Dahşik mezin jî bibe dîsa ker e

Serokwezîrê Tirkiyê Erdoganê gurcî û simîtfiroşê Kasimpaşayê îro, di mala xwe da heqaretên mezin li heyeta kurd kir û bi vî rengî jî careke din nîşan da ku ew ne tu meriv e, pêxwes û sûtalekî pir basît e.

Kurd dibêjin, karê(karikê) sêwî nabe nêrî.

Erdoganê sêwî erê bi tesadufî bûye serokwezîrê welatekî lê nebûye însan. Heger însan bûya di mala xwe da ji mîvanê xwe ra nedigot, ”tu derewan dikî.”

Merivê dinya nedîtî û cahil divê meriv hevza xwe jê bike. Ji ber ku her babet zirzopî jê tê. Dixwaze bira serokwezîr be.

Heger Erdogan ne merivekî zircahil û bêedeb û bêkultur bûya heqaret li mîvanê xwe nedikir; dixwaze bira ew mîvan kurd yanî dijminê wî bin.

Lê wiha ye, dahşik mezin jî bibe dîsa ker e.

Lê li alî din jî xuya dibe ku Erdogan çiqasî dijminê miletê kurd e ! Dibê kurd vê kîn û nefreta wî ya li hember miletê kurd bibîne.

Diyar e Erdogan ne amadeye ku li yek daxwazeke miletê kurd ya herî biçûk jî guhdarî bike. Çimkî tiştê birêz Tanrikûlû gotiye, daxwazên parsekan e. Miletê kurd ji kesî parsê nake, doza mafê xwe yê netewî û rewa dike.

Lê divê bi kurtî be jî ez qala bûyerê, yanî qala minaqeşeya di nabêna Erdogan û Sezgîn Tanrikûlû da bikim.

Heyeteke ji 17 rêxistinên sivîl yên ji Diyarbekirê îro bi raporekê çûn serdana serokwezîrê tirkiyê û ew di oda wî ya meclîsê da ziyaret kirin.

Di raporê da ji dewletê daxwaza mafê perwerdeya bi zimanê kurdî û ew jî wek derseke bijare, li Tirkiyê û li Kurdistanê vekirina enstîtuyên kurdî û li dahîreyên dewletê xizmeta bi zimanê kurdî tê kirin.

Piştî ku heyet rapora xwe dide, Erdogan ji heyetê ra dîsa qala ”pakêta” xwe dike û gelkî pêsnê wê dide. Li ser van pesnên Erdogan, Serokê Baroya Diyarbekirê Sezgîn Tanrikulu dibêje:

”Hûn tenê qala tedbîrên aborî dikin, lê mesele tenê ne aborî ye, sebebên gelşê yên siyasî û sosyolojîk jî hene.

Kêfa Erdogan ji vê îtîraza Tanrikûlû ra nayê û dibêje:

”Ez tenê bi çavên ekonomîk li meseleyê dinêrim, çi hebe bibêje.”

Tanrikulu jî dibêje:

”Ji aliyê siyasî mebesta min perwerdeya bi zimanê zikmakî û di dahîreyên dewletê da xizmetwergirtina bi zimanê kurdî ye. ”

Erdogan, ji vê bersîva Tanrikulu jî xwe aciz dike û dibêje.

”Li tu dera dinyayê perwerdeya bi zimanê zikmakî tuneye. Min li Almanya ev mesele tetkîk kir li wir tiştekî wiha tuneye. Li Swêd jî min lêkolîn kir, li wir jî tuneye.”
Helbet herdu nimûne jî derew in, lê cahil cesûr e, loma jî ji ezber dipeyive. Ji ber ku Sezgîn Tanrikûlû jî têra xwe dinya dîye û dizane ku tiştê ew dibêje ne rast in. Loma jî bi heq îtîrazî van gotinên Erdogan dike û dibêje:

”Ttirkên li Almanya û Kurdên Li Tirkiyê ne di eynî pozîsyonê da ne. Tirkên li Almanya li wir karkir in, , ji bo xebatê çûne wir. Li Almanyayê jî perwerdeya bi zimanê zikmankî heye, li Swêd jî heye. Li mektebên taybetî fêr dikin, ez jî li wan deran mame.”
Li ser vê bersîva Tanrikulu, Erdoganê gurcî û simîtfiroşê Kasimpaşayê bi uslûbeke çeqelên kuçeyan vê bersîva jêrîn dide Tanrikûlu:

”Te li Diyarbekrê jî te wiha kiribû. Tu derewan dikî, tu ne merivekî durust î."
Bêguman li hember van gotinên Erdogan yên bêedeb û sûtalwarî, Tanrikulu matmayî dimîne û reaksiyonek sert nîşan dide, dibêje.

