Serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, do piştî ku ji Bexdayê vegeriya Hewlêrê, li balefirgeha Hewlêrê ya navnetwî di derbarê civîna parlamentoya Îraqê, pêvajoya pêkanîna hukûmeta nuh û statuya kurdan ya di hukûmetê da daxuyaniyek da rojnamevanan.
Barzanî di civînê da, di derbarê krîza avakirina hukûmetê û rola kurdan ya pozîtîv da got:
“İraq ketibû qeyraneke pir aloz, tenê kurdan şiyan(dikanîbûn) vê girêkorkê vekin. Yên ku digotin kurd hevkariya pêvajoya siyasî ya Iraqê nakin derewçîn derketin.”Mesûd Barzanî, di axaftina xwe da bal kişand ser rolû girîngiya yekîtiya kurdan û got, ”Bi xêra yekîtiya kurdan ev destkefta vê dawiyê ya li Iraqê hate bidestxistin.”Bi rastî jî wiha ye, heger kurdan bi vî rengî yekîtiya xwe neparastana nikanîbûn li hember hewqas hêz û dewlet(Tirkiye, Siûdî Erebîstan Sûrî û Emerîka) 8 mehan li ber xwe bidin.
Tiştê ku nehîşt kurd teslîm bibin tenê yekîtiya wan bû, kurdan(PDK-ê û YNK-ê) dev ji hev bernedan û nedan dû menfaetên şexsî û gurûbî.
Di derbarê rola yekîtiya kurdan da Barzanî got:
“Yekrêziya gelê kurd wiha lê kir ku em vê destkefta mezin ji bo gelê kurd bi dest bixin. Eger em di pêşerojê da jî vê yekîtiyê biparêzin, emê destkeftên bi vî rengî bi dest bixin. Gotina “ senga/cepheya kurdan lawaz bûye” nerast derket. Piştî civîna duhî Obama û hemû dinya ji bo vê serkeftinê bi telefonê pîrozbayî li min kirin.”Min heta nuha nebihîstiye Tirkiyê, Celal Talabanî û Mesûd Barzanî ji ber vê netîceyê pîroz kiribe.
Barzanî li ser meseleya zextên(fişarên) ku ji posta serokkomariyê li ser kurdan hebûn jî rawestiya û got:
“Fişareke pir mezin li ser kurdan hebû. Min di jiyana xwe de fişareke wiha nedîtîbû. Lê kurdan li hember wan fişaran stûyê xwe xwar nekir û dest ji serokomariyê ber neda. Hinek alî wiha difikirîn ku kurd ne hêjayî wergirtina wî maqamî ne, divê kurd her jêrdest bin. Lê ew nêrîn bi ser neketin…”Ji bo ku Celal Talabanî careke din nebe serokkomar, di pêşengiya Tirkiyê da Erebîstana Siûdî û Sûriye di bin ra li dijî kurdan pir xebitîn, lê biser neketin.
Heta di van demên dawî da li ser israra Tirkiyê, Emerîkayê jî ji kurdan dixwest ku ew dev ji vê daxwaza xwe berdin.
Lê wek birêz Mesûd Barzanî jî dibêje, bi xêra yekîtiya di nabêna hêzên kurdan da, kurdan li hember van zextan serî netewandin û di netîceyê da jî bi ser ketin…
Ev yek jî nîşan dide ku dema kurd bi hev nekevin, her yek nebin ”dost” û ”merivên” dewletekê, aliyekî kes nikane zora wan bibe, têkçûna wan pir û pir zahmet e.
Ev, ne ji bo başûr tenê, ji bo bakur jî wiha ye. Heger kurdên bakur û başûr, yanî PKK û PDK û YNK bi hev nekevin, li Kurdistana Tirkitê jî dewlet nikane zora kurdan bibe.
Heger kurdan berê jî ev aqil bikirana û yekîtiya xwe xera nekirana, nuha li bakur jî kurd li nuxteyeke din bûn.
Piştî xebat û serîhildaneke bêhempa ya 30 salî, sebebê ku kurd li bakur hîn jî wiha bindest in, nikanin di mahkemeyan da jî bi zimanê xwe bipeyivin ji ber bêtifaqiya wan e.
Dibê em kurd û hemû siyasetmedar û serokên kurdan baş bizanibin ku li hember dijmin çek û hêza me ya herî mezin yekîtiya me ye, dema di nabêna hêzên kurdan da hevkarî û tifaqeke netewî hebe, dijminatiya hev nekin, zû bi zû kes nikane zora wan bibe û li hemû perçeyên Kurdistanê jî emê bigihîjin azadiya xwe.
Dibê ev numûneya Îraqê û kurdên başûr ji bo me hemû kurdan bibe serpêhatî û tecrûbeyeke dîrokî û tu carî ji bîr nekin.
Serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, li ser şêla kurdan ya li hember hukûmeta ku ewê ava bibe jî got:
“Eger daxwazên kurdan ji aliyê kesên ku hikûmetê pêk tînin ve bi resmî neyên nivîsîn û îtîraf pê neyê kirin, wê demê kurd jî ewê ji hikûmetê vekêşin, beşdarî wê nebin. Piştî cejnê ewê pêvajoya damezirandina hikûmetê dest pê bike.”
Bêguman ev şêleke rast e, dibê kurd tim wiha bikin û hustuyê xwe li ber zextên der û hundur xwar nekin.
Heger kurd bi hev nekevin û yekîtiya xwe bi vî rengî biparêzin, di pêşerojê da jî ewê gelek qezencên din jî bidest xin.
Ji ber ku kurd li Îraqê êdî xwedî hêz û roleke serekî ne.
Netîce li Îraqê di şerê îktîdarê da kurdan 4-0 zora tirkan birin. Loma jî meriv dikane bibêje ku di maça di nabêna Tirkiyê û Kurdistanê da Kurdistanê maç 4-0 qezenc kir.Û ev serkeftin jî ji ber ku kurdan weke taxim baş lîst, baş pas dan hev û xwestin weke taxim qezenc bikin....
14 november 2010
13 november 2010
Siyasetmedar jî weke şufêran dibê xwedî "ehliyeta" kurdî bin
BDP-ê (Partiya Aştî û Demokrasiyê) di civîna xwe ya dawî da bi biryar girt ku ji nuha û pê da di civîn û çalakiyên xwe da zêdetir giraniyê bidin zimanê kurdî.
Hefteya borî, endamên Komîteya Giştî ya BDP-ê bi parlamenter û serokên hemû bajaran ra civiya.
Di civînê da rewşa agirbestê, destûra nû, daxwaza perwerdeya bi zimanê dayikê, xweseriya demokratîk(otonomî) û hilbijartinên hezîrana 2011-an hatin nirxandin.
Di civînê da biryar hate girtin ku partî ji îro û pê da di hemû xebatên xwe da bêtir giraniyê bide zimanê Kurdî.
Piştî civînê, hevserokê BDP-ê Selahattin Demirtaş, beyanek da û got, di civînê da wan biryar girtiye ku ji niha û pê va li her derê ewê xwe bi Kurdî biparêzin, bi kurdî îfadeyê bidin.
Ji aliyê din va parlamnterê BDP-ê Osman Ozçelîk jî dîsa li ser mijara axaftina bi kurdî daxuyaniyek da û got, BDP ji bo parlamenterên xwe yên kurdînezan ewê qûrsên kurdî veke û wan fêrî kurdî bike.
Ozçelîk got, di destpêkê de ewê parlamenterên wek Ufuk Uras, Emine Ayna û Akin Birdal li qûrsê fêrî kurdî bibin.
Helbet ev tiştekî ne hêsa ye û ez bawer nakim ku ji bo van kadirên îroev yek mimkûn be jî, lê ji bo kadirên pêşerojê mimkûn e.
Bes li gel vê jî, meriv dikane bibêje ku ev biryara BDP-ê bi derengî be jî biryareke di cî da ye û pir jî pêwîst e…
Bêguman tiştê herî rast û tabiî jî ji xwe ew e ku siyasetmedarên kurd bi zimanê kurdan bizanibin û siyasetê jî bi wî zimanî bikin.
Heger BDP, bi rastî jî vê biryara xwe têxe praktîkê, ev yek ewê gelek netîceyên baş bi xwe ra bîne û bibe destpêka adet û kultureke netewî.
Heger milet zanîna bi kurdî weke şert bide ber siyasetmedaran, di serî da kesên ku bixwazin bibin nûner û siyasetmedarên kurdan ewê bi kurdî bizanibin.
Kesên ku bi kurdî nizanibin weke nuha, ewê nikanibin bibin nûner û berdevkên kurdan, ya ewê fêr bibin ya jî ewê nebin.
Çawa ku dema ehliyeta meriv tunebe, mafê meriv tuneye ku meriv bibe şufêr, her wisa kesên kurdînezan jî dibê mafê wan tunebe ku bibin siyasetmedarên kurdan.
Ji bo siysetmedarî û nûnertiye kurdan jî weke ehliyeta şufêriyê, dibê her kes xwedî ”ehlieyta zimanê kurdî” be.
Mesela di tîcaretê da ne milet, tucar, dikandar û esnaf xwe întîbaqî bazarê û daxwazên milet û mişteriyên xwe dikin.
Mişterî, gel çi bixwaze û bi kîjan zimanî bipeyive, tucar û dikandar jî ji mecbûrî bi wî zimanî dikevin bazarê û bi wî zimanî malên xwe difroşin gel.
Yanî ne gel, ne mişterî, tucar, esnaf û dikandar fêrî zimanê gel û mişteriyên xwe dibin.
Usûl û qaîde ev e.
Dema meriv bixwaze li bajarekî Sûriyê dikanekê veke dibê meriv bi erebî, li bajarekî Tirkiyê veke dibê meriv bi tirkî bizanibe.
Li cîhanê tenê li Kurdistana bakur ev şert ne pêwîst e, ne şert e ku li wealtê kurdan tu bi kurdî bizanibî, çimkî kurd ji kurdayetiyê dûr ketine.
Berî salên 1980-î, li Wêranşarê hema hema hemû esnaf, sinetkar û dikandarên Wêranşarê erebên mêrdînî, êrmenî, ruhayî û bajariyên swêregî bûn xwe, ku zimanê wan yê malê erebî û tirkî bû, lê hemû jî bi mişteriyên xwe ra bi kurmancî dipeyivîn, kesê ku bi kurmancî nizanîbûya nikanîbû li Wêranşarê bibûya esnaf û tîcaret bikira.
