Hasan Cemal ev çend roj in di rojnameya Mîllîyetê da întîba û hevdîtinên xwe yên bi serokê Konseya PKK-ê Murat Karayilan û hin kesên din ra diweşîne.Li gor Hasan Cemal dinivîsîne Karayilan gotiye:
“PKK êdî ne PKK-ya berê ye.” “Em naxwazin veqetin. Federsyonê jî naxwazin” û naxwazin “sîstema dewletê ya unîter jî xera bikin.”
Piştî 25 sal şerê çekdarî, bi dehhezaran şehîd, 17 hezar kesên wenda, bi hezaran gund û malên wêranbûyî hîn jî veqetandinê naxwazin, federasyonê naxwazin, otonomiyê naxwazin û naxwazin sîstema Tirkiyê ya unîter jî xera bikin.
07 maj 2009
Rapora NY-ê ya Kerkûkê li gor dilê Tirkiyê ye
Berdevkê wezîrê derve yê Tirkiyê Burak Ozugergîn, îro di civîneke çapemeniyê da got, rapora ku Neteweyên Yekbûyî di derbarê Kerkûkê da hazir kiriye bi gelemperî bi dîtinên Tirkiyê yên derbarê Kerkûkê û herîmên din da li hev dike û Tirkiyê ne li dijî raporê ye.
Ev jî tê wê maneyê ku rapora nûnerê Neteweyên Yekbûyî Staffan de Mistura hazir kiriye li gor dilê Tirkiyê ye.
Heger ne li gor dilê tirkan bûye, berdevkê wezîrê derve yê Tirkiyê Bûrak Ozugergîn hewqas sakin û nermik qala raporê nedikir.
Û dema rapor li gor dilê tirkan be, wê demê sedîsed li dijî dîtin û daxwazên kurda ye.
Li gor beyana Burak Ozugergîn, Neteweyên Yekbûyî, him di pêvajoya hazirkirina raporê da û him jî berî ku raporê pêşkêşî berpirsiyarên Îraqê bike bi wan ra ”îstîşare” kirine û dîtina wan girtine.
Neteweyên Yekbûyî bi teref û nûnerên qewmiyetên Îraqê, yanî bi kurd, ereb, asûrî-suryanî û tirkmenan ra, bi sûnî û şîiyan ra hevdîtinan pêk bîne, li dîtin û pêşniayarên wan guhdarî bike rast e û meriv fêm dike.
Lê ”îstişareya” bi tirkan ra min qet fêm nekir.
Tirk çawa dikanin mafekî wiha bidest xin û kurd jî çawa tiştekî wiha qebûl dikin ez fêm nakim.
Hevdîtina bi tirkan ra tê wê maneyê ku Neteweyên Yekbûyî, Tirkiyê jî li Îraqê weke terefekî gelşên Îraqê dibîne.
Heger ne wisa bûya bêguman berî teslîmkirina raporê dîtinên tirkan nedigirtin.
Ev yek jibo kurdan têkçûneke mezin e û ji bo dewleta tirk jî serkeftineke nedîtî û bêhempa ye.
Ozugergin dîtinên xwe yên derbarê raporê da wiha domand:
”Piştî ku rapor eşkere bû emê dîtinên xwe yên derbarê raporê da dûra bibêjin, lê bi kêmanî bi vî şiklî, rapora ku qala wê tê kirin, em dikanin bibêjin ku rapor bi giştî ne li dijî dîtinên me yên li ser Kerkûkê û herêmên din e. Û heger hertişt normal here, em difikirin ku rapor ewê alîkariyê bigihîne çareserkirina gelşan.”
Meriv ji van gotinên camêr jî fêm dike ku rapor tam li gor dîtinên dewleta tirk hatiye amadekirin.
Di mesela Kerkûkê, Xaneqînê, Şengalê û hin herêmên din da heta nuha ereb û tirkmen mixalifên kurdan bûn, lê ji nuha û pê va waye Tirkiye jî li van zêde bûye.
Yanî li ciyê rehetiyê, ji ber siyaseteke şaş kurdan dijminekî din jî li xwe zêde kirin.
Û ev dijmin ji tirkmen û ereban jî pir û pir xerabtir û tahlûketir e. Sebebê vê yekê jî bêguman kurd bixwe ne, wan rê da ku tirk hetanî vê nuxteyê werin û li Îraqê bibin terefek.
Ev jî tê wê maneyê ku rapora nûnerê Neteweyên Yekbûyî Staffan de Mistura hazir kiriye li gor dilê Tirkiyê ye.
Heger ne li gor dilê tirkan bûye, berdevkê wezîrê derve yê Tirkiyê Bûrak Ozugergîn hewqas sakin û nermik qala raporê nedikir.
Û dema rapor li gor dilê tirkan be, wê demê sedîsed li dijî dîtin û daxwazên kurda ye.
Li gor beyana Burak Ozugergîn, Neteweyên Yekbûyî, him di pêvajoya hazirkirina raporê da û him jî berî ku raporê pêşkêşî berpirsiyarên Îraqê bike bi wan ra ”îstîşare” kirine û dîtina wan girtine.
Neteweyên Yekbûyî bi teref û nûnerên qewmiyetên Îraqê, yanî bi kurd, ereb, asûrî-suryanî û tirkmenan ra, bi sûnî û şîiyan ra hevdîtinan pêk bîne, li dîtin û pêşniayarên wan guhdarî bike rast e û meriv fêm dike.
Lê ”îstişareya” bi tirkan ra min qet fêm nekir.
Tirk çawa dikanin mafekî wiha bidest xin û kurd jî çawa tiştekî wiha qebûl dikin ez fêm nakim.
Hevdîtina bi tirkan ra tê wê maneyê ku Neteweyên Yekbûyî, Tirkiyê jî li Îraqê weke terefekî gelşên Îraqê dibîne.
Heger ne wisa bûya bêguman berî teslîmkirina raporê dîtinên tirkan nedigirtin.
Ev yek jibo kurdan têkçûneke mezin e û ji bo dewleta tirk jî serkeftineke nedîtî û bêhempa ye.
Ozugergin dîtinên xwe yên derbarê raporê da wiha domand:
”Piştî ku rapor eşkere bû emê dîtinên xwe yên derbarê raporê da dûra bibêjin, lê bi kêmanî bi vî şiklî, rapora ku qala wê tê kirin, em dikanin bibêjin ku rapor bi giştî ne li dijî dîtinên me yên li ser Kerkûkê û herêmên din e. Û heger hertişt normal here, em difikirin ku rapor ewê alîkariyê bigihîne çareserkirina gelşan.”
Meriv ji van gotinên camêr jî fêm dike ku rapor tam li gor dîtinên dewleta tirk hatiye amadekirin.
Di mesela Kerkûkê, Xaneqînê, Şengalê û hin herêmên din da heta nuha ereb û tirkmen mixalifên kurdan bûn, lê ji nuha û pê va waye Tirkiye jî li van zêde bûye.
Yanî li ciyê rehetiyê, ji ber siyaseteke şaş kurdan dijminekî din jî li xwe zêde kirin.
Û ev dijmin ji tirkmen û ereban jî pir û pir xerabtir û tahlûketir e. Sebebê vê yekê jî bêguman kurd bixwe ne, wan rê da ku tirk hetanî vê nuxteyê werin û li Îraqê bibin terefek.