”Ez ne mecbûr im ku durustuya xwe bi hinekan bidim îspatkirin. Tu nikanî heqaretê li min bikî.” û dû ra jî civînê terk dike.

Bêguman bi bersîvdana Erdogan û derketina ji civînê Sezgîn yitekî rast kiriye. Lê hindik kiriye. Esas divê bigota, yê gav û seetê derewan dike tu yî.
Lê tiştê meriv zêde pê diêşe û wek kurd li ber dikeve, rebenî û teslîmiyeta hevalên Sezgîn e, hevalên wî bi wî ra civîn neterikandine. Ez vê şêla wan ya belengaz û tirsonek ji bo hemû endamên heyetê wek rûreşiyeke mezin dibînim.

Erdogan û Sezgîn Tanrikûlû li ser tiştekî şexsî bi hev neketine, tiştê bûye sebebê zirteboziya Erdogan, gotin û daxwazên Sezgîn yên derbarê mafê gelê kurd da ye.

Ji ber ku Sezgîn qala mafê gelê kurd yê perwerdeya bi zimanê kurdî kiriye, loma Erdoganê gurcî ji wîtêzê avêtiye û dest bi heqaretan kiriye.

Bêguman mêrik ew heqaret ne tenê li Sezgîn, li hemû heyetê kiriye. Lê ji ber bêxîretiya nûnerên heyetê, bêyî Sezgîn kesê din dengê xwe nekirye.

Û bêyî vê, ibreta herî mezintir jî şêla parlamenterê Diyarbekrê ye. Parlamenterê AKP-ê yê Diyarbekrê Abdurrahman Kurt, ji dêlî ku ew jî wek Sezgîn civînê terk bike û dû ra jî ji AKP-ê îstîfa bike, ji bo ku Sezgîn paş da bibe ber nigê Erdoganê sûtal, rabûye li ber Sezgîn geriyaye, xwestiye wî îqna bike.

Parlamenterên kurd yên di nava AKP-ê da hemû jî bêxîret in, li ber xwe nakevin, namûs bi filûsê dane, yan na divê îro hemûyan ji AKP-ê îstîfa bikirana.

Lê qantir jî bizê tiştekî wiha ne mimkûn e. Ji xwe heger mimkûn bûya ji bavê Erdogan zêde bû ku biwêribûya bêedebiyeke wiha bikira. Hemû mesele ev e.

Sezgîn, bi vê şêla xwe ya mêrane ewê tim serbilind be, lê kesên din, yên ku bi Sezgîn ra civîn terknekirin û bêfedî û bêheya li Erdogan guhdarî kirin ewê ji ber vê şêla xwe ya newêrek tim û tim fedîkar û şermezar bin.

Kûçik bi qusandinê nabe tajî

Dema Îlhan Selçûkê kemalîst û darbecî hate girtin gelek kesî xwe aciz kir û gotin, meriv çawa dikane kalekî 81 salî bigre?

Û "ji bo demokrasiya Tirkiyê ev bûyer şermekek mezin e" û gelek tiştên din.

Dibe ku xortên nuhatî nizanibin lê hemû kesên navasala dizanin ku Îlhan Selçûk çi keftar e û cûntaciyekî kevn e.

Nazli Ilicakê, di quncikê xwe yê îro da(Sabah) axaftineke Îlhan Selçûk ya telefonê weşandiye. Di axaftinê da pir vekirî diyar dibe ku haya Selçûk ji bûyêrên ku ewê di rojên pêş da biqewimin heye. Bi gotineke din, haya wî ji doza Serdozger ya girtina AKP-ê heye.

Selçûk, di meha sibatê da (yanî berî vekirina doza girtina AKP-ê) bi Mudûrê Giştî yê rojnameya Cûmhûriyetê Îbrahîm Yildiz ra peyivîye.

-”Dema doza girtinê vebe, di ser da buhrana aborî jî were, Tirkiye tevlihev bibe belkî hêviyek çêbibe. Ji ber ku bi riyên normal ev yek ne mimkûn e yanî.

