Bi minasebeta 8ê Adarê

Îro li Stockholmê roj heye, hewa 10 derece germ e. Ez û xanim piştî xurîniyê me berê xwe da golê, em saet û nîvekê geriyan. Me wek çûkên qefilî li kêleka golê bîstekê xwe da ber rojê, bedena me hinekî sincirî...

Em nuh hatin mal. Min bala xwe dayê roj hîn di hewşa me da ye. Min got xanim, de here ji me ra qahwake kurdî çêke, emê li vir jî, li ber vê roja xweş bîstekê rûnin û qahwa xwe vexwin. Ji min ra çi bibêje baş e!

- Ma tu nizanî îro çi roj e? Ezê li vir rûnim, here ji kerema xwe ra qahwa min çêke û bîne !!!
Min got, hela hela, di taliya emrê me da ev jî hebû. Lê emir emir e, min bi vê riya xwe ya spî wek berxika çû jê ra di cezweyê Diyarbekir da qahwa kurdî çêkir û bi qedehek ava cemidî bir danî ber…

A netîceya wekheviyê ev e, me bi destê xwe, xwe xist vê halî... Weleh gunehê me tuneye, jin çi bînin serê me jî heq û misteheqê me ye û weselam…
De dîsa jî 8ê Adarê li we hemû xaniman pîroz be !

XXX
Ji jinên kurd ra diyariya 8ê Adarê.
Camêrekî gotiye:
-Jin bi serê xwe ne gonca gulê ye, ne jî stirî(dirrî)ye. Tu bizanibî bîn bikî gul e, tu nizanibî bigrî dibe stirî(dirrî).
Eynen wisa ye. Lê herçiqas gul bê stirî nabe jî, bi dîtina min jinên kurd gulên kêmstirî ne. Ew bi reng û dngên xwe, bi xebat û micadele xwe barê mêran siviktir û azadiya me nêzîktir dikin.
8ê Adarê li hemû jinên kurd, çi gul û çi stirî/dirrî li hemûyan pïroz be !

XXX
Do di xeberên telewîzyona Swêd da alimekî got, kesên di nabêna 50 û 65 salî da dibê goştê sor hindik bixwin.

Xwedêgiravî goştê sor îhtîmala kanserê zêde dike û nizanim çi û çi...
Bi bihîstina xberê ra xanimê di cî da xwe guhên xwe mûç kirin û got:
-Got çi, got çi…?

Min jê ra xeber dubare kir. Biziya, got wê demê sibe ji me ra masî bîne…
Min îro nîv masiyê laks(fîleya wî) kirî û anî avêt firnê. Wek hertim min zeleteyekî firingiya jî li ber çêkir. Û patatên(kartol)teze jî da ber.

Bawer bikin li aşxaneyeke masiyan ya luks jî we nikanîbû ew masî bixwara…
Li ser sifrê me li ji hev ra got, ji nuha û pêda emê xwarina goşt kêm û ya masî zêde bikin.

Lê problemek heye, li Swêd goşt erzan e û masî buha ye. Îcar emê çawa bikin ez nizanim…

Yaho her ku meriv kal û pîr dibe, meriv tirsonektir dibe. Weleh xortanî hezar qatî ji kalîtiyê baştir bû, meriv ji mirinê jî neditirsiya…
Xwezî ez nuha xort bûma…

Ez bawer dikim nifira xanimê qebûl bû...

