Çend gotinên vala

Kerem bikin, îşev jî qîma xwe bi çend pêkenînên kurdewarî bînin. Şeva ku tiştek bi ber ”diranên” min nekeve ez xwe davêjim dexlê pêkenînan.
Li ba dilê min ji nenivîsandinê çêtir e.
Ji dêlî ku tembeliyê bikim û tiştekî nenivîsînim û nebêjim ji bo çi jî min nenivîsandiye, nivîsandina çend pêkenînan çêtir e.
Ev yek rehetiyeke ûjdanî dide min, ez dibêjim îşev ev ji destê min hat, min ev nivîsî…
Yanî dersa xwe xebitîm…

Bazara dîk û rûvî

Li gundekî xerabe, li ser dîwarê hewşekê dîkekî azan dida. Tam di wê esnayê da rûviyek ji wir dibuhurî. Dengê azana dîk çû rûvî.

Rûvî bala xwe dayê ku dîk bi tenê ye, kûçik jî li wan doran xuya nake.
Rûvî tahma devê xwe xweş kir, di dilê xwe da got, vaye Xwedê qismetek da min, ji zû da ye min goştê dîk nexwariye. Bi qeliza çû xwe da ber dîwêr, bang dîk kir, got:

Li hewlêrê nebûna peykerê Qazî Mihemed kêmasiyeke pir mezin e

Lawê Serokomarê Kurdistana Mihabadê Elî Qazî, bi gazin ji malpera AKnews-ê ra gotiye, dibê nuha bi kêmanî peykerekî bavê wî Qazî Mihemed li paytexta Kurdistanê li Hewlêrê hebûya.
Yan jî zanîngeh û hin tiştên din bi navê wî bihatana avakirin.
Gazineke pir bi heq û daxwazeke pir di cî da ye.
Bi rastî jî heta nuha li Hewlêrê nebûna peykerekî Qazî Mihemed ji bo hukûmeta herêma Kurdistanê kêmasiyeke pir mezin e.
Dibê ev kêmasî di zûtirîn wextê da ji alî hukûmeta Kurdistanê va ji ortê were rakirin.
Dibê em vê wefadariyê nîşanî Qazî Mihemed bidin, wî peyker û gelek tiştên din heq kiriye.
Dibê peykerê Qazî Mimehed û hemû serokên kurdan yên ji bo azadî û serxwebûna Kurdistanê serî hildane û canê xwe feda kirine werin çêkirin û navên wan werin jiyandin.
Bira bi vî rengî cîlên nuh radibin him dîroka xwe fêr bibin û him jî pêşiyên xwe nas bikin û ji bîr nekin.
Nasandin û bîranîna serok û qehremanên miletê kurd ji bo hukûmeta Kurdistanê erkek û berpirsiyariyeke exlaqî û dîrokî ye.
Hukûmeta herêma Kurdistanê rojekê berî rojekê dibê vê berpirsiyariya xwe bîne cî…

Min îro biryareke nuh girt!

Îro di facebokê da ez rastî xemîşokekê/çîrokekê hatim. Min dît ku gelek kesî jê hez kiriye û şirove kiriye.
Di cî da kitêba min (Antolojiya Çîrokên Zarokan)ya çîrokan hate bîra min, min ji xwe ra got ma çima ez şevê xemîşokekê naweşînim?
Wek tê zanîn di sala 2008-an da min li Swêd kitêbeke çîrokan(Antolojiya Çîrokên Zarokan) weşand.