06 maj 2009
Ez qala mirina zimanê kurdî dikim...
Min ji xwendevanekî bi navê Berfo Barî do e-meyleke bi “gilî û gazin” girt.
Birêz Berfo Barî, rexneyên min yên di renivîsa min ya bi navê “Kurd çima ji zimanê xwe hez nakin?” di cîda dibîne û dibêje tiştê tu dibêjî “bi gelemperî rast in”, lê piştî wê, gazinekê ji mjin dike.
Birayê Berfo Barî di e-meyla xwe da dîtin û gazina xwe wiha aniye zimên:
“Di nivisa we ya binavê ''kurd çima ji zimanê xwe hez nakin”de tiştê we destnîşan kirîye bi gelemperî rast in, xemsarî bîye ferasetek û bi xwe ra refleksa parestinê çêkirîye. Di nava civakê de kêm kes qebûl dike ku ew jî di wê rewşê da ne!
Birêz Xemo ez divêm gere mirov mînakê erênî jî dest nîşan bike.Win karin xebata TZP kurdî jî mînak bidin, wêga li Îzmîrê tenê TZP-kurdî çi li sazîya û çi jî li li taxa (di malan da) 9 pol vekirîye û bi derfetê pir kêm dersên zimanê kurdî dide.Bi mînin di xweşîyê de”
Berfoyê giranbuha, bêguman haya min ji TZP-kurdî heye û ez gelkî jî qedir û qîmetê didim xebatên wê.
Dibe ku te nexwendibe, lê heta nuha di vî quncikî da min çend caran qala xebatên TZP-kurdî kiriye û gelkî jî pesnê van xebat û kampaniyên wê daye. Heger tu li arşîva min ya par binêrî, ez bawer dikim li ser vê mijarê tu yê çend nivîsan bibînî.
Lê mesele ne qalkirin û neqalkirina xebatên TZP-kurdî ye. Gelşa me ji van xebatan pir û pir mezintir e.
Xebatên TZP-kurdî yên li Îzmîrê ya jî li dereke din derdê me derman nake, rê li ber asîmîlasyon û helandina kurda nagre.
Ji kêmasiya van xebatan bêtir ez qala mentalîteya kurdan dikim. Ez dibêjim zimanê kurdî li ber wendabûnêye, ketiye prosesa wendabûnê.
Dewleta tirk bi hemû dezge, hêz û îmkanên xwe yên teknîkî, madî û manewî dixwaze vê prosesa asîmîlebûna kurdan bileztir bike.
Ji dêlî ku hêzên kurd yên siyasî û ronakbîrên kurdan li hember vê pêla asîmîlasyonê seferbeligekê îlan bikin, bi eksê wê, ew jî di tenga xwe ra dibin alîkarê dewletê.
Birayê delal, qurs, rojname û hin programên kurdî nikanin rê li ber mirina zimên bigrin. Ne ku ev ne baş in ya jî bira neyên kirin.
Bira werin kirin, lê têr nake.
Ji bo ku em nehêlin zimanê me bimre dibê em bipeyivin, bixwînin, binivîsin û di mal û bazarê da bikar bînin.
Lê bi taybetî jî dibê em bi zarokên xwe ra û di bazarê da bi kurdî bepeyivin. Dema em di malên xwe da bi kurdî nepeyivin, li sûkê, li qahwê, li aşxanê axir li her derê bi kurdî nepeyivin kurdî ji mirinê xelas nabe.
Dibê kurdî bibe zimanê siyasetê, tîcaretê û danûstendinê.
Ma kurdî çawa heta îro hat?
Ma bi qursan, bi kitêban, bi rojnameyan û telewîzyonan gîhajt roja îro?
Na, tenê bi axaftina rojane heta îro hat.
Felaketa mezin îro kurdan dev ji axaftina kurdî berdaye.
Navê zarokan bi kurdî ye lê bi kurdî nizanin bibêjin nan û av.
Zimanê siyasetmedar, ronakbîr, xwenda û piraniya bajariyên kurdan bi tirkî ye, kes ne li mala xwe û ne jî li bajêr bi kurdî napeyive.
Hevalekî min nuh ji welêt hatiye, ez do çûm balê, ji min ra qala welêt kir. Bi kurtî got, ”fatîheyekê li ser kurdî bixwîne”, yanî li ber mirinê ye.
Hevalê min di gera xwe da çûye Diyarbekrê, Mêrdînê, Betlîsê, Tetwanê, Wanê, Meraşê, Ruhayê, Entabê û çend qezayên din û bi sedan kes dîtiye, lê yek kes jî pêşî bi kurdî pê ra nepeyivîye, herkesî pêşî bi tirkî dest bi axaftinê kiriye.
Li gel ku ew bi her dikandarî ra bi kurdî peyivîye, lê yek dikandarî jî bi rehetî bersîva wî bi kurdî nedaye.
Piştî gelek israr bi kurdî peyivîne.
Û li hember vê israra hevalê min jî tim matmayî mane, tu mane nedane vê israra hevalê min ya axaftina kurdî.
Li vir zora dewletê tuneye, kurdan bi xwe tirkbûn qebûl kiriye. A jixwe ya xeter jî ev e, asîmîlasyona ji dil e, ya bikêfxweşî ye, bi alîkariya hêzên siyasî ye.
Dema meriv bixwaze bibe tiştek, mriv dibe...
Li Ewrûpa û heta li Tirkiyê jî, mişterî bi kîjan zimanî bi dikandar ra bipeyive, dikandar jî heger wî zimanî bizanibe, ewê jî bi wî zimanî bersîvê bidê.
Mesela li Swêd, dema tu bi dikandar ya jî garsonekî swêdî ra bi îngilîzî bipeyve ewê jî bi înglîzî bersîva te bide, bi swêdî bersîva te nade.
Lê li Kurdistanê tu bi mêrik ra bi kurdî dipeyivî, li gel ku tu kurd û ew kurd û hûn herdu jî bi kurdî dizanin, lê dîsa jî bi tirkî bersîvê dide te, naxwaze bi te ra bi kurdî bipeyive, tim diqulibîne tirkî.
Ji ber ku êdî teslîm bûye, tirkîtî qebûl kiriye. Û naxwaze dîsa li kurdîtiyê vegere, loma jî bi kurdî napeyive.
Loma jî bi zarokên xwe ra jî bi kurdî napeyive.
Ez qala vê felaketa mezin dikim. Naxwaze zarok weke kurd mezin bibin. Çimkî dema kurdî bizanibin ew dibe nasnameya wan.
Piraniya kurdan naxwazin zarokên wan xwedî nasnameya kurd bin.
Erê qelebalixeke pir mezin heye, kurd dikin qîjewîj lê kes li hember vê felaketê tedbîrkê nagre, wezîfeya xwe ya şexsî bicî bîne.
Mesela li seranserê Kurdistana Tirkiyê yek dikan, yek aşxane, yek pastexane û yek otêl jî tuneye ku bi mişteriyê xwe ra bi kurdî dest bi axaftinê dike.
Çima?
Tu herî li ku derê rûnî, li kîjan dolmîş û otobozê siwar bî miheqeq ewê bi tirkî bi te ra bipeyive.
Ma ev ne felaket e?