-”Wer xuyaya ku li derekê ewê hesab werin dîtin. Dadgeh berbî birayara girtinê ve diçe. Xebera wê jî dan…Dadgeha Bilind, herî dawî, berî ku ew were tasfiyekirin heger biryara girtina partiyê bide, wê demê derûdor ewê baş telihev bibe.”

Li hember pirsa ”gelo leşker ewê werin?”, Selçûk dibêje:

”Eee ewê mecbûr bibin. Dema derûdor tevhev bibe gelek merivên ku pir mezin tên dîtin ewê xwe bimelisînin.”

Wek Ilicakê jî gotiye, bi rastî jî kurmê şîrî heta pîrî, merivê cûntacî, nîjadperest meriv bi heft qalib sabûn bişo jî nabe demokrat.

Yanî kûçik bi qusandinê nabe tajî û weselam !

Heger "AKP were girtin ewê Kurdistan ava bibe !"

AKP û nîjadperstên îslamî ji dêlî ku bi mêranî û bi cesareteke medenî li dijî midaxeleyên artêşê û kemalîstan derkevin, demokrasiyê û îradeya milet biparêzin, radibin bi ”avabûna Kurdistaneke serbixwe” van hêzan ditirsînin.

Dibêjin heger hûn me bigrin, kurdên Kurdistanê ava bikin.

Ev ne cara pêşîye ku siyasetmedarên tirk bi vê siyaseta oportunîst dixwazin kursî û ruhê xwe xelas bikin.

Ka îslamparêzên kurd li ku ne?

Ev demeke ez dixwazim li ser şexs, komik û hêzên kurd yên dîndar û îslamperwer tiştekî binivîsim.

Ji zûda ye ku li Kurdistana bakur tiştek gelkî bala min dikşîne û min dide fikirandin.

Gelo ji bo çi kesên dîndar û îslamî li Kurdistanê di warê ligel da xwe nadin ser hev û li hemberî AKP-ê û partiya Fazîletê nabin nûnerên miletê xwe?

Tenêtî

Însan mexlûqekî pir ecêb e. Feqîr dibe derdek e, dewlemend dibe derdekî din e.

Diyar e dewlemendî, mal û milkê zêde jî pir ne baş e, ew jî însanan mahkûmî tenêtiyê dike.

Li ciyê kar ez ji kê dipirsim, dibêje ez bi tenê dijîm. Û her ku diçe ev hejmar zêdetir dibe.

Dewlemendî, azadî, serbestî û serxwebûna bêsînor însanên swêdî aşûnî û heta tu bixwazî egoîst kiriye. Tehamulî tiştekî û kesekî nakin.

Jin, mêr û zewacê ji xwe ra wek qeyd û merbendê û zarokan jî wek barekî giran dibîne.

Heger tu ji jineke swêdî ra bibêjî, ma te ji bo çi çentê mêrê xwe da destan û ji mal qewitand?

Dikane bibêje:

“Pir dikir xirexir.”

“Bi şev radibû du caran diçû avdestxaneyê.”

Yanî kêla maneyan tu carî tije nabe, ji bo ku mêrikê feqîr ji mal biqewitîne miheqeq maneyekê dibîne.

Û loma jî li Swêd îro bi kêmanî 2, 3 milyon însan tenê dijîn. Bi hesabê ji sedî(prosentuel)li cîhanê ev hejmar, hejmara herî zêde ye.

Yanî li cîhanê li tu welatekî din însan bi qasî swêdiyan raxbetî jiyana tenêtiyê nakin û bi tena serê xwe najîn. Di vî warî da swêdî li cîhanê yekem in.

Kurd dibêjin “destê bi tenê deng jê nayê”, swêdî dibêjin “meriv bi tenê xurt e.”

Kurdan dibêjin, “heta mirinê çav li kirinê.”

Swêdiyan ev felsefe hinekî din jî fireh kirine û pêş da birine, xwarin û vexwarin jî lê zêde kirine.

Yanî ji bo ku têra dilê xwe bikin, bixwin û vexwin dibê bi tena serê xwe bijîn.

Çi mêr û çi jî jin, bi yekî û duduyan nayên serî, tim çavê wan li “der” yanî li kirinê ye.

Wey mala we nekeve!

Ma hûn nawestin, ma hûn jê aciz nabin?