Hevdîtina xapandinê

Do li Stenbolê Dayikên Şemiyê û Serokê IHD-ya Stenbolê Abdulbaki Boga jî di nav de 12 kes ji bo zarok û xizmên xwe yên ”wenda” bi serokwezîr Erdogan ra hatin ba hev.
Dayikên Şemiyê tam ev 16 sal in ku li Stenbolê her roja şemiyê li herêma Beyogluyê dicivin û dixwazin ku dewlet di heqê zarok û xizmên wan da ji wan ra tiştekî bibêje, agahdariyekê bide wan.
Di nava van 16 salan da yekcarê jî dengê Dayikên Şemiyê ne çûye dewletê û ne jî hukûmeta AKP-ê û Erdogan.
Ev cara pêşî ye ku gazî û hawara Dayikên Şemiyê qaşomaşo çûye dewletê û loma jî Erdogan bi wan ra rûniştiye.
Serokwezîr Erdogan, di civîna “Dayikên Şemiyê” da gotiye, “Ronîkirina kuştinên qatilnediyar programa me ya herî girîng e.”
Wiha gotiye lê avakirina ”komîsyoneke lêkolîna rastiyan” jî qebûl nekirye…
Piştî civînê Erdogan gotiye, nameya ku Dayikeke Şemiyê di sala 2004-an da jê ra şandine negihîştiye destê wî û ew hîn nuh bi vê meselê hesiyaye.
Yanî tiştekî wiha qet mimkûn e?
Haydê em qebûl bikin ku name negihîşt destê wî, ma di nava van 16 salan da qet haya wî ji van çalakiyên Dayikên Şemiyê çênebû?
Ev zêdeyî 8 salan e ku partiya wî îktîdar e, ew serokwezîr e, çawa dibe ku qet haya wî ji tevgera Dayikên Şemiyê çênebûye?
Çima heta nuha rojekê ew ya jî berdevkekî wî neçûn ba Dayikên Şemiyê û li wan guhdarî nekirin?
Erdogan 16 salan, bifikirin ne rojek û du roj, 16 SAL, dengê Dayikên Şemiyê nebihîstiye lê nuha, yanî 4 mehan berî hilbijartinan dibihîze.
Çalakiyên Dayikên Şemiyê tu nemaye têkeve kitêba Guinnessê ya Rekoran, lê Erdogan û hukûmeta wî hîn nuh dibihîzin û bi wan ra rûdinin.
Lê dibê bête zanîn ku ev rûniştin nayê maneya ku bi rastî jî Erdogan û hukûmeta wî dixwaze qatilan bigrin.
Ev taktîka siyasetmedarên tirk ne nuh e, berî her hilbijartinê ji bo xapandinê gelek soz didin gel, heta ku hilbijartin bi paş kevin, piştî hilbijartinan hertiştî ji bîr dikin.
Ji hilbijartinan ra 4 meh mane, loma jî Erdoganê ku di 8 salên îktîdara xwe da ”kuştinên qatilnediyar” û Dayikên Şemiyê û nedîtibû, ji nişkave ew dîtin û bi wan ra rûnişt.
Helbet ev dîtineke ne ji dil e û siyasetke xapandinê ye, dibê kurd ji vê siyaseta xapandinê bawer nekin.
BDP, Dayikên Şemiyê, hemû partî û rêxistinên kurdan û bi hezaran kurd ji zûdaye doza avakirina ”Komîsyona Lêgerîna Rastiyan” li hukûmetê û li Erdogan dikin.
Heger Erdogan di gotinên xwe da samîmîye û bi rastî jî dixwaze van cînayetan eşkere bike, wê demê dibê soza avakirina ”Komîsyona Lêgerîna Rastiyan” bide, bibêje emê komîsyoneke wiha çêkin.
Lê Erdogan li dijî çêkirina komîsyoneke wiha ye û ji xwe piştî civînê jî ev dijayetiya xwe daye der. Erdogan gotiye, weke hukûmet ewê hewil bidin ku van bûyeran ronî bikin, lê belê ji bo vê yekê ne hewceyî danîna ”Komisyona Lêkolînan Rastiyan” e…
Nêzî 17.500 kurd wenda ne, lê hukûmeta Erdogan di 8 salên îktîdara xwe da komîsyoneke lêkolînê dananîye û nuha jî hîn hewce nabîne.
Û ji kurdan ra dibêje ew dixwaze van cînayetan eşkere bike.
Heger we yê eşkere bikira ev 8 sal in hûn li ser hukum in we bikira, lê we nekir.
Û nuha jî hûn naxwazin komisyoneke lêkolînên rastiyan were danîn.
De îcar hûnê çawa eşkere bikin.
Rastî ew e ku Erdogan naxwaze hemû qatilên dewletê werin girtin û dewleta wî têkeve rewşeke xerab...

