Kongreyek û axaftineke Dîrokî

Heta sala 1991-ê serok û kadirên PDK-ê û hemû rêxiztinên kurdan yên din li serê çiyan bûn, di şikeftan da dijiyan.
Kesî bawer nedikir ku kurd ewê li welatê xwe bibin xwedî desthilat û PDK ewê rojekê li paytexta Kurdistanê, li Hewlêrê kongreyeke hewqaqs bi îhtîşam pêk bîne.
Çerxa dîrokê heta sedsala 20-an tim di eleyhê kurdan da geriya, lê di sedsal 21-ê da cara pêşî şansek da kurdan û beşekî ji Kurdistanê.
Serokên kurdan îcar ev şans û ev fersend baş bikaranîn û ji sala 1992-an û vir da ye li welatê xwe xwedî desthilat in.
Her çiqas kurdan li başûr heta sala 1997-an gelek xeletiyên mezin kirin û bûn sebebê gelek trajediyên mezin jî, lê ji sala 1998-an û vir da ye siyaseteke biaqil û netewî dimeşînin.
Îro li paytexta herêma Kurdistanê bi beşdariya 350 mîvan û nêzî 1400 delegeyî, pêkhatina Kongreya 13-mîn ya Partiya Demokrat a Kurdistanê (PDK) netîceya vê siyaseta biaqil û netewî ye.
Heger kurdan dev ji şerê hev bernedana û weke her tim dîsa her yekî xwe pisparta dewleteke dijmin, bê guman îro mimkûn nedibû ku PDK li Hewlêrê kongreyeke hewqas bi îhtîşam pêk bîne.
Kongreya PDK-ê îro li Hewlêrê bi şîara ”Nuhbûn, dadwerî û bihvrejiyan” ê destpêkir.
Piştî vekirina kongrê, Serokê PDK-ê û serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî axaftineke dîrokî kir, li ser çend xalên esasî dîtina PDK-ê û ya kurdan ji bo hemû dost û dijminan baş diyar kir.
Serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, di axaftina xwe da got, “Partiya Demokrat a Kurdistanê ji bo çespandina mafê çarenûsa gelê kurd dixebite, kurd yek milet e û kurdî jî yek ziman e.”Di derbarê yekmiletbûna kurdan da Barzanî axaftina xwe wiha domand:
”Miletê kurd yek perçe ye, kes nikane wan ji hev cuda bike û yek heyîna wan heye."Derbarê ziman da jî Barzanî got:
”Belê rast e, devok hene, lê kurdî yek ziman e.”Li hember nûnerên Tirkiyê, Îranê, Sûriyê û zêdeyî 350 mîvanî, ev gotinên serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, diyarkirina vê şêla PDK-ê tiştekî dîrokî ye.
Em kurd bi kurmanc, soran, goran, zaza û hewram yek milet in, di nabêna zimanê me da hin ferqî hebin jî kurdî yek ziman e.
Bi qasî vê, tiştekî din yê girîng jî gotinên Mesûd Barzanî yên li ser ”şerê birakuyê” ye.
Di vî warî da jî Mesûd Barzanî got:
”Birakujî êdî bi hîç aweyekî di navbera kurdan da dubare nabe.”Ev jî pir û pir girîng e, ji ber ku dijmin tim hêvî dike ku kurd dîsa bi hev kevin û hev û du bikujin.
Barzanî ev hêviya dijmin jî şikand, got êdî em şaşiyeke wiha nakin.
Wek min li jorê jî got, heta nuha kurdan ji şerê di nabêna xwe da gelek zirar dîtine. Ev şerê ”birakujiyê” bûye sebebekî girîng yê bindestiya wan.
Mesûd Barzanî di axaftina xwe da ev deftera ”reş” jî ebediyen girt.
Di derbarê Kerkûkê û navçeyên din da jî serokê herêma Kurdisranê Mesûd Barzanî got:
“Bi hîç aweyekî em dest ji Kerkûkê û navçeyên din yên bi gelş bernadin, lê ev nayê wê wateyê ku em dixwazin hukmekî tekane li wan navçeyan bikin.”Heger kurd li hemû perçeyên Kurdistanê, lê bi taybetî jî kurdên başûr(ji ber ku ew xwedî dewlet in)bi hev nekevin û wisa biaqil hereket bikin, di demeke nêz da li Rojhilata Navîn ewê Kurdistaneke serbixwe ya weke topeke nûr û guleke sor çê bibe…
Baweriya min sedîsed bi vê xewna min heye û ji bo ku ez vê xewna xwe bi rast bigerînim çi ji destê min tê ez dikim….

