiyana xwe ya 4 salan da gelek nirx û hêjayiyên girîng li tevgera kurd ya netewî zêde kir, cesareteke medenî di nava siysetmedar û ronakbîrên kurd da belav kir. Di warê qedexeya li ser navê Kurdistanê û daxwaza Kurdistaneke serbixwe da roleke pir hêja û girîng lîst û di van waran hin tabû şikandin.
Ji civateke weke ya me da ku dost û hevalbendên dijmin pir in, hebûna platformeke, hêzeke ku cihêbûnê, veqetandinê dixwaze ya jî parastina Kurdistaneke serbixwe weke mafekî kurdan yê demokratîk û rewa dibîne gelkî girîng bû, loma jî min pir dixwest ku TEVKURD bijiya û belav nebûya.
Lê wa ye nebû û temenê wê jî pir kin ajot.
Îcar TEVKURD çima hat vê nuxteyê, sûc û berpirsiyariya kê di vê netîceyê da çi ye, ji ber ku ez ne di nav da bûm ez nizanim.
Lê li gel vê jî bi dîtina min hemû endamên TEVKURD-ê berpirsiyarê vê netîceyê ne. Miheqeq berpirsiyariya hinekan pir û ya hinekan jî hindik e, lê ev yek necîyê naguhere. Netîce 110 robakbîr û siyasetmedarên kurd piştî xebateke 9-10 salan nikanîbûn platformeke netewî ava bikin û tiştê avakirin jî bidin domandin.
Diyar e dilpakî, daxwaz, hebûna hedefên miştereke têr nakin, bînfirehî, esnekî û ya ji van jî girîngtir zîrekiya siyasî jî lazim e.
Siyaset ji ilim bêtir sinet e, dibê meriv weke sinetkar tiştekî bixuliqîne, dema meriv nexuliqand maneya xwe ew e ku meriv ne senetkar e, ne hoste ye, hîn şagirt e.
Şagirt, carnan xwe li karê hosteyan rakişînin jî di dawiyê da nikanin berhemekê bînin meydanê, malzemeyê destê xwe heram dikin û karê xwe nîvçe dihêlin…
Kesên kurdperwer dibê ne li dijî tifaqa kurdan bin
Fehîm Işik, xebera li ser tifaqa di nabêna kurdên bakur da ji Netkurdê girtiye û di facebooka xwe da weşandiye û gotiye ”Hêvîdar im wê bi serkeve... Wê çi astengî dernekeve...”
Lê yekî bi navê Kenan Hazar û hinekên din li dijî vê tifaqê derketine û gotine, dibê BDP bi van partî û hêzan ra tifaqê neke, "çimkî ev partî ne kurd in, dijmin in, ne birayê me ne, Mesûd Barzanî ne birayê me ye û gelek tiştên wiha."
Hinekan jî gotiye, tifaqeke wiha ewê "bi kêrî" BDP-ê neyê, naveroka vê tifaqê pûç e, ji ber ku ev hêz hemû li dijî PKK-ê ne, loma jî heta ku ew dîtinên xwe yên derbarê PKK-ê da neguherin dibê BDP bi wan ra tifaqê neke
Yanî li gor dîtina vî camêrî, berî tifaqê dibê hemû hêz xwe rexne bikin, herin ba BDP-ê û jê ra bibêjin ew şaş bûne û ji nuha û pê va êdî ew li dijî PKK-ê tiştekî negatîf nabêjin.
Li hemberî dîtinên wiha totalîter aqilê meriv disekine, tu dibêjî belkî ev tifaq ji bo yekîtiyê ye, van hêzan dikin werin bibin serokên BDP.ê.
Ji bo van kesên ku tifaqa di nabêna kurdan da çewt dibînin ez dixwazim numûneyekê ji Şerê Cîhanê yê Duyem bidim.
Churcill serokwezîrê Îngilîstanê û merivekî li dijî komînîzmê bû.