Û helbet xwarin û vexwarin. Lê vexwarin jî heye, vexwarin jî heye, malneketan tu carî çavên wan bar nebe.

Li swêd ji her sê kesên salmezin yek bi tena serê xwe dijî.

Di sala 1945-an da ji sedî şeşê kesên salmezin tenê dijiyan, lê îro ev hejmar ji her sê kesî yek e, yanî ji sedî 30 ye.

Swêdî ji serbixweyiyê gelkî hez dikin, divê tu kes têkilî jiyana wan nebe. Û ji bo ku kes nikanibe bi qasî serê derziyê jî midaxeleyî jiyana wî/wê bike amadeye ku tenê bijî.

Mêrê swêdî bihevrejiyanê wek bindestî û koletiyê dibîne. Loma jî amadeye ku her roj wek kundan di hundur da rûne.

Li gor lêkolînên dawî li Swêd ji her du malan yek, 46 procent, malên kesên bi tenê ne.

Malên ku zarokên wan bi dê ya jî bi bavê xwe ra dijîn jî ne di nava vî hesabî da ye. Çimkî li Swêd gelek dê û bav bi tena serê xwe dijîn, lê zarokên wan li ba wan dimînin. Di îstatîstîkan da malbatên wiha wek malbatên bi tenê nehesibandine. Hegr ew jî têkeve ser, wê demê hejmar ji 46 procentî gelkî dibuhure.

Li gor reqemên sala 2006-an li Swêd li ser hev/bi tevayî 4, 4 milon malbat hene.
Dema meriv bi cîhanê ra miqayese dike ev hejimar li gor nufûsê Swêd gelkî zêde ye. Nufûsa Swêd 10. milyon e.
Yanî ji nufûseke bi 10. milyonî ra 4, 4 mal û malbat pir e. Îcar ji ber ku malbat 2-3 kes in, loma jî ev hejmar hewqaî zêde ye.

Gelo li Kurdistana Bakur wesetiya/ortalama malbatê çend nufûs e û çiqas malbat hene?

Di nabêna hemû welatên cîhanê da miqayeseyeke sedîsed tuneye, lê li gor îstatistikên heyî diyar dibe ku Swêd û dû ra jî Danîmarka li Ewrûpa û li cîhanê herî zêde xwedî malbatên bi tenê ne. Piştî Swêd û Danîmarkayê, Norweç, Almanya û dû ra jî Fînlandiya tê.

Tê gotin ku têkiliya di nabêna standardek bilind ya jiyanê û zêdebûna malbatên bi tenê gelkî xurt e. Li Ewrûpayê hejmara malbatên bi tenê herî kêm li Qibrisê, dû ra li Îspanyayê û dû ra jî Portekîzê ye.

Qita/kontînenta ku malên yekkes, teqrîben sê prosent, herî kêm li Afrîkayê û li welatên Rojhilata Navîn e. Li Afrîka û li Rijhilata Navîn, tenê ji sedî sisiyê nufûsê tenê dijî.

Li Asyayayê ev hejmar teqrîben heft prosent e. Û li Emerîka Bakur jî 26 prosent e.
Yanî her ku halê însan xweş dibe dev ji jiyana bi hev ra ber dide û bi tena serê xwe dijî.

Li Swêd malbatên yekksî herî zêde li bajarên mezin in. Li Stockholmê di sala 2006-an da ji sedî 58 prosentê malbatan, malbatên bi tenê yanî yên yekkesî bûne. Helbet ev hejmar nuha gelkî zêdetir bûye.

Yanî li Stockholmê bi kêmasî ji sedî 60-ê însanan tenê dijîn.

Rojnamevan ji jineke swêdî pirsiye, gotiye çima hûn jiyana tenêtiyê tercîh dikin?

Bersîva wê pir balkêş e, gotiye:

-Tenêjiyîn(sîngel) nuha hinekî jî modeye. Nîşana azadî, serbestî û serxwebûnê ew e ku meriv bikanibe her tiştî bike û bi gelek şexsan ra bide û bistîne. Li gor baweriya min ji bo me jinan gelkî girîng e, divê em his bikin ku em çi bixwazin em dikanin wiya bikin.

Dema ez vê tenêtiya însanan û gelşên ku bi xwe ra anîye dibînim dilê min ji dewlemendiya zêde digere.