Gazina ji ronakbîrekî kurd û bersîveke "nenormal"

Ji zûda bû min dixwest ji ber bi tirkînivîsîna wî, gazinekê ji birêz Ahmet Onal bikim.
Lê min newêrî bû, ji ber ku gelek însan dema tu şaşiyeke wî rexne dikî, tavilê xwe aciz dike û ji te dixeyide.
Loma jî min newrî bû tirkînivîsîna Ahmet Onal rexne bikira, tirsa min ew bû xwe ji min bixeyidîne.
Do li ciyê kar di facebokê da şiroveya wî ya li ser kitêba Prf. Dr. Abbas Valî ”Kürtler ve Kürtlerin “Ötekileri”: Parçalanmış Kimlik ve Parçalanmış Siyaset” ê bala min kişand.
Min ji xwe ra got, weleh dixeyide naxeyide ezê dîtina xwe bibêjim û min rabû ev çend rêzên jêr jê ra nivîsî.
Axirê mala Ahmet Onal ava, camêr xwe ji min aciz nekiriye.
Çimkî heta nuha ji ber hin rexneyên min yên bi vî rengî, çend kes û hêzan xwe ji min xeyidandine û ez weke ”neyar” îlan kirime.
Loma jî di rexnekirinê da ez hinekî bi teredut bûm.
Her çiqas min name ji şexsê Ahmet Onal ra nivîsî ye jî, lê bêguman min dikanîbû bi sedan navên din jî lê zêde bikira.
Çimkî siyasetmedar, nivîskar û rewşenbîrên kurd yên ku bi kurdî dizanin, lê bi tirkî dinivîsin ne Ahmet Onal tenê ye, bi sedan kesên din jî hene.
Hemû jî weke meleyan waizan didin kurdan, şîretan li milet dikin, dibêjin kurdno li zimanê xwe xwedî derkevin, lê ew bi xwe di nava kurdan da weke mamosteyên tirk dixebitin, kurdan fêrî tirkî dikin.
Van kesan dev ji tirkî bernadin ji ber ku asîmîlasyonê hestên wan yên kurdayetiyê kor kiriye, loma jî kêfa wan ji kurdî ra nayê, zewqa ji zimanê tirkî digrin ji kurdî nagrin.
Tiştê meriv jê hez neke meriv nake, ev viha ye.
Kurd dev ji tirkî bernadin ji ber ku ji tirkî hez dikin, ya jî kara wan tê heye.

Ev jî nameya min ya ji birêz Ahmet Onal ra:Birayê Ahmed, bi destûra te, ji ber şiroveyên te yên bi tirkî ez dixwazim te rexne bikim.
Bi qasî ku ez dizanim kurdiya te pir baş e, di her warî da him bi devkî û him jî bi nivîskî tu dikanî xwe îfade bikî.
Lê li gel vê jî tu bi piranî bi tirkî dinivîsînî, şiroveyên facebooka te hema hema hemû bi tirkî ne.
Tu kurdekî têgihîştî, zana û bîrewer î, loma jî ev şêla te, ev girêdana te ya bi tirkî ra min matmayî dihêle.
Ev nêzî 20 salan e ku tu berpirsiyarê weşanxaneya Perî-yê yî, te heta nuha li ser kultur,dîrok û edebiyata kurdî gelek kitêbên bi kurdî weşandine, di vî warî da te ji gelê xwe ra gelek xizmetên hêja kiriye.
Bi van weşanên xwe te kurd teşwîqî xwendin î nivîsandina kurdî kiriye...
Lê tu bi xwe nakî...
Fena meleyê şîreta li cimatê bike, bibêje araqiyê venxwin, karê xerab nekin, lê ew bi xwe araqiyê vexwe û karên xerab bike.
Yanî nuha heger tu û yên wek te ji xortan ra, ji kesên nezan ra nebin
pêşeng, nebin çira û find, gelo ewê kî bibe?
Ji bo ku tu û kesên weke te, wek ronakbîrên xelkê ji dîrok, edebiyat, kultur û zimanê gelê xwe ra xizmetê bikin ma hîn çi azim e?
Ma ne dibê nuha tu ji bo xortan bibûya mamoste û nimûne, dibê te ew teşwîqî kurdî bikirana.
Lê nuha dema tu bi tirkî dinivîsînî gelek kesên din jî didin pey te û ew jî eynî tiştî dikin.
Ma ne nuha dibê ev malpera te tenê bi kurdî bûya, bi dîtina min tu sebeb tuneye ku yekî weke te bi tirkî binivîsîne.
Birayê hêja, şertên ji bo te çi bin, ji bo hemû nivîskarên ku bi kurdî nivîsîne jî eynî ye, lê wan dev ji tirkî berda û bi kurdî nivîsîn.
Û ji ber vê jî kurd îro pir hindik bûnê xwedî helbest, roman, çîrok yanî xwedî edebiyateke nivîskî...
Tu van tiştan ji min baştir dizanî û bîr dibî, lê tu nakî....
Û ji xwe ya xerab jî ev e, heger tu merivekî "cahil", nezan bûya, te bi kurdî nizanîbûya, me ji te gazin nedikir.
Lê tu xwe merivekî zana û "marksîst" dihesibînî, lêbelê dîsa jî tu wacibên xwe yên zanatiyê û marksîstiyê naynî cî...
Neyse, ez zêde dirêj nekim, ez bawer dikim te ji min fêm kir.
Bi hêviya ku dilê te ji min nemîne, bimîne di xweşiyê da ...