Roosevellt, serokê Emerîkayê bû û ew jî merivekî dîndar û li dijî îdeolojiya çep û komunîzmê bû.
Stalîn jî merivekî komînîst û serokê dewleteke sosyalîst bû û dixwest Îngilîstanê û Emerîkayê û hemû dewletên kapîtalîst hilweşîne û di dewsa wan da sîstemeke sosyalîst ava bike.
Lê ev hersê serokên ku dîtinên wan û înteresên wan hewqasî li dijî hev bûn, dîsa jî di sala 1945-an da di Konferansa Yaltayê da li dijî Hîtler tifaq çêkirin û bi hev ra li dijî cepheya Hîtler şer kirin.
Lê hinek kurdên me, tifaqa kurdên ku dîtin û hedefên wan hema hema sedîsed weke hev in rast nabînin û dibêjin li dijî partiyên tirk gerek hevkarî û tifaqê nekin.
Ma qey dijayetiyên di nabêna BDP-ê, HAK-PAR-ê û KADEP-ê ji dijayetiyên di nabêna Stalîn û Roosevellt, Churcill mezintir in?
Û di ser da em hinek ne rûs û hinek jî ne îngilîz û emerîkî ne, em hemû kurd in, ferdên miletekî ne.
Bi rast û çep, dîndar û komîstên xwe, bi BDP, HAK-PAR û KADEP-ê ve em hemû bindest û êsîrên dewleta tirk in, hemû jî ji bo dewletê dijminên potansiyel in.
Lê li gel vî jî ji herdu cepheyan jî, yanî him ji nava PKK-ê û him jî ji nava partî û grûbên din, hin kesên siyasetnezan radibin li dijî hevakrî û tifaqa kurdan derdikevin û li ser navê kurdperweriyê di nabêna kurdan da fêsadiyê dikin, bizrên fêsadiyê direşînin.
Pêr, çend heban li dijî PKK-ê û BDP tiştên ne xweş gotin û di bin xêliya xwedêgiravî ew kurdên hîn baştir in, li dijî hevkariyê derketin.
Ez mecbûr mam, min rabû bersîva wan da, min PKK û BDP parast.
Hinek dost û hevalbendên BDP û PKK-ê sipasî min kirin, pesnê min dan.
Lê îro jî eynî însan, îcar ew bi xwe êrîşê dibin ser HAK-PAR-ê, KADEP-ê û Mesûd Barzanî, îcar ew dibêjin vanan ne kurd in, ne birayên me ne, dibê BDP bi van hêzan ra tifaqê neke.
Yanî kurmê darê di herdu aliyan da jî pir in….
Lê yekî bi navê Kenan Hazar û hinekên din li dijî vê tifaqê derketine û gotine, dibê BDP bi van partî û hêzan ra tifaqê neke, "çimkî ev partî ne kurd in, dijmin in, ne birayê me ne, Mesûd Barzanî ne birayê me ye û gelek tiştên wiha."
Hinekan jî gotiye, tifaqeke wiha ewê "bi kêrî" BDP-ê neyê, naveroka vê tifaqê pûç e, ji ber ku ev hêz hemû li dijî PKK-ê ne, loma jî heta ku ew dîtinên xwe yên derbarê PKK-ê da neguherin dibê BDP bi wan ra tifaqê neke
Yanî li gor dîtina vî camêrî, berî tifaqê dibê hemû hêz xwe rexne bikin, herin ba BDP-ê û jê ra bibêjin ew şaş bûne û ji nuha û pê va êdî ew li dijî PKK-ê tiştekî negatîf nabêjin.
Li hemberî dîtinên wiha totalîter aqilê meriv disekine, tu dibêjî belkî ev tifaq ji bo yekîtiyê ye, van hêzan dikin werin bibin serokên BDP.ê.
Ji bo van kesên ku tifaqa di nabêna kurdan da çewt dibînin ez dixwazim numûneyekê ji Şerê Cîhanê yê Duyem bidim.