Çima li welatekî ewê qahweyek, aşxaneyek tunebe ku destpêkê bi kurdî ji mişteriyê xwe bipirse, heger bi kurdî nizanîbû bira îcar bi tirkî bipeyive.
Lê tiştekî wiha tuneye.
Li Kurdistanê meriv nizane ku meriv li welatê kurda ye, meriv dibêje qey meriv li Tirkiyê ye, ji ber ku tenê tirkî diekve guhê meriv.
Û dema tu bi yekî ra bi kurdî dipeyivî jî camêr matmayî dimîne, naxwawze diyaloga xwe bi kurdî bidomîne.
Ji ber ku ji kurdayetiyê direve...
Ji bo ku em bikanibin rê li ber mirina kurdî bigrin dibê ev kultur were guhertin, dibê kurd bi hev ra, li malên xwe, li bazarê bi kurdî bipeyivin.
Yanî dibê kurdî bibe zimanê rojane, zimanê danûstendinê.
Ne ku weke zimanekî biyanî here li qursan fêr bibe.
Ev çend car in di TRT Şeşê da ez li programa ”Rêwî” temaşe dikim. Pêşkêşvanê programê xortekî baş ne jîr e, hinekî nezan e.
Heta nuha min li gelek programên wî guhdarî kiriye, tiştê meriv dibîne tenê kesên navsale û kal û pîr bi kurdî dizanin, lê xort û zarok ji binda nizanin. Ev jî tê wê maneyê ku piştê 20-30 salên din, piştî ku kesên nuha 30-40 salî ne mirin êdî mesela kurdî û kurdan diqede.
Êdî kesê ku ziman, edebiyat û kultura kurdî bide jiyandin namîne. Çimkî dema ziman nemîne, stran, dengbêjî, muzîk û edebiyata kurdî jî namîne.
Kurd e, siaysetmedar e, ronakbîr e doza azadiya kurdan dike, dikeve hefsê lê bi kurdî napeyive, naxwîne, nanivîsîne.
Ez fêm nakim kesên wiha çi ji tirkan dixwazin?
Piştî ku li mala xwe, li bajêr, bi hevalên xwe ra bi kurdî napeyive wê demê siyasetê ji bo çi dike?
Ma ne em dixwazin ku dewlet zimanê me serbest bike?
Ê va ye li dera ne yasax e jî em napeyivin.
Ma dewlet nahêle em li mala xwe bi kurdî bipeyivin?
Na, tiştekî wiah tuneye. Em ne tiştek in.
Ez meraq dikim, gelo kîjan serokên partiyan (DTP, HAK-PAR, KDP, TEVKURD) û çend siyasetmedar û ronakbîrên kurd bi malî û zarokên xwe ra bi kurdî dipeyivin?
Baş e dema kesên pêşeng nepeyivin ma ewê kî bipeyive?
Netîce, hemû bajar çûne, ya bûne tirk ya jî bi dil û can dibin. Tenê çend milyon gundî mane, ew jî hêdî hêdî dibin û we selam...
Birêz Berfo Barî, rexneyên min yên di renivîsa min ya bi navê “Kurd çima ji zimanê xwe hez nakin?” di cîda dibîne û dibêje tiştê tu dibêjî “bi gelemperî rast in”, lê piştî wê, gazinekê ji mjin dike.
Birayê Berfo Barî di e-meyla xwe da dîtin û gazina xwe wiha aniye zimên:
“Di nivisa we ya binavê ''kurd çima ji zimanê xwe hez nakin”de tiştê we destnîşan kirîye bi gelemperî rast in, xemsarî bîye ferasetek û bi xwe ra refleksa parestinê çêkirîye. Di nava civakê de kêm kes qebûl dike ku ew jî di wê rewşê da ne!
Birêz Xemo ez divêm gere mirov mînakê erênî jî dest nîşan bike.Win karin xebata TZP kurdî jî mînak bidin, wêga li Îzmîrê tenê TZP-kurdî çi li sazîya û çi jî li li taxa (di malan da) 9 pol vekirîye û bi derfetê pir kêm dersên zimanê kurdî dide.Bi mînin di xweşîyê de”
Berfoyê giranbuha, bêguman haya min ji TZP-kurdî heye û ez gelkî jî qedir û qîmetê didim xebatên wê.
Dibe ku te nexwendibe, lê heta nuha di vî quncikî da min çend caran qala xebatên TZP-kurdî kiriye û gelkî jî pesnê van xebat û kampaniyên wê daye. Heger tu li arşîva min ya par binêrî, ez bawer dikim li ser vê mijarê tu yê çend nivîsan bibînî.
Lê mesele ne qalkirin û neqalkirina xebatên TZP-kurdî ye. Gelşa me ji van xebatan pir û pir mezintir e.
Xebatên TZP-kurdî yên li Îzmîrê ya jî li dereke din derdê me derman nake, rê li ber asîmîlasyon û helandina kurda nagre.
Ji kêmasiya van xebatan bêtir ez qala mentalîteya kurdan dikim. Ez dibêjim zimanê kurdî li ber wendabûnêye, ketiye prosesa wendabûnê.
Dewleta tirk bi hemû dezge, hêz û îmkanên xwe yên teknîkî, madî û manewî dixwaze vê prosesa asîmîlebûna kurdan bileztir bike.
Ji dêlî ku hêzên kurd yên siyasî û ronakbîrên kurdan li hember vê pêla asîmîlasyonê seferbeligekê îlan bikin, bi eksê wê, ew jî di tenga xwe ra dibin alîkarê dewletê.
Birayê delal, qurs, rojname û hin programên kurdî nikanin rê li ber mirina zimên bigrin. Ne ku ev ne baş in ya jî bira neyên kirin.
Bira werin kirin, lê têr nake.
Ji bo ku em nehêlin zimanê me bimre dibê em bipeyivin, bixwînin, binivîsin û di mal û bazarê da bikar bînin.
Lê bi taybetî jî dibê em bi zarokên xwe ra û di bazarê da bi kurdî bepeyivin. Dema em di malên xwe da bi kurdî nepeyivin, li sûkê, li qahwê, li aşxanê axir li her derê bi kurdî nepeyivin kurdî ji mirinê xelas nabe.
Dibê kurdî bibe zimanê siyasetê, tîcaretê û danûstendinê.
Ma kurdî çawa heta îro hat?
Ma bi qursan, bi kitêban, bi rojnameyan û telewîzyonan gîhajt roja îro?
Na, tenê bi axaftina rojane heta îro hat.
Felaketa mezin îro kurdan dev ji axaftina kurdî berdaye.
Navê zarokan bi kurdî ye lê bi kurdî nizanin bibêjin nan û av.
Zimanê siyasetmedar, ronakbîr, xwenda û piraniya bajariyên kurdan bi tirkî ye, kes ne li mala xwe û ne jî li bajêr bi kurdî napeyive.
Hevalekî min nuh ji welêt hatiye, ez do çûm balê, ji min ra qala welêt kir. Bi kurtî got, ”fatîheyekê li ser kurdî bixwîne”, yanî li ber mirinê ye.
Hevalê min di gera xwe da çûye Diyarbekrê, Mêrdînê, Betlîsê, Tetwanê, Wanê, Meraşê, Ruhayê, Entabê û çend qezayên din û bi sedan kes dîtiye, lê yek kes jî pêşî bi kurdî pê ra nepeyivîye, herkesî pêşî bi tirkî dest bi axaftinê kiriye.
