Rojnameya Wêranşarê

Sê roj berê hemşerî û hevalê min ê zaroktiyê Eyûb Seyrek(Eyyup Seyrek), bi meylekê ji bo rojnameya Wêranşarê nivîsek ji min xwest.
Eyûb xwedî û sernivîskarê rojnameyê yê salan e.
Min soz dayê, min got soz, di tahtîlê da ezê tiştekî ji te ra binivîsînim.
Loma jî dibê ez nuha vê soza xwe bînim cî…
Lê ez baş nizanim ezê çi binivîsim û qala çi bikim?

Çirçirk û mûrî

Ji rojan rojeke orta zivistanê ya pirr sar bû. Çiya û banî di bin berfê da mabûn. Berfê her der sipîboz kiribû.

Mûriyên mûristanekê(gêrikan) zexîra xwe ya zivistanê derxistibûn derve. Zexîreya wan di şilî û şepeliya payizê da hinekî şil bûbû derxistibûn derve, li ber rojê raxistibûn, ji bo ku zuha bibe.

Mûriyan bala xwe dayê çirçirkek ji hember da bi zorê xwe bi erdê ra dikişkişîne û ber bî wan ve tê.

Çirçirka reben dikira ji serma û ji birçîna bimira, bi halekî pirr xerab xwe nêzî mûristanê kir, bi dengekî melûl û hustuxwarî got:

- Ji bo xatirê Xwedê, ez ketime bextê we, çend lib genim bidin min! Ez dikim ji nêza bimrim. Ger hûn vê çêyîyê bi min bikin, hûnê min ji mirinê xelas bikin.
Mûriyekê got:

- Em bi şev û roj, bi hawakî bêwestan xebitîne, me yek saniyeyê jî nig di bin xwe va nekiriye, heta ku me ev zexîre ji xwe ra daye hev.
Em havînê pir xebitîn ji bo ku nuha birçî nemînin û neçin destên xwe li ber kesî venegirin. Îcar ev zexîreya me ji xwe ra bi hezar zahmetiyê daye hev, çima nuha emê rabin bidin te?
Û heger pirs eyb nebe, ma te seranserê havînê çi dikir? Çima te ji xwe ra zexîra xwe ya zivistanê dananî û tedbîra xwe negirt?
Ma te nizanîbû ku ewê havînê biqede û zivistanê were?

Çirçirkê dîsa bi hustuxwarî got:

-Min pê ra negîhand. Bi roj min wer distira, ji xwe ra li sazê dixist, bi şev jî radiketim. Lema jî tu carî wexta min çênebû ji xwe ra tiştekî bidim hev.

Mûrî giş bi hev ra bi vê bersîva çirçirkê keniyan û gotin:

-Wê gavê tu kanî sitrana xwe seranserê zivistanê jî bidomînî…

Do me şeveke xweş derbas kir

Do êvarî li Stockholmê ne roja ku meriv ji mala xwe derketa, lê em derketin. Çimkî çûk li hewa diqefilî…
Ev demeke Enwer Karahan aşxaneyek vekiriye. Çendakî berê min ji xanimê û zarokan ra got, em herin wir, him jê ra bibêjin aşxaneya te bi xêr be û him jî bi hev ra xwarinekê bixwin.
Ez ji jiyana şevê, çûna sînemayê, tiyatroyê hez dikim, lê ji şansê min ra xanim ne teqla min e, ji gerê û şevêrkan zêde hez nake.
Me li ser rojê li hev kir.
Li ser vê, min ji bo do êvarî maseyek ji bo 6 kesan da veqetandin.
Lê ji şansê me ra do û pêr berfê da ser me, hemû rê û dirb hatin girtin, heta me xwe gîhand aşxanê em qefilîn…
Egîtê me yê biçûk(Rojen)hinekî nerehet bû, loma nehat, em man 5 kes.
Mala Enwer û şirîkê wî yê tirk Îsmet ava be, camêran ciyê herî baş ji me ra veqetandibûn û pêşwaziyeke gelek germ jî li mer kirin.
Ê helbet hewqas jî heqê min li ser Enwer heye, dibê ciyê herî baş û xwarina herî xweş bide min… Û ji xwe wer jî kir…
Ez ji goştê biraştî û ji kebabê pir hez dikim, min û xanimê ji xwe ra goştê tîke hilbijart, Azad, hevala xwe û Serhat jî her yekî ji xwe ra tiştên din gotin.
Em ji xwarina xwe û ji serwîsa pir memnûn man...
Tiştê ecêb lawikê min yê mezin(Azad) û havala wî kêfa wan zêde ji vexwarinê ra nayê, loma wan tiştek venexwar.
Min, xanimê û Serhat şeraba sor vexwar.
Vexwarina xanimê qedehek tenê ye, lê Serhat xweş vedixwe, loma jî ez û wî carnan li mal bi hev ra vedixwin.
Xwedêgiravî min kamara danî ser masê ji bo ku çend risman li wir bigrim û di facebookê da biweşînim.
Lê weke her tim min makîneya xwe li ser masê ji bîr kir. Loma jî me 3-4 risim bi telefona Azad kişand.
Min ew rismana bîstek berê weşand.
Berî em rabin Azad navê aşxaneyê(Emapatî)meraq kir û ji Enwer pirsî, got ji bo çi Empatî?
Enwer got, ji ber ku şirîkê wî yekî tirk e, navekî kurdî lêkirina ewê mohra kurdan tenê lêketa, navê tirkî lêkirina ewê mohra tirkan lêketa, lema jî gotine ne şîş û ne kebab û av navê ”manîdar” dîtine.
Min got weleh min qet bîra vê yekê nedibir, lê nuha min fêm kir ku çima ”Empatî”?
Û dû ra jî min bi henek got, tîcaret meriv hinekî ”oportunist” dike…
Li Swêd xwarina li der pir buhaye, loma jî însan kêm derdikevin der. Û li alî din kultura kêfê, çûna der jî tuneye di nava kurdan da tuneye.
Mesela yûnanî ne wiha ne, ew bi malbatî pir diherin der, dixwin, vedixwin kêf dikin, sehanan(teyfikan, sênî)dişkînin…
Welatê xerîb ne wek welatê meriv e, dema meriv bi malbatî ya jî bi hevalekî xwe ra dihere der, meriv dixwaze ciyekî nas be, meriv xwe lê rehet his bike…
Ez bi xwe pir mecbûr nebim naçim aşxaneyên tirkan û yûnaniyan.
Ji xwe ereb û faris di vê branşê da pir kêm in, ez bawer dikim li Stokholmê aşxaneyek farisan tenê heye.
Yê ereban berê tunebûn, nuha libnanî ketine piyaseyê, aşxaneyên wan li Stockholmê meşhûr in...
Lê ew jî mezeyê me ye, bes swêdî jê hez dikin, çimkî feqîran nedîtine, mitbaxa wan pir feqîr e.
Rojên tahtîlan ez heyfa xwe ji xewê digrim, saet li dora 10.00-an radibim, xwirîniyê hazir dikim û dû ra ban xanimê dikim, dibêjim xanim, kerem bike, xwirînîê hazir e…
Îro jî min eynî tişt dubre kir…
Dû ra dor hat xwendina meylan, nêrîna facebookê, kirina çend şiroveyan, weşandina çîroka rojê û hin tiştên din…
Saet li dora çaran îcar keçikê(Rûkenê) telefon kir, got emê werin wir. Vîndar fêrî me bûye, gav û saetê dibêje ”hadê mala pîrê..”
Îcar ez rabûm ketim hingedinga şîva wan.
Yanî min digot, ez do westiya me, ezê îro rehet bikim, lê bû derew. Min zende û bendên xwe vemalt û xwarin ji wan ra hazir kir.
Dibe ku gelek kes ji min bawer neke, bibêje belkî ez henekan dikim, miheqeq xanim hertiştî çê dike, lê ez ji xwe ra dikim mal.
Na ne wiha ye, ez dikim lê bê diya min kes ji min bawer nake, tenê diya min bawer dike.
Ez nekim jî dibêje weleh lawê min pir jêhatîye, her kar ji destan tê...
Dê wiha ne, jujî bi jujîtiya xwe pepikê xwe bi evîndarî di pişta geda xwe da û got, weyla dayik bi dorê bûyê, çi pûrteke tu dibê pembo...

Bilbil û barçêmk

Dibêjin hebû tunebû, bilbilekî(tûtiyekî) di qefesê da hebû.
Xwediyê wî her êvar, berî dinya tarî bibe, qefesa bilbil li kêlek pencereyeke vekirî bi darda dikir.