Dibê siyaset jî wiha be, kesên ku bi kurdî nizanibin weke nuha, dibê nikanibin bibin siyasetmedar û serokên kurdan, bibin muxtar, serokên belediyan û parlamenter.
Ev yek di destê milet da ye, gava milet milet be, dikane vê adetê û vî şertî bi cî bike.
Heger tu dixwazî bibî nûnerê min, dibê tu bi zimanê min bizanibî….
Û piştî ku zanîna zimanê kurdî bû şertê nûnertî û siyasetê, wê demê jî kesê kurdînezan ewê ya xwe fêrî kurdî bikin û ya jî dev ji doza nûnertî û seroktiya kurdan berdin û ji xwe ra bi tiştekî din mijûl bibin…
Hefteya borî, endamên Komîteya Giştî ya BDP-ê bi parlamenter û serokên hemû bajaran ra civiya.
Di civînê da rewşa agirbestê, destûra nû, daxwaza perwerdeya bi zimanê dayikê, xweseriya demokratîk(otonomî) û hilbijartinên hezîrana 2011-an hatin nirxandin.
Di civînê da biryar hate girtin ku partî ji îro û pê da di hemû xebatên xwe da bêtir giraniyê bide zimanê Kurdî.
Piştî civînê, hevserokê BDP-ê Selahattin Demirtaş, beyanek da û got, di civînê da wan biryar girtiye ku ji niha û pê va li her derê ewê xwe bi Kurdî biparêzin, bi kurdî îfadeyê bidin.
Ji aliyê din va parlamnterê BDP-ê Osman Ozçelîk jî dîsa li ser mijara axaftina bi kurdî daxuyaniyek da û got, BDP ji bo parlamenterên xwe yên kurdînezan ewê qûrsên kurdî veke û wan fêrî kurdî bike.
Ozçelîk got, di destpêkê de ewê parlamenterên wek Ufuk Uras, Emine Ayna û Akin Birdal li qûrsê fêrî kurdî bibin.
Helbet ev tiştekî ne hêsa ye û ez bawer nakim ku ji bo van kadirên îroev yek mimkûn be jî, lê ji bo kadirên pêşerojê mimkûn e.
Bes li gel vê jî, meriv dikane bibêje ku ev biryara BDP-ê bi derengî be jî biryareke di cî da ye û pir jî pêwîst e…
Bêguman tiştê herî rast û tabiî jî ji xwe ew e ku siyasetmedarên kurd bi zimanê kurdan bizanibin û siyasetê jî bi wî zimanî bikin.
Heger BDP, bi rastî jî vê biryara xwe têxe praktîkê, ev yek ewê gelek netîceyên baş bi xwe ra bîne û bibe destpêka adet û kultureke netewî.
Heger milet zanîna bi kurdî weke şert bide ber siyasetmedaran, di serî da kesên ku bixwazin bibin nûner û siyasetmedarên kurdan ewê bi kurdî bizanibin.
Kesên ku bi kurdî nizanibin weke nuha, ewê nikanibin bibin nûner û berdevkên kurdan, ya ewê fêr bibin ya jî ewê nebin.
Çawa ku dema ehliyeta meriv tunebe, mafê meriv tuneye ku meriv bibe şufêr, her wisa kesên kurdînezan jî dibê mafê wan tunebe ku bibin siyasetmedarên kurdan.
Ji bo siysetmedarî û nûnertiye kurdan jî weke ehliyeta şufêriyê, dibê her kes xwedî ”ehlieyta zimanê kurdî” be.
Mesela di tîcaretê da ne milet, tucar, dikandar û esnaf xwe întîbaqî bazarê û daxwazên milet û mişteriyên xwe dikin.
Mişterî, gel çi bixwaze û bi kîjan zimanî bipeyive, tucar û dikandar jî ji mecbûrî bi wî zimanî dikevin bazarê û bi wî zimanî malên xwe difroşin gel.
Yanî ne gel, ne mişterî, tucar, esnaf û dikandar fêrî zimanê gel û mişteriyên xwe dibin.
Usûl û qaîde ev e.
Dema meriv bixwaze li bajarekî Sûriyê dikanekê veke dibê meriv bi erebî, li bajarekî Tirkiyê veke dibê meriv bi tirkî bizanibe.
Li cîhanê tenê li Kurdistana bakur ev şert ne pêwîst e, ne şert e ku li wealtê kurdan tu bi kurdî bizanibî, çimkî kurd ji kurdayetiyê dûr ketine.
Berî salên 1980-î, li Wêranşarê hema hema hemû esnaf, sinetkar û dikandarên Wêranşarê erebên mêrdînî, êrmenî, ruhayî û bajariyên swêregî bûn xwe, ku zimanê wan yê malê erebî û tirkî bû, lê hemû jî bi mişteriyên xwe ra bi kurmancî dipeyivîn, kesê ku bi kurmancî nizanîbûya nikanîbû li Wêranşarê bibûya esnaf û tîcaret bikira.
Dibê siyaset jî wiha be, kesên ku bi kurdî nizanibin weke nuha, dibê nikanibin bibin siyasetmedar û serokên kurdan, bibin muxtar, serokên belediyan û parlamenter.
Ev yek di destê milet da ye, gava milet milet be, dikane vê adetê û vî şertî bi cî bike.
Heger tu dixwazî bibî nûnerê min, dibê tu bi zimanê min bizanibî….
Û piştî ku zanîna zimanê kurdî bû şertê nûnertî û siyasetê, wê demê jî kesê kurdînezan ewê ya xwe fêrî kurdî bikin û ya jî dev ji doza nûnertî û seroktiya kurdan berdin û ji xwe ra bi tiştekî din mijûl bibin…
11 november 2010
Kurdên başûr careke din Tirkiye nekawt kirin
Li Îraqê piştî derbasbûna 8 mehan di ser hilbijartinên 7-ê adarê ra nîhayet îro hemû aliyên siyasî li ser avabûna hukûmetê li hev kirin.
Ev jî tê wê maneyê ku Tirkiye û hevalbendên xwe têk çûn û kurd û hevalbendên xwe bi ser ketin.
Piştî civîna li Bexdayê û beyana lihevhatinê, meclîs civiya û Osman Nucefî(ji Lîsteya el-Îraqiye)ji 295 dengan, 227 dengan girt û weke serokê parlamentoyê hate hilbijartin.
Parlamentoya Îraqê bi giştî 325 kursî ne.
Serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, di civîneke çapemeniyê da got, hemû daxwazên kurdan hatin qebûlkirin û Celal Talebanî jî ewê ji nû ve bibe Serokkomarê Iraqê.
Mesûd Barzanî, di civînê da got, “Rêberên Lîsteya el- Iraqiyeyê di dawiya civîna duhî ya serokên hêzên sereke yên Iraqê da bi berpirsiyarî hereket kirin û biryar dan ku beşdarî hikûmeta nû ya Iraqê bibin.”
Barzanî da zanîn ku, meqamên girîng li gor hêzên siyasî bi awayekî adil hatine belavkirin û texmîna wî ew e ku hukûmeta nuh di nava mehekê da ewê were avakirin.
Di derbarê belavbûna postên girîng da serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî got:
“Serokomarî ji bo kurdan serokwezîrî ji bo Hevpeymaniya Niştîmanî û Serokê Parlamentoyê jî ji bo Lîsteya el- Iraqiyeyê hatine dayin. Maqama Civata Niştîmanî ya bo Siyaseta Stratejîk jî ewê ji Eyad Ellawî ra were dayin.”
Barzanî, di derbarê rola kurdan û bi taybetî jî rola wî ya şexsî ya di vê lihevkirinê da jî got:
“Em wek kurd şanaziyê bi wê dikin ku me aliyên iraqî nêzî hev kiriye. Weke kurd ji bo me şanazî ye ku em bûne egera çareserkirina arîşeyên di navbera aliyên siyasî de. Hemû birayên me li Iraqê rêzê li helwesta me digirin.”
Li ser gelo kîjan daxwzên kurdan hatine qebûlkirin jî Mesûd Barzanî got:
“Hêsantirîn xalên ku lihevkirin li ser hatiye kirin yên ku têkildarî Herêma Kurdistanê bûn. Karnameya 19 xalî ya Herêma Kurdistanê hate qebûlkirin.”
Ji van gotinên serokê Herîma Kurdistanê Mesûd Barzanî, meriv wisa fêm dike ku hemû daxwazên kurdan hatine qebûlkirin, loma jî birêz Barzanî ji lihevkirinê gelkî memnûn xuya ye.
Tiştek pir vekirîye ku kurdan bi vê netîceyê careke din jî siyaseta Tirkiyê ya xerabkar, dijminane û li dijî kurdan pîç kir.
Sebebê esasî yê avanebûna hukûmetê heta nuha siyaseta Tirkiyê ye. Ji bo ku Celal Talabanî nebe serokkomar û Malikî nebe serokwezîr, çi ji destê tirkan hat kirin, lê siyaseta kurdan ya bi sebir hemû planên wan vala derxist.
Tirkiyê ji dêlî lîsteya Malikî û kurdan, dixwestlîsteya Îyad Allawî û erebên sûnnî ku piraniya wan merivên Saddam û Basiyên kevn û bi taybetî jî li dijî statuyta kurdan ya îro ne.
Tirkiyê, him ji bo kêmkirina tesîra Îranê û him jî ji ber ku li dijî kurdan e, bi xurtî alîkariya Allawî û Lîsteya el Îraqiyeyê kir.
Tirkiye di rû da bi kurdan ra dida distend, xwe wek dost nîşan dida lê ne rast bû, kurdan dizanîbû ku tirk li dijî wan û serokkomariya Talabanî ne. Erdogan û Davutoglu, ji bo ku serokkomariyê ji dest kurdan derxin û yekî sûnnî bikin serokkomar bi şev û roj weke xiltan dixebitîn.
Lê kurdan di rênga Îraqê da careke din ew naqawt kirin.
Nuha min bala xwe da beyana Davutoglu wezîrê Tirkiyê yê derve, min dît ji kurdan û Malikî ra bi rengekî sergirtî şelafiye dike, fena ku bi vê netîceyê kêfxweş bin wan pîroz dike.
Lê vir e, ev netîce ne li gor dilê wan e, lê tiştekî ku bikin jî tuneye, hemû qozên xwe bikar anîn biser neketin, loma jî nuha ji mecbûrî “pîroz” dikin.
Heta nuha ji ber ku ereb ne li hev bûn loma jî nikanîbûn li dijî kurdan tiştekî ne baş bikin.