Her cara ku xanimê di telewîzyonan da birrebirra Erdogan didît, bêyî ku bizanibe çi dibêje hema bi hêrs digot wey quzelqurt û !
Û dû ra jî dest bi nifirên xwe dikir, ”înşlah Xwedê ewê bela te bide te, tu bela xwe ji ber nigê xwe bibînî…” û gelek nifirên din lê dikir…
Min jî tim jê ra digot xanim, xwe neqeherîne, zû dereng ewê bela xwe bibîne. Ev çavsorî, ev stûrî, ev zulm jê ra namîne…
Êdî dua xanimê qebûl bû ya jî ya Gulen û hinekên din qebûl bû ez nizanim, lê bi rastî jî wa ye jê ra nema, hemû milyonên li vir û li wir îstîf kiribûn di zar û bîvila wî ra hat…
Bi qasî xuya ye îşê Erdogan efendî zêde ne baş e, ewê here. Ji ber ku bêrêtî û bêqanûniya nemaye nekiriye, tiliya xwe xistiye her qulikê, mudaxeleyî her tiştî kiriye.
Gav û saetê qajeqaja wî ye dibêje, ”guhdarîkirina telefonan ya bi vî rengî bêqanûnî ye, sûc e.”
Rast e, guhdarîkirina bi vî rengî, bêyî biryara mahkimê bêqnûnî û sûc e.
Lê belê tiştên te kirine jî bêqanûnî û sûc e.
Yanî bêqanûniya li hemberî te hatiye kirin sûcê te sivik nake. Ev hilbijartin nebe di ya din da Erdogan ewê here. Îcar ewê kî û çi we re dewsa wî ew baş ne diyar e.
Lê netîce çi be jî ji îro û pêve êdî tu serokwezîr wek Erdogan ewê newêribe hewqasî eşkere û diziyeke hewqasî mezin bike…

XXX
TRT6ê û Dunya TVê gelek siyasetmedar û ”rewşenbêrên” berê bi şûran nedihatin xwar pir erzan kirî. Erzan kirî ji ber ku ew bi xwe ne tu tişt bûn.
TRT6 û Dunya TV bûn kevirê mîhengê, eyarê herkesî derxist ortê…

XXX
Husên Duzen, bi navê ”XAYINÊN POTENSIYEL: KURD” nivîsek pir balkêşnivîsîye. Li ser wê hin minaqaşe çêbûn. Min jî çend şirove nivîsîn. Ji wan şiroveyan yek jî ev nivîsa jêr e.
Ez tu carî xwe ”biçûk” û ”belengaz” nabînim. Heger min xwe ”biçûk” û ”belengaz” bidîta, minê jî wek hinekan biçûya li deriyê TRT6 û Dunya TVê xista û ji wan karek bixwsta. Min tu carî tenezulî tiştekî wiha nekir û nakim jî. Bi eksê wê, ez kesên xwe ”biçûk” xistine, ”belengaz” kirine, biçûk û belengaz dibînim û ji ber ku xwe xistine vî halî jî wan rexne dikim. Wek kurdekî ez bi yekê diqeherim.
Min 40 sal berê ji vê dewletê ra çi gotiye û ji bo gelê xwe çi xwstiye, ez îro jî eynî tiştan dibêjim û dixwazim.
Lê gelek siyasetmedar û rewşenbîrên do serok û berpirsiayrên me bûn, îro dev guhertine û bûne karkirên dewletê.
Bi dîtina min siyasetmedar û rewşenbîrên demekê pêşengiya milet kirine, doza azadî û serxwebûnê kirine, dibê îro nebin dostên hukûmetê û karkirên dezgehên dewletê. Tiştê em dibêjin û rast nabînin ev e.
Gelek kesên ku heta salên 80 û 90î endamên komîteyên merkezî, endamên polîtbîroyan û serokên partiyan bûn di nîvê rê da dev hedefên xwe berdan û çûn li deriyê dewletê xistin û ji dewlet kar xwstin, di TRTê û Dunya TVê da bûn karkir. Ev rastiyeke me ya tahl e û dibê normal neyê dîtin, neyê parastin.
Li kîjan welatekî din serok, berpirsiyar, kadir û rewşenbîrên miletekî bindest bêyî ku bigihîje azadiya xwe, here bibe karkirê wê dewleta ku do ew li dij bû, ewê wek sosireteke giran were dîtin. Heger meriv refê xwe neguherîne dibê tiştekî wiha ne mimkûn be. Lê Li ba me kurdan mimkûn e.
Û ya xerab civat jî vê teslîmiyetê eyb nabîne. Bira eybdîtin li wir bimîne, wek Mamoste dike, tew di ser da rexnekirina van kesan şaş dibîne. Wek rewşenbîrekî ji dêlî ku ew jî wan rexne bike, ji wan ra bibêje, çi guherî, vê dewletê çi da we, kîjan daxwazên we yên do bi cî anî ku hûn îro ji eynî dewletê ra dibin karkir?