Li gel ku ew bi her dikandarî ra bi kurdî peyivîye, lê yek dikandarî jî bi rehetî bersîva wî bi kurdî nedaye.
Piştî gelek israr bi kurdî peyivîne.
Û li hember vê israra hevalê min jî tim matmayî mane, tu mane nedane vê israra hevalê min ya axaftina kurdî.
Li vir zora dewletê tuneye, kurdan bi xwe tirkbûn qebûl kiriye. A jixwe ya xeter jî ev e, asîmîlasyona ji dil e, ya bikêfxweşî ye, bi alîkariya hêzên siyasî ye.
Dema meriv bixwaze bibe tiştek, mriv dibe...
Li Ewrûpa û heta li Tirkiyê jî, mişterî bi kîjan zimanî bi dikandar ra bipeyive, dikandar jî heger wî zimanî bizanibe, ewê jî bi wî zimanî bersîvê bidê.
Mesela li Swêd, dema tu bi dikandar ya jî garsonekî swêdî ra bi îngilîzî bipeyve ewê jî bi înglîzî bersîva te bide, bi swêdî bersîva te nade.
Lê li Kurdistanê tu bi mêrik ra bi kurdî dipeyivî, li gel ku tu kurd û ew kurd û hûn herdu jî bi kurdî dizanin, lê dîsa jî bi tirkî bersîvê dide te, naxwaze bi te ra bi kurdî bipeyive, tim diqulibîne tirkî.
Ji ber ku êdî teslîm bûye, tirkîtî qebûl kiriye. Û naxwaze dîsa li kurdîtiyê vegere, loma jî bi kurdî napeyive.
Loma jî bi zarokên xwe ra jî bi kurdî napeyive.
Ez qala vê felaketa mezin dikim. Naxwaze zarok weke kurd mezin bibin. Çimkî dema kurdî bizanibin ew dibe nasnameya wan.
Piraniya kurdan naxwazin zarokên wan xwedî nasnameya kurd bin.
Erê qelebalixeke pir mezin heye, kurd dikin qîjewîj lê kes li hember vê felaketê tedbîrkê nagre, wezîfeya xwe ya şexsî bicî bîne.
Mesela li seranserê Kurdistana Tirkiyê yek dikan, yek aşxane, yek pastexane û yek otêl jî tuneye ku bi mişteriyê xwe ra bi kurdî dest bi axaftinê dike.
Çima?
Tu herî li ku derê rûnî, li kîjan dolmîş û otobozê siwar bî miheqeq ewê bi tirkî bi te ra bipeyive.
Ma ev ne felaket e?
Çima li welatekî ewê qahweyek, aşxaneyek tunebe ku destpêkê bi kurdî ji mişteriyê xwe bipirse, heger bi kurdî nizanîbû bira îcar bi tirkî bipeyive.
Lê tiştekî wiha tuneye.
Li Kurdistanê meriv nizane ku meriv li welatê kurda ye, meriv dibêje qey meriv li Tirkiyê ye, ji ber ku tenê tirkî diekve guhê meriv.
Û dema tu bi yekî ra bi kurdî dipeyivî jî camêr matmayî dimîne, naxwawze diyaloga xwe bi kurdî bidomîne.
Ji ber ku ji kurdayetiyê direve...
Ji bo ku em bikanibin rê li ber mirina kurdî bigrin dibê ev kultur were guhertin, dibê kurd bi hev ra, li malên xwe, li bazarê bi kurdî bipeyivin.
Yanî dibê kurdî bibe zimanê rojane, zimanê danûstendinê.
Ne ku weke zimanekî biyanî here li qursan fêr bibe.
Ev çend car in di TRT Şeşê da ez li programa ”Rêwî” temaşe dikim. Pêşkêşvanê programê xortekî baş ne jîr e, hinekî nezan e.
Heta nuha min li gelek programên wî guhdarî kiriye, tiştê meriv dibîne tenê kesên navsale û kal û pîr bi kurdî dizanin, lê xort û zarok ji binda nizanin. Ev jî tê wê maneyê ku piştê 20-30 salên din, piştî ku kesên nuha 30-40 salî ne mirin êdî mesela kurdî û kurdan diqede.
Êdî kesê ku ziman, edebiyat û kultura kurdî bide jiyandin namîne. Çimkî dema ziman nemîne, stran, dengbêjî, muzîk û edebiyata kurdî jî namîne.
Kurd e, siaysetmedar e, ronakbîr e doza azadiya kurdan dike, dikeve hefsê lê bi kurdî napeyive, naxwîne, nanivîsîne.
Ez fêm nakim kesên wiha çi ji tirkan dixwazin?
Piştî ku li mala xwe, li bajêr, bi hevalên xwe ra bi kurdî napeyive wê demê siyasetê ji bo çi dike?
Ma ne em dixwazin ku dewlet zimanê me serbest bike?
Ê va ye li dera ne yasax e jî em napeyivin.
Ma dewlet nahêle em li mala xwe bi kurdî bipeyivin?
Na, tiştekî wiah tuneye. Em ne tiştek in.
Ez meraq dikim, gelo kîjan serokên partiyan (DTP, HAK-PAR, KDP, TEVKURD) û çend siyasetmedar û ronakbîrên kurd bi malî û zarokên xwe ra bi kurdî dipeyivin?
Baş e dema kesên pêşeng nepeyivin ma ewê kî bipeyive?
Netîce, hemû bajar çûne, ya bûne tirk ya jî bi dil û can dibin. Tenê çend milyon gundî mane, ew jî hêdî hêdî dibin û we selam...
05 maj 2009
Gelo tiliya dewletê di vê qetlîamê da tuneye?
Do bi şev li gundekî bi navê Kertê girêdayî qeza Çiyayê Mazî ku di nabêna Mêrdîn Diyarbekrê da ye, 4-5 kesên kincên leşkerî lê û bi maske avêtin ser dawetekê û 45 kes kuştin û gelek kes jî birîndar kirin.
Herb û serîhildanên kurdan ne têda, li Kurdistanê heta nuha tu carî qetlîameke wiha mezin nehatiye kirin.
Ev cara pêşî ye ku li hember malbatekê qetlîameke hewqas mezin, zarok, kal û pîr jî di nav da tê kirin.
Vê sibehê dema min xebera vê qetlîama dûrî aqilan xwend, min ji çavê xwe bawer nekir, destpêkê min got belkî reqem şaş hatiye nivîsîn.
Lê piştî ku min xeber xwend ez tevizîm.
Li gor çapemenî dinivîse ji qatilan 4 kes hatine girtin û sûcê xwe jî îtîraf kirine. Him qatilên hatine girtin û him jî xwediyê dawetê qorîcî ne.
Û herdu serî jî merivên hev in û şêniyên eynî gundî ne.
Tê gotin ku sebebê qetlîamê dikane mesela jinan, dijminatiyeke kevn ya jî gelşeke aborî be.
Li Kurdistanê, kurd ji bo jinan ya jî ji ber hin sebebên din hevûdu dikujin, lê ne qetlîameke bi vî rengî.
Herçiqas heta nuha qala "dijminatiyeke malbatî" tê kirin jî lê ev yek pir ne zelal e.