Gelo piştî vê lihevkirinê li hember kurdan ewê siyaseteke çawa bimeşînin, ew jî pir girîng e, heta ciyê metirsiyê ye.
Do, di rewşên krîtîk da ereb li hember kurdan nikanîbûn bibin yek, lê îro ev yek hêsantir e, lê helbet nayê wê maneyê ku mimkûn e.
Bi îhtîmaleke mezin hemû hêzên eraban bi demê ra ewê xwe fêrî hebûna Kurdistanê û realîteya heyî bikin.
Têkbirina statuya kurdan ya îro êdî ne mimkûn e, xeyaleke vala ye, tirk jî û bermayiyên Saddam jî hêdî hêdî ewê fêrî vê realîteyî bibin.
Ev jî tê wê maneyê ku Tirkiye û hevalbendên xwe têk çûn û kurd û hevalbendên xwe bi ser ketin.
Piştî civîna li Bexdayê û beyana lihevhatinê, meclîs civiya û Osman Nucefî(ji Lîsteya el-Îraqiye)ji 295 dengan, 227 dengan girt û weke serokê parlamentoyê hate hilbijartin.
Parlamentoya Îraqê bi giştî 325 kursî ne.
Serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, di civîneke çapemeniyê da got, hemû daxwazên kurdan hatin qebûlkirin û Celal Talebanî jî ewê ji nû ve bibe Serokkomarê Iraqê.
Mesûd Barzanî, di civînê da got, “Rêberên Lîsteya el- Iraqiyeyê di dawiya civîna duhî ya serokên hêzên sereke yên Iraqê da bi berpirsiyarî hereket kirin û biryar dan ku beşdarî hikûmeta nû ya Iraqê bibin.”
Barzanî da zanîn ku, meqamên girîng li gor hêzên siyasî bi awayekî adil hatine belavkirin û texmîna wî ew e ku hukûmeta nuh di nava mehekê da ewê were avakirin.
Di derbarê belavbûna postên girîng da serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî got:
“Serokomarî ji bo kurdan serokwezîrî ji bo Hevpeymaniya Niştîmanî û Serokê Parlamentoyê jî ji bo Lîsteya el- Iraqiyeyê hatine dayin. Maqama Civata Niştîmanî ya bo Siyaseta Stratejîk jî ewê ji Eyad Ellawî ra were dayin.”
Barzanî, di derbarê rola kurdan û bi taybetî jî rola wî ya şexsî ya di vê lihevkirinê da jî got:
“Em wek kurd şanaziyê bi wê dikin ku me aliyên iraqî nêzî hev kiriye. Weke kurd ji bo me şanazî ye ku em bûne egera çareserkirina arîşeyên di navbera aliyên siyasî de. Hemû birayên me li Iraqê rêzê li helwesta me digirin.”
Li ser gelo kîjan daxwzên kurdan hatine qebûlkirin jî Mesûd Barzanî got:
“Hêsantirîn xalên ku lihevkirin li ser hatiye kirin yên ku têkildarî Herêma Kurdistanê bûn. Karnameya 19 xalî ya Herêma Kurdistanê hate qebûlkirin.”
Ji van gotinên serokê Herîma Kurdistanê Mesûd Barzanî, meriv wisa fêm dike ku hemû daxwazên kurdan hatine qebûlkirin, loma jî birêz Barzanî ji lihevkirinê gelkî memnûn xuya ye.
Tiştek pir vekirîye ku kurdan bi vê netîceyê careke din jî siyaseta Tirkiyê ya xerabkar, dijminane û li dijî kurdan pîç kir.
Sebebê esasî yê avanebûna hukûmetê heta nuha siyaseta Tirkiyê ye. Ji bo ku Celal Talabanî nebe serokkomar û Malikî nebe serokwezîr, çi ji destê tirkan hat kirin, lê siyaseta kurdan ya bi sebir hemû planên wan vala derxist.
Tirkiyê ji dêlî lîsteya Malikî û kurdan, dixwestlîsteya Îyad Allawî û erebên sûnnî ku piraniya wan merivên Saddam û Basiyên kevn û bi taybetî jî li dijî statuyta kurdan ya îro ne.
Tirkiyê, him ji bo kêmkirina tesîra Îranê û him jî ji ber ku li dijî kurdan e, bi xurtî alîkariya Allawî û Lîsteya el Îraqiyeyê kir.
Tirkiye di rû da bi kurdan ra dida distend, xwe wek dost nîşan dida lê ne rast bû, kurdan dizanîbû ku tirk li dijî wan û serokkomariya Talabanî ne. Erdogan û Davutoglu, ji bo ku serokkomariyê ji dest kurdan derxin û yekî sûnnî bikin serokkomar bi şev û roj weke xiltan dixebitîn.
Lê kurdan di rênga Îraqê da careke din ew naqawt kirin.
Nuha min bala xwe da beyana Davutoglu wezîrê Tirkiyê yê derve, min dît ji kurdan û Malikî ra bi rengekî sergirtî şelafiye dike, fena ku bi vê netîceyê kêfxweş bin wan pîroz dike.
Lê vir e, ev netîce ne li gor dilê wan e, lê tiştekî ku bikin jî tuneye, hemû qozên xwe bikar anîn biser neketin, loma jî nuha ji mecbûrî “pîroz” dikin.
Heta nuha ji ber ku ereb ne li hev bûn loma jî nikanîbûn li dijî kurdan tiştekî ne baş bikin.
Gelo piştî vê lihevkirinê li hember kurdan ewê siyaseteke çawa bimeşînin, ew jî pir girîng e, heta ciyê metirsiyê ye.
Do, di rewşên krîtîk da ereb li hember kurdan nikanîbûn bibin yek, lê îro ev yek hêsantir e, lê helbet nayê wê maneyê ku mimkûn e.
Bi îhtîmaleke mezin hemû hêzên eraban bi demê ra ewê xwe fêrî hebûna Kurdistanê û realîteya heyî bikin.
Têkbirina statuya kurdan ya îro êdî ne mimkûn e, xeyaleke vala ye, tirk jî û bermayiyên Saddam jî hêdî hêdî ewê fêrî vê realîteyî bibin.
10 november 2010
Ji "pakêta kurd" ya AKP-ê qedexeya zimanê kurdî derket
Wekîlê Serokê Grûba BDP-ê û parlementerê Batmanê Bengî Yildiz, do li meclîsê di civîna grûba partiya xwe BDP-ê da bi kurdî peyivîbû.
Serokê Meclisa Tirkiyê Mehmet Ali Şahîn, îro li hember vê axaftina Bengî Yildiz ya bi kurdî reaksiyonek mezin nîşan daye û gotiye:
”Di civînan da axaftin Yildiz ya bi kurdî ne li gorî Qanûna Partiyên Siyasî û Qanûna Esasî ye.
Divê partiyên siyasî û parlementer li gorî rêbazên parlamenteriyê tevbigerin. Ger ne wisa be dê zagon têkevin dewrê.
li gor qanûna partiyên siyasî û qanûna esasî çênabe ku partiyek bi kurdî siyasetê bike. Partiyeke siyasî ku di meclîsê da grûba wê hebe heger ji bilî tirkî bi zimanekî din bipeyive ew yek li dijî madeya 81-ê ya qanûna partiyên siyasî ye. Ez wekî serokê meclisê tînim bîra hemî partiyên me yên siyasî û berpirsên wan dibê girêdayî van qanûnan bin. Yan na li gor qanûnan ji bo kirinên wiha çi encam hatibin gêrêdan ewê li gor wê miamele bêt kirin.”
Em ketina tora miletekî zalim û zorba.
Di vê sedsala 21-ê da mêrikan hîn jî zimanê miletekî qedexe dikin, hîn jî nahêlin miletek li her derê bi zimanê xwe bipeyive.
Û bi vî halê xwe jî dixwazin bibin endamê Yekîtiya Ewrûpayê.
Û dema xelk wan qebûl nake jî bê şerm û heya xwe diqeherînin, dibêjin ewrûpî li ser me neheq in, Tirkiyê dîskrîmînêra dikin.
Hakimên tirk dibêjin, di mahkemeyan da axaftina bi kurdî ne li gorî qanûnan e, loma jî destûrê nade.
Serokkomarê Tirkiyê Gul jî vê biryara dadgehê tesdîq dike û dibêbe, kesên bi tirkî dizanin nabe ku bi kurdî bipeyivin.
Yanî ew jî axaftina kurdî li kurdan qedexe dike.
Waliyê Diyarbekrê qebûl nake ku navên gundan li gel tirkî bi kurdî jî werin nivîsîn, dibêje tiştekî wiha ewê bibe sebebê tevliheviyê.
Û serokê meclîsê Mehmet Alî Şahîn jî dibêje, çênabe ku nûnerên partiyên siyasî di civîn û çalakiyên xwe da bi kurdî bipeyivin, li gor qanûnan dexe ye.
Û serokwezîr Erdogan hîn jî qala ”rêlibervekirina demokratîk” û çareserkirina mesela kurd dike.
Û ji kurdan jî dixwaze ku kurd bi vê yekê bawer bikin.
Nuha ev ”rêvekirina demokratîk”, ev ”pakêta çareseriyê” heger ewê nehêle ku kurd li her derê bi zimanê xwe bipeyivin, wê demê her tiştê hukûmeta AKP-ê dibêje vir e û nêta wê xapandin e.
Hukûmeta ku bi rastî jî bixwaze mesela kurd çareser bike, destûrê nade walî, hakim, serokkomar û serokê wê yê meclîsê li kurdan zimanê wan qedexe nake….
Xwedêgiravî di nava AKP-ê da 75 parlamenterên kurd hene, partiya wan nahêle birayên wan di civîna xwe da bi kurdî du gotinan ji hev ra bibêjin.
Lê ew li hember vê zulmê dengê xwe dernaxin, xwe kerr û lal dikin….
Çi şermeke mezin e, Xwedê kesî nexe halê wan….
Serokê Meclisa Tirkiyê Mehmet Ali Şahîn, îro li hember vê axaftina Bengî Yildiz ya bi kurdî reaksiyonek mezin nîşan daye û gotiye:
”Di civînan da axaftin Yildiz ya bi kurdî ne li gorî Qanûna Partiyên Siyasî û Qanûna Esasî ye.