Bersîva birêz Ahmet Onal:
JI BO REXNEYÊN KEKÊ ZİNAR SPASDAR İM.. REXNEYÊN KEKÊ ZINARÊ XEMO Dİ CİH DE NE..!!!

Berî xelkê dibê em alîkariya hev bikin

Ev demeke li Kurdistana bakur ji alî BDP-ê va hin civîn, semîner û çalakiyên ji bo perwerdeya bi zimanê kurdî, di bin şîara, ”em zimanê xwe dixwazin”, ”bira nuha pererdeya bi zimanê kurdî were deyain” tên kirin.
Ji bo piştgiriya vê tevgera kurdên bakur, do li Hewlêrê gelek parlementer, mamoste û rewşenbîr li ber konsolosxaneya Tirkiyê meşeke piştgiriyê li dar xistin û daxwaznameyek dan konsolosê Tirkiyê.
Di daxwaznameyê da daxwaz ji hikûmeta Tirkiyê tê kirin ku dibê li herêmên Kurdnişîn(Kurdistanê)di dibistanan da perwerde bi Kurdî be.
Peyvdarê çalakiyê Selam Ebdullah ji malpera Rûdawê ra gotiye, bi vê çalakiyê wan nerazîbûna hemû gelê kurd pêşkêşî hikûmeta Tirkiyê kir, ji ber ku Tirkiyê heta nuha mafê perwerdeya bi zimanê dayikê binpê kiriye.
Berpirsiyarên konsolosxaneya Tirkiyê daxwaza hevdîtinê ya çalakvanan qebûl nekirine û nameya wan jî negirtine.
Lê beşdarên çalakiyê bi nameyekê ra weke sembolîk 550 pênûs(qelem) ji sefîrê Tirkiyê ra şandine, ji bo ku bide 550 parlamenterên Tirkiyê, da ku parlamenter jî qanûna perwerdeya bi zimanê kurdî îmze bikin.
Çalakiyeke di cî da û pir baş e û dibê çalakiyên wiha dom bikin.
Kurd, ji piştgiriya bi xelkê ra pir jîr û jêhatî ne, pir aktîv in, lê ji xwe ra tune ne, tu dibêjî qey neyarên hev in.
Kurdên başûr weke milet di piştgiriya bi kurdên bakur ra pir sist xuya ne, her kes li devê partiyan û hukûmetê dinêre.
Ne bi temamî be jî îro li başûrê Kurdistanê miletê kurd gihîştiye azadiya xwe, xwedî desthilat e, ndi bin zulma dijmin da ne, di çalakiyan da jopên pûlisên dijmin li serê wan nakeve.
Loma jî dibê kurdên başûr, bi rengekî hîn aktîvtir piştgiriyê bidin kurdên bakur û yên beşên din.
Heta nuha li Kurdistana bakur ji bo perwerdeya zimanê kurdî tu tevger tunebû, kesî guh nedida daxwazên wiha biçûk.
Lê nuha ne wisa ye, hîn pir ne xurt be jî ji bo perwerdeya bi zimanê dayikê tevgerek heye û roj bi roj xurt dibe.
Siyasetmedarên ku berê qerfên xwe bi daxwazên ji bo zimên dikirin îro ew bi xwe qursên zimên li dar dixin û kurdî fêr dibin.
Yekîtiya Ewrûpayê, heta nuha li hember asîmîlekirna kurdan siyaseta kor û kerran dimeşand, ji Tirkiyê qet tiştek nedigot, qet guh nedida daxwazên kurdan yên derbarê zimên da.
Lê êdî Yekîtiya Ewrûpayê jî bêdeng namîne, êdî ji Tirkiyê ra vekirî dibêje mafê perwerdeya bi zimanê kurdî qebûl bikin.
Çend roj berê, Yekîtiya Ewrupayê ji Tirkiyeyê xwest ku divê Tirkiye çarçoveya “Pêşîlêvekirina Demokratîk” berfirehtir bike û zimanê kurdî li Tirkiyeyê têkeve qada gelemperî û civakî û ji bo vê yekê jî guhertinên zagonî dibê pêk werin.
Ji bo kurdên bakur ev daxwaza Parlamentoya Ewrupayê ya ji Tirkiyeyê piştgiriyeke pir girîng e. Heger li hundur kurd dengê xwe bêtir bilind bikin,Yekîtiya Ewrûpayê jî ewê zêdetir zorê bide Tirkiyê, heger kurd bi xwe dengê xwe nekin bêguman xelk qet dengê xwe nake.
Havîna salê tê li Tirkiyê û li Kurdistanê hilbijartinên giştî hene, demeke pir girîng e, dema xebat û daxwazan e, di vê demê însan daxwazên xwe pêşkêş dikin û partî jî rayên xwe li ser dibêjin.
Heta vê dema hilbijartinan di serî da BDP, lê dibê hemû kurd pir aktîv bin, daxwazên xwe yên netewî baş formule bikin û dinyayê pê bihesînin.
Di demeke wiha da piştgiriya kurdên başûr jî pir girîng e, dibê him milet û him jî hukûmeta herêma Kurdistanê di vî warî da bêdeng nemînin û piştgiriyê bidin daxwazên kurdan yên netewî.