Esas di vir da "sûcê" demokrasiyê jî hinekî heye, lê ez vê meseleyê tevnadim. Bira ew jî bimîne careke din.

Devê hînî derewan bû ray lê nabe

Ev serê du rojan e ku serokwezîrê Tirkiyê Erdogan li Swêd e û bi berpirsiyarên hukûmetê ra hevdîtinan dike.

Erdogan do li Enstîtuya Siyaseta Derve ya Swêdê beşdarî civîneke bi navê "Yekîtiya Ewrûpa û Tirkiyê” bû. Piştî axaftina xwe ya bêmustewa û lûnpenwarî, rojnamevanan bi taybetî di mesela kurd da çend pirs jê kirin.

Rojnamevanekî axaftina wî ya li Almanayayê, ”asîmîlasyon sûcekî mirovatiyê ye” û gotnên wî yên ”yek welat, yek milet, yek al, û yek dewletê” bi bîra wî xist û got ev herdu tişt çawa li hev dikin?

Rojnamevanekî din jî got, ”gelo di destûra nuh da nasnameya kurd jî ewê were naskirin ay na?”

Erdogan bersîvên xwe yên nîjadperest û ezberkirî li vir jî dubare kir û wiha got:

”Bîstek berê jî di civînekê da bûm. Li wir jî tiştekî wiha hat rojevê. Ewrûpî hemwelatiyên me yên kurd eynî wek hindikayiyê(mînorîtet, eqeliyetê) dibînin. Na, ew ew ne hindikayî ne. Dema hûn ji hemwelatiyên me yên kurd ra bibêjin ”hûn hindikayî neewê bi sîle û piînan we bavîjin der. Çimkî ew unsûrî me yên eslî ne.”
Xwedêgiravî Erdogan serokwezîrê welatekî ye, lê wek sûtalekî kuçan rehet derawan dike. Û ya xerab camêr qet fedî jî nake. Heger fedî bikara ewê çawa biwêrîbûya bigota, ”Dema hûn ji kurd ra bibêjin hûn hindikayî ne ewê bi sîle û piînan we bavîjin der.”
Helbet ev dereweke ji serê Erdogan mezintir e, çimkî ev serê salan e ku kurd têkoşîna vê yekê didin, kurd dixwazin wek hindikayî werin qebûlkirin û mafên hindikayiyê bigrin. Û jixwe kurd di rastiyê da jî hindikayî ne, bi kêmnifûsiya nifûs xwe û bi cihîtiyên xwe ji tirkan mînorîtet in yanî hindikayî ne.

Mêrikan hindikayiyê qebûl nakin û mafê piraniyê jî nadin me.

De were vî kerî di vî buhurî ra derbas ke!

Ê heger em piranî ne, wê gavê dibê mafê me jî bi qsî yê tirkan hebe. Yanî dibê ala me jî hebe, dibê zimanê me jî wek yê wan resmî be, dibê unîversîteyên bi zimanê kurdî jî hebe.

Axir dibê hebe û hebe…

Erdogan, di bersîva xwe ya ya ser ”yek milet” da jî van aforîzmayên jêrîn kerim kir:

”Nuxteya din jî, yek welat, yek milet, yek al, yek dewlet….Ma ji viya normaltir çi dikane bibe? Kîjan welatî dikane belovaciyê/eksê vê îdîa bike? Kîjan welat di nava welatê xwe da, ez ji we dipirsim, dikane bibêje ev ne yek welat e, ev du welat e? Ma dikane bibêje du alên vî welatî hene? Ya jî dikane bibêje li vir du dewlet heye? Ya jî dikane bibêje li Swêd du welat hene? Swêd yek welat e, yek ala wê heye, li Swêd yek milet heye. Hger miletekî din hebe, ez nizanim, dibe ku di şaş bim.”
Ji deve ra gotine deve çima hustuyê te wiha xwar e? Deve, keniyaye, gotiye heyran, ma ku dera min rast e ku hustuyê min rast be?

Ya Erdogan jî bû ev mesele. Bûguman tiştên ku xwedê giravî wek nimûne daye bêyî ”yek dewletê” hemû jî çewt in. Swêd ne yek milet e, bêyî swêdiyan miletekî bi navê ”samer” jî heye. Zimanê wan samî, fînî û romenî jî li Swêd zimanên resmî ne.