Divê partiyên siyasî û parlementer li gorî rêbazên parlamenteriyê tevbigerin. Ger ne wisa be dê zagon têkevin dewrê.
li gor qanûna partiyên siyasî û qanûna esasî çênabe ku partiyek bi kurdî siyasetê bike. Partiyeke siyasî ku di meclîsê da grûba wê hebe heger ji bilî tirkî bi zimanekî din bipeyive ew yek li dijî madeya 81-ê ya qanûna partiyên siyasî ye. Ez wekî serokê meclisê tînim bîra hemî partiyên me yên siyasî û berpirsên wan dibê girêdayî van qanûnan bin. Yan na li gor qanûnan ji bo kirinên wiha çi encam hatibin gêrêdan ewê li gor wê miamele bêt kirin.”
Em ketina tora miletekî zalim û zorba.
Di vê sedsala 21-ê da mêrikan hîn jî zimanê miletekî qedexe dikin, hîn jî nahêlin miletek li her derê bi zimanê xwe bipeyive.
Û bi vî halê xwe jî dixwazin bibin endamê Yekîtiya Ewrûpayê.
Û dema xelk wan qebûl nake jî bê şerm û heya xwe diqeherînin, dibêjin ewrûpî li ser me neheq in, Tirkiyê dîskrîmînêra dikin.
Hakimên tirk dibêjin, di mahkemeyan da axaftina bi kurdî ne li gorî qanûnan e, loma jî destûrê nade.
Serokkomarê Tirkiyê Gul jî vê biryara dadgehê tesdîq dike û dibêbe, kesên bi tirkî dizanin nabe ku bi kurdî bipeyivin.
Yanî ew jî axaftina kurdî li kurdan qedexe dike.
Waliyê Diyarbekrê qebûl nake ku navên gundan li gel tirkî bi kurdî jî werin nivîsîn, dibêje tiştekî wiha ewê bibe sebebê tevliheviyê.
Û serokê meclîsê Mehmet Alî Şahîn jî dibêje, çênabe ku nûnerên partiyên siyasî di civîn û çalakiyên xwe da bi kurdî bipeyivin, li gor qanûnan dexe ye.
Û serokwezîr Erdogan hîn jî qala ”rêlibervekirina demokratîk” û çareserkirina mesela kurd dike.
Û ji kurdan jî dixwaze ku kurd bi vê yekê bawer bikin.
Nuha ev ”rêvekirina demokratîk”, ev ”pakêta çareseriyê” heger ewê nehêle ku kurd li her derê bi zimanê xwe bipeyivin, wê demê her tiştê hukûmeta AKP-ê dibêje vir e û nêta wê xapandin e.
Hukûmeta ku bi rastî jî bixwaze mesela kurd çareser bike, destûrê nade walî, hakim, serokkomar û serokê wê yê meclîsê li kurdan zimanê wan qedexe nake….
Xwedêgiravî di nava AKP-ê da 75 parlamenterên kurd hene, partiya wan nahêle birayên wan di civîna xwe da bi kurdî du gotinan ji hev ra bibêjin.
Lê ew li hember vê zulmê dengê xwe dernaxin, xwe kerr û lal dikin….
Çi şermeke mezin e, Xwedê kesî nexe halê wan….
09 november 2010
Kurd tiştên pir baş dikin
Li Kurdistana bakur kurdan îro dîsa çalakiyeke pir di cî û di wextê da û pir jî hêja li dar xistin.
Ji 21 bajarên Kurdustanê, 693 saziyên civaka sivîl bang li hikûmetê kirin û xwestin ku hukûmet ji bo çareserkirina mesela kurd dibê bi gavên aştiyane bersiva biryara agirbesta PKK-ê bide.
Nûnerên 693 saziyên sivîl ji 21 bajarên Kurdistanê îro li Parka Sumer a Diyarbekirê hatin ba hev û bi hev ra beyaneke mişterek dan.
Serokê Odeya Endaziyarên Elektrîkê yê Diyarbekirê (EMO) Îdrîs Ekrem, li ser navê hemû saziyên sivîl daxuyanî xwend.
Ekrem, diyar kir ku PKK-ê bersiva bangewaziya wan ya daxwaza agirbestê da û agirbest heta hilbijartinên 2011-an dirêj kir.
Îdrîs Ekrem, dûra jî di derbarê vê merheleyê da dîtinên rêxistinên sivîl anî zimên û wiha got:
“Dirêjkirina biryara bêçalaktiyê ji aliyê PKK-ê ve atmosfereke erênî afirandiye û hêviyên ji bo çareseriyeke demokratîk zêde kiriye. Lê, divê herkes viya bizanibe ku bi agirbesta yekalî, êş û pevçûn bi dawî nayên û aştiyeke mayînde jî pêk nayê.”Di vê merheleyê da pir baş e ku li Kurdistanê hemû ronakbîr, partî, sendîka û rêxistinên siwîl bêdeng nemînin û zorê bidin hukûmetê.
Ev yek ewê him li ser PKK-ê û him jî li ser hukûmetê tesîreke pozîtîv bihêle û bi giştî jî roleke baş bilîze.
Dibê dewlet bibîne ku kesên mafên kurdan yên netewî dixwazin ne PKK û gerîla tenê ye, bi sedan rêxistinên siwîl, bi milyonan kurd jî li pişt van daxwazên BDP û PKK-ê ne.
Loma jî çalakiyên bi vî rengî pir girîng in.
Ji ber ku nuha ji dêlî şer, dibê kurd giraniyeke pir mezin bidin çalakiyên siwîl yên bi vî rengî.
Mesela meş û çalakiyên ji bo serbestbûna zimên di vê merheleyê da pir girîng in, dibê meriv vê tevgerê xurt bike.
Cîgirê serokê BDP-ê Bengî Yildiz, îro li meclîsê di civîna grûba partiya xwe da bi kurdî peyivîye.
Ev cara yekê ye ev gav tê avêtin.
Ev tiştekî pri baş e, dibê meriv dev jê bernede.
Û ji xwe wisa xuya ye ku BDP, ji nuha û pê va di civîn û çalakiyên xwe da ewê bêtir giraniyê bide axaftina kurdî.
Qedexe û tabuyên li hember zimanê kurdî, bi xebat û çalakiyên bi vî rengî tên şikandin.
Ekrem, di axaftina xwe da li ser astengiyên li hember zimanê kurdî û hewildanên ji bo çareseriyê jî rawestiyaye û daxwazên rêxistinên siwîl wiha aniye zimên:
”Ji bo peydakirina rewşeke bi ewle, divê astengiyên li hember zimanê dayîkê werin rakirin, operasyonên siyasî û leşkerî bên rawestandin û diyalogên bi Abdullah Ocalan ra bidomin û benda hilbijratinan ya ji sedî 10 beriya hilbijartinên 2011-an were daxistin û xebatên amadekirina destûreke bingehîn a nû jî bên destpêkirin.”Îro hema hema eyniyê van daxwzên jorîn di rapora pêşketinê ya Yekîtiya Ewrûpayê da jî ji Tirkiyê hatine xwestin.
Di rapora Yekîtiya Ewrûpayê da tê gotin ku pêvajoya reforman ya Tirkiyê berdewam e, lê di mijara pirsgirêka kurd da gavên berbiçav nehatine avêtin û loma jî ev şêla Tirkiyê tê rexnekirin.Loma jî serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul, ji vê rapora pêşketinê ya Yekîtiya Ewrûpayê qet ne razî ye.
Ji ber ku Yekîtiya Ewrûpayê jî êdî ji Tirkiyê ra pir eşkere dibêje , mesela kurd bi riyeke demokratîk çareser bike, qanûna esasî biguherîne, ji ber dîtinên siyasî siyasetmedar û rojnamevanan negrin û nekin zîndanan, rê nedin mudaxeleyên leşkeran ya siyasetê û gelek tiştên din.
A di demeke wiha da gava kurd jî eynî dîtin û daxwazên Yekîtiya Ewrûpayê dubare bike, ev yek li kara kurdan e û ewê bêtir cî ewê li Tirkiyê teng bike.
Netîce, heger BDP û PKK wiha dom bikin ewê piştgirî û sempatiya cîhanê û ya Yekîtiya Ewrûpayê bigrin û ev yek jî ewê wan xurttir bike.
Ji 21 bajarên Kurdustanê, 693 saziyên civaka sivîl bang li hikûmetê kirin û xwestin ku hukûmet ji bo çareserkirina mesela kurd dibê bi gavên aştiyane bersiva biryara agirbesta PKK-ê bide.
Nûnerên 693 saziyên sivîl ji 21 bajarên Kurdistanê îro li Parka Sumer a Diyarbekirê hatin ba hev û bi hev ra beyaneke mişterek dan.
Serokê Odeya Endaziyarên Elektrîkê yê Diyarbekirê (EMO) Îdrîs Ekrem, li ser navê hemû saziyên sivîl daxuyanî xwend.
Ekrem, diyar kir ku PKK-ê bersiva bangewaziya wan ya daxwaza agirbestê da û agirbest heta hilbijartinên 2011-an dirêj kir.
Îdrîs Ekrem, dûra jî di derbarê vê merheleyê da dîtinên rêxistinên sivîl anî zimên û wiha got:
“Dirêjkirina biryara bêçalaktiyê ji aliyê PKK-ê ve atmosfereke erênî afirandiye û hêviyên ji bo çareseriyeke demokratîk zêde kiriye. Lê, divê herkes viya bizanibe ku bi agirbesta yekalî, êş û pevçûn bi dawî nayên û aştiyeke mayînde jî pêk nayê.”Di vê merheleyê da pir baş e ku li Kurdistanê hemû ronakbîr, partî, sendîka û rêxistinên siwîl bêdeng nemînin û zorê bidin hukûmetê.
Ev yek ewê him li ser PKK-ê û him jî li ser hukûmetê tesîreke pozîtîv bihêle û bi giştî jî roleke baş bilîze.
Dibê dewlet bibîne ku kesên mafên kurdan yên netewî dixwazin ne PKK û gerîla tenê ye, bi sedan rêxistinên siwîl, bi milyonan kurd jî li pişt van daxwazên BDP û PKK-ê ne.
Loma jî çalakiyên bi vî rengî pir girîng in.
Ji ber ku nuha ji dêlî şer, dibê kurd giraniyeke pir mezin bidin çalakiyên siwîl yên bi vî rengî.
Mesela meş û çalakiyên ji bo serbestbûna zimên di vê merheleyê da pir girîng in, dibê meriv vê tevgerê xurt bike.
Cîgirê serokê BDP-ê Bengî Yildiz, îro li meclîsê di civîna grûba partiya xwe da bi kurdî peyivîye.