Dilekî hişk ji destekî bi xwîn jî xerabtir e

Wezîrê Hundir yê Tirkiyê Beşir Atalay, di derbarê çareserkirina mesela kurd da îro di civînekê da hin tiştên pir balkêş û hêvîdar gotine.
Berdevkên hukûmetê bi beyanên xwe carnan meriv şaşomaşo dikin, rojekê beyaneke baş didin, meriv hêvîdar dibe, roja din tiştekî eksê wê dibêje, meriv matmayî dihêlin.

Çend gotin li ser "cît-coma Cîran Cîranê"

Ev demeke di kanala TRT6-ê da rêzefîlmekî kurdî ”Cîran Cîran”ê dest pê kiriye. Belkî ne hemû, lê heta ji min hatiye min hewil daye ku her êvara duşemê lê temaşe bikim û di heqê qalîteya wê da bigihîjim qenaetekê.
Di Destpêkê da TRT6 baş bû, belkî hinekî jî ji ber meraqê me lê temaşe dikir, lê her ku çû qalîte ket û tirkî lê zêde bû, loma jî êdî em carnan bala xwe didin programan, lê em kêm lê temaşe dikin.
Lê bidestpêkirina fîlmê ”Cîran Cîranê” ra, me dîsa dest bi temaşekirinê kir.
Ji roja TRT6 ava bûye û virda ye ev cara pêşî ye ku bêyî programên muzîkî tiştekî xweş ku meriv dikane lê temaşe bike tê weşandin.
Bi taybetî jî kêfa xanima min pir ji Cîran Cîranê ra tê û her êvara duşemiyê lê temaşe dike.
Di telewîzyonên kurdî tiştekî nuh e, bi zimanekî mîzahî, sivik û paqij û gelerî qala gelşên rojane yên du kulturên cuda dike.
Komediyeke pir xweş e, dikane xweştir bibe.
Qerekterên cuda, yên ku meriv jê hez bike, jê hez neke, jê nefret bike, dilê meriv pê bişewite, gunehê meriv pê were tê da hene.
Ev yek jî dibe sebebê ku gelek grûbên cûr be cûr, bi taybetî jî jin xwe di fîlm da bibînin û loma jî pê va werin girêdan.
Hebûna zarokan jî ne fikrekî xerab e, belkî bi vî rengî zarokên kurd jî bikanibin bi dê û bavên xwe ra lê temaşe bikin û bi vê riyê fêrî kurdî bibin.
Ji ber ku kurdiya hemû zarokan jî pir û pir baş e.
Ez bi xwe dê û bavên wan zarokan ji dil û can pîroz dikim.
Ji ber ku ev destpêk e û lîstikvan jî hemû ne xwediyên perewede û tecrûbeyên salan e, loma jî hin beş serkeftî û hin beş jî zêde ne serkeftî ne.
Mesela beşa îşev pir xweş û serkeftî bû.
Lîstikvan jî hêdî hêdî baştir dibin, rolên xwe hezm dikin û rehet dilîzin. Lê di nava hemûyan da Pîrê, Şêxo, xanima Şêxo û lawikê biçûk Koçer mikemel in, pir xweş dilîzin.
Gotinên Pîrê, Şêxo û Koçer û kurdiya wan ya paqij xweşikî û şîrîniyeke mezin dide fîlm û bala însanan celb dike û bi xwe ve girê dide.
Ev tiştekî baş e, di her fîlmî da hin qerekter wiha derdikevin pêş û rola mîknatîz dilîzin.
Heta vira min aliyê Cîran Cîran yê baş got û pesnê wê da.
Lê di du nuxteyan da ez rexne li Cîran Cîranê digrim û tiştê tê pêşkêşkirin şaş dibînim.
Yek jê, gavûsaetê tirkîaxftina lawê berber Zinar e, ewê ku li kafeteryayê dixebite.
Zinar, rola xortekî hinekî qebe, lûmpen û pir bi heyecan dilîze, zû tê heyecanê û zû diqehere.
Lê gelekê caran ji dêlî ku bi kurdî bipeyive, bi tirkî gotinên argo bikar tîne, bi tirkiya Diyarbekrê xeberan dide, gotinmotinan dibêje.
Ev ne rast e, çima tirkî?
Qebedayî û pêxwasên ku bi kurdî dipeyivin, bi kurdî xeberan didin, bi kurdî nav û nîçokan li hev dikin jî hene, dibê ew jî bi kurdî bipeyive.
Her kesê li Cîran Cîranê temaşe dike bi tirkî nizan e, bi milyonan jin û gundiyên kurd bi tirkî nizanin, xanima min, zarokên min bi tirkî niznanin.
Li Ewrûpayê bi sedhezaran kurd bi tirkî nizanin.
Esas zanibin jî bikaranîna hewqas gotinên tirkî ne rast e, her kes ne diyarbekrî ye….
Dema Zinar gotinên argo yên bi kurdî bikarbîne, bi kurdî pêxwasî û qebedayîtiyê bike, ev beşê zimanê kurdî jî ewê derkeve pêş û belav bibe.
Ew jî xizmetek e.
Nuxteya din ya ku ez pir şaş dibînim ji vê jî girantir e û cidîtir e.
Ew jî rola Koçer e…
Koçer, bi pera ji Pîrê ra paşgotiniyê û îspîyoncîtiyê dike. Di heqê hin cîrananên bînayê da ji Pîrê ra paşgotiniya wan dike û dûra jî peran jê dixwaze û Pîrê jî didê.
Ev ne rast e û tiştekî pir xerab e.
Paşgotinî, îspiyoncîtî û bertîl karekî pir xerab e, dibê meriv roleke wiha xerab nede zarokekî wisa biçûk û vê rolê jî weke tiştekî normal, weke henek pêşkêşî zarokan neke.
Dibê ev kar, ev exlaq, ev têkilî yanî paşgotinî û fesadiya bi bertîlan ji bal zarokekî ve weke marîfet û meziyeteke baş neyê dîtin.
Gava zarok bibînin ku însan bi fêsadiyê, bi paşgotiniyê dikenin, kêfa wan jê ra tê û heta weke meziyeteke baş dibînin, pir hindik ewê jî ji vê şêla pozîtîv muteesîr bibin û bixwazin texlît bibikin. Netîce, axir komedî be jî dibê meriv roleke wiha ne baş nede zarokekî wiha boçûk, ev qarekter bandoreke xerab li ser zarokan dihêle….

Welato, tu gul î ez bilbilê te me...