Dizên neqebekê li hev mukir tên

Serokwezir Erddogan, ji bo ku rojevê biguhere û qala diziya xwe nede kirin di heqê Gulen û Cimaeta wî da her roj bombeyeke nuh diteqîne.
Do jî ji rojnamevanan ra gotiye merivên Cimaetê ji tucar û dewlemendan bi riya şantajê xûg girtine. Di topkirina postên qurbanan da sextekarî kirine û di bin navê xizmetê da ji gel bêyî meqbûz pere topkirine.

Ferqa pisikê û kûçik

Wê rojê di nivîseke xwe da min gotibû ”mêr ji kûçikan û jin jî ji pisikan hez dikin."

Jin ji pisikan hez dikin ji bo ku pisik heywaneka azad û serbixwe ye, hukim û desthilatiya kesî li ser xwe qebûl nake, dixwaze her tim ew biryarê bide, li gor dilê xwe û azad bijî. Kêfa jinan gelkî ji vê qerekterê pisikê ra tê, dixwazin ew jî wek pisikê bin.

Îslam nabêje dewletê nexwazin

Yê cara pêşî di sedsala 17a da kurdperwerî û hestê dewletbûnê xistiye dilê kurdan Ehmedê Xanî ye û dû ra jî şêx û melayên kurd in ev fikrên seydayê Xanî di nava kurdan da belav kirine û tim zindî hîştine.

Ji serîhildana Şêx Ubeydullahê Nehrî, Şêx Mahmûdê Berzencî , Şêx Seîd, Qadî Mihemed û heta ya Mele Mistefa Barzanî hemû serîhildanên kurdan di bêşengiya şêx û melayên kurd da çêbûne.

Erdogan 20 sal berê li ser diziya xwe wek rimildarekî peyivîye.

Serokwezîr Erdogan, di wext û zamanê serokê belediya Stenbolê bû, di axaftineke xwe da li ser diziyê û dizan tam wek rimildarekî (munecîm,astrolog) peyivîye, dagotiye:

”Heta nuha min bavê ji ewladê xwe diziyê fêr bûye ne nedîtiye û ne jî bihîstiye. Dizî ji bavê derbasî(sîrayetî) lêw dibe. Ne ku ji lêw derbasî bavê. Her wisa di îdareyan da jî dizî ji jor da, ji berpirsiyarên bilind derbasî berpirsiyarên jêr û ji wir jî derbasî milet dibe…”

Pênc partiyên tirk li hemberî kurdan bûn yek

Li Bedlîsê 5 partyên tirk(DP, CHP, MHP, BBP, DSP)li hemberî BDPê bûne yek.
Yanî bi gotineke din, hemû nîjadperest, faşîst û neyarên kurdan li hemberî kurdan hêzên xwe kirine yek.
AKP çima ne di nava vê tifaqê da ye min fêm nekir. Bi îhtîmaleke mezin hewcedariya wan tuneye, bawer dikin ewê bi serê xwe qezenc bikin. Ya na, ewê jî nuha di nava vê tifaqê da bûna.
Ji bo ku namzedê BDPê qezenc neke, AKP jî dikane di bin ra piştgiriyê bide namzedê vê bloka faşîst.Yanî ji bo AKPê jî ya muhîm qezencnekirina namzedê BDPê ye.Ji ber ku mesele ji şer û reqbeta partiyan bêtir, mesela kurd û tirk e. Hemû partiyên tirkan li hemberî kurdan tim dibin yek û li vir jî ev yek îspat bû.
Ji xwe ev tifaqa partiyên tirk ya li hemberî kurdan bi dizî hertim heye, li Bedlîsê îcar eşkere bûye.