Ev cara yekê ye ev gav tê avêtin.
Ev tiştekî pri baş e, dibê meriv dev jê bernede.
Û ji xwe wisa xuya ye ku BDP, ji nuha û pê va di civîn û çalakiyên xwe da ewê bêtir giraniyê bide axaftina kurdî.
Qedexe û tabuyên li hember zimanê kurdî, bi xebat û çalakiyên bi vî rengî tên şikandin.
Ekrem, di axaftina xwe da li ser astengiyên li hember zimanê kurdî û hewildanên ji bo çareseriyê jî rawestiyaye û daxwazên rêxistinên siwîl wiha aniye zimên:
”Ji bo peydakirina rewşeke bi ewle, divê astengiyên li hember zimanê dayîkê werin rakirin, operasyonên siyasî û leşkerî bên rawestandin û diyalogên bi Abdullah Ocalan ra bidomin û benda hilbijratinan ya ji sedî 10 beriya hilbijartinên 2011-an were daxistin û xebatên amadekirina destûreke bingehîn a nû jî bên destpêkirin.”Îro hema hema eyniyê van daxwzên jorîn di rapora pêşketinê ya Yekîtiya Ewrûpayê da jî ji Tirkiyê hatine xwestin.
Di rapora Yekîtiya Ewrûpayê da tê gotin ku pêvajoya reforman ya Tirkiyê berdewam e, lê di mijara pirsgirêka kurd da gavên berbiçav nehatine avêtin û loma jî ev şêla Tirkiyê tê rexnekirin.Loma jî serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul, ji vê rapora pêşketinê ya Yekîtiya Ewrûpayê qet ne razî ye.
Ji ber ku Yekîtiya Ewrûpayê jî êdî ji Tirkiyê ra pir eşkere dibêje , mesela kurd bi riyeke demokratîk çareser bike, qanûna esasî biguherîne, ji ber dîtinên siyasî siyasetmedar û rojnamevanan negrin û nekin zîndanan, rê nedin mudaxeleyên leşkeran ya siyasetê û gelek tiştên din.
A di demeke wiha da gava kurd jî eynî dîtin û daxwazên Yekîtiya Ewrûpayê dubare bike, ev yek li kara kurdan e û ewê bêtir cî ewê li Tirkiyê teng bike.
Netîce, heger BDP û PKK wiha dom bikin ewê piştgirî û sempatiya cîhanê û ya Yekîtiya Ewrûpayê bigrin û ev yek jî ewê wan xurttir bike.
08 november 2010
Ronakbîrê wiha tunebe çêtir e
Neşe Duzelê îro di rojnameya Tarafê da bi kurdekî ku navê xwe dizî digre ra hevpeyvînek kiriye. Di hevpeyvînê da navê wî weke ”Balikçi” yanî Masîvan derbas dibe.
Esas di pêşgotina nivîsê da meriv fêm dike ku ”Balikçi” kî ye û çi kes e.
Lê ji ber ku Neşe xanimê bi xwe navê wî eşkere nekiriye loma ez jî li vir texmîna xwe nabêjim.
Dema yekî Diyarbekirî nivîsê bixwîne fêm dike ku ”Balikçi” kî ye û heta nuha ji kê û kê ra zilamtî kiriye.
Ji xwe navê wî yê rastîn li vir pir ne girîng e jî, sibe dusibe ewê eşkere bibe û her kesê nas bike.
Balikçî di hevpeyvînê da dibêje, ”ji sala 1996-an û virda ye ew di nabêna Ocalan û dewletê da nabênkariyê dike.”
Balikçi, wek serokekî PKK-ê yê piştperdê dipeyive, dibêje:
”Baweriya Ocalan bi min heye, heta nuha min ew qet şaş nekir. Wî jî ez. Siyaset û stratejiya agirbesta 1996-1998-an û ya referandûmê aidî min e.”Heta nuha her kesî wisa bawer dikir û siyaseta PKK-ê ji teref Abdullah Ocalan ve û hinekî jî ji bal birêvebirên PKK-ê ve tê tayinkirin û meşandin.
Lê bi saya vê hevpeyîvînê em fêr dibin ku ev texmîn ne rast bûye, mîmarê esasî yê van agirbestan, esas ”Balikçi” bûye, wî biryara van agirbestên van herdu salên dawî daye.
Lê li gor ”Balikçi” dibêje, ew ne endamê PKK-ê ye û tu carî jî nebûye endam.
Neşe Duzelê, di pêşgotina nivîsa xwe da ”Balikçi” beg wiha daye nasîn:
”Ew ronakbîrekî kurd e. Qet nebûye PKK-yî. Belovacî wê, ji siyaseta PKK-ê gelkî dûr, ji nava Partiya Komunîst a Tirkiyê tê. Demakê di nava HEP-ê da siyaset kiriye. Berê du caran ji teref PKK-ê da hatiye birîndarkirin. Lê li gel vê jî baweriya Ocalan gelkî pê tê. Ji her tiştê ku li pişt perdê diqewime xeberdar e.”Wek tê dîtin camêr serolê PKK-ê yê li derve ye lê haya me jê tuneye.
Çimkî ji bo ku meriv bikanibe ”ji her tiştê li pişt perdê diqewime xeberdar be” ya dibê meriv merivê Ocalan û PKK-ê be ya jî yê dewletê be.
Ji xwe li gor gotina ”Balikçi” ew merivê dewletê ye, çimkî dewletê qasid şandiye pê, bi israr xwestiye ku ew bibe "nabênkarê" Ocalan/PKK-ê û dewletê.
Yanî rutbeya wî pir bilind e.
Balikçi, di dawiya hevpeyvîna xwe da li ser ”xweseriya demokartîk” ya jî otonomiya demokratîk jî radiweste û dibêje, ”tiştekî wiha bi gotin heye, lê bingeha wê tuneye. Ji xwe ji alî coxrafî da şansê çêbûna ”xweseriya demokartîk tuneye.”
Li ser matmayina Neşe Duzelê, "Balikçi", dîtina xwe zela dike, dibêje:
”Ez carnan bi kesên di medyayê da weke stratejîst tên zanîn da dixeyidim. Ji kereme xwe ra xerîteyekê bigrin destên xwe û heger hûn kanin sînorên xweseriy/otonomiyê xêz bikin, bikin. Ma ev mimkûn e? Hûnê Antalyayê têxin ku? 600 hezar kurd lê hene. Mêrsînê hûn têxin ku? 800 hezar kurd lê hene. Edeneyê hûnê têxin ku? Yek milyon kurd lê hene. Îzmîrê, Stenbolê hûn têxin ku? Sê çar milyon kurd lê hene. Êdî şansê we yê ku hûn cetwelê bigrin destê xwe û xerîteya Kurdistanê çêkin tuneye. Ji bo milîyetçiyên tirk jî buhurtî be û ji bo milîyetçiyên kurd jî buhurtî be. Di 1950-î da ev mimkûn bû lê belê piştî 1950-î bi koça hundur van şansên xwe wenda kirin. Sosyolojî êdî musaedeyî Kurdistanê nake.”
Neşe Duzelê, ev rebnê ku ruhê xwe firotiye dewleta tirk û bûye amîgoyekî wan yê herî bêqalîte kiriye "ronakbîrekî kurd.”
Wey înşelah em ji "ronakbîrên2 weke te bê ronakbîr bimînin....
Însaekî ronakbîr û xwedî şexsiyet çawa dikane bi ”wendabûna” welatê xwe hewqasî kêfxweş bibe, bibêje bira serê we sax be, êdî Kurdistan mir, ”sosyolojî destûrê nade Kurdistanê”?Însan mexlûqatekî pir ecêb e, ku carê xwe pîs bike û bibe xizmetkarê dijmin, êdî dikane her babet rezîlî û bêşexsîyetiyê bike.
Însan carê dest ji xîretê berde dikane her rezîliyê bike.
Ne ev Balikçiyê reben tenê, gelek kurdên din jî di van salên dawî da koça kurdan ya Xerbê weke ”qedandina” Kurdistanê dibînin û wisa propagande dikin.
Balikçi jî yek ji van rebenên bêbawerî û bêhêvî ne.
Însanên wiha navên wan mezin be jî ew bi xwe pir biçûk in, loma jî ufka wan têrî îdîal û dozên wiha mezin nake.
Kesên wiha ancax dikanin bibin tahsîldarê dewletê, ew nikanin ji bo miletekî doza welatekî û serxwebûnê bikin.
Balikçi û kesên weke wî, ji dêlî ku siyaseta dewletê ya îşxalkar û nîjadperest ku bûye sebebê vê koça kurdan rexne bikin, dibêjin nîvê nufûsa kurdan ji Kurdistanê koç kiriye loma jî êdî daxwaza Kurdisyanê, daxwaza dewleteke kurd xeyal e, dibê kurd dev ji vê xeyalê berdin û realîteya îro qebûl bikin.
Yanî bibin tirk.
Wey rebeno, wey pepûko....
Ronakbîrên cihûyan piştî 2500 sal jî dev ji doz û xeyala avakirina dewleta Îsraîl bernedan û wek van pepûkên me negotin daxwaza Îsraîleke serbixwe xeyal e...
Lê piraniya siyasetmedar û ronakbîrên me kurdan piştî 30 salî teslîm bûn û dibêjin Kurdistan xeyal e, çimkî bi milyonan kurdan koç kiriye.
Tu dibêjî qey ji bo avabûna Kurdistanê divê nufûsa kurdan miheqe 30-40 milyon be û li derî Kurdistanê jî kurd tunebin.
Dixwaze bira li Kurdistanê nufûsa kurdan 3 milyon be û li Tirkiyê jî 30 milyon be, ev yek nabe sebeb ku em kurd dev ji daxwaza rizgarkirina Kurdistanê û avakirina dewletê berdin.
Li welatên Emerîka Latînî hin welat hene ji nîvê nufûsa wan bêtir koçî Emerîkayê kirine, lê ev yek nabe sebeb ku ew dewlet nemînin.
Nîvî nufûsa Polanyayê, ji nufûsa Qibrisiyan bêtir li derveyî welatên xwe dijîîn, lê ev welat her hene û kes nabêje ji ber ku piraniya nufûsa wan koçî derve kiriye loma jî dibê welatê wan jî nemîne.
Bi kurtî ji bo ku kurd doza Kurdistanê û dewleteke serbixwe bikin ne şert e ku nufûsa wan nizanim çend milyon be.