Ev du roj in hinekî nerehet im, bi bapêşê ketime, wer di hundur da me, ji aciziyê virda wêda canê xwe digerînim.
Nuha derketim hewşê û ji derd û kulan ra min cixareyek ji dil kişand.
Li Stockholmê berf çongekê li erdê ye, herder sipîboz dike, xwezayê weke bûkeke narîn kerasekî bûkaniyê yê sipî li xwe kiriye.
Hawirdora min li gor mehek berê guheriye, bûye tiştekî din, bûye weke dinyaya xewnekê…
Vê dîmena pir taybet hin rojên ziviztanên zaroktiya min anî bîra min, gava sibehan em ji xew radibûn ku herder di bin berfê da maye, em pir şa dibûn û direviyan der û me xwe li ser befê borr dikir…
Cixare di nava tiliyên min da, ez tik û tenê li hewşê rawestyam.
Min bala xwe da der û dora xwe, sincên dora hewşê, darên li dora xwe û malên cîranan.
Guliyên daran di bin giraniya berfê da xwar bûbûn…
Ronahiyên lampeyên Noelê çarhawêl xemilandine û rengorengo kirine, berfa sipî û lampeyên rengorengo tabloyek pir xweş anîne meydanê.
Hawirdor di bin bêdengiyeke mizin da kerr û lal e....
Tenê carnan dengê firîn û pirtepirta çûkan tê meriv, ji ser wê darê difirin diçin li ser dareke din datînin.
Ji vê sibehê daye ez, xanim û Serhat em xwe di ber hev diguherin, wer xwarinê didin çûkan.
Me ji bîr kir êm nekirî, em nan hûr dikin û li hewşê direşînin û çûk jî tên qûtê xwe dixun.
Ez dixwazim tenê beytik werin, ji ber ku yên herî biçûk û reben ew in, lê etetok rehetiyê nade wan.
Piştî kişandina cixarê û hinek jî temaşeya dedorê min dît ku sar e, ez çûm hundur û kompîora xwe vekir.
Strana ”Tu gul î ez bilbilê te me” ku ez gelkî jê hez dikim hate bîra min, di înternetê da ez lê geriyam, min klîpa Mesûd dît û çend caran li ser hev lê guhdarî kir û têra xwe mest bûm û dûra jî ev çend rêzên jorîn li hev ragirt.
Xwedê heye, Mesûd jî pir xweş dibêje.
Gotin ez nizanim ya kê ye. Lê kê nivîsî be jî şairekî mezin e, hosteyê gotinê ye.
Ji bo van gotinên xweş ez ji şairê vê stranê ra gelekî sipas dikim ku ev stran li muzîka kurdî zêde kiriye.
Teksta stranê li jêr e.

Lê wusa tu li min çi dikî
Derda li min zêde dikî
Birîna dilê min vedikî
Emrê mayî talan dikî

Tu gul î ez bilbilê te me
Tu Zîn î ez Memê te me
Heta sax bim li dunya yê
Tu ya min î ez yê te me

Min go ez aşiqê te me
Hayrana wan çavên te me
Yar ez ji ber evîn a te
Dilê min bi kul û xem e

Tu gul î ez bilbilê te me
Tu Zîn î ez Memê te me
Heta sax bim li dunya yê
Tu ya min î ez yê te me

Pir dixwazim tu ya min bî
Şahiya vî dilê min bî
Her û her bi min re bijî
Hevala jiyan a min bî

Tu gul î ez bilbilê te me
Tu Zîn î ez Memê te me
Heta sax bim li dunya yê
Tu ya min î ez yê te me

Sipas ji bo vîdeoya "Çeko, Birûsk û Şivan, bijî kurd û Kurdistan"