Gava dinya tarî dibû, bilbil dest bi xwendin û sitranên xwe yên xweşik dikir û heta roj hildihat wer ji xwe ra distira û distira…
Vê yekê bala barçêmkê kişand.
Barçêmkê êvarekê çû li kêleka qefesa bilbil danî û jê ra got:

- Birakê bilbil, min meraq tiştek kir. Ma çima tu hew bi şev distirê? Min heta nuha qet nedîtiye ku te yek carekê jî bi roj sitrabe. Gelo sebebê vê çi ye?

Bilbil kesereke kûr kişand, got:

- Barçêmka delal, berê min bi roj distira. Heta roj diçû ava, min bi kêfa dilê xwe wer dixwend û distira. Her kes heyranê sitrana min bû. Her kesî bi heyranî li dengê min, li sitrana min guhdarî dikir.
Lê rojekê nêçîrvanekî ez girtim, kirim vê qefesê. Ji ber vê yekê jî, nuha ez bêtir li xwe miqate me, êdî bi roj naxwînim. Tenê dema dinya tarî dibe ez dest bi sitrana xwe dikim. Qenekê wê çaxê kes min nabîne.

Barçêmkê got:

- Ma tu dibêjî êdî ne dereng e? Ev dîqet û hişyarî dibê te di wexta xwe da, berî ku te dîl bigrin nîşan bida, ne ku piştî tu ketî qefesê û şûn da. Dîqet û hişyariya te ya di qefesê da êdî tu feydeya wê ji te ra tuneye, birakê bilbil. Bi ya min baştir e tu ji xwe ra bi roj jî bistrê, sitrana xwe bi roj jî bibêje...

Bersîva kerê henşerî

Dibêjin hebû tunebû, kerekî henşerî, pir nerehet hebû.
Şevekê nîvî şevê li daristanê rabû dest bi zirînê kir. Xew li hemû teyr û tû û lawirên daristanê herimî, giş ji xewa şîrîn şiyar bûn. Ji lawiran (heywanan) hinek qeherîn, rabûn çûn ba kerê henşerî, jê rica kirin, gotin:

- Law kero em ketine bextê te û Xwedê huş be, te em ji guhan kirin!

Berf û hutika Sirrî Sakik

Ji danê nîvro da ye berfê weke hêrameke sipî girtiye ser Stockholmê, herder sipîboz dike…
Ez nuha derketim hewşê, ne ins e, ne cins e, ronayiya lampeyên kolanan û kuliyên berfê yên krîstalî li bin guhên hev dikevin û dîmenekî bêemsal tînin meydanê,
Berfa berê ya qilêrokî, di toz û tebarê da mabû xuya nake, ji nuh va her der û her tişt sipî dike.
Ev nêzî 5 mehan e ku em di bin berfê da ne.
Swêdiyan wisa bawer dikirin ku berf êdî qediya û buhar di rê da ye. Loma jî ev du sê roj bûn dest bi mizicandinê kiribûn..
Lê kêfa wan qurçimî…
Ji ber ku swêdî ji buharê û havînê pir hez dikin, di buharê û havînê da har dibin, weke gulên mihemedî vedibin û vedibin…
Lê gava meteorologan do gotin berfeke zêde di rêda ye, ji nuh ve weke elokan çilma wan dirêj bûye û dest bi xeberan û ufekufê kirine.
Îro li ciyê kar dema min dît ku wa ye berfê dest pê kir û bû tozan, ji qestî min çû ji çend heban ra(hemû jin bûn)got, bîna xwe teng nekin, berfê wa ye dîsa dest pê kir û ewê berfeke pir bikeve…
Û dû ra jî min got, erê weleh, min bîriya berfê kiribû…
Hemû matmayî man, mirûzên xwe tahl kirin, tirş kirin, nizanîbûn ez henekan dikim ya rast dibêjim, gotin, TU çi dibêjî Zinar?
Min got, çi baş, emê ji berfa qilêrokî xelas bibin, herder ewê ji nuh ve sipîboz bibe…
Xaniman xwe xeyidandin, gotin, ”bes e” e, em şewitîn, em buharê û rojê dixwazin…
Li beriyê kilamên li ser berfê pir kêm in, lê dildarên Serhedê pir avêtine ser berfê. Di stranekê da dibêje:

Zerî heyran çiya bilind e, berfê lê kir
Gidî qulingê malikşewitî hato, hêlîna xwe tê de çêkir
Delalê ber dilê min berê xwe daye xerîb û xurbetê
Ezê nizanim temînîka dilê min li kê kir
Zerî heyran çiya li çiya dikir gazî
Dar û berê welatê me çiloyê xwe
Wesandine mane sor tazî
Te sala îsal goştê canê min helandî
Zeriyê ez nizanim tu ji hestîkê min çi dixwazîSirrî Sakik bi yek hutikê Canîkê AKP-yî firand nava hewz!Di meclîsa Tirkiyê da di nabêna parlamenterên AKP-ê û BDP-ê da li ser "birêziya" Ocalan şer derketiye.
Li gor çapemenî dinivîse Nurettîn Canîkê AKP-eyî gelek heqaret li kurdan kiriye û li ser vê jî şer dderketiye.
Di şer da Sirrî Sakik bi destê çepê boksek li Nurettîn Canîk daye û Canîk wek termekî firyaye nava hewz.
Dibêjin destê Sirrî Sakik yê çepê wek gurzê Rustemê Zal pir giran e, derbekê li kê xe rabûn tuneye, bi erdê ra dike nanik.
Loma jî Sakik di şeran da zû bi zû destê xwe yê çepê bikar nayne, çimkî derbên wî pir tahlûkene...
Carnan hin demên wiha dibin ku gotin diqede û dibê hutik(boks, kulm)bipeyivin...
Yanî hutik şert dibe...
Û Xwedê kir ku di wê meclîsê da Sakik heye, ne Sakik be di meclîsê da kurd hutikekê jî li tirkekî misteheq naxin...
Ez bi xwe ji Sakik hez dikim, carnan dibe dermanê çavê kul û dilê meriv rehet dike...
Ji Celal Paydaş vir da ye tu kesî bi hutikekê kes nefirandiye nava hewz...
Derbên wiha karê boksoran e...
Celal Paydaş di sala 1976-an da li meclîsê di şerekî wiha da bi yek hutikê generalê teqawit Alî Elverdî yê faşîst (generalê ku îdama Denîz Gezmîş û hevalên wî da) li erdê dirêj kiribû....
Bûyerê pir olan dabû...
Ji wê rojê û virda ye ku ev cara pêşî ye kurdek li yekî misteheq dixe û difirîne hewz...
Gelek sipas Sakik, li wî destê xwe yê çepê pir miqate be, di rojên wiha da lazim dibe...

Ba û roj

Dibêjin ba û rojê, li ser kî hîn xurttir û bi hêztir e li hev nedikirin, gav û seetê diketin gewriya hev, nabêna wan tim teşxele û leca li ser vê meselê bû.
Rojê ji bê(ba)ra digot:
 "Ez xurt im, ez ji te bi hêztir im."
Bê(ba) digot:
"Na, ez ji te xurttir im. Çimkî ez kanim bi hêza xwe qesir û qonaxan hilweşînim, daran ji kok da rakim. Lê tu kanî çi bikî?"

Her cara ku her du rastî hev dihatin, mijar tim ev mesele bû:
-Kî hîn xurttir e? Kî ji kê bi hêztir e?
Rojekê bê (ba) ji rojê re got:

- Bi vî hawî nabe. Ez dikim nakim tu xurtiya min qebûl nakî. Were em bi tiştekî îspat bikin hela ka kî hîn xurttir e?

Rojê got:

- Emê bi çi îspat bikin?

Bê got:

- Pir rehet e. Tu dibînî va ye li wê jêra hanê rêwiyek dihere. Ji me kî bikanibe kurkê wî jê bişeqitîne ew bi hêztir û xurttir e. Tu qebûl dikî?
Rojê got:

- Baş e, min qebûl e. Hema tu berê dest pê bike.

Bê(ba) dest pê kir, bi hemû hêza xwe kir vizîn û xwe gobiland, hat û hat, bû vizîna wî. Dûra quliband, kir bahoz, hecac û talîzok rabû, berberî asîmanan bû. Dar, qirş qal wek kertalan bi hewa ketin. Daristan bi erdê ra tep û dûz bûn, darên mezin wek qirşan bû qîrçeqîrça wan şikiyan, qirş û qal, pûş û pelaş li erd û ezmên belav bû, li hev gobilîn.
Lê kurk ji yê rêwî neşeqitî. Her ku ba zêde hat, yê rêwî jî hîn baştir kurkê xwe li xwe piçikand, bi her du destên xwe baş pê girt û pêve bû qirnî, rûnişt, ew berneda. Bê (ba) her çi qas zor da xwe jî lê pere nekir û kurk ji rêwî neşeqitî.