Em li Kurdistanê 3 milyon kurd bimînin jî daxwaza Kurdistanke serbixwe, federe mafê meye ye.
Bêtalihiya miletê kurd ew e ku bi piranî kesên reben, pepûk û ne xercên sifet û meqamên xwe bûne serok, û ronakbîrên kurdan....
Esas di pêşgotina nivîsê da meriv fêm dike ku ”Balikçi” kî ye û çi kes e.
Lê ji ber ku Neşe xanimê bi xwe navê wî eşkere nekiriye loma ez jî li vir texmîna xwe nabêjim.
Dema yekî Diyarbekirî nivîsê bixwîne fêm dike ku ”Balikçi” kî ye û heta nuha ji kê û kê ra zilamtî kiriye.
Ji xwe navê wî yê rastîn li vir pir ne girîng e jî, sibe dusibe ewê eşkere bibe û her kesê nas bike.
Balikçî di hevpeyvînê da dibêje, ”ji sala 1996-an û virda ye ew di nabêna Ocalan û dewletê da nabênkariyê dike.”
Balikçi, wek serokekî PKK-ê yê piştperdê dipeyive, dibêje:
”Baweriya Ocalan bi min heye, heta nuha min ew qet şaş nekir. Wî jî ez. Siyaset û stratejiya agirbesta 1996-1998-an û ya referandûmê aidî min e.”Heta nuha her kesî wisa bawer dikir û siyaseta PKK-ê ji teref Abdullah Ocalan ve û hinekî jî ji bal birêvebirên PKK-ê ve tê tayinkirin û meşandin.
Lê bi saya vê hevpeyîvînê em fêr dibin ku ev texmîn ne rast bûye, mîmarê esasî yê van agirbestan, esas ”Balikçi” bûye, wî biryara van agirbestên van herdu salên dawî daye.
Lê li gor ”Balikçi” dibêje, ew ne endamê PKK-ê ye û tu carî jî nebûye endam.
Neşe Duzelê, di pêşgotina nivîsa xwe da ”Balikçi” beg wiha daye nasîn:
”Ew ronakbîrekî kurd e. Qet nebûye PKK-yî. Belovacî wê, ji siyaseta PKK-ê gelkî dûr, ji nava Partiya Komunîst a Tirkiyê tê. Demakê di nava HEP-ê da siyaset kiriye. Berê du caran ji teref PKK-ê da hatiye birîndarkirin. Lê li gel vê jî baweriya Ocalan gelkî pê tê. Ji her tiştê ku li pişt perdê diqewime xeberdar e.”Wek tê dîtin camêr serolê PKK-ê yê li derve ye lê haya me jê tuneye.
Çimkî ji bo ku meriv bikanibe ”ji her tiştê li pişt perdê diqewime xeberdar be” ya dibê meriv merivê Ocalan û PKK-ê be ya jî yê dewletê be.
Ji xwe li gor gotina ”Balikçi” ew merivê dewletê ye, çimkî dewletê qasid şandiye pê, bi israr xwestiye ku ew bibe "nabênkarê" Ocalan/PKK-ê û dewletê.
Yanî rutbeya wî pir bilind e.
Balikçi, di dawiya hevpeyvîna xwe da li ser ”xweseriya demokartîk” ya jî otonomiya demokratîk jî radiweste û dibêje, ”tiştekî wiha bi gotin heye, lê bingeha wê tuneye. Ji xwe ji alî coxrafî da şansê çêbûna ”xweseriya demokartîk tuneye.”
Li ser matmayina Neşe Duzelê, "Balikçi", dîtina xwe zela dike, dibêje:
”Ez carnan bi kesên di medyayê da weke stratejîst tên zanîn da dixeyidim. Ji kereme xwe ra xerîteyekê bigrin destên xwe û heger hûn kanin sînorên xweseriy/otonomiyê xêz bikin, bikin. Ma ev mimkûn e? Hûnê Antalyayê têxin ku? 600 hezar kurd lê hene. Mêrsînê hûn têxin ku? 800 hezar kurd lê hene. Edeneyê hûnê têxin ku? Yek milyon kurd lê hene. Îzmîrê, Stenbolê hûn têxin ku? Sê çar milyon kurd lê hene. Êdî şansê we yê ku hûn cetwelê bigrin destê xwe û xerîteya Kurdistanê çêkin tuneye. Ji bo milîyetçiyên tirk jî buhurtî be û ji bo milîyetçiyên kurd jî buhurtî be. Di 1950-î da ev mimkûn bû lê belê piştî 1950-î bi koça hundur van şansên xwe wenda kirin. Sosyolojî êdî musaedeyî Kurdistanê nake.”
Neşe Duzelê, ev rebnê ku ruhê xwe firotiye dewleta tirk û bûye amîgoyekî wan yê herî bêqalîte kiriye "ronakbîrekî kurd.”
Wey înşelah em ji "ronakbîrên2 weke te bê ronakbîr bimînin....
Însaekî ronakbîr û xwedî şexsiyet çawa dikane bi ”wendabûna” welatê xwe hewqasî kêfxweş bibe, bibêje bira serê we sax be, êdî Kurdistan mir, ”sosyolojî destûrê nade Kurdistanê”?Însan mexlûqatekî pir ecêb e, ku carê xwe pîs bike û bibe xizmetkarê dijmin, êdî dikane her babet rezîlî û bêşexsîyetiyê bike.
Însan carê dest ji xîretê berde dikane her rezîliyê bike.
Ne ev Balikçiyê reben tenê, gelek kurdên din jî di van salên dawî da koça kurdan ya Xerbê weke ”qedandina” Kurdistanê dibînin û wisa propagande dikin.
Balikçi jî yek ji van rebenên bêbawerî û bêhêvî ne.
Însanên wiha navên wan mezin be jî ew bi xwe pir biçûk in, loma jî ufka wan têrî îdîal û dozên wiha mezin nake.
Kesên wiha ancax dikanin bibin tahsîldarê dewletê, ew nikanin ji bo miletekî doza welatekî û serxwebûnê bikin.
Balikçi û kesên weke wî, ji dêlî ku siyaseta dewletê ya îşxalkar û nîjadperest ku bûye sebebê vê koça kurdan rexne bikin, dibêjin nîvê nufûsa kurdan ji Kurdistanê koç kiriye loma jî êdî daxwaza Kurdisyanê, daxwaza dewleteke kurd xeyal e, dibê kurd dev ji vê xeyalê berdin û realîteya îro qebûl bikin.
Yanî bibin tirk.
Wey rebeno, wey pepûko....
Ronakbîrên cihûyan piştî 2500 sal jî dev ji doz û xeyala avakirina dewleta Îsraîl bernedan û wek van pepûkên me negotin daxwaza Îsraîleke serbixwe xeyal e...
Lê piraniya siyasetmedar û ronakbîrên me kurdan piştî 30 salî teslîm bûn û dibêjin Kurdistan xeyal e, çimkî bi milyonan kurdan koç kiriye.
Tu dibêjî qey ji bo avabûna Kurdistanê divê nufûsa kurdan miheqe 30-40 milyon be û li derî Kurdistanê jî kurd tunebin.
Dixwaze bira li Kurdistanê nufûsa kurdan 3 milyon be û li Tirkiyê jî 30 milyon be, ev yek nabe sebeb ku em kurd dev ji daxwaza rizgarkirina Kurdistanê û avakirina dewletê berdin.
Li welatên Emerîka Latînî hin welat hene ji nîvê nufûsa wan bêtir koçî Emerîkayê kirine, lê ev yek nabe sebeb ku ew dewlet nemînin.
Nîvî nufûsa Polanyayê, ji nufûsa Qibrisiyan bêtir li derveyî welatên xwe dijîîn, lê ev welat her hene û kes nabêje ji ber ku piraniya nufûsa wan koçî derve kiriye loma jî dibê welatê wan jî nemîne.
Bi kurtî ji bo ku kurd doza Kurdistanê û dewleteke serbixwe bikin ne şert e ku nufûsa wan nizanim çend milyon be.
Em li Kurdistanê 3 milyon kurd bimînin jî daxwaza Kurdistanke serbixwe, federe mafê meye ye.
Bêtalihiya miletê kurd ew e ku bi piranî kesên reben, pepûk û ne xercên sifet û meqamên xwe bûne serok, û ronakbîrên kurdan....
07 november 2010
Li gor Gul miletê kurd tuneye, ew "merivên" tirkan e
Serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul, di derbarê pirsa kurd û doza KCK-ê da îro hin daxuyaniyên pir balkêş, pir nîjadperest dane.
Gul, bi vê beyana xwe careke din nîşan daye ku ew merivekî çuqasî bêrû, bêexlaq û nîjadperestekî çuqasî xedar e.
Gul, di beyana xwe da gotiye, ”ji dêlî ku ew kurdan wek miletekî cuda qebûl bikin, ew hemû kurdan wek xizmên xwe dibînin.”
Birêz Gul, gelek sipas ji bo vê mezinayî û dilrahmiya te ya li hember kurdan. Piştî ku hûn me kurdan weke ”merivên/xizmên” xwe qebûl dikin, êdî tiştekî ku em ji we bixwazin bi rastî jî tuneye…
Ji ber ku cenabê te wa ye soza maf û şerefa herî mezin dide me.
Loma jî dibê kurd êdî rabin û rûnin û tenê sipasiya we bikin...
Nuha de were xwe ragire û devê xwe xera neke?
Yanî Gulê donme û heramzade ji miletê kurdê qehreman û xwedî kok û esil ra dibêje, ”hûn ne kurd in” û em we weke kurd qebûl nakin, lê em dikanin ji bo xatirê we, nefsbûçikiyikê bikin û we weke ”xizmên” xwe qebûl bikin, ji bo ku hûn bibin tirk.
Ev gotinên Gul pir vekirî nîşan didin ku AKP hîn kurdan wek miletekî qebûl nake, pir pir dikanin me weke ”xizmên” xwe qebûl bikin, lê ne zêde…
Û dema kurd ne miletekî serbixwe bin, tenê ”xizmê” tirkan bin, wê demê tu mafekî ku dewlet bide kurdan jî tuneye.
Ev gotinên Gul nîşan didin ku dîtin û nêta AKP-ê ya derbarê mesela kurdan da bi qasî ya MHP-ê xerab e û jîjadperest e, hîn dîtina dewletê ya resmî ye.
Dibê siyasetmedar û ronakbîrên kurdan bi rengekî pir cidî li ser van gotinên Gul raqwestin û hesabê van gotinên nîjadperest miheqaq ji Gul bipirsin.