Churcill serokwezîrê Îngilîstanê û merivekî li dijî komînîzmê bû.
Roosevellt, serokê Emerîkayê bû û ew jî merivekî dîndar û li dijî îdeolojiya çep û komunîzmê bû.
Stalîn jî merivekî komînîst û serokê dewleteke sosyalîst bû û dixwest Îngilîstanê û Emerîkayê û hemû dewletên kapîtalîst hilweşîne û di dewsa wan da sîstemeke sosyalîst ava bike.
Lê ev hersê serokên ku dîtinên wan û înteresên wan hewqasî li dijî hev bûn, dîsa jî di sala 1945-an da di Konferansa Yaltayê da li dijî Hîtler tifaq çêkirin û bi hev ra li dijî cepheya Hîtler şer kirin.
Lê hinek kurdên me, tifaqa kurdên ku dîtin û hedefên wan hema hema sedîsed weke hev in rast nabînin û dibêjin li dijî partiyên tirk gerek hevkarî û tifaqê nekin.
Ma qey dijayetiyên di nabêna BDP-ê, HAK-PAR-ê û KADEP-ê ji dijayetiyên di nabêna Stalîn û Roosevellt, Churcill mezintir in?
Û di ser da em hinek ne rûs û hinek jî ne îngilîz û emerîkî ne, em hemû kurd in, ferdên miletekî ne.
Bi rast û çep, dîndar û komîstên xwe, bi BDP, HAK-PAR û KADEP-ê ve em hemû bindest û êsîrên dewleta tirk in, hemû jî ji bo dewletê dijminên potansiyel in.
Lê li gel vî jî ji herdu cepheyan jî, yanî him ji nava PKK-ê û him jî ji nava partî û grûbên din, hin kesên siyasetnezan radibin li dijî hevakrî û tifaqa kurdan derdikevin û li ser navê kurdperweriyê di nabêna kurdan da fêsadiyê dikin, bizrên fêsadiyê direşînin.
Pêr, çend heban li dijî PKK-ê û BDP tiştên ne xweş gotin û di bin xêliya xwedêgiravî ew kurdên hîn baştir in, li dijî hevkariyê derketin.
Ez mecbûr mam, min rabû bersîva wan da, min PKK û BDP parast.
Hinek dost û hevalbendên BDP û PKK-ê sipasî min kirin, pesnê min dan.
Lê îro jî eynî însan, îcar ew bi xwe êrîşê dibin ser HAK-PAR-ê, KADEP-ê û Mesûd Barzanî, îcar ew dibêjin vanan ne kurd in, ne birayên me ne, dibê BDP bi van hêzan ra tifaqê neke.
Yanî kurmê darê di herdu aliyan da jî pir in….
Kûçik û însan
Dibêjin kûçik berî ku were kedîkirin li çol û çepelan, tim bi tena serê xwe digeriya. Lê dawiya dawî bêhevalîyê û tenêtiyê ew aciz kir. Rojekê rabû çû xwe bera nava daristanê, rez û bexçan da ji bo ku ji xwe ra hevalekî bibîne.
Pir geriya, hindik geriya, nêzî danê êvarê rastî korgîyekî(kerguhekî) hat. Ji korgî ra got:
- Korgîyê delal, ma tu naxwazî em bibin heval û bi hev ra bijîn?
Korgî got:
- Erê, ez dixwazim, çima naxwazim.
Û bi vî hawî herduyan biryar dan bibin hevalên hev û bi hev ra bijîn. Rabûn di nav rezekî da ji xwe ra ciyek çêkirin ji bo ku bi şev lê rakevin. Bi şev korgî raket, lê kûçik hişyar ma û berbî nîvê şevê dest bi reyînê kir. Korgî bi tirseke mezin ji xew hol bû û ji kûçik ra got:
- Ev çi reyîn e? Nuha gurê dengê te bibihîze û ewê were me herduyan jî bixwe. Bes bireye(biewte), rakeve!