Li gor îfadeyên şahidan, şiklê bûyerê û derengçûna cendirmeyan tiliya “dewleta kûr” jî dikane di vê qetlîamê da hebe, ev qetlîam dişibe karê wan.
Tiliya dewletê rasterast tê tunebe jî dewlet dîsa mesûlê vê qetlîamê ye. Ji ber ku yê çek daye van çetan dewlet e.
Dewletê ji bo kuştina kurdan him çek daye wan û him jî weke hêz li pişta wan e, çavê xwe ji çavsorî û terora wan ra digre.
Ji xwe ev ne cara pêşî ye ku qorîcî(cerdevan) bi van çekên dewletê însanan dikujin. Gelek carên din jî, ne qetlîameke wiha mezin be jî lê gelek însan kuştine û birîndar kirine.
Dewlet dixwaze kurd hevûdu bikujin û bibin dijminên hev. Heger dewletê nexwesta, 70 hezar korîcî çênedikir û bera pêxîla kurdan nedida.
Di belgeyên Ergenekonê da derket ortê ku ji bo zêdekirina korîciyan leşker û hukûmetê li hev kirine.
Leşker bi israr dixwazin hejmara korîciyan zêde bibe û Erdogan jî ev daxwaza wan qebûl kiriye. Û jixwe peyderpey zêde dikin jî.
Bi kurtî heger di rojên pêşda tiliye dewletê di vê qetlîamê da were dîtin ewê pir ne xerîb e. Heger hemû kes bihatana kuştin, sê kes birîndar xelas nebûna bi îhtîmaleke mezin ewê bûyer têkirina hustuyê PKK-ê.
Ji ber ku yên hatine kuştin hemû korîcî û malbatên wan in, loma jî buhtaneke wiha ewê têketa serê gelek kesî.
Jixwe berê jî çend caran wiha kirine, xelk kuştine û xistine hustuyû PKK-ê.
Loma jî pir baş bû ku 2-3 kes ji qetlîamê birîndar filitîne û loma jî êdî bixwazin jî nikanin bavêjin hustuyê PKK-ê.
Lê dibê DTP û rêxistinên kurdan yên din lêkolîna vê meselê tenê ji dewletê ra nehêlin, dibê ew bi xwe jî vê meselê baş bikolin.
Herb û serîhildanên kurdan ne têda, li Kurdistanê heta nuha tu carî qetlîameke wiha mezin nehatiye kirin.
Ev cara pêşî ye ku li hember malbatekê qetlîameke hewqas mezin, zarok, kal û pîr jî di nav da tê kirin.
Vê sibehê dema min xebera vê qetlîama dûrî aqilan xwend, min ji çavê xwe bawer nekir, destpêkê min got belkî reqem şaş hatiye nivîsîn.
Lê piştî ku min xeber xwend ez tevizîm.
Li gor çapemenî dinivîse ji qatilan 4 kes hatine girtin û sûcê xwe jî îtîraf kirine. Him qatilên hatine girtin û him jî xwediyê dawetê qorîcî ne.
Û herdu serî jî merivên hev in û şêniyên eynî gundî ne.
Tê gotin ku sebebê qetlîamê dikane mesela jinan, dijminatiyeke kevn ya jî gelşeke aborî be.
Li Kurdistanê, kurd ji bo jinan ya jî ji ber hin sebebên din hevûdu dikujin, lê ne qetlîameke bi vî rengî.
Herçiqas heta nuha qala "dijminatiyeke malbatî" tê kirin jî lê ev yek pir ne zelal e.
Li gor îfadeyên şahidan, şiklê bûyerê û derengçûna cendirmeyan tiliya “dewleta kûr” jî dikane di vê qetlîamê da hebe, ev qetlîam dişibe karê wan.
Tiliya dewletê rasterast tê tunebe jî dewlet dîsa mesûlê vê qetlîamê ye. Ji ber ku yê çek daye van çetan dewlet e.
Dewletê ji bo kuştina kurdan him çek daye wan û him jî weke hêz li pişta wan e, çavê xwe ji çavsorî û terora wan ra digre.
Ji xwe ev ne cara pêşî ye ku qorîcî(cerdevan) bi van çekên dewletê însanan dikujin. Gelek carên din jî, ne qetlîameke wiha mezin be jî lê gelek însan kuştine û birîndar kirine.
Dewlet dixwaze kurd hevûdu bikujin û bibin dijminên hev. Heger dewletê nexwesta, 70 hezar korîcî çênedikir û bera pêxîla kurdan nedida.
Di belgeyên Ergenekonê da derket ortê ku ji bo zêdekirina korîciyan leşker û hukûmetê li hev kirine.
Leşker bi israr dixwazin hejmara korîciyan zêde bibe û Erdogan jî ev daxwaza wan qebûl kiriye. Û jixwe peyderpey zêde dikin jî.
Bi kurtî heger di rojên pêşda tiliye dewletê di vê qetlîamê da were dîtin ewê pir ne xerîb e. Heger hemû kes bihatana kuştin, sê kes birîndar xelas nebûna bi îhtîmaleke mezin ewê bûyer têkirina hustuyê PKK-ê.
Ji ber ku yên hatine kuştin hemû korîcî û malbatên wan in, loma jî buhtaneke wiha ewê têketa serê gelek kesî.
Jixwe berê jî çend caran wiha kirine, xelk kuştine û xistine hustuyû PKK-ê.
Loma jî pir baş bû ku 2-3 kes ji qetlîamê birîndar filitîne û loma jî êdî bixwazin jî nikanin bavêjin hustuyê PKK-ê.
Lê dibê DTP û rêxistinên kurdan yên din lêkolîna vê meselê tenê ji dewletê ra nehêlin, dibê ew bi xwe jî vê meselê baş bikolin.
04 maj 2009
Serekerkanê tirk yê kevn qebûl kir ku "dewleta tirk nexweş e"
Êdî herkes dizane ku tu dezgeheke dewleta tirk baweriyê bi hevûdu nayne, hemû weke çeteyan, weke hêzên mafîa yên raqib li pey hev in, hevûdu taqîb û guhdarî dikin.
Ji ber ku herkes ji herkesî ditirse, loma jî herkes li hember herkesî bi tedbîr û bi hazirî ye, weke ajanên dewletên dijmin gav û saetê li pey hev in.
Sererkanê kevn yê Tirkiyeyê Yaşar Buyukanit, îro ev rastiya dewleta tirk qebûl kir û li ser artêşê û dewleta tirk hin tiştên rast û girîng gotin.
Yaşar Buyukanit di civîna ”siyaset û îdareya dewletê, siyasetmedar û artêşê” da ji vê rewşa dewleta tirk ya çetewarî gazin kir û got:
”Dema di nava dezgehên dewletê da bêbawerî hebe, şik hebe ew dewlet bi problem e. Weke leşker ez nikanim baweriyê bi îstîxbarata emniyetê bînim, ji ber ku dezgeha ku ewê ji min ra îstîxbaratê bîne di heqê min da îstîxbaratê kom dike. Vana hedîseyên rast in. Wezîrê edaletê bi wezîrê hundur, MÎT bi Emniyetê, Emniyet bi MÎT-ê bawer nake. Wê demê di vê dewletê da nexweşî heye.“
Tiştê balkêş berpirsiyarê vê nexweşiyê yê herî mezin Buyukanit bixwe ye, ew û artêşa di bin emrê wî da ev dewlet "nexweş" kiriye. Û nuha jî gazinan dike.