XXX
Li gorî malpera Avestakurdê dinivîse, telewîzyona TRT6ê ji ber şerê hukûmetê û Gulen programa xeberên soranî rawestandiye. Çend roj berê qala rawestandina programên kurmancî û zazakî jî hat kirin.
Xwedêgiravî bernameyên nûçeyan ji alî şîrketeke Cemaeta Gulen ve dihat çêkirin, loma TRT6ê peymana wan îptal kiriye.
Yanî programên kurdî tiştekî ne di cidî ye, tiştekî qeşmerî ye. Garantiya berdewamiyawan tuneye.
Heger cidî bûya program nedihat rakirin. Sibe dikanin bi bahaneyeke din programeke din û dû ra yeka din û dû ra TRT6ê bi tevayî bigrin.
Merivên Gulen di kanalên TRTê yên din da jî hene, li wir jî dawî dan karên wan, çima wan programan jî nadin rawestandin.
Ev jî nîşan dide ku garantiya berdewamiya TRT6ê tuneye, hertim dikanin ji bin da bigrin.

Kurdên ne kurd

Li Tirkiyê hin nîjadperest û faşîstên tirk, ew bi xwe kurdayetiyê nekin û nebêjin em kurd in jî, lê ji ber ku ji Kurdistanê ne û belkê hinên wan bi kurmancî jî dizanin, loma jî di nava civatê da wek kurd tên qebûlkirin. Û ew bi xwe jî carnan kurdbûna qebûl dikin û carnan jî bêdeng dimînin.

Xusûsiyeteke van kesan ya mişterek heye, hemû jî gelkî, gelkî neyarên kurdan e.
Ez bi xwe gelek carî fikirî me, min ji xwe ra gotiye, yaho heger van kesan bi rastî jî bi eslê xwe kurd bin, wê demê çima hewqasî neyartiya qewmê xwe dikin?

Lê gavali ser secereya wan lêkolînek baş tê kirin, meriv dibîne ku ew ne kurd in, bi piranî ermenî ne, ji bo ku koka xwe veşêrin xwe wek kurd nîşan didin.

Tê gotin li Kurdistanê û Tirkiyê bi sedhezaran ermeniyên ”Krîpto” yanî yên bi dizî, veşartî hene, lê newêrin xwe eşkere bikin. Mesle gelek dêrsimî jî bi eslê xwe ermenî ne lê xwe wek ”zaza” û ne kurd nîşan didin. Di rojnameya Agosê da li ser van ermeniyên dêrsimî nivîsek jî heye.

Serokê Komela ermeniyên dêrsimî Mîran Pirgîç, gotiye li Tirkiyê 550 hezar ermeniyên veşartî dijîn. Gava meriv hevpeyvîna bi Pirgîç ra dixwîne, meriv sebebê dêrsimiyên xwe kurd qebûl nakin jî fêr dibe.

Ez nuha li ser vê meselê li nivîseke Îbrahîm Aksoy rast hatim. Nivîseke pir balkêş e.
Di nivîsê da Aksoy dibêje, Sabiha Gokçen, diya Turgut Ozal Hafize Ozal, Recaî Kutan, Oguzhan Asîlturk, Devlet Bahçelî, Hasan Celal Guzel(keftarekî devbixwîn e, gelkî neyarê miletê kurd e), Mehmet Agar, Mehmet Keçecîler, Mesût Yilmaz, Murat Karayalçin û gelek kesên ku wek neyarên kurdan tên nasîn, ne kurd in, ermenî ne. Gava meriv viya fêr dibe, meriv fêm dike ku sebebê neyrtiyê van kesan ji bo çi ye.

Lê ev nayê wê maneyê hemû ermeniyên bûne tirk wiha ne, helbet yên nebûne nîjadperest û faşîst jî hene. Bes ev yek, vê rastiyê ji ortê ranake.
Fermo hûn jî vê nivîsa Îbrahîm Aksoy bixwînin.