Dinya alem dibêje bira çavê tunebûnê kor be, ez dibêjim bira çavê ”wextê” kor be, wext tuneye, wext hebûya minê pêr bi şev li ser vîdeoya Tîrêjên Rojê ku di facebookê da belav kirin nivîsek binivîsanda.
Lê di eynî wextê da beyana Bengî Yildiz jî bala min kişand, min bala xwe dayê ez pê ra nagihînim li ser herdu mijaran binivîsim.
Loma jî min li ser beyana Bengî Yildiz, yanî bilêvkirina navê Kurdistanê nivîsî û mijara din jî hîşt şeveke din.
Lê şeveke din jî, yanî pêr êvarî jî ez çûm şahiya Noelê û do bi şev jî roja îzna min a derketina der bû.
Çimkî jin heftê rojekê îzna min heye.
Wek esker û girtiyên hefsan, ya min jî ji heftê carê destûra min ya derketina derve heye, ew jî rojên îniyê ye.
Heger rojeke din jî derketina min hewce be, dibê ez ji bo destûrê miracaet bikim û îzneke taybetî bixwazim.
Helbet di daxwaznameya xw da dibê ez hertim sebebê derketina xwe ya der bibêjim, dema nebêjim dikane îzin dernekeve…
Loma jî do êvarî ji bo şevbêrkê ez çûm qahwê, dereneg hatim mal.…
Xwedê neke rojekê tiştek were serê Cemal Saygilî û qahwê bigre, weleh hema di serî da ez, gelek kurd ewê perîşan bibin.
Çimkî ancax li vê qahwê heftê carê em çend nas, dost û heval hevûdu dibînin û bîna me piçekî fireh dibe…
Heger qahwe were girtin çû ji me da, wê demê tu dereke ku em pê da herin namîne, dimîne kar û mal.
Wê demê xanim heft rojên hefteyê îznê bide min jî bêfeydeye, çimkî dereke ez herimê namîne…
Înşalah ezê tu carî wê rojê nebînim….
Belê jiyana me kurdên li Swêdê dijîn hewqasî monoton e.
Loma jî nivîsa li ser vîdeoyê ma heta îro, min wext nedît ku binivîsim.
Ez çi bikim, bira çavê wextê kor be, ”Xwedê” pere daye hinekên ku nizanin bixwin, wext daye hinekên ku nizanin bikar bînin.
Dema ez dibêjim ”çavê wextê kor be” û ji tunebûnê gazinan nakim dibê kes çewt fêm neke, ev nayê wê maneyê ku ez li dijî ”hebûnê” û ”hinek pere” me, ku rojekê piyango ya jî lotoya min lêxe ezê milyonên xwe negrim.
Na, qesta min ne ev e, ne pere û ne jî wext, tu carî serê meriv naşikînin, lê axirê nuha ez pêşnegiyê didim wextê.
Hela bira carê wext çê bibe, qey pere jî ewê rojekê riya xwe bi min xwe….
Belê, nuha ez werim ser videoya ku ez dixwazim qala wê bikim.
Pêr danê êvarî di facebookê da min li vîdeoyeke(slayteke)hevalên me yên berê temaşe kir.
Vîdeo ji alî Tîrêjên Rojê va hatiye amadekirin.