Kûçik qeherî û ji xwe ra got:
- Min ji xwe ra hevalekî çewt hilbijartiye. Korgî tirsonek e, ez herim bibim hevalê gur çêtir e. Wer xuya ye ew ji kesî natirse.
Û dûra jî rabû dev ji korgî berda û berê xwe da çolê, ji bo ku gur bibîne û pê ra bibe heval.
Pir geriya, hindik geriya, dawiya dawî rastî gur hat. Gur çû û kûçik da dû, gur çû û kûçik da dû. Dûra kûçik fêm kir ku gur jê ditirse, lema jî newêre xwe bispêrê. Kûçik ban gur kir û jê ra got:
- Heyran ji min mereve. Tu nêteke min a xerab tuneye. Ez dixwazim bi te ra hevaltiyê bikim. Heger tu bixwazî em kanin bibin hevalên hev û wek bira bi hev ra bijîn.
Li ser van gotinên kûçik, gur sekinî. Bala xwe dayê bi rastî jî kûçik dilpak xuya dike, tu nêteke kûçik ya xerab tuneye, tenê dixwaze pê ra hevaltiyê bike.
Gur got:
- Baş e, ez daxwaza te ya hevaltiyê qebûl dikim. Hema were ji nuha û pê ve em bi hev ra bijîn.
Û bi vî hawî herdu bûn hevalên hev.
Pir çûn hindik çûn, berî ku roj here ava gihîştin dereke xalî(tenha). Biryar dan wê şevê li wir bimînin. Bi şev piştî bi hev ra şevbêrkek xweş derbas kirin, gur raket, lê kûçik dîsa raneket, şev nîvê şevê ji nişka ve dîsa dest bi reyînê(ewtînê) kir.
Gur bi tirseke mezin ji xew veciniqî, ji kûçik ra got:
- Huş be, nereye/neewte! Me xwe di vê talda xalî da veşartiye ji bo ku hirç bi me nehese. Ji dêlî ku tu rakevî, tu diewtî. Heger hirç bi me bihese ewê were me bikuje, bixwe.
Kûçik ji gotinên gur aciz bû û di dilê xwe da got:
- Min jî digot qey gur î mêrxas e, ji kesî natirse. Lê wa ye ne wiha ye, ji hirçê hinavê vî diqete û newêre rakeve.
Kûçik rabû gur li wir hîşt û berê xwe da newal û şikeftan, çol û çepelan, ji bo ku rastî hirçê bê. Dawiya dawî, li rex rezekî rastî hirçê hat. Kûçik deng li hirçê kir, jê ra got:
- Hirça xurt û bi hêz, ma tu nayê em bibin hevalên hev û bi hev ra bijîn?
Hirçê got:
- Baş e, ez qebûl dikim.
Û bûn hevalên hev.
Ew û hirç wê rojê hetanî êvarê têr bi hev ra geriyan. Bi şev hirç raket. Lê kûçik dîsa raneket. Piştî ku şev hinekî zîz bû, kûçik wek her tim dîsa dest bi reyînê kir. Hirç ji xew veciniqî, bi kûçik da xeyidî, jê ra got:
- Dînê heram, xêr e vê şev nîvê şevê ewta ewta te ye, tu diewtî! Nuha însanek ewê dengê te bibihîze û ewê were me bikuje.
Kûçik di dilê xwe da got:
-Himmm, hirç jî newêreke, dibê ez herim li însanekî bigerim, wî bibînim û bi wî ra bibim heval.
Û dûra rabû da rê û ji ba hirçê çû. Çû xwe bera nav daristanê da. Wê rojê pir geriya, lê rastî tu însanî nehat.