Dema serokerkanê dewletekê wiha bibêje de êdî hûn halê wê dewletê texmîn bikin.
Dema dewletek têkeve vî halî, dema serekerkan û serokwezîr baweriyê bi hev neynin, dema MÎT li serokkomar û serekerkanê xwe guhdarî bike, esas dibê ew dewlet li ser nigan nemîne, têk biçe.
Lê dewleta tirk hîn têk neçûye, bes ketiye wê prosesê, weke tenekeyekî zengarî hêdî hêdî dirize.
Ev gotinê Yaşar Buyukanit îspata vê rizînê ye.
Di belgeyên Ergenekonê da derket ortê ku serokerkanê kevn Hilmî Ozkok, ji tirsa ku ewê wî jahrdadayî bikin newêrîbûye li meqamê xwe xwarina ku li wir çêdibû bixwara, mêrik ji tirsa heroj xwarina xwe ji mal biriye.
Dîsa di eynî belegeyên Ergenekonê da derket ortê ku MÎT-ê û Emniyetê him li hev û him jî li hemû general û leşkerên rutbebilind guhdarî kirine.
Û helbet leşker jî vala nemane, wan jî di tenga xwe da li MÎT-ê û Emniyetê guhdarî kiriye.
Û nuha dema pêwîst dibe hemû alî van belge û delîlên ku di heq hevda kom kirine li hember hev bikar tînin.
Helbet kes û dezgehên li hev guhdarî kirine, di heqê hevda îstîxbarat kom kirine ne leşker, Emniyet û MÎT tenê ye, ji serok û endamên Dadgeha Bilind bigre heta bigihîje rektor û profesorên zanîngehan, rojnamevan û burokratên mezin, bi mehan, bi salan li telefonên hemûyan hatine guhdarîkirin.
Di nava van belgeyan da ne tenê tiştên siyasî hatine komkirin, tiştên şexsî û malbatî jî hemû bi teferûat hatine komkirin.
Yanî di dewleta Tirkiyê da rutbe û meqamê te çi dibe bila bibe tu ji taqîbatê xelas nabî.
Dixwazî serokkomar, serokerkan ya jî serokwezîr be, qet ferq nake, miheqeq hinekê li pey te bin û telefonên te guhdarî bikin.
Bêguman ev ne dewleteke normal e, ev ji dewletê bêtir dişibe rêxistineke mafîayê.
Û netîce Yaşar Buyukanit jî êdî ev rastî qebûl kiriye, gotiye, ”di vê dewletê da nexweşî heye.”
Lê negotiye sebebê nexweşiyê çi ye?
Sebebê wî jî ez bêjim: sebeb mesela kurd e.
Heta ku mafê miletê kurd yê netewî neyê dayin, ev dewlet ewê tim wiha nexweş be û her ku biçe ev nexweşî ewê girantir bibe.
Tiştê Buyukanit qal kiriye nîşanên nexweşiya şêrpençeyê ye, heger midaxeleyeke acil neyê kirin xelasî jê tuneye…
Ji ber ku herkes ji herkesî ditirse, loma jî herkes li hember herkesî bi tedbîr û bi hazirî ye, weke ajanên dewletên dijmin gav û saetê li pey hev in.
Sererkanê kevn yê Tirkiyeyê Yaşar Buyukanit, îro ev rastiya dewleta tirk qebûl kir û li ser artêşê û dewleta tirk hin tiştên rast û girîng gotin.
Yaşar Buyukanit di civîna ”siyaset û îdareya dewletê, siyasetmedar û artêşê” da ji vê rewşa dewleta tirk ya çetewarî gazin kir û got:
”Dema di nava dezgehên dewletê da bêbawerî hebe, şik hebe ew dewlet bi problem e. Weke leşker ez nikanim baweriyê bi îstîxbarata emniyetê bînim, ji ber ku dezgeha ku ewê ji min ra îstîxbaratê bîne di heqê min da îstîxbaratê kom dike. Vana hedîseyên rast in. Wezîrê edaletê bi wezîrê hundur, MÎT bi Emniyetê, Emniyet bi MÎT-ê bawer nake. Wê demê di vê dewletê da nexweşî heye.“
Tiştê balkêş berpirsiyarê vê nexweşiyê yê herî mezin Buyukanit bixwe ye, ew û artêşa di bin emrê wî da ev dewlet "nexweş" kiriye. Û nuha jî gazinan dike.
Dema serokerkanê dewletekê wiha bibêje de êdî hûn halê wê dewletê texmîn bikin.
Dema dewletek têkeve vî halî, dema serekerkan û serokwezîr baweriyê bi hev neynin, dema MÎT li serokkomar û serekerkanê xwe guhdarî bike, esas dibê ew dewlet li ser nigan nemîne, têk biçe.
Lê dewleta tirk hîn têk neçûye, bes ketiye wê prosesê, weke tenekeyekî zengarî hêdî hêdî dirize.
Ev gotinê Yaşar Buyukanit îspata vê rizînê ye.
Di belgeyên Ergenekonê da derket ortê ku serokerkanê kevn Hilmî Ozkok, ji tirsa ku ewê wî jahrdadayî bikin newêrîbûye li meqamê xwe xwarina ku li wir çêdibû bixwara, mêrik ji tirsa heroj xwarina xwe ji mal biriye.
Dîsa di eynî belegeyên Ergenekonê da derket ortê ku MÎT-ê û Emniyetê him li hev û him jî li hemû general û leşkerên rutbebilind guhdarî kirine.
Û helbet leşker jî vala nemane, wan jî di tenga xwe da li MÎT-ê û Emniyetê guhdarî kiriye.
Û nuha dema pêwîst dibe hemû alî van belge û delîlên ku di heq hevda kom kirine li hember hev bikar tînin.
Helbet kes û dezgehên li hev guhdarî kirine, di heqê hevda îstîxbarat kom kirine ne leşker, Emniyet û MÎT tenê ye, ji serok û endamên Dadgeha Bilind bigre heta bigihîje rektor û profesorên zanîngehan, rojnamevan û burokratên mezin, bi mehan, bi salan li telefonên hemûyan hatine guhdarîkirin.
Di nava van belgeyan da ne tenê tiştên siyasî hatine komkirin, tiştên şexsî û malbatî jî hemû bi teferûat hatine komkirin.
Yanî di dewleta Tirkiyê da rutbe û meqamê te çi dibe bila bibe tu ji taqîbatê xelas nabî.
Dixwazî serokkomar, serokerkan ya jî serokwezîr be, qet ferq nake, miheqeq hinekê li pey te bin û telefonên te guhdarî bikin.
Bêguman ev ne dewleteke normal e, ev ji dewletê bêtir dişibe rêxistineke mafîayê.
Û netîce Yaşar Buyukanit jî êdî ev rastî qebûl kiriye, gotiye, ”di vê dewletê da nexweşî heye.”
Lê negotiye sebebê nexweşiyê çi ye?
Sebebê wî jî ez bêjim: sebeb mesela kurd e.
Heta ku mafê miletê kurd yê netewî neyê dayin, ev dewlet ewê tim wiha nexweş be û her ku biçe ev nexweşî ewê girantir bibe.