Rasthatinek xweş

Her roja îniyê heger karekî min yê pir girîng tunebe ez diçim aşxaneya Yilmazê licî û qahwa xwe ya roja îniyê vedixwim û dû ra diherim qahwê…
Ji serê salan da ye ez vê rûtîna xwe xera nakim
Carnan, heger bîna min ji tiştekî pir teng bûbe ez dubleyek, du duble vîskî jî bi ser xwe da dikim.
Tabî dubleyên dide min nav duble ye, ji bo ku min serxweş bike tu namîne qedehê mişt bike, lê ew dizane ku ew hemû vîskiyên aşxaneyê bide min jî ez serxweş tu carî nakevim…
Loma ew jî zêde pêş da naçe…
Ez zêde dirêj nekim, do jî piştî kar ez dîsa çûm wir.
Berî ku ez herim, ji bo ku qahwê hazir bike ez tim telefon dikim. Weke hertim min telefon kir, got were ez li vi rim.
Ez çûm, min dît hundur pir qelebalix e.
Li Swêd serê mehê û hefteya pêşî ya mehê aşxane tije ne, çimkî hîn bi milet ra pere heye, bîravexwir dilê xwe li bîrayê rehet dikin.
Swêdî miriyê vexwarinê û bi taybetî jî yê bîrayê ne…
Min got qey dîsa ew mesele ye, min berê xwe da dewsa xwe ya hertim, ya ber dîskê.
Li milê rastê çavê min bi çend kesên xerîb ket, dengê tirkî hat guhê min…
Min dît ku hin kesên ji xebatkarên TRT6-ê ne, min jê çend kes ji TRT6-ê nas dikir.
Di vê nabênê da Yilmaz got, vana ji TRT-6 ne, Kurdo Baksî nuh ew anîn vir…
Neyse min xwe nêzî wan kir û pêşî xêrhatin da Fesîh Taş û dû ra jî Ozlem Taşê û Kadîr Îpek û yên din…
Ez bawer dikim 7-8 kes bûn…
Min ji telewîzyonê(law ev telewîzyon meriv çi meşhûr dike)çend heb ji wan nas dikir, lê wan ez nas nedikirim.
Piştî ku min navê xwe got, Fesîh û yek duduyên din ez nas kirim, me xwe baş nêzî hev kir…
Li xerîbiyê dema meriv rastî ferdên ji qewmê xwe tê meriv pir kêfxweş dibe, li welêt be belkî meriv silavê nede hev, lê li xerîbiyê meriv bi hev pir şîrîn û nazenîn dibe…
Ev yek ji ber hestê netewî yê mişterek tê, li welêt meriv bi dîtina hevalê xwe kêfxweş dibe, lê li xerîbiyê ev sînor dibe kurdbûn...
Loma jî weke kurd, li gel ku me hevûdu nas nedikir, hinekên me ji Wanê, hinek ji Bîngolê, hinek ji Nisêbînê, hinek ji Diyarbekir û hin jî ji Wêranşarê bûn, lê dîsa jî vê rasthatinê em pir kêxweş bûn. Ne weke telewîzyonê be jî, lê xêra facebookê ez jî piçikî ”meşhûr” bûme, yanî êdî ne tenê wêranşarî û hin hevalên min ê siyasî yên berê tenê, êdî ji her çar perçeyên kurdistanê meriv hevûdu nas dike.
Çimkî li gor berê dinya pir biçûk bûye, xêra înternetê meriv navê hev dibihîze û hevûdu nas dike…
Me hinekî sohbet kir, gotin ew ji bo programa ”Strana xwe bibêje” hatine Swêd...
Ji ber ku ez cîhana magazîn zêde taqîb nakim, haya min qet ji vê pêşbirka Swêd tunebû.
Piştî me sohbet hinekî germ kir, min ji wan ra piştî 30 salî qala çûna xwe ya welêt û gera xwe kir...
Li ser vê, Fesîh Taş û Ozlem Taş xatûnê xwestin bi min ra hevpeyvînekî çêkin, lê min qebûl nekir.
Min got, ez ne li dijî TRT6-ê me û di vî warî da jî min çend nivîs nivîsîne, lê tiştê ezê bibêjim ewê nikanibin biweşînin û sansurê jî ez bi tu hawî qebûl nakim...
Weşaneke zindî be û mijar jî ne, ”bêzirar” û ”fasafîso” be, dîsa meriv dikane dîtinê xwe bibêje.
Lê weşanên pakêt dikanin werin sansur kirin…