Dûra dor hat ser rojê.
Rojê wek bê, qet xwe zêde neêşand û zor neda xwe. Ji pişt ewrekî reş hêdîka derket û tîrêjên xwe yên wek êgir bera ser dinyayê da. Hewa sar û cemidî hêdî hêdî germ bû. Rêwîyê reben bi hawakî matmayî serê xwe rakir û li rojê mêze kir, li hember tiştê qewimî şaş mabû, nizanîbû çi bigota.
Ji ber ku roj derket dinya germ bû, her der sincirî. Her ku çû tîna wê zêde û tîrêjên wê jî germtir û tûjtir bûn.
Dema bû danê nîvro, yê rêwî di xwîdanê da ma, li hember germa rojê êdî hew kanîbû deyax bikira. Ji mecbûrî rabû kurkê xwe ji xwe kir û çû xwe avêt ber siya darekê û li wir di xew ra çû.

Rojê got:

-Ez bawer dikim ku êdî tu yê qebûl bikî ku kî bi hêztir e.
Lê bayê reben ji zû da, ji fediyan ruyê xwe guherîbû û çûbû û xwe veşartibû.

Dibêjin ji wê rojê û vir da ye her cara ba û roj rastî hev tên, ba tim ji şerman ruyê xwe diguherîne û fedî dike ku li rojê binêre.

Dibê meriv şûr nede destê neyar

Li gor nûçeyên hin malperên kurd, Şivan Perwer li Almanyayê bi TRT6- ê ra hevpeyvîneke dirêj kiriye.
TRT6-ê hin beşên vê hevpeyvîna Şivan weşand lê temamiya hevpeyvînê ewê di 15-ê sibatê were weşandin.
Hevpeyvîna Şivan Perwer bi TRT6-ê ra rast e, lê hevpeyvîn bi rastî jî ewê di 15-ê sibatê da were weşandin ya na, ez nizanim.
Bes TRT6-ê anonsa 15-ê sibatê kir.
Heger bi rastî jî hevpeyvîna Şivan Perwer di TRT6-ê da di 15-ê sibatê da were weşandin ev yek îstîsmara Şivan û ji bo kurdan mesajeke pir manîdar e.
Wisa xuyaye ku bi weşandina di 15-ê sibatê da dewlet dixwaze kurdan bera hev bida û zirarê bigihîne tevgera kurd ya netewî.
Bi îhtîmaleke mezin Şivan ev hesab û pîlana dewletê texmîn nekir, jê ra negotin ewê çawa û kînga biweşînin.
Lê wiha ye, dibê meriv şiyar be û şûr nede destê dijminê xwe.
Gava meriv şûr da destê dijimê xwe, ewê jî wiha derba mirinê li meriv bide.
Mixabin gelek kurd bi derew, ken û silaveke AKP-ê dixapin û zirareke mezin didin keda xwe û miletê xwe.
Wek tê zanîn Abdullah Ocalan di 15-ê sibata 1999-an da li Kenyayê ji alî Emerîkayê va teslîmî Tirkiyê hate kirin û di 29-ê hezîranê da jî mahkemê biryara îdamî wî da.
Serîhildana Şêx Seîd di jî ”15-ê sibatê” da dest pê kir û di 29 nehê hezîranê da jî Şêx Seîd û serokên tevgerê hatin îdamkirin.
Yanî dewletê him roja girtina Ocalan û him jî roja îdama wî xistin rojên serîhildanê û îdama Şêx Seîd.
Yanî dewlet bi vî rengî heyfa xwe ji kurdan digre.
Û di 15-ê sibatê da bi weşandina hevpeyvîna Şivan Perwerra jî dixwazin him heyfa xwe dubare bikin û him jî safiya Şivan îstîsmar bikin û bi vî rengî kurdan bera hev bidin, dijminatiyekê peyda bikin.
Ev tarîxa weşanê jî nîşan dide ku ev dewlet û ev hukûmet hîn jî çiqasî neyarê miletê kurd e û ji bo wan ferqên îdeolojîk û siyasî yên di nabêna kurdan da qet ne girîng e.
Ya girîng kurdbûna wan .
Dîsa bi vê weşana 15-ê sibatê meriv dibîne ku dewlet çiqasî bi pilan û program dixebite.
Yên saf, kûr û dûr nafikirin, bi silav û dereweke AKP-ê dixapin kurd in, loma jî zû tên bikaranîn.
Pêşiyên kurdan gotine, dijminê bavan nabin dostên lawan.
Camêrekî gotiye, ”dema dijminê te tu rexne kir netirse. Lê li xwe miqate be dema ji te ra li çepikan xist.”
Dijminê me bi îmkanên xwe îro ji me xurttir e, loma jî dibê meriv zû bi zû şûrê destê xwe nede wî û xwe destvala nehêle.
Dewlet îro li alîkî bi girtinê, terorê û kuştinê dixwaze tevgera kurd ya netewî bişkîne û kurdan bindest bihêle.
Lê li aliyekî din jî vê plan û dijminatiya xwe vedişêre, dixwaze hin kurdan bi siyasetê, bi nermikî, bi dostiya bi derewan bixapîne.
Ev dijminatiya veşartî ji ya eşkere pir tahlûketir e.
Kesên ku bibêjin, ”yek dewlet, yek milet, yek al, yek ziman” ne mimkûn e ku ji Şivan Perwer hez bikin û bibin dostên wî.
Silava wan ji bo xerabiyê û fêsadiyê ye, dibê em kurd viya baş bizanibin û li gor wê fersendê nedin wan.
Lê bira ev ”hevpeyvîna” Şivan ji me kurdan ra bibe ders…