Tiştê Buyukanit qal kiriye nîşanên nexweşiya şêrpençeyê ye, heger midaxeleyeke acil neyê kirin xelasî jê tuneye…
03 maj 2009
AKP ji tirsa leşkeran dijminatiyê bi DTP-ê ra dike
Partiya Civaka Demokratîk(DTP) bi serok, 98 şareder û hemû parlamenterên xwe va ji bo şermezarkirina operasyonên li hemberî endam û rêvebirên xwe û teror û şîdeta hêzên dewletê ya li hember zarokên kurd, îro li Diyarbekrê li Parka Koşûyoluyê ketin greva birçîbûnê.
Grewa birçîbûnê ewê du rojan(3-4-ê gulanê)bajo.
Berî ku grewa biçîbûnê dest pê bike, DTP-ê belavokek belav kir û di wê belavokê da got:
“Em ji bo rawestandina operasyona antîdemokratîk a li hemberî siyasetmedarên kurd û êrîşên hovane yên li hemberî zarokên xwe, di 3-4-ê gulanê da dikevin greva birçîbûnê.”DTP, di vê belavokê da dixwaze ku gel bi girseyî beşdarî grewê bibe û bi vî rengî jî li hember siyaseta dewletê ya êrîşkar nerazîbûna xwe nîşan bide.
Platforma Diyarbekir ya Demokrasiyê û şaxê sendîqeya KESK-ê ya Diyarbekrê jî piştgirî dan grewê.
Li gor nûçeya ajansa ANF-ê, hejmara kesên beşdar heta nuha gihîştiye 15 hezar î û her ku diçe ev hejmar zêdetir dibe.
Tiştek pir eşkere ye, ji hilbijartinan û virda ye dewletê li hember DTP-ê, endam û birêvebirên wê dest bi êrîşeke berfireh kiriye.
Berdevkên hukûmetê û hêzên ewlekariyê herçiqas dibêjin operasyon ne li hember DTP-ê ye, li hember PKK-ê ye jî lê ne rast e.
Dewletê raste rast berê xwe daye DTP-ê û dixwaze ji pertav da bixîne, baş biêşîne.
Heta belkî jî piştî van operasyonan ji xwe ra hin qulp û "delîl melîlan" jî li hev ragirin û pê DTP-ê bidin girtin.
Jixwe berê jî doza girtinê li hember DTP-ê hatiye vekirin û ev doz weke şûrê ”demokles” tim li ser serê DTP-ê her li ba dibe.
Belkî jî bi van operasyonan û ”delîlên nuh” dixwazin şerîyeteke huqûqî bidin biryara xwe ya girtinê.
Piştî operasyonên ku di 14-ê nîsanê da li hember DTP-ê destpêkirin bi çend rojan, serokê DTP-ê Ahmet Turk ji serokwezîr Erdogan daxwaza hevdîtinekê kir.
Lê Erdogan heta nuha jî, ne erê û ne jî na, hîn tu bersîv nedaye DTP-ê.
Ahmet Turk serokê partiyeke ku grûba wê di meclîsê da heye, lê serokwezîr daxwaza hevdîtina serokê vê partiyê qebûl nake.
Ji roja DTP ketiye meclîsê û virda ye Erdogan hîn ji serokê DTP-ê û parlamenterên wê ra negotiye ”merhbe!”
Yanî Erdogan li hember DTP-ê û miletê kurd siyaseteke pir kîndar û dijminane dimeşîne.
Evy ek pir vekiî ye.
Erdogan û dewleta wî dibêjin, PKK ”terorîst” e pê ra rûnin.
Û DTP jî hevalê ”terorîstan” e, bi wê ra jî rûnin.
De îcar ewê çawa be?
Ji yên çekdar ra dibijên hûn “terorîst” in û ji yên siwîl ra jî dibêjin hûn jî hevalên “terorîstan”e.
Ev tirk jî miletekî ecêb e, ne nerm qebûl dikin ne jî hişk. Bûne weke bûka nazdar, kurdên reben dikin nakin nikanin zavakî bi wan bidin qebûlkirin.
Ev nabe...
Ew nabe...
Le kîjan dibe?
Hûn kê qebûl dikin?
Qenekê wê bibêjin ku em jî bizanibin.
Esas bingeh û sebebê vê dijminatiya AKP-ê ya bi DTP-ê ra şerê di nabêna AKP-ê û leşkeran da ye.
AKP ji tirsa leşkeran newêre bi DTP-ê ra bide û bistîne.
Leşker nahêlin siwîl gavekê bavêjin. Û siwîl jî ne ew siwîl in ku gih nedin wan û di riya xwe da bimeşin.
Bi kurtî, heta ku leşker basko nebin û ji siyasetê neyên dûr xistin, ne AKP û ne jî partiyeke din nikane mesela kurd çareser bike.
Ji bo ku bikanibe mesela kurd çareser bike, dibê berê zora leşkeran bibin. Herdu seriyan jî xwe çindî hev kirine û hevûdu digerînin, lê hîn kesî zora kesî nebiriye, şer berdewam e…
Grewa birçîbûnê ewê du rojan(3-4-ê gulanê)bajo.
Berî ku grewa biçîbûnê dest pê bike, DTP-ê belavokek belav kir û di wê belavokê da got:
“Em ji bo rawestandina operasyona antîdemokratîk a li hemberî siyasetmedarên kurd û êrîşên hovane yên li hemberî zarokên xwe, di 3-4-ê gulanê da dikevin greva birçîbûnê.”DTP, di vê belavokê da dixwaze ku gel bi girseyî beşdarî grewê bibe û bi vî rengî jî li hember siyaseta dewletê ya êrîşkar nerazîbûna xwe nîşan bide.
Platforma Diyarbekir ya Demokrasiyê û şaxê sendîqeya KESK-ê ya Diyarbekrê jî piştgirî dan grewê.
Li gor nûçeya ajansa ANF-ê, hejmara kesên beşdar heta nuha gihîştiye 15 hezar î û her ku diçe ev hejmar zêdetir dibe.
Tiştek pir eşkere ye, ji hilbijartinan û virda ye dewletê li hember DTP-ê, endam û birêvebirên wê dest bi êrîşeke berfireh kiriye.
Berdevkên hukûmetê û hêzên ewlekariyê herçiqas dibêjin operasyon ne li hember DTP-ê ye, li hember PKK-ê ye jî lê ne rast e.
Dewletê raste rast berê xwe daye DTP-ê û dixwaze ji pertav da bixîne, baş biêşîne.
Heta belkî jî piştî van operasyonan ji xwe ra hin qulp û "delîl melîlan" jî li hev ragirin û pê DTP-ê bidin girtin.
Jixwe berê jî doza girtinê li hember DTP-ê hatiye vekirin û ev doz weke şûrê ”demokles” tim li ser serê DTP-ê her li ba dibe.
Belkî jî bi van operasyonan û ”delîlên nuh” dixwazin şerîyeteke huqûqî bidin biryara xwe ya girtinê.
Piştî operasyonên ku di 14-ê nîsanê da li hember DTP-ê destpêkirin bi çend rojan, serokê DTP-ê Ahmet Turk ji serokwezîr Erdogan daxwaza hevdîtinekê kir.