Ev yek li Fînlandiyayê jî wiha ye. Li wir jî îcar li gel fînî, swêdî zimanê resmî ye û statuya wan jî wek hindikayî/mînorîtet in.

Li Fînlandiyayê ne tenê swêdî, hemû fînî jî bi swêdî dixwînin. Li Fînlandiyayê partiya swêdiyan heye.

Û ne li Swêd tenê, li Îtalyayê, Îspanyayê, Belçîkayê û gelek welatên din, bêyî ”yek dewletiyê”, ziman jî ne yek e, al jî ne yek e û milet jî ne yek e.

Em bibêjin Erdogan merivekî cahil e, haya wî ji dinyayê tuneye, baş e, ma nizane ku li Qibrisê du milet, du al û du ziman hene? Helbet dizane, lê ji bêbaviya xwe rastiyê nabê, xwe li xamiyê datîne.

Yek "milet û yek ziman" tenê li Tirkiyê heye, çimkî tirkiye dewleteke rassît e. Îcar ji ber ku ew wiha ne, sîstema wan rasîst û derî dinyayê ye, loma jî dixwazin her kes jî wek wan be.

Lê berpirsiyarên tirk çaxa li Ewrûpa di vî warî da devê xwe vedikin û dibêjin her kes wek me ye, xelk bi wan dikene. Erdogan jî li hember çapemeniya swêd xwe kir pê kenîn.

Ji ber ku hemû kesên di civînê da dizanîbûn ku daxwaza ”yek milet” î daxwazke nîjadperestiye û li Ewrûpayê yek siyasetmedar jî tiştekî wiha nayne bîra xwe.

Ev gotinên ”yek milet” û nizanim yek çi, bûye benîştê devê lûmpenê Kasimpaşayê, gav û seetê viya dubare dike.

Li Swêregê, di xutba roja îniyê da mele qala Cinnetê dikir. Digot, Cinnet dereke hewqas xweş e ku ji xweşikiya wê qet nayê gotin. Ji bax û bexçan, ji gul û kulîlkan, ji darên her babet fêkî tîrêjên rojê jî bi serê meriv nakeve. Hejîr tu dibê lep in. Hebên tirî wek bêçiyan dirêj in. Her sêv tu dibê cimcime ne. Hinar wer mezinin ku her yek bi qasî seriyakî ne, qeysî ji hingiv jî şîrîntir in...
Li hember vê tarîfa mele ya Cinnetê, ji nava cimatê gundiyekî ji Qetinê xwe ranegirt, got:

"Mele mele! ma tu çima hewqasî dirêj dikî, hema bêje Qetîn e û xelas... "
Ya Erdoganê gurcî jî bû ev mesele, serê carê ewê tim bibêje ”yek milet” û nizanim yek çi…

Kuro hema bibêje, divê kurd bibin tirk û xelas, tu çima hewqasî dirêj dikî?

Min hêza xwe fêm kir

Do 1-ê nîsanê bû. Min got ka ez jî di quncikê xwe da henekekê bikim.

Ez fikirîm, min got gelo ez çi li hev bînim ku bira him tiştekî balkêş û him jî henekeke xweş be?

Min wir da bir, vir da anî di wê eceleyê da tiştekî li gor dilê min nehat bîra min. Dawiya dawî min got ya herî baş ew e ku ez li ser xwe tiştekî binivîsim.

Û min rabû got:

” Min birayara xwe da, ez êdî hew di vî quncikî da dinivîsim. Ev nivîsa min ya dawî ye. Ez êdî nanivîsim, çimkî kes naxwîne."
Lê hin xwendevanan fêm nekiribûn ku ew "heneka 1ê nîsanê" ye.

Min ji xwe ra got, bi vê henekê qenekê ezê dereceya hezkirina xwendevanên xwe jî hinekî fêm bikim.

Pir hindik ezê fêm bikim ku xwendevan çuqasî muptelayê nivîsên min in?

Ezê fêm bikim ku hêza min ya di nava xwendevanan da çi ye?

Û heger rojekê, Xwedê neke ku ez dev ji nivîsînê berdim, gelo miletê kurd ewê çi bike û kîjan çalakiyan li dar xe?

Û ji bo ku ez dîsa dest bi nivîsînî bikim, gelo çend kesên xwe bişewitînin, çend kesên xwe bikujin?

Bi van xem û xeyalan min ”nivîsa dawî” nivîsî.