Her çiqas camêran gotin ewê ”sansur” nebe jî, lê ji ber ku program ne zindiye û garantiya wê tuneye, min qebûl nekir.
Ya rast ez naxwazim nuha derkevim kanaleke dewletê û ji bo şexsê xwe rast jî nabînim.
Ji ber ku vê dewletê hîn heqê min nedadye min û dibêje ez nadim, ez û wê hîn ne li hev in.
Vê dewletê li kalê min, li bavê min, li min zulmeke pir mezin kiriye, li ciyê rehetiyê ez û bi milyonan kurd mahkûmî surgînê kirine, welatê min ji min stendiye, nahêle ez navê welatê xwe hildim, sembolên xwe yên netwwî bi xwe ve kim.
Min jî wek ferd li hebber vê zorbatiyê û zulmê serî hildaye, rêxistin ava kiriye û gotiye ezê welatê xwe rizgar bikim.
Lê heta nuha ne dewletê mafê min daye min û ne jî min kanîbûye jê bistînim.
Yanî bi gotineke din, em hîn li hev nehatine.
Loma jî ji bo çi, fena ku vê dewletê welatê min ji min nestendibe, zulm li min nekiribe, ezê herim li ser hin tiştên ”bêzirar”, di çarçeweya ku ew qebûl dikin da bipeyivim, xwe erzan bikim…
Ev nayê hesabê min…
Yek bavê meriv bikuje, ya jî serê meriv bişkîne, malê meriv bi zor ji meriv bistîne meriv jê dixeyide, pê ra napeyive.
Weke ku qet tiştek nebûbe meriv naçe mala wî û li ser hin meseleyên din pê ra sohbet nake.
Ji bo meriv here ba wî, pê ra sohbet bike, dibê meriv ya li hev hatibe ya jî mijara meriv mesela neheqiya wî be.
Meriv bi qatilê bavê xwe ra sohbeta muzîkê nake, ji bo ku meriv pê ra sohbeta muzîkê bike, dibê meriv li hev be.
Helbet ez viya ji bo her kesî nabêjim, bi milyonan kurd mamûrê dewletê ne, ez nabêjim bira hemû kurd nebin mamûrên dewletê, ez viya ji bo kesên xwedî îdîa, ji kesên wek xwe ra dibêjim, kesên berê doza Kurdistaneke serbixwe dikirin ra dibêjim.
Ez ji mijarê dûr ketim…
Mesele hat ser gelo ez çi dikim, bi çi mijûl im û her wekî din…
Min bi kurtî qala mijûliyên xwe kir.
Min soza îmzekirina herdu kitêbên xwe(Hindik-Rindik, Antolojiya çîrokên zarokan)da Fesîh û Ozlem xatûnê.
Îro min kitêbên wan bir danî ba Yilmaz, ez hêvî dikim ku ji bîr nekin û herin bigrin.
Ez hêvî dikim ku Antolojiya Çîrokên Zarokan bixwînin û jê sûdê bigrin. Ev kitêb li Kurdistanê nayê naskirin lê kitêbeke pir girîng e. 125 xemîşok/çîrokên zarokan yên li ser lawira ne...
Kesî li Tirkiyê û Kurdistanê neweşand.
Di dema sohbeta me da, min dît ku hemû bi min ra kurdî lê bi hev ra tirkî dipeyivin.
Di nava kurdên Swêd da ev yek tavilê balê dikşîne û tiştekî eyb e. Yanî li Swêd kurdên bi kurdî dizanin bi hev ra bi tirkî napeyivin.
Loma jî min tirkîaxftina wan rexne kir.
Min ji wan ra got, bi tirkan ra, bi kesên kurdînezan ra temam, lê tu sebeb tuneye ku hûn bi hev ra bi tirkî bipeyivin, ev ne rastg e û dibê meriv neke.
Li hember vê tradisyona di nava kurdên Swêd da Ozlem xatûn û hinên din matmayî man, gotin rast e lê şertên Tirkiyê çihê ye…
Yanî êrê rexneya min qebûl kirin, lê ez bawer nakim dev ji tirkiya xwe berdin, ji bo tiştekî wiha zanîneke pir xurt û şiûrekî saxlem lazim e.
Helbet ne ku xebatkarên TRT6-ê tenê wiha ne, hemû kurdên bakur wiha ne, kurdî ketiye komayê haya wan jê tuneye….