Vîdeo, beşekî ji dîroka min, ya DDKD-ê û ya tevgere kurd ya netewî nîşan dide.
Video, bi muzîkeke pir xweş(keman û pîano) hatiye hazirkirin.
Dîmenên ku meriv dibîne û muzîka ku weke fon hatiye bikaranîn meriv mest dike, meriv noqî nava deryaya xem û xeyalan û rojên borî dike.
Gava min guhuk xist guhê xwe û bala xwe da wan sûret, kovar, rojname û dîmenên ku di vîdeoyê dihatin nîşandan, ez çûm rojên berê.
Hevalên ku rismên wan yeko yeko ji ber çavên min derbas dibûn hinekên wan şehîd ketibûn, hinekên wan çûbûn rahmetê.
Min bi piraniya wan ra dostî û hevaltî kiribû, em bi salan bi hev ra xebitîbûn, demakê em endamên eynî partiyê û eynî komeleyê bûn, me bi hevûdura gelek rojên xweş û nexweş derbas kiribûn.
Ew kovar û rojnameyên di vîdeoyê da dihatin nîşandan di piraniya wan da min bepirsiyarî û nivîskarî kiribû, ji bo ew di wexta xwe da, xweşik û bê kêmasî derkevin min pir hewil dabû, ez gelek şevan hetanî destê sibahan xebtibûm û bêxew mabûm.
Ew şev û mitîngên dihatin nîşandan yên min bûn jî, ez jî li wir bûm, min jî di wan şev û mitîngan da cî girtibû û berpirsiyarî kiribû.
Lê îro hemû bûbûn dîrok, wek şirîdê sînemayê ji ber çavê min derbas dibûn û min jî wek temaşevanekî lê temaşe dikir.
Gelek sipas ji bo wan hevalên ku ev vîdeo amade kirine.
Pir xweş bû, hafizeya min tevrakir, dîrok min bi min da temaşekirin, anî bîra min….
Min bi xwe pir jê hez kir.
Temaşe bikin ewê kêfa we jî jê ra were....
Navê vîdeoyê: Çeko, Brûsk û Şivan, bijî Kurd û Kurdistan. Tevgera Demokratên Şoreşgerhttp://www.facebook.com/profile.php?id=1022529783

Şahiya Noelê taqet bi min ra nehîşt...

Gelî dost û hevalan û xwendevanên hêja...
Ez nuh ji şahiya/festa Julê(Noelê)hatim. Derengê şevê ye.
Li swêd adet e, ciyê kar xwarineke Julê/Noelê dide karkirên xwe.
Ciyê karê min ji sedî li 80-90-ê wan jin in.
Di nava 100 horiyên cinetê da min îşev hiş berda, piçek aqilê mayî jî firiya çû û ez bawer dikim min hinekî jî zêde vexwar.
Bêbavan îşev hemû bûbûn tiştekî din, gişan xwe soromoro kiribûn heyhawar, meriv aqil berdida...
Min gelekên wan tew nas nekir.
Ji çend hebên ku em bi hev ra rûniştîbûn ra min got, her roj ji sibê heta êvarî ez di nava we da me, lê min ev şox û şengî û bedewiya we heta nuha ferq nekiribû, qey heta îşev ez kor bûme...
Hemû keniyan.
Îşev tiştê ez bibêjim hewqas e û bi xatirê we, ez gelkî betilî me, dibê herim rakevim....

