Merivê cahil fena hespa serî ji siwarê xwe girtibe

Zanîn cesaretê dide meriv, cehalet jî quretîyê, pozbilindîyê û însên zimandirêj dike.

Bi xêra medyaya sosyal, dinya dijîtal meriv zanayan jî, cahilan jî her roj dibîne. Berî hebûna vê teknolojîyê ev yek pir sînardar bû. Teknolojîya îro dinya pir biçûk kiriye, kî li ku derê çi dibêje meriv di kompîtora xwe da, di telefona xwe da dibîne, dixwîne, lê guhdarî dike. Pêşketineke muhteşem e, aqil ji serê însên dibe, însên serxweş dike.
Ez werim ser mesela xwe, ferqa merivê cahil û zana.

Merivê zana mutewazî ye, nefsbiçûk e. Merivê cahil qure ye, pozbilind e, zimandirêj e. Çimkî cesûrîya cahiliyê jî heye.

Cesûriya merivê cahil ne wêrekîya merivê zana ye, xwenezanî ye, ji ber kêmaqiliyê ye.
Merivê cahil wekî hespê bêrişme ye. Bêyî pêşiya xwe bibîne dibeze, di dawiyê da li derekê dilikume û di kortekê wer dibe..

Merivê cahil bi şûrê xwe, zana bi hişê xwe şer dike. Kesê nezan bi hêz û bêperwatiya xwe bawer e, lema cesûr hereket dike, tiştê nizanibe jî xwe tevê dike. Lê belê kesê zana gotina xwe dipîve û dipeyive, tiştê nizane nabêje.

Agirê cahilan wek agirê pûş e, zû vêdikeve, agirekî gurr e, lê zû jî vedimire.
Cesûriya cahilan bêbingeh e û li hemberî rastiyê zû têk diçe.

Kesê ji tiştekî fêm neke, ji fikrê xwe bawer e, cesûr hereket dike. Tirsa merivê zana ji ber zanîna wî ye, tim li encamê difikire. Bêperwatî ne wêrekî û mêranî ye, cahilî ye.

Dibêjin, çavê merivê cahil kor e, destê wî dirêj e. Xwe tevî her meselê dike, tilîya xwe dixe her qulikê û bi vê yekê jî zirarê deide derdora xwe.
Mewlana gotiye, bi merivê cahil ra sohbet zor e, çimkî çi tê devê cahil dibêje

Merivê zana, bi kultur berê dipîve, dû ra dibirre. Merivê cahil berê dibirre dû ra dipîve. 

Cesûriya bê fikir bi zirar e, her tim poşmaniyê li pey xwe tîne. Cahil, dostê xwe jî bi cahilîya xwe diêşîne.