Lê Erdogan heta nuha jî, ne erê û ne jî na, hîn tu bersîv nedaye DTP-ê.
Ahmet Turk serokê partiyeke ku grûba wê di meclîsê da heye, lê serokwezîr daxwaza hevdîtina serokê vê partiyê qebûl nake.
Ji roja DTP ketiye meclîsê û virda ye Erdogan hîn ji serokê DTP-ê û parlamenterên wê ra negotiye ”merhbe!”
Yanî Erdogan li hember DTP-ê û miletê kurd siyaseteke pir kîndar û dijminane dimeşîne.
Evy ek pir vekiî ye.
Erdogan û dewleta wî dibêjin, PKK ”terorîst” e pê ra rûnin.
Û DTP jî hevalê ”terorîstan” e, bi wê ra jî rûnin.
De îcar ewê çawa be?
Ji yên çekdar ra dibijên hûn “terorîst” in û ji yên siwîl ra jî dibêjin hûn jî hevalên “terorîstan”e.
Ev tirk jî miletekî ecêb e, ne nerm qebûl dikin ne jî hişk. Bûne weke bûka nazdar, kurdên reben dikin nakin nikanin zavakî bi wan bidin qebûlkirin.
Ev nabe...
Ew nabe...
Le kîjan dibe?
Hûn kê qebûl dikin?
Qenekê wê bibêjin ku em jî bizanibin.
Esas bingeh û sebebê vê dijminatiya AKP-ê ya bi DTP-ê ra şerê di nabêna AKP-ê û leşkeran da ye.
AKP ji tirsa leşkeran newêre bi DTP-ê ra bide û bistîne.
Leşker nahêlin siwîl gavekê bavêjin. Û siwîl jî ne ew siwîl in ku gih nedin wan û di riya xwe da bimeşin.
Bi kurtî, heta ku leşker basko nebin û ji siyasetê neyên dûr xistin, ne AKP û ne jî partiyeke din nikane mesela kurd çareser bike.
Ji bo ku bikanibe mesela kurd çareser bike, dibê berê zora leşkeran bibin. Herdu seriyan jî xwe çindî hev kirine û hevûdu digerînin, lê hîn kesî zora kesî nebiriye, şer berdewam e…
02 maj 2009
Min li programa Guler xanimê temaşe kir...
Stêrka TRT Şeşê ya nuh Guler Işik xanim, berî ku dest bi programa xwe ya TRT Şeşê bike, di festa nasandina programa xwe da gotibû,”ew dengbêjeke tirk ya esilkurd e.”Di nivîsa xwe ya 27-ê nîsanê da min ev gotina Guler Işik xanimê rexne kiribû.
Lê li alî din jî min gotibû, min hîn li programa Guler Işikê temaşe nekiriye, ez nizanim program ewê çawa be û kurdiya wê çawa ye.
Do fersend çêbû û min bîstekê li programa wê(Dengê ronî) temaşe kir. Bîyî wê, nuha di înternetê da jî min çend stran û programên wê temaşe kir.
Lê li alî din jî min gotibû, min hîn li programa Guler Işikê temaşe nekiriye, ez nizanim program ewê çawa be û kurdiya wê çawa ye.
Do fersend çêbû û min bîstekê li programa wê(Dengê ronî) temaşe kir. Bîyî wê, nuha di înternetê da jî min çend stran û programên wê temaşe kir.
Silavek ji dil ji sertaca dengbêjan ra
Canê xanim, denbêj û hunermenda hêja, sertaca dengbêjan!
Ez nuha di malpera te da li wî dengê te yê wek yê zengilî, wek yê şalûl bilbilan guhdarî dikim û keser û hesretên xerîbiyê tevradikim.
Piştî guhdarêkirina çend stranên te, min got ez silavekê bidim te û bi çend gotinên ji kûrayiya dilê xwe yê xembar û mişt hesret û kesera welêt te pîroz bikim.
Canê xanim, şalûl bilbila çiya û zozanên Kurdistanê, Meyrem Xan û Eyşe Şana zindî, hercara ku ez kompîtora xwe vedikim û dixwazim li muzîkê guhdarî bikim, pêşî li te guhdarî dikim, guh didim wî dengê te yê weke avên çem û rûbarên zozanên Kurdistanê zelal, wê qêrîn û hawara te ya kurdî.
Ez û xanima xwe, em aşiq û heyranê wî dengê te yê xurrî kurdî yê zengilî ne.
Dengê te yê şîrîn û zengilî gorbuhuştên Meyrem Xan û Eyşe Şanê ji gorrê radikî û dide jiyandin, fena ku meriv li wan guhdarî bike.
Tu wan nemir dikî
Tu her hebî, bi hêviya ku tu gelek berhemên xweştir bidî gelê xwe yê mezlûm û bindest.
Gelek silavên biratiyê
Zinarê Xamo
Not:
Min ev nivîsa weke e-mail ji Canê ra jî şand
Ez nuha di malpera te da li wî dengê te yê wek yê zengilî, wek yê şalûl bilbilan guhdarî dikim û keser û hesretên xerîbiyê tevradikim.
Piştî guhdarêkirina çend stranên te, min got ez silavekê bidim te û bi çend gotinên ji kûrayiya dilê xwe yê xembar û mişt hesret û kesera welêt te pîroz bikim.
Canê xanim, şalûl bilbila çiya û zozanên Kurdistanê, Meyrem Xan û Eyşe Şana zindî, hercara ku ez kompîtora xwe vedikim û dixwazim li muzîkê guhdarî bikim, pêşî li te guhdarî dikim, guh didim wî dengê te yê weke avên çem û rûbarên zozanên Kurdistanê zelal, wê qêrîn û hawara te ya kurdî.
Ez û xanima xwe, em aşiq û heyranê wî dengê te yê xurrî kurdî yê zengilî ne.
Dengê te yê şîrîn û zengilî gorbuhuştên Meyrem Xan û Eyşe Şanê ji gorrê radikî û dide jiyandin, fena ku meriv li wan guhdarî bike.
Tu wan nemir dikî
Tu her hebî, bi hêviya ku tu gelek berhemên xweştir bidî gelê xwe yê mezlûm û bindest.
Gelek silavên biratiyê
Zinarê Xamo
Not:
Min ev nivîsa weke e-mail ji Canê ra jî şand
01 maj 2009
Heta kurd nebin xwedî dewlet li vê cîhanê rehetî ji wan ra tuneye
Ev çend roj in li Qirgizîstanê nîjadperestên qirgiz êrîşê dibin ser kurdan, mal û milkên wan talan dikin û dest datînin ser terşên wan.
Li gor agahiyên heta nuha ji herêmê hatine, ji 26-ê nîsanê û virdaye hêzên qirgiz yên nîjadperst çend caran bi şiklekî organîze avêtine ser gundê kurdan Petrovkayê, li kurdan xistine, gelek kes birîndar kirine û gelek mal jî talan kirine.
Li gor agahiyên heta nuha ji herêmê hatine, ji 26-ê nîsanê û virdaye hêzên qirgiz yên nîjadperst çend caran bi şiklekî organîze avêtine ser gundê kurdan Petrovkayê, li kurdan xistine, gelek kes birîndar kirine û gelek mal jî talan kirine.
Prenumerera på:
Inlägg (Atom)