Gul, çawa û bi çi heqî dikane bibêje ”em kurdan weke milet qebpl nakin.”
Heger kurd ne milet in wê demê çi ne?
Li cîhanê însanên ne mensûbê miletekî hene gelo?
Di derbarê daxwazên xweparastina bi Kurdî ya di doza KCK-ê da jî Gul eynî şêla xwe ya nîjadperest nîşan daye û gotiye:
”kesên ku bi tirkî nizanibin mafê wan yê xwezayîye ku bi zimanê xwe, xwe biparêzin, lê nabe ku dadgehan bikin ‘beşekî ji têkoşîna xwe’ Di vî warî da hakim ewê li gor ûjdan û nêrînên xwe temaşe bikin. Ger bi rastî jî bi zimanekî din(yanî bi tirkî) nizanibe, bêguman dibê bi zimanê xwe, xwe bi parêzin. Lê dema bixwazin dadgehê bikin beşekî ji têkoşîna xwe, helbet kesê destûrê nede vê yekê. Nabe ku hakimek bihêle dadgeh bibe cihê propagandayê.”
Tu werî vê ecêbê?
Li gor Gul, axaftina bi kurdî propagand e ye…
Gotineke pêşiyan heye, dibêjin, ”de tu werî vî kerî di vî buhurî ra derbas bik.”
Yanî Gul dibêje, kurdê ku bi tirkî zanibe mafê wî tuneye ku bi kurdî xwe biparêze, loma jî rast e ku hakim mafekî wiha nade siyasetmedarên KCK-ê.
Ê li gor vê dîtinê, ji ber ku hemû kurd bi tirkî dizanin, loma jî mecbûr in ku bi tirkî bipeyivin.
Bûyere doza KCK-ê bi rasîtî jî bû weke kevirê mîhengê, nêta AKP-ê ya rastîn derxist ortê, nîşan da ku AKP ne kurdan nas dike û nej î zimanê wan.
Dadgeha Tirkiyê mafê axaftina kurdî nade girtiyên kurd û serokkomarê Tirkiyê jî him kurdan weke milet qebûl anke û him jî dibêje rast e ku mahkime mafê axaftina kurdî nede girtiyên kurd. Waliyê Diyarbekrê jî îro gotiye, li tabeleyan li gel tirkî, nivîsîna navên kurdî li dijî qanûnan e û loma jî nabe ku navên gundan werin guhertin û biryara Meclîsa Wîlayetê red kiriye.
Bala xwe bidin AKP-ya ku xwedêgiravî dixwaze mesela kurd çareser bike û hin mafan bide kurdan, çi dike?
Serokkomar, hembûna kurda qebûl nake, dadgeh nahêle kurd bi kurdî xwe biparêzin, walî navên kurdî red dike, dibêje tiştekî wiah ewê bibe sebebê tevlihevî û aloziyek mezin.”
Dema bêhaya kurdan navên bi hezaran gund û herêmên guherandin nebû ”sebebê alozî û tevlihevyeke mezin”, lê dema kurd navên gundên xwe yên berê li kêlek navên tirkî dinivîsînin, ev yek dibe sebebê tevliheviyê.
Wek min li jor jî got, bi rastî jî siaysetmedarên tirk pir bêheya ne. Mesela di derbarê agirbesta PKK-ê da Gul gotiye:
”Her kesî fêm kir ku bi çek, bi terorê kes nikane bigihîje derfekê. Yên nedîtin jî ewê bibînin. Cîhanê jî, Ewrûpayê jî ev dît. Ji ber ku bûn piştevanê vê pêvajoyê xwe sûcdar his dikin. Ewrûpayê dest pê kir dûzanekê bide xwe. Lê esas xelkê jî dît.”
Yanî Gul dibêje, PKK-ê fêm kir ku bi çek, bi terorê nikane tiştekî bi dest xe. Cîhanê û Ewrûpayê jî fêm kir ku bi piştgiriya bi PKK-ê ra nikanin zora Tirkiyê bibin û loma jî nuha her kes li hember Tirkiyê xwe sûcdar his dike. Lê ya herî girîng jî kurdan jî êdî fêm kirin ku piştgiriya bi PKK û BDP-ê ra vala ye, loma jî hemû mecbûr bûn ku xwe bavêjin dexlê Tirkiyê û jê uzrê xwe bixwazin.
Yanî Abdullah Gul û hukûmeta AKP-ê bi vî çavî li agirbesta PKK-ê hewildanên rawestandina şer dinêre.
Wan(hukûmetê) ne ji kesî daxwaza rawestandina şer kirne, ne tu soz dane kesî û ne jî tu nêteke wan heye ku hin mafan bidin kurdan.
PKK-ê, kurdan, cîhanê û Ewrûpayê fêm kirin ku û riya wan şaş e û loma jî nuha her kes bi şiklekî fedyok dîtinên Tirkiyê qebûl dikin.
Li gor Tirkiyê hedîs ev e, tu tiştekî din tuneye...
Gul, bi vê beyana xwe careke din nîşan daye ku ew merivekî çuqasî bêrû, bêexlaq û nîjadperestekî çuqasî xedar e.
Gul, di beyana xwe da gotiye, ”ji dêlî ku ew kurdan wek miletekî cuda qebûl bikin, ew hemû kurdan wek xizmên xwe dibînin.”
Birêz Gul, gelek sipas ji bo vê mezinayî û dilrahmiya te ya li hember kurdan. Piştî ku hûn me kurdan weke ”merivên/xizmên” xwe qebûl dikin, êdî tiştekî ku em ji we bixwazin bi rastî jî tuneye…
Ji ber ku cenabê te wa ye soza maf û şerefa herî mezin dide me.
Loma jî dibê kurd êdî rabin û rûnin û tenê sipasiya we bikin...
Nuha de were xwe ragire û devê xwe xera neke?
Yanî Gulê donme û heramzade ji miletê kurdê qehreman û xwedî kok û esil ra dibêje, ”hûn ne kurd in” û em we weke kurd qebûl nakin, lê em dikanin ji bo xatirê we, nefsbûçikiyikê bikin û we weke ”xizmên” xwe qebûl bikin, ji bo ku hûn bibin tirk.
Ev gotinên Gul pir vekirî nîşan didin ku AKP hîn kurdan wek miletekî qebûl nake, pir pir dikanin me weke ”xizmên” xwe qebûl bikin, lê ne zêde…
Û dema kurd ne miletekî serbixwe bin, tenê ”xizmê” tirkan bin, wê demê tu mafekî ku dewlet bide kurdan jî tuneye.
Ev gotinên Gul nîşan didin ku dîtin û nêta AKP-ê ya derbarê mesela kurdan da bi qasî ya MHP-ê xerab e û jîjadperest e, hîn dîtina dewletê ya resmî ye.
Dibê siyasetmedar û ronakbîrên kurdan bi rengekî pir cidî li ser van gotinên Gul raqwestin û hesabê van gotinên nîjadperest miheqaq ji Gul bipirsin.
Gul, çawa û bi çi heqî dikane bibêje ”em kurdan weke milet qebpl nakin.”
Heger kurd ne milet in wê demê çi ne?
Li cîhanê însanên ne mensûbê miletekî hene gelo?
Di derbarê daxwazên xweparastina bi Kurdî ya di doza KCK-ê da jî Gul eynî şêla xwe ya nîjadperest nîşan daye û gotiye:
”kesên ku bi tirkî nizanibin mafê wan yê xwezayîye ku bi zimanê xwe, xwe biparêzin, lê nabe ku dadgehan bikin ‘beşekî ji têkoşîna xwe’ Di vî warî da hakim ewê li gor ûjdan û nêrînên xwe temaşe bikin. Ger bi rastî jî bi zimanekî din(yanî bi tirkî) nizanibe, bêguman dibê bi zimanê xwe, xwe bi parêzin. Lê dema bixwazin dadgehê bikin beşekî ji têkoşîna xwe, helbet kesê destûrê nede vê yekê. Nabe ku hakimek bihêle dadgeh bibe cihê propagandayê.”
Tu werî vê ecêbê?
Li gor Gul, axaftina bi kurdî propagand e ye…
Gotineke pêşiyan heye, dibêjin, ”de tu werî vî kerî di vî buhurî ra derbas bik.”
Yanî Gul dibêje, kurdê ku bi tirkî zanibe mafê wî tuneye ku bi kurdî xwe biparêze, loma jî rast e ku hakim mafekî wiha nade siyasetmedarên KCK-ê.
Ê li gor vê dîtinê, ji ber ku hemû kurd bi tirkî dizanin, loma jî mecbûr in ku bi tirkî bipeyivin.
Bûyere doza KCK-ê bi rasîtî jî bû weke kevirê mîhengê, nêta AKP-ê ya rastîn derxist ortê, nîşan da ku AKP ne kurdan nas dike û nej î zimanê wan.
Dadgeha Tirkiyê mafê axaftina kurdî nade girtiyên kurd û serokkomarê Tirkiyê jî him kurdan weke milet qebûl anke û him jî dibêje rast e ku mahkime mafê axaftina kurdî nede girtiyên kurd. Waliyê Diyarbekrê jî îro gotiye, li tabeleyan li gel tirkî, nivîsîna navên kurdî li dijî qanûnan e û loma jî nabe ku navên gundan werin guhertin û biryara Meclîsa Wîlayetê red kiriye.
Bala xwe bidin AKP-ya ku xwedêgiravî dixwaze mesela kurd çareser bike û hin mafan bide kurdan, çi dike?
Serokkomar, hembûna kurda qebûl nake, dadgeh nahêle kurd bi kurdî xwe biparêzin, walî navên kurdî red dike, dibêje tiştekî wiah ewê bibe sebebê tevlihevî û aloziyek mezin.”
Dema bêhaya kurdan navên bi hezaran gund û herêmên guherandin nebû ”sebebê alozî û tevlihevyeke mezin”, lê dema kurd navên gundên xwe yên berê li kêlek navên tirkî dinivîsînin, ev yek dibe sebebê tevliheviyê.
Wek min li jor jî got, bi rastî jî siaysetmedarên tirk pir bêheya ne. Mesela di derbarê agirbesta PKK-ê da Gul gotiye:
”Her kesî fêm kir ku bi çek, bi terorê kes nikane bigihîje derfekê. Yên nedîtin jî ewê bibînin. Cîhanê jî, Ewrûpayê jî ev dît. Ji ber ku bûn piştevanê vê pêvajoyê xwe sûcdar his dikin. Ewrûpayê dest pê kir dûzanekê bide xwe. Lê esas xelkê jî dît.”