Rabû ji nav daristanê derket û da ser riyekê. Pir çû hindik çû, dawiya dawî rastî cotkarekî hat. Kûçik rasterast çû ba mêrikê cotkar û jê ra got:
- Însanê(mirovê) delal, ma tu qebûl nakî ez û tu, em bibin hevalên hev û bi hev ra bijîn?
Mêrikê cotkar di cî da cotê xwe rawestand, baş bala xwe da kûçik û bi ruyekî biken jê ra got:
- Ez qebûl dikim, çima nakim. Hema were bide dû min, ez te bibim mal û em bi hev ra bijîn.
Û rabû kûçik da pey xwe, bi xwe ra bir mal.
Dema bû êvar mêrik raket, lê kûçik dîsa wek her tim hişyar ma. Derengiya şevê kûçik dest bi ewtînê kir, lê mêrik şiyar nebû. Kûçik hîn pirtir ewtiya. Bi vê ewtînê pir, mêrik ji xew şiyar bû û ji kûçik ra got:
- Tu çima diewtî ? Ma tu birçî yî, tu tî yî loma?
Kûçik dengê xwe nekir.
Mêrik rabû çû hinek nan û goşt anî xist korma ber wî û hinek jî av danî ber.
Kûçik têr xwar, têr vexwar û dûra jî ji xwe ra got:
- Welehî ji însên xurttir, cesûrtir û biaqiltir kes tuneye, hema ya herî baş ez bibim hevalê wî. Wiha got û dûra jî bi dilekî rehet di xew ra çû.
A dibêjin ji wê şevê û vir da ye kûçik kedî bû û ma li ba însên, bû dost û hevalê însên yê herî sadiq û dilpak.
Pir geriya, hindik geriya, nêzî danê êvarê rastî korgîyekî(kerguhekî) hat. Ji korgî ra got:
- Korgîyê delal, ma tu naxwazî em bibin heval û bi hev ra bijîn?
Korgî got:
- Erê, ez dixwazim, çima naxwazim.
Û bi vî hawî herduyan biryar dan bibin hevalên hev û bi hev ra bijîn. Rabûn di nav rezekî da ji xwe ra ciyek çêkirin ji bo ku bi şev lê rakevin. Bi şev korgî raket, lê kûçik hişyar ma û berbî nîvê şevê dest bi reyînê kir. Korgî bi tirseke mezin ji xew hol bû û ji kûçik ra got:
- Ev çi reyîn e? Nuha gurê dengê te bibihîze û ewê were me herduyan jî bixwe. Bes bireye(biewte), rakeve!
Kûçik qeherî û ji xwe ra got:
- Min ji xwe ra hevalekî çewt hilbijartiye. Korgî tirsonek e, ez herim bibim hevalê gur çêtir e. Wer xuya ye ew ji kesî natirse.
Û dûra jî rabû dev ji korgî berda û berê xwe da çolê, ji bo ku gur bibîne û pê ra bibe heval.
Pir geriya, hindik geriya, dawiya dawî rastî gur hat. Gur çû û kûçik da dû, gur çû û kûçik da dû. Dûra kûçik fêm kir ku gur jê ditirse, lema jî newêre xwe bispêrê. Kûçik ban gur kir û jê ra got:
- Heyran ji min mereve. Tu nêteke min a xerab tuneye. Ez dixwazim bi te ra hevaltiyê bikim. Heger tu bixwazî em kanin bibin hevalên hev û wek bira bi hev ra bijîn.
Li ser van gotinên kûçik, gur sekinî. Bala xwe dayê bi rastî jî kûçik dilpak xuya dike, tu nêteke kûçik ya xerab tuneye, tenê dixwaze pê ra hevaltiyê bike.
Gur got:
- Baş e, ez daxwaza te ya hevaltiyê qebûl dikim. Hema were ji nuha û pê ve em bi hev ra bijîn.
Û bi vî hawî herdu bûn hevalên hev.