Dibê kurd navê Kurdistanê sansor nekin

Parlamenterê Batmanê û Cîgirê Serokê Koma Meclîsê yê BDP-ê Bengî Yildiz, di derbarê nerazîbûnên bikaranîna peyva ‘Kurdistanê’ da daxuyaniyek daye û gotiye:
”Ya emê bibêjin Kurdistan ya jî Welat. Ji Sultan Sencer heta Mistefa Kemal, her kesî ji vê derê ra gotiye Kurdistan. Eniya me ji herêmê ra nabêje Başûrê Rojhilat ya jî Rojhilat.”Şêleke pir rast û di cî da ye.
Siyasetmedar, nivîslar, hunermend, ronakbîr û kesên ku di civatê da xwedî giranî ne di vî warî da, ji bo şikandina tabuya li hember navê Kurdistanê dibê pêşengiyê bikin.
Loma jî ev şêla Bengî Yildiz pir girîng e û dibê ne ew tenê, hemû parlamenterên BDP-ê di bikaranîna peyva Kurdistanê da isrardar bin.
Heta ne parlamenterên BDP-ê tenê, dibê ew vê yekê ji parlamenterên CHP-ê û AKP-ê yên kurd jî bixwazin, dibê ji wan ra bibêjin ji bo çi hûn navê Kurdistanê nagrin devê xwe, ma hûn li dijî vî navî ne?
Ya ewê bibêjin em li dij in û ruyê wan yên rastî ewê derkeve ortê, ya jî ewê qebûl bikin û bibêjin rast e û bi xwe jî bikar bînin.
Di herdu haletan da jî kurd li karê ne.
Tirk, ji bikaranîna peyva Kurdistanê xwe gelkî aciz dikin. Bi vê aciziya xwe ya mezin nahêlin kurd li her derê peyva Kurdistanê bikar bînin.
Dibê kurd vê taktîka wan xera bikin û di bikaranîna peyva Kurdistanê da israr bikin.
Dibê em bi vî rengî berê navê Kurdistanê legalîze bikin û bi civatê û çapemeniyê bidin qebûlkirin.
Mesela Kurdên başûr jî dibê bi tu hawî qebûl nekin ku tirk ji Kurdistana Federe ra bibêjin ”Bakurê Îraqê”.Dibê li Tirkiyê anons û reqlamên ku navê Kurdistanê tê da derbas dibe bidin, bi vî rengî dibê ew jî bi me ra bibin alîkar.
Navê Kurdistanê çuqas zêde were bikaranîn ji bo me hewqasî baş e û karê me hêsan dike....
Bengî Yildiz, di civîna çapemeniyê da bersîva pirsên rojnamevanan jî daye û gotiye:
”Deverên ku piraniya akinciyên wir kurd in, hinek jê ra dibêjin ‘cografiya kurdan’, hinek dibêjin ‘Kurdistan’ û hinek jî dibêjin ‘Anadoluya Başûr û Başûrêrojhilat’. Hinek kes jî dibêjin ‘wir’. Herin ji welatiyên AKP-yî an jî CHP-yî yên li otogarên ku wê biçin Batman an jî Amedê pirsa ‘hûn diçin ku’ bipirsin, wê ji we ra ya bibêje ‘diçim Kurdistanê ya jî wê bibêje diçim, Welêt.’
Bersîveke pir xweş e, argument jî di cî da ye û rast e.
Bi rastî jî wisa ye, dema meriv li welatekî xerîb rastî kurdekî were û jê bipirse, ”gelo tu diçî ku”, ewê ya bibêje ”ez diçim welêt” û ya jî ”ez diçim Kurdistanê.”
Bala min dikşîne, di van demên dawî da Bengî Yildiz tiştên li gor menfaetên netewî dibêje.
Bersîvên wiha hest û şiûrê kurdan yê netewî şiyar dike, wan bi nasnameya wan dihesîne, mesaja hûn kurd in, navê welatê we Kurdistan e dide kurdan.
Hewcedariya kurdan bi vî ”qamçiyê” netewî heye, ji bo ku xwe nas bikin, dibê meriv vî qamçiyê netewî” li hember kurdan tim bikar bîne, wan pê bihingêve, koka wan, zimanê wan û navê welatê wan tim bi bîra wan xe….
Çimkî kurdan ev her sê ”nav û nasname” jî ji bîr kirine…