XXX
Mucahît Bilîcî, kurdekî akademîsyen yê pir hêja ye, tespît û analîzên pir balkêş dike.
Ev nivîsa vî ya li ser hukûmeta AKPê û Cimaeta Gulen pir muhîm e. Min ji vê nivîsa Mucahît Bîlîcî çend pragrafên pir muhîm wergerand kurmancî.

"Cimaetê kurd ne weka xwediyê(ozneyeksubje, kirde) dewleta tirkek, wek tiştekî (nesneya) wê ya atomîze dît. Cimaetê bi çavê zarokên dibê bi perwerdê û bi şefqetê bibin mirov li kurdan dinêre.

Dîtina Cimaetê ewe ku dibê mesela kurd bêyî ku qalikê hêka tirkiyê were şikandin, di nava qalikê mewcûd da, bi fethkirina dilan û bi hemleyên demokratîkbûnê were çareserkirin.

Di mesela kurd da handîkapa Cimaetê ya herî mezin dîtina wê ya îmhakirina PKKê ye, ya jî bi kêmanî dibê wek aktor neyê muhatap girtin. Ev jî bi dîtina Cimaetê ya demokrasiyê ve li hev nake.

Heta ku kurd bi nasnameyeka kolektîf nebin xwediyê dewletê di warê ferdî da bi tirkan ra wekheviya wan tu maneyekê îfade nake."

Lê hin kurd hîn jî di telewîzyonan da dibêjin Gulen dixwaze mafê kurdan were dayin û pesnê telewîzyona wî didin....

XXX
Li gorî malpera Avestakurdê dinivîse, telewîzyona TRT6ê ji ber şerê hukûmetê û Gulen programa xeberên soranî rawestandiye. Çend roj berê qala rawestandina programên kurmancî û zazakî jî hat kirin. Xwedêgiravî bernameyên nûçeyan ji alî şîrketeke Cemaeta Gulen ve dihat çêkirin, loma TRT6ê peymana wan îptal kiriye.

Yanî programên kurdî tiştekî ne di cidî ye, tiştekî qeşmerî ye. Garantiya berdewamiyawan tuneye. Heger cidî bûya program nedihat rakirin. Sibe dikanin bi bahaneyeke din programeke din û dû ra yeka din û dû ra TRT6ê bi tevayî bigrin.
Merivên Gulen di kanalên TRTê yên din da jî hene, çima wan jî nadin rawestandin.
Ev jî nîşan dide ku garantiya berdewamiya TRT6ê tuneye, hertim dikanin ji bin da bigrin.

Çîroka dizên Medîneyê û şîereta Pêxember

Derew çavkaniya hemû xerabiyan e. Derew însên bêexlaq û bêheya dike. Lê îro li Tirkiyê derew bûye hunerek, meziyetek…
Li ser derew û virekan çîrokek pirr xweş heye. Dibêjin li bajrê Medîneyê sê diz miseletî malan bûbûn. Kesî nikanîbû deriyê xwe vekirî bihêle ya jî tiştekî deyne ber deriyê xwe.

Kîjan derî vekirî bidîtana tavilê diketin hundur û çi bi ber destên wan kata radikirin û dibirin.
Gav û saetê pezek yekî, mirîşkek yekî, devakî yekî, hespek yekî, manegeyek yekî ji ortê beta dibû.
Xelkê dizanîbû diz kî ne, lê nikanîbûn îspat bikin. Hercara ku xelkê li ba qadî li wan gilî dikir, bi sondan û şahidiya ji hev ra tim xelas dibûn.

Nav û dengê van hersê dizên bêar li herderê belav bû. Dawiya dawî rojekê milet li hev civiya û ji nava xwe heyetek hilbijartin û ji bo gilîkirinê şandin ba Pêxember.