Kî mezin e?

Serîhildana gelê Misrê di rojeva hemû cîhanê da ye, nuha li cîhanê xebera herî girîng û ya yekem e...

Ev çend roj in gel bi xurtî dajo ser dîktatorê Misrê û textê wî dihejîne. Vê serîhildana gelê Misrê ziravê hemû rejîmên welatên ereban qutufandiye. Loma jî hemû dîktatorên ereb piştgiriyê dididn Mubarek û naxwzin ew jî wek yê Tunisê bireve.

Ew dizanin hêdî hêdî dor tê rejîmên wan jî.

Tirkiye jî naxwaze Mubarek bi zor were xistin û serîhildanên wiha li herêmê ji gelên din ra jî bibin emsal.

Loma jî hukûmeta AKP-ê dixwaze menejeriya Mubarek bike.

Lê ew çi bikin jî ewê nikanibin rejîmeke dîktator û rizyayî xelas bikin. Serkeftina gelê Misrê li wealtên ereb yên din jî ewê bibe destpêka serîhildan û serkeftinê gel.

Welatê herî tevizî û bêrefleks Tirkiye ye, li Tirkiyê tenê kurd li ber xwe didin ew jî têr nake, ji ber ku gel jî bi dewletê ra li dijî kurdan ye.

Wek piştgiriya bi gelê Misrê ra ezê îşev ji we ra qala çend pêkenînên û nukteyên li ser Husnu Mubarek bikim.

Ez hêvî dikim ku bi dilê we be...

