Nevîyê(torinê)me yê biçûk Ronî tam hogirî min bûye. Çer tê mala me, naçe himêza pîrika xwe, destê xwe dirêjî min dike, dixwaze ez wî bigrim himêza xwe.
Do jî çer hatin, eynî tişt kir. Bavê wî xwest bigre himêza xwe neçû balê, destê
wî tahm da, xwe dirêjî himêza min kir, ji min neqetîya.
Ez dikim himêza xwe, dilorînim, hin gotinan bi kurmancî jê ra dinihurînim, kêfa
wî tê; serê xwe dide ser milê min, xwe bi min va dike bizmik, li sitranên min
guhdarî dike. Dîyar e ji kurmancî hez dike...
Lê rebenê Xwedê ez kilaman nizanim, dibêjim şîrînê min lorî, berxikê min lorî, lorî, kalo bi dorî.
Kêfa wî ji nuhurandina min rat ê.
Wer xuya dike dibê ez hin kilamên zarokan fêr bibim, lê hafiza min kêm bûye, nikanim ji ber bikim, ji bîr dikim.
Çare tuneye, dibê ez çend sitranên zarokan
fêr bibim.
Inga kommentarer:
Skicka en kommentar