Pir çûn hindik çûn, berî ku roj here ava gihîştin dereke xalî(tenha). Biryar dan wê şevê li wir bimînin. Bi şev piştî bi hev ra şevbêrkek xweş derbas kirin, gur raket, lê kûçik dîsa raneket, şev nîvê şevê ji nişka ve dîsa dest bi reyînê(ewtînê) kir.
Gur bi tirseke mezin ji xew veciniqî, ji kûçik ra got:
- Huş be, nereye/neewte! Me xwe di vê talda xalî da veşartiye ji bo ku hirç bi me nehese. Ji dêlî ku tu rakevî, tu diewtî. Heger hirç bi me bihese ewê were me bikuje, bixwe.
Kûçik ji gotinên gur aciz bû û di dilê xwe da got:
- Min jî digot qey gur î mêrxas e, ji kesî natirse. Lê wa ye ne wiha ye, ji hirçê hinavê vî diqete û newêre rakeve.
Kûçik rabû gur li wir hîşt û berê xwe da newal û şikeftan, çol û çepelan, ji bo ku rastî hirçê bê. Dawiya dawî, li rex rezekî rastî hirçê hat. Kûçik deng li hirçê kir, jê ra got:
- Hirça xurt û bi hêz, ma tu nayê em bibin hevalên hev û bi hev ra bijîn?
Hirçê got:
- Baş e, ez qebûl dikim.
Û bûn hevalên hev.
Ew û hirç wê rojê hetanî êvarê têr bi hev ra geriyan. Bi şev hirç raket. Lê kûçik dîsa raneket. Piştî ku şev hinekî zîz bû, kûçik wek her tim dîsa dest bi reyînê kir. Hirç ji xew veciniqî, bi kûçik da xeyidî, jê ra got:
- Dînê heram, xêr e vê şev nîvê şevê ewta ewta te ye, tu diewtî! Nuha însanek ewê dengê te bibihîze û ewê were me bikuje.
Kûçik di dilê xwe da got:
-Himmm, hirç jî newêreke, dibê ez herim li însanekî bigerim, wî bibînim û bi wî ra bibim heval.
Û dûra rabû da rê û ji ba hirçê çû. Çû xwe bera nav daristanê da. Wê rojê pir geriya, lê rastî tu însanî nehat.
Rabû ji nav daristanê derket û da ser riyekê. Pir çû hindik çû, dawiya dawî rastî cotkarekî hat. Kûçik rasterast çû ba mêrikê cotkar û jê ra got:
- Însanê(mirovê) delal, ma tu qebûl nakî ez û tu, em bibin hevalên hev û bi hev ra bijîn?
Mêrikê cotkar di cî da cotê xwe rawestand, baş bala xwe da kûçik û bi ruyekî biken jê ra got:
- Ez qebûl dikim, çima nakim. Hema were bide dû min, ez te bibim mal û em bi hev ra bijîn.
Û rabû kûçik da pey xwe, bi xwe ra bir mal.
Dema bû êvar mêrik raket, lê kûçik dîsa wek her tim hişyar ma. Derengiya şevê kûçik dest bi ewtînê kir, lê mêrik şiyar nebû. Kûçik hîn pirtir ewtiya. Bi vê ewtînê pir, mêrik ji xew şiyar bû û ji kûçik ra got:
- Tu çima diewtî ? Ma tu birçî yî, tu tî yî loma?
Kûçik dengê xwe nekir.
Mêrik rabû çû hinek nan û goşt anî xist korma ber wî û hinek jî av danî ber.
Kûçik têr xwar, têr vexwar û dûra jî ji xwe ra got:
- Welehî ji însên xurttir, cesûrtir û biaqiltir kes tuneye, hema ya herî baş ez bibim hevalê wî. Wiha got û dûra jî bi dilekî rehet di xew ra çû.
A dibêjin ji wê şevê û vir da ye kûçik kedî bû û ma li ba însên, bû dost û hevalê însên yê herî sadiq û dilpak.
Prenumerera på:
Inlägg (Atom)