Rojekê Husnu Mubarek ji alîkarekî xwe pirsiye, gotiye, “Ka ji min ra bibêje, ez mezin imn ya Nasir mezin e?
Alîkarê wî gotiye, “Serokê min, helbet tu mezintir î, ma Nasir çi ye!”
Mubarek gotiye, “Ji bo çi ez mezintir im?”
Yê alîkar gotiye, “Çimkî Nasir ji Îsraîl ditirsiya, lê tu natirsî, loma jî tu jê mezintir î.”
Kêfa Mubarek hatiye, dîsa pirsiye, gotiye,” Ka bibêje ez mezin im ya Enver Sedat mezin e?”
Yê alîkar dîsa ji tirsa gotiye, “Bêguman tu mezintir î.”
Mubarek dîsa gotiye, “Ê ji bo çi ez mezintir im?”
Alîkar gotiye, “Ji ber ku Sedat ji tevgera Îxwanî Muslimîn ditirsiya, tu natirsî, loma jî tu jê mezintir î.”
Mubareke bi vî hawî xwe bi hemû serok û qeheremanên ereban yên bi nav û deng ra miqayese kiriye û alîkarê wî jî tim gotiye, “helbet tu mezintir î…”
Dawiya dawî êdî tu serokekî ereb ê ku xwe pê ra miqayese bike nemaye, gotiye: “Nuha rast bibêje, ez mezin mezin im ya Hz. Umer?”
Rebenê alîkar dîsa ji hewla ruhê xw gotiye, “Serolê min Umer çi ye, helbet tu mezin î…”
Li ser vê bersîvê Mubareke dîsa gotiye, “Çima ez mezintir im?”
Yê alîkar gotiyeÊ
“Ji ber ku Hz. Umer ji Xwedê ditirsiya, lê tu natirsî!”
***
Li kolaneke Qahîrê yekî tiştfiroş poster difrot. Posterê Mubarek bi lîreyekê(pound) û yê Hz. Îsa jî bi 5 lîrayî difrot.
Zilamekî Mubarek dema ji wir derbas dibû buhayê posteran bala wî kişand. Ev yek pir pê zor hat, ji xwe ra got, posterê Îsa çawa dikane ji yê serok Mubareke buhatir were firotin, aqilê wî nedigirt...
Bîstekê di hundurê xwe da da û stend û dû ra ji posterfiroş pirsî ye, got:
“Tu çima posterê Serok Mubarek bi lîrayekê lê yê Hz. Îsa jî bi pênc lîrayî difroşî? Tu çawa dikanî li hember serok Mubarek bêedaletiyeke wiha bikî?”
Yê posterfiroş ji dil keserek kûr kişand û got:
“Tu zanî Hz. Îsa çarmîx kirin, loma jî ez posterê wî bi 5 lîra difroşim. Kînga serok Mubarek jî çarmîx kirin, bîne wê demê ezê posterên wî bi 50 lîrayî bifroşim.”

***
Mubereke gotiye ez naçim, ezê li Misrê bimrim. Gel gotiye, baş e, emê te li Meydana Tahrîr gor bikin.

***
Rojekê Mubarek, Obama Putîn bi hev ra digeriyan. Ji nişka ve Xwedê derketiye hember wan.
Xwedê ji wan ra gotiye, “Piştî du rojên din ewê dawiya dinê were, ez xebera wê didim we. Herin xebera vê yekê bidin gelên xwe” û dû ra jî ji ortê wenda bûye...
Hersê serok vegeriyane wealtên xwe û gelên xwe ji yê agahdar kirine.
Mubarek derketiye telewîzyonê û gotiye:
“Gelê misrê, ez dixwazim du xeberên pir girîng bidim we. Ya yekem, ez nuha ji hevdîtineke pir girîng ya bi Xwedê ra têm. Xebera din ya baş jî Xwedê ji min ra got, ezê hetanî dawiya dinê serokê we bimînim...”

Min fêm nekir ev çawa "hevdîtin e" ?