Kêrgu û beq

Dibêjin rojekê kêrgu (korgî) hemû li hev civiyan û kul û derdên xwe ji hev ra gotin.
Piştî ku gişa, yeko yeko qala derdê û kulên xwe kirin, kêrguyekî kal got:
-Hûn zanin, ev halê me ne tu hal e, her kes zulmê û neheqiyê li me dike. Kûçik bera me didin. Însan nêçîra me dikin, me dikujin. Şêr, piling, gur, çeqel û keftar dixwin(dixun).
Ji tirsa wan em newêrin ji qulikên xwe derkevin. Ev jî ne bes e, heta bigihîje qertel, baz û qijik jî rehetiyê nadin me, ew jî ji sibê hetanî êvarî wer li ser pişta me ne, nêçîra me dikin.
Lema jî jiyaneke wiha zehmet, bi tirs û bi xof ne hêja ye ku em bijîn. Ya çêtir ew e em giş xwe bikujin û rojekê berî rojekê xwe ji vî ezabê jiyanê xelas bikin...
Gişan got weleh tu rast dibêjî, em bimrin ji vî halî, ji vê jiîna mişt tirs çêtir e.
Û dûra jî hemû bi hev ra rabûn, berê xwe dan gola herî nêzîk, ji bo ku xwe bavêjin ji golê da, hemû xwe di golê da bifetisînin, bi hev ra întîxar bikin.
Dema bi sedan, bi hezaran kêrgu pêl bi pêl nêzî perava golê bûn, gelek beqên li wir xwe dabûn ber tavê pirr tirsiyan, ji tirsan zû zûka xwe gişa avêtin ji nav golê da.
Bi wê çelpîn û vizîna wan ra çelqîniyeke mezin ket golê û av şolîn bû.
Li ser vê bêziravî û tirsa beqan, kêrguyê kal dabû pêşîya hemûyan, ji nişka ve sekinî û bi dengekî bilind got:
- Hela rawestin, hela rawestin! Ez bawer dikim êdî ne hewceye em xwe bikujin. Çimkî va ye yên ji me rebentir jî hene. Heta nuha min wer bawer dikir li vê cîhanê her kes ji me xurttir e, her kes ji me wêrektir e. Lê va ye yên ji me tirsonektir jî hene. Ka werin em şikiriya xwe bi halê xwe bînin û wek beq bawer dikin, em cesûr û xurt bin û baweriya xwe bi xwe bînin. Em xelasiyê ne di mirinê da, di jiyan û berxwedanê da bibînin.

Li ser van gotinên kêrguyê kal, kêrguyan xwe navêtin nav golê û nefetisandin. Hemû bi bîr û baweriyeke hîn xurttir bi paş da vegeriyan malên xwe.
Ji bo wê jî kêrgu îro li cîhanê hene, heger wê rojê gişan bi hev ra xwe bikuşta, nuha kêrgu tunebûn. Lê jîrîtiya kêrguyê kal nehîşt kêrgu qir bibin.