Heyet derket huzûra Pêxember û rewş jê ra îzah kirin. Pêxember li heyetê guhdarî kir û dû ra jî rabû şand pey hersê dizan.
Diz derketin huzûra Pêxember. Pêxember, piştî xêrhatinê, silav û kilaman ji dizan ra got, li Medîneyê mala ji we ne bi gazin be nemaye, herkes giliyê we dike û ji tirsa we, kes malê xwe di ewlekariyê da nabîne. Û dû ra jî ji wan ra got:
-Ji bo çi hûn malê xelkê didizin? Tiştê hûn dikin him sûc e û him jî gune ye.

Pêxmber, ji bo ku diz dev ji dizekiya xwe berdin gelek şîret û nesîhetên din jî li dizan kir.
Dizan bi dor mafê peyvê girtin. Hersê jî merivên pir zîrek û zimandirêj bûn, di derewan da kesî nikanîbû bi wan ra kab biavêta. Hersiyan jî bi ahd îman û Quranê sond xwarin ku ew ne dizin û wan heta nuha diziya kesî nekirye.

Pêxember, fêm kir ku ew çi bike jî bêfeyde ye, bi şîretan diz ewê dev ji diziya xwe bernedin. Loma jî rabû pêşniyarek bir ji dizan ra. Ji wan ra got, ”derewa nekin !.”

Pêxember fikirî, ji dêlî ku ewê bi saetan bi wan da bikeve, lê dîsa jî nikanibe wan ji dizektiyê qut bike, baştir e ku ew wan îqnayê derewnekirinê, rastgotiyê bike. Loma jî ji wan soza derewnekirinê xwest.
Dizan jî tavilê soza dan Pêxember ku ewê derewan nekin.
Piştî vê sozê ji ba Pêxember rabûn û çûn.

Wan ji xwe ra got, ewê vê sozê bidin Pêxember lê dû ra dîsa diziya xwe bidomînin.
Roja din dîsa yekî medîneyî derket huzûra Pêxember û dîsa giliyê hersê dizan pê kir, got ketine mala min.
Pêxember şand pey hersê dizan. Hersê bi hev ra derketin huzûra Pêxember.

Pêxember, careke din li ser xerabiya derewan peyivî û soza wan rojek berê dabûn wî, bi bîra wan xist û ji wan xwest bêyî derew rastiyê bibêjin…

Dizan tiştekî wiha texmîn nedikirin.Hersê diz jî ji mecbûrî bi dor li xwe mukir hatin. Ji serî heta dawî, ta bi tê ve kirin, çawa ketine mala mêrik, çi dizîne, çima dizîne û çawa li hev par kirine, yek bi yek ji Pêxmber ra gotin.

Dizan, piştî wê rojê fêm kirine ku dizî bêyî derew nabe, yê diziyê bike dibê derewan jî bike, dibê virek be. Û loma jî hersê dizan bi hev ra dev ji dizektiyê berdan.

Ez bawer nakim dizên dewleta tirk wek van hersê dizên Medîneyê xwedî exlaq bin û ji bo ku derewan nekin dev ji diziyê berdin.
Belovacî wê, ji bo ku diziyên xwe veşêrin ew hîn bêtir derewan bikin.

Yanî wek Hz. Muhamed, em ji wan ra bibêjin derewan nekin jî weleh ewê bikin, ji ber ku êdî şerm nakin, êdî ne ji însên fedî dikin û ne jî ji Xwedê ditirsin.

Nuha li Tirkiyê li ba siyasetmedar û birêvebirên dewletê derew êdî bûye sinet. Derewa herî mezin kesê herî mezin, herî berpirsiyar dike.

Medya tirk ji xwe bûye makîna derewan. Piraniya rojname û telewîzyon bûne organên derewên berpirsiyaran. Serokwezîr û berdevkên hukûmetê çi derewê bikin, dibin manşetên xeberan.

Her roj bi derewan kasetên axaftinên serokwezîr û zarokên wî dibin Emerîkayê û bi pisporan didin tahlîlkirin û li ser navên pisporên xelayî raporên derewan belav dikin.
Derew koka hemû xerabî û nerindiyan e.