Yanî Gul dibêje, PKK-ê fêm kir ku bi çek, bi terorê nikane tiştekî bi dest xe. Cîhanê û Ewrûpayê jî fêm kir ku bi piştgiriya bi PKK-ê ra nikanin zora Tirkiyê bibin û loma jî nuha her kes li hember Tirkiyê xwe sûcdar his dike. Lê ya herî girîng jî kurdan jî êdî fêm kirin ku piştgiriya bi PKK û BDP-ê ra vala ye, loma jî hemû mecbûr bûn ku xwe bavêjin dexlê Tirkiyê û jê uzrê xwe bixwazin.
Yanî Abdullah Gul û hukûmeta AKP-ê bi vî çavî li agirbesta PKK-ê hewildanên rawestandina şer dinêre.
Wan(hukûmetê) ne ji kesî daxwaza rawestandina şer kirne, ne tu soz dane kesî û ne jî tu nêteke wan heye ku hin mafan bidin kurdan.
PKK-ê, kurdan, cîhanê û Ewrûpayê fêm kirin ku û riya wan şaş e û loma jî nuha her kes bi şiklekî fedyok dîtinên Tirkiyê qebûl dikin.
Li gor Tirkiyê hedîs ev e, tu tiştekî din tuneye...
06 november 2010
Dibê em vê tevgerê xurt bikin
Li Kurdistanê tevgera kurdîaxaftinê û parastina zimanê kurdî roj bi roj, pêl bi pêl mezin û berfireh dibe.
Ev tevger nuha hîn desstpêk e, loma jî hîn baş mezin û xurt nebûye, lê roj bi roj mezin dibe û di nava milet da olan dide.
Şerê çekdarî, di destpêka salên 1980-î da çawa ku pêl bi pêl mezin bû û dûra qulubî serîhildana miletê kurd, bi baweriya min heger PKK û BDP dev ji meselê berdin, ev tevger jî ewê wisa mezin bibe û hemû qedexe û astengên dewletê bi erdê ra tepûdûz bike.
Du roj berê di doza KCK-ê da serokê Dadgeha Cezayên Giran daxwaza siyasetmedarên Kurd û abûqatên wan ya xweparastina bi kurdî red kir û zimanê kurdî wek ‘zimanekî ne diyar, zimanekî nayê zanîn’ bi nav kir û nehîşt siyasetmedar û abûqat bi kurdî bipeyivin.
Do li Amedê bi deh hezaran kurd daketin kolanan, çûn ber BDP-ê û ev helwesta dadgehê protesto kirin.
Gelek jin, zarok û kal û pîr bi kincên gelerî, xwendekarên dibistanên amadeyî jî bi formayên xwe tevlî meşê bûn.
Serokê Rêxistina BDP-ê yê Amedê Nijad Yarûk, li ber avahiya BDP-ê ji gel ra axaftinek kir û got, di dadgehê da ne siyasetmedarên kurd siyaseta asîmîlasyonê ya dewletê tê darizandin.
Nijad Yarûk di axaftina xwe da rexneyên tûj li qedexeyên li ser zimanê kurdî û li şêla dadgehê û ya hukûmetê girt û wiha got:
“Kesên ji zimanê kurdî re dibêjin ‘zimanê ne diyar û nayê zanîn’ bila bên li vî gelî guhdar bikin. Kesên ku dibêjin ‘zimanê ne diyar’ nezan û cahil in, bila ji nezaniya xwe şerm û fedî bikin. Emê li her derê û li her qada jiyanê bi kurdî bipeyivn, jiyana me ewê bi kurdî pêk bê. Hê jî kurdek nikare bi zimanê xwe biaxive, ev şermeke pir mezin e. Bihêlin bila her kes û her gel bi zimanê xwe biaxivin."Û pişt ra jî ji bo axaftina bi kurdî gazî li gel kir û got:
”Ez we dawetî kurdîaxaftinê û parastina zimanê kurdî dikim. Li wir ew leheng û qehremanên ku zimanê kurdî diparêzin ji bo me li ber xwe didin, emê jî ji bo wan li ber xwe bidin.”Di xwepêşandanê da parlamenterê BDP-ê yê Wanê Ozdal Uçer jî bi Kurdî axavtinek kir û got:
“Ger ew kurdî nenasin, emê jî dozger, dadger û dadgeha wan ya van biryaran digirin nas nekin. Di serê serokwezîr Erdoganê ku dibêje ‘yek ziman, yek netew û yek dewlet’ da xweziya yek hiş û yek aqil hebûya. Di kesayeta siyasetmedarên kurd yên girtî da ziman, çand, rûmet û feraseta me ya siyaseta demokratîk tê darizandin.”Şêla siyasetmedarên kurd ya dadgehê û reaksiyana BDP û kurdan ya do li Amedê nîşan dan şêleke netewî û hêjayî teqdîrê ye.
Dibê kurd, PKK û BDP vê tevgerê xurttir bikin, dibê ev daxwaz di nava kurdan da şax vede, reh berde û berfireh bibe.
Şerê çekdarî çawa ku demekê ji bo hişyarkirina kurdan lazim bû û roleke pir mezin lîst, ev tevger jî dikane bi qasî şerê çekdarî, heta jê zêdetir kurdan şiyar bike, rake ser nigan û zorê bide dewletê.
Loma jî dibê meriv dev ji vê tevgerê bernede, xurt bike, li her derê, di her qada jiyanê da bi kurdî bipeyive û zorê bide qedexe û qanûnan.
Ev tevger nuha hîn desstpêk e, loma jî hîn baş mezin û xurt nebûye, lê roj bi roj mezin dibe û di nava milet da olan dide.
Şerê çekdarî, di destpêka salên 1980-î da çawa ku pêl bi pêl mezin bû û dûra qulubî serîhildana miletê kurd, bi baweriya min heger PKK û BDP dev ji meselê berdin, ev tevger jî ewê wisa mezin bibe û hemû qedexe û astengên dewletê bi erdê ra tepûdûz bike.
Du roj berê di doza KCK-ê da serokê Dadgeha Cezayên Giran daxwaza siyasetmedarên Kurd û abûqatên wan ya xweparastina bi kurdî red kir û zimanê kurdî wek ‘zimanekî ne diyar, zimanekî nayê zanîn’ bi nav kir û nehîşt siyasetmedar û abûqat bi kurdî bipeyivin.
Do li Amedê bi deh hezaran kurd daketin kolanan, çûn ber BDP-ê û ev helwesta dadgehê protesto kirin.
Gelek jin, zarok û kal û pîr bi kincên gelerî, xwendekarên dibistanên amadeyî jî bi formayên xwe tevlî meşê bûn.
Serokê Rêxistina BDP-ê yê Amedê Nijad Yarûk, li ber avahiya BDP-ê ji gel ra axaftinek kir û got, di dadgehê da ne siyasetmedarên kurd siyaseta asîmîlasyonê ya dewletê tê darizandin.
Nijad Yarûk di axaftina xwe da rexneyên tûj li qedexeyên li ser zimanê kurdî û li şêla dadgehê û ya hukûmetê girt û wiha got:
“Kesên ji zimanê kurdî re dibêjin ‘zimanê ne diyar û nayê zanîn’ bila bên li vî gelî guhdar bikin. Kesên ku dibêjin ‘zimanê ne diyar’ nezan û cahil in, bila ji nezaniya xwe şerm û fedî bikin. Emê li her derê û li her qada jiyanê bi kurdî bipeyivn, jiyana me ewê bi kurdî pêk bê. Hê jî kurdek nikare bi zimanê xwe biaxive, ev şermeke pir mezin e. Bihêlin bila her kes û her gel bi zimanê xwe biaxivin."Û pişt ra jî ji bo axaftina bi kurdî gazî li gel kir û got:
”Ez we dawetî kurdîaxaftinê û parastina zimanê kurdî dikim. Li wir ew leheng û qehremanên ku zimanê kurdî diparêzin ji bo me li ber xwe didin, emê jî ji bo wan li ber xwe bidin.”Di xwepêşandanê da parlamenterê BDP-ê yê Wanê Ozdal Uçer jî bi Kurdî axavtinek kir û got:
“Ger ew kurdî nenasin, emê jî dozger, dadger û dadgeha wan ya van biryaran digirin nas nekin. Di serê serokwezîr Erdoganê ku dibêje ‘yek ziman, yek netew û yek dewlet’ da xweziya yek hiş û yek aqil hebûya. Di kesayeta siyasetmedarên kurd yên girtî da ziman, çand, rûmet û feraseta me ya siyaseta demokratîk tê darizandin.”Şêla siyasetmedarên kurd ya dadgehê û reaksiyana BDP û kurdan ya do li Amedê nîşan dan şêleke netewî û hêjayî teqdîrê ye.
Dibê kurd, PKK û BDP vê tevgerê xurttir bikin, dibê ev daxwaz di nava kurdan da şax vede, reh berde û berfireh bibe.
Şerê çekdarî çawa ku demekê ji bo hişyarkirina kurdan lazim bû û roleke pir mezin lîst, ev tevger jî dikane bi qasî şerê çekdarî, heta jê zêdetir kurdan şiyar bike, rake ser nigan û zorê bide dewletê.
Loma jî dibê meriv dev ji vê tevgerê bernede, xurt bike, li her derê, di her qada jiyanê da bi kurdî bipeyive û zorê bide qedexe û qanûnan.
04 november 2010
Çalakiyeke bi şaîbe
TAK-ê (Teyrên Baz yên Azadiya Kurdistanê) ku weke rêkxistineke intîxarî ya PKK-ê tê naskirin, îro bi beyanekê êrîşa Taksîmê girt ser xwe.
TAK, di malpera xwe ya internetê da dibêje, “li hemberî êriş û girtinên li ser gelê Kurd, hevalê me yê milîtan Derwêş ev çalakî bi însiyatîfa xwe kiriye.”
Tiştê wiha mezin bi îmkan û însîyatîva şexsekî tenê nabe, dibê hinekên din jî jê ra bibin alîkar.
TAK, di malpera xwe ya internetê da dibêje, “li hemberî êriş û girtinên li ser gelê Kurd, hevalê me yê milîtan Derwêş ev çalakî bi însiyatîfa xwe kiriye.”
Tiştê wiha mezin bi îmkan û însîyatîva şexsekî tenê nabe, dibê hinekên din jî jê ra bibin alîkar.
Prenumerera på:
Inlägg (Atom)