Hevseroka KCD-ê Aysel Tugluk xanimê, piştî vegera xwe ya ji serdana Abdullah Ocalan, bersiv daye pirsên rojnamevanan.
Li ser pirsa ”berpirsiyarên dewletê herî dawî kînga bi Ocalan ra hevdîtin pêk anîn”, Aysel Tuglukê gotiye:
”Ocalan, herî dawî hefteya borî bi berpirsiyarên dewletê ra hevdîtin pêk anî.”
Piştî vê agahdariya girîng, Tuglukê ev beyana Ocalan jî ragîhandiye, gotiye
”Birêz Ocalan got, ‘Di hewzekî vala da ji min ajnêkirinê dixwazin. Lê ji bo ku ez bikanibim ajnê bikim û rola xwe bilîzim divê hewz tije be.”
Ez nizanim gelo Ocalan van "hevdîtinan" bi cin minan ra çêdike çi meseleye..
Yê min bi xwe hişê min nagire, erê Ocalan wiha dibêje, lê dewlet jî dibêje tiştekî wiha tuneye, vana îdîsayên ne rast in...
Lê li alî din jî di heqê ”hevdîtinan” da vana gotinên pir vekirî û bi cî û war in, êdî meriv nikane bibêje ”hevdîtin” na nerast e, derew e.
Ji ber ku dema ”hevdîtin” çênebin, Ocalan çima ewê rabe buhtanan li xwe bike û bibêje, dewlet bi min ra hevdîtinan pêk tîne?
Miheqeq di nabêna dewletê û Ocalan da ”hevdîtin” çêdibin ku ew jî van agahdariyan dide abûkatan û abûkat jî li ser navê wî van beyanan didin bûrûraya giştî.
Ne mimkûn e meriv bawer bike ku Tugluk û abûkatên din ji kîsên xwe vê ”îdîayê” wiha davêjin ortê…
Lê di virda problemeke pir cidî heye, her çiqas Ocalan dibêje, ”dewlet bi min ra ”hevdîtinan” pêk tîne”, lê dewlet bi xwe vê îdîaya Ocalan û abûkatan red dike, dibêje ev derew e.
Hukûmet hertim dibêje, ew tu carî bi ”terorîstan” ra rûneniştine û ewê rûnenin jî, tiştên tên gotin ne rast in.
Artêş jî her eynî tiştî dibêje, dibêje ew tu carî bi Ocalan ra neketine têkiliyeke siyasî û ne mimkûn e ku têkevinê jî…
Herî dawî do dîsa serokerkaniyê li ser hin îdîayên bi vî rengî beyanek da û got, tiştekî wiha tuneye, li ser van îdîayan wan lêkolîn kiriye. Di netîceya lêkolînê da ew rastî tu zanîn û belegeyekê nehatine.
Yanî bi kurtî serokerkanî jî weke hukûnetê di warê siyasî da ”têkilî û hevdîtinên” bi Ocalan ra red dike, dibêje tiştê tê gotin derew e.
Dema leşker dibêjin hevdîtin derew e, dibê Ocalan jî bikanibe bêbêje rast e û wan derewçîn derxe.
Nuha hukûmet ya jî leşker heger bi rastî jî ji bo çareseriya mesela kurd bi Ocalan ra rûdinin wê demê dibê van têkiliyan hertim tekzîb nekin, nebêjin tiştekî wiha tuneye.
Heger rast e çima înkar dikin?
Dema meriv bi yekî ra rûnişt û meseleyek pê ra guftûgo kir, dibê yê hember nikanibe înkar bike, dema înka rkir jî dibê meriv bi belge îspat bike.
Tugluk dibêje, ”berpirsiyarên hukûmetê herî dawî hefteya borî bi Ocalan ra hevdîtin pêk anîne,” lê hukûmet û leşker jî dibêjin ev îdîa ne rest e.
Nuha em ji kê bawer bikin?
Heger bi rastî jî ”hevdîtin” çêdibin, wê demê îspat bikin, delîl û belgeyan nîşan bidin.
Ji ber ku ”hevdîtinên siyasî” ne ew e ku yek were li halê meriv bipirse, bi meriv ra hinekî sohbet bike, bi çend gotinên xapînok meriv bixapîne û meriv jî ji ba xwe maneyeke bibêje ”dewlet bi min ra rûdine”.
Gava hukûmet û leşker ”hevdîtinên” bi Oclan ra înkar dikin, dibê Ocalan û hevalên wî jî vê înkara dewletê qebûl nekin, bibêjin çima hûn înakr dikin, çima hûn min derewçîn derdixin?
Dibê Ocalan îspat bike ku bi rastî jî dewlet bi wî ra(ya jî bi wan ra)rûdine û riyên çareseriya mesela kurd minaqeşe dike.
Û dema dewletê înkar kir jî dibê Ocalan navê kesên bi wî ra rûniştine eşkere bike, protokolên di nabêna wan da biweşîne.
Hevdîtin wiha ye, dibê meriv bizanibe bi kê ra rûdine û îspat û delîlê vê rûniştinê hebe, dema tunebe xapandin e, vala ye.
Piştî her serdanê Ocalan dibêje dewletê nizanim ji min ra çi got û çi negot û dewlet jî dibêje derew e, tiştekî wiha tuneye.
Ev ne tu hawe ye, dibê PKK dawiyê li vê tiyatroyê bîne.
Heger ”hevdîtnên siyasî” hebe dibê dewlet nikanibe înkar bike, heger tunebe dibê meriv silava şexsekî ku meriv navê wî nizane neke ”hevdîn…

Pêşniyareke dîrokî û manîdar

Roj TV-ya ku ji roja ava bûye û virda ye bûye qilçix û kelemê nava çavê dewleta tirk, gelek rojnamevan, akademîsyen, nivîskar û parlementer jî di nav da, ji aliyê 150 şexsiyetên bi nav û deng va ji Xelata Nobelê ya Aşitiyê ra namzed hate nîşandan.
Roj TV-ê di sala 2004-an da dest bi weşana xwe kir. Ji wê rojê û heya niha Roj TV bûye hedfefa dewleta tirk.
Ji bo ku Roj TV were girtin û kurd lê temaşe nekin dewleta tirk ev 7 sal in bi hemû hêz û îmakanên xwe va bi rengekî bênabên dixebite, derew û buhtanên nemayî li Roj TV-ê dike, di eleyhê wê da dosye li ser dosyayê amede dike û dide hukûmet û dadgehên Danîmarkayê.
Hukûmeta AKP-ê bêyî van dosye û giliyên bêbinake, ji bo girtinê heta nuha belkî bi sedmilyanon bertîl daye vira û wira û lobiyan.
Ji ber ku muxabirê Roj TV-ê di civînê da bû Erdogan li Danîmarkayê civîn terikand, hukûmete Danîmarkayê protesto kirin.
Ji bo ku weşana Roj TV li Kurdistanê neyê temaşekirin sînyalên xerakirinê şandin, weşan gav û saetê asteng kirin.
Welhasil çi ji destê wan hat kirin, lê dîsa jî netîce neda, Roj TV heta nuha nehat girtin û ewê neyê girtin jî…
Ev yek dewleta tirk û hukûmeta AKP-ê dîn dike, lê tiştekî zêde bikin tuneye…
Û nuha jî bi însîyatîfa şaredarê Kopenhangê yê berê Hilson Villo, Roj TV wek namzêdê Xeleta Nobelê ya aştiyê hate nîşandan.
Bi bihîstina vê xebrê nuha berdevkên dewleta tirk û hukûmeta AKP-ê har û dîn bûne, nuha ji kerban dev li dîwaran dikin.
Li alî din ev pêşniyar bi serê xwe rezîl û riswabûna dewleta tirk û serkeftina miletê kurd e.
Bi îhtîmaleke mezin ewê Xelata Nobelê ya Aştiyê nedin Roj TV,(esas tu kesî û tu dezgeheke din bi qasî Roj TV-ê û rêxistinên kurdan xelata Aştiyê heq nekiriye)lê li gel vê jî pêşniyara ji bal 150 şexsiyetên bi nav û deng ji bo Roj TV û miletê kurd pir û pir girîng e.
Çimkî li aliyekî dewleteke pir xurt, xwedî 70 milyon nufûs, endamê NATO û xwedî milyonek hêzên çekdar û li aliyê din jî çend kurdên penaber û çend dostên miletê kurd.
Kesên ku ji bo namzediya Roj TV-ê imze dane û pêşniyaz kirine, şexsiyetên ji Ewrop, Efrîka, Kurdistanê û Tirkiyê ne û hejmara wan nêzî 150 kesî ne.
Di nava kesên imze dane da, Mirrîam Moazzeni, parlementerên BDPê, ji Efrîka Weqfa Desmond Tutu, 24 parlementer û akademîsyen, 6 parlementerên Swîsrî û profesorê dîrokê David Gant jî heye.
Ji Elmanya jî 30 parlementer û akademisyen, ji Danîmarka Prof. Tue Magnuessen, keşe Leîf Bork Hansen û damezrênerê Navenda Rehabilitasyon Bjk. Inge Genefke.
Ji Başûrê Kurdistanê Serokê Yekitiya Nivîskaran Ebdurehman Ferhadî, ji Akademiya Kurd prof. Nûrî Telebanî, profesorê dîrokê Cebar Qadir û porfesor Kemal Mezhar Ehmed.
