Bi îxanetkirina bi kurdan ra netîcegirtin ne mimkûn e

Michael Rubîn

Nivîskar û analîstê emerîkî Michael Rubin, li Parlamentoya Ewerûpayê li ser kurdan û Tirkiyê axaftineke girîng kiriye, gotiye gerek kurd ji malper û sîteyên kurdî û ji sohbetên bi dostên xwe ra yên li qahwexane û aşxaneyan bêtir, ji Washington Postê, ji New York Timesê, ji Le mondeyê û ji Der Speigelê ra binivîsin. Dibê sûcên Tirkiyê li bajarên wan kirine bi belge bigihînin Rojava...

Min qismekî axaftina Michael Rubin kir kurmancî:

Li vê dinyayê hişê meriv gelek tiştan nagire...

Dostoyevskîyê rahmetî meraq kiriye, di kitêbeke xwe da gotiye, ”di bin asîmanekî hewqasî xweşik da, hewqas merivên xerab çawa kanîbûn bijîn?”

Dostoyevskî ji erdê heta wî asîmanê xweşik bi heq e, ez jî eynî tiştî meraq dikim û ji bo me kurdan dibêjim, ji nava miletekî hewqasî fedekar û canfîda, hewqas merivên bêxîret, cahş û xayin çawa kanin derkevin?

Serê her tiştî bawerî ye

Ya muhîm meriv çawa li meselê dinêre.

Heger meriv bêhêvî û reşbîn be, bawerî û hêviya xwe ya bi serketinê wenda kiribe, bê guman şansê kurdan yê serketinê nabîne û dev ji micadelê berdide.

Lê heger meriv bi xwe bawer be, ji xebat û micadelê bêzar nebûbe, bêhêvî nabe, micadela xwe bi ezmekî hîn mezin didomîne…

Min zanîbû

Yekî gundî di qeza trafîkê da mir. Di şînê da xanima wî dibê û dilûbîne, digrî, li çonga xwe dixe, ruyê xwe nahpirûk dike û di ber xwe da jî tim dibêje:
-Weleh min zanîbû, weleh min zanîbû, weleh min zanîbû…
Yên li dorê jê dipirsin, dibêjin:

Şaredarê HDPê yê herî xerab ji şaredarê AKPê yê herî baş sed qatî çêtir e.

Di siyasetê da dibê meriv tu carî hisî hereket neke, hisî li bûyeran nenêre.

Bi ya min şaredarê(serokê belediyê) HDPê yê herî zeîf, herî xerab ji şaredarê AKPê yê herî baş sed qatî çêtir e. Tarîxa me ya nêz şahidê vê rastiyê ye.

Ali Insan - Lori Lori

Ez û baran

Gilî û gazin, qalkirina zahmetiyên karên rojane hertim nabe, heta ne baş e jî. 

Îro jî ezê pozîtîf bim û hebekî jî pesnê xwe bidim.

Bira herdu hevdu temam bikin; pozîtîfî û pesn... 

Ez nebêjim haya kesî ji min û ji xebat û çalakiyên min çê nabe. Dibê ez rojaneyên xxwe binivîsim û haya şopîner û xwendevanên xwe bigihînimê. 

Ya min jî maka wê ye

Dibêjin di wext û zemanekî da xortekî pir feqîr hebû, tu tiştekî wî tunebû. Rebeno dikir, nedikir nikanîbû debara xwe bikira. Rojakê dêya wî jê ra got:

-Rabe here ba şêx, halê xwe jê ra bibêje, xwe bavêje bextê wî, belkî alîkariyekê bide te.

Lêwik gurra dêya xwe kir û çû ba şêx, derdê xwe jê ragot û jê alîkarî xwest. Şêx li lawikê feqîr guhdarî kir û dû ra ji mirîdekî xwe ra got:

-Rabin herin wê dahşika di êxur da bidin vî xortê feqîr.

Dibê meriv bi rexne û pêşniyarên xwe xelkê ji kurdî sar neke

Ji me kesên bi kurdî dinivîsin di dibistanan da fêrî zimên, rastnivîsê, îmla û gramerê nebûye. Her kes bi xîret û hewildanên xwe yên şexsî  fêrî xwendin û nivîsandina kurdî bûye.

Lema jî di warê rastnivîsê da kesê bêkêmasî tuneye, her kes di rastnivîsê da hin kêmasî û şaşiyan dike; yên hinekan zêdeye, yên hinekan kêm e. Ev jî normal e.