Erê min nivîsî, lê destê min wer li ser dilê min bû, ji tirsa ku milet ewê ra dinyayê li bin guhê hev xe, heta sibê xew neket çavên min.

Çimkî ez merivekî pir humanîst û dilzîz im, loma jî naxwazim tiliya yek însanî jî xwîn bibe.

Hinek dikanin bi van xeyalên min bikenin û bibêjin, ”mirîşka birçî di xewna xwe da xwe li eraseya genim dibîne.”

Lê divê em ji bîr nekin ku xewn û xeyalên wiha ne tenê ji bo mirîşkan, ji bo însanan jî derbas dibin. Çimkî hestên wiha bi însanan ra xurttir in.

Ez serê we neêşînim, min nivîsa xwe saet di 23.00-an da weşand û min hestên tevlihev çû xwe daber telewîzyonê.

Lê li ber telewîzyonê tebatî nedihat min, min ji xwe ra digot, ku nuha milet bixwîne ewê qiyamet rabe. Heta 24.00 telewîzyonên kurdan qala tu bûyeran nekirin.

Min got dibe ku dreneg e, hîn kesî nexwendiye, esas sibe, deba kurd pê bihesin ewê ferman rabe!

Min ji xwe ra digot, sedî sed li Kurdistanê, li gelek bajarên Ewrûpayê kurd ê dakevin kolanan û bi dengê herî bilind bibîjin:

-Jiyan bê Zinarê Xamo nabe!

Heta danê êvarî ez bi van xeyalan li ciyê kar viz bûm. Di nabênê ra jî yekcarnan min him li malpera xwe û him jî li malperên kurdan dinêrî ji bo ku bizanibim xwendevan û miletê kurd çi reaksiyonê nîşan didin?

Dawiya dawî, min dît ku ji bo nenivîsandina min ne kes xwe dişewitîne, ne xwe dikuje û ne jî bi hezaran dadikevin kolanan. Kes nabêje wiha meke, vê biryara xwe bi paş da bigre.

Bira milet li wir bimîne, min bihîst ku heta danê êvarê haya ”cîran û hevlê min yê herî nêz” jî ji xeyda min tunebûye.

Ez dizanim, gelek kes jî dua dikin ku ez biryareke wiha bidim. Lê ez zû bi zû biryareke wiha nadim, bira kes avê bi ber dilê xwe nereşîne.

Ez werim ser reaksiyona xwendevan.

Lê axirê Xwedê kir ku du kesan bi meylên xwe hinekî dilê min xweş û geş kirin û gotin em naxazin tu terka me bikî.

Bi taybetî jî xwendevanekî ezîz û qedirşînas dilê min rehet kiriye gotiye:

-Tu wek xuya nava xwarinê yî. Bêyî te nabe, nabe, nabe… Ev der nebû malpereke din, Netkurd, Rizgarî, Serwext… Welhasil bêyî te nabîîîîîîîîîîî û xelas…weselam.

Piştî ku min ev gotinên ji hingiv jî şîrîntir xwendin ruh bi min da hat, bêhêvîtiya min di cî da wenda bû.

Ez dizanim ji bo hin "rêber û serokan" bi sedhezaran, bi milyonan însan dibêjin "bê serok nabe!", lê yê min jî ji tunebûnê çêtir e, bi kêmanî wa ye camerêk dibêje:

-Bê te nabe!

Piştî ku min ev roj jî dît, bi xwedê êdî bimrim jî xeman naxwim.

Û bira dilê hemû xwendevan jî di cî da be, ez dev ji nivîsandinê jî bernadim. Min tenê henekek kir. Çimkî ew jî carnan lazim e.

Şîv bê xwê nabe.

Hêdî hêdî.

Qey rojekê were xwendevanên min jî ewê wek keçika swêdî zêde bibin. Sebir!

Kurdan gotiye, xwediyê sebrê mîrê Misrê!

"Nivîsa dawî " heneka 1-ê nîsanê bû

Xwendevaên hêja, "nivîsa dawî " heneka 1-ê nîsanê bû.
Bira dilê hemû xwendevanan di cî da be, ez dev ji nivîsandinê bernadim.

Nivîsa dawî !

Min biryara xwe da, ez êdî hew di vî quncikî da dinivîsim. Ev nivîsa min ya dawî ye.

Ez êdî nanivîsim, çomkî kes naxwîne.

Ev tam 6 meh in, bêyî du sê rojan, min her şev halê xwe kiriye hal û miheqeq nivîsek nivîsîye.

Min ne got nexweşîye, ne westan e, ne tahtîl û mîvan e, her şev seat berî 12-ê şevê miheheq min nivîsa xwe qedand û weşand.

Ji bo ku xwendevan yek rojê jî destvala ji malpera min venegere.

Hemû keftelefta min ew bû ku xwendevan her roj nivîseke nuh bixwîne, bibîne ku wê rojê ez çi fikirîme, min çi hîs kiriye û kela dilê min li hember çi rabûye?

Min nuha li quncikê xwe mêze kir, heta nuha min tam 151 nivîs nivîsîye. Bi rastî jî ne hindik e.

Lê ji kê ra?

Kî dixwîne?

Di nava van 6 mehan da here were tenê 6616 caran malper hatiye ziyaretkirine.

Ew jî rojê dike 36 ziyaret. Dibê meriv bi kêmanî “6”-an jî bavîje, dimîne 30 ziyaret ya jî em bibêjin 30 xwendevan.

Piştî ku kesê nexwîne ji bo merivê xwe hewqasî biwestîne?

Axir fikirandineke wiha çewt be jî lê meriv dikane wiha bifikire.

Ji ber ku mişterî tuneye. Dema mişterî tunebe, mal di hustuyê meriv da dimîne.

De îcar ji 40 milyon kurdî rojê 20- 30 xwendevan, bi rastî jî pir hindik e. Hema tunebe çêtir e.

Li hember vê rewşê meriv merezrî dibe bavo!

Li ciyê kar swêdî ji min ra dibêjin, nuha her roj bi hezaran malpera te ziyaret dikin.

Dema ew wiha dibêjin, ez dikenim û mijarê duguherînim. Min heta nuha tu carî hejmara xwendevanên xwe ji wan ra negotiye.

Çimkî min ji wan ra jî gotiye em kurd 40 milyon in.

Wek dibêjin dengê defê ji dûrva xweş tê, ya jî navî giran e warî wêran e. Yê min jî ew mesele ye.

Ez fedî dikim bibêjim rojê 20-30 kes malperê ziyaret dikin. Dema ez bibêjim ewê bi min bikenin û bibêjin belkî ez merivekî ne tema mim.


Min wê rojê di rojnameyeke swêdî da xwend, malpera keçikeke 18 salî rojê ji alî pênc hezar(5000) kesî va tê ziyaretkirin.

Belê we çewt nexwend, 5000 kes blogga keçikeke 18 salî ziyaret dike.

Min merqak kir û loma jî çû li malpera(blogga)wê nêrî.

Ez matmayî mam, tu xusûsîyeteke wê tunebû. Ji xwe ra qala bûyerên rojane dikir:

Li mektebê çi kiriye?

Dersa wê çawa derbas bûye?

Bi kê ra çi peyivî ye û çi ji hev ra çi gotine?

Û helbet çend rismên wê yên erotîk jî di malperê da hebûn.

Hemû ev bû.

Û dibê em ji bîr nekin ku nufûsa Swêd jî tenê 10 milyon e, yanî wek me kurdan ne 40 milyon e.

Ê ji bo ku malpera min jî (bavo bira rojê ne 5 hezar be, bira 500 kes be) wek ya vê xatûna sweêdî ji alî bi hezaran kesî ve were ziyaretkirin dibê ez çi bikim?

Ma dibê ez jî xwe tazî bikim?

Ez nivîskarê miletekî 40 milyonî me û 20-30 kes malpera min ziyaret dike. Ma ev ne sosiretek mezin e?

Ya tiştê ez dinivîsim, tiştên pir vala û bêmane ne, loma jî kes naxwîne, ya jî di milet bi xwe da ”çewtiyek” heye.

Lê kîjan be jî netîceyî naguhere, divê êdî ez hew binivîsim.

Çimkî nayê xwendin.

Ji dêlî ku ezê her roj li hejmara xwendevanan binêrim û ji qehran wek mûmê bihelim, ya baş ew e ke ez dev ji vî karî, vî aqilî û vî sewedayî berdim û ji xwe ra karekî din bikim.

Min îşev ev biryar da.

Bi hêviya ku hûn yekî ji min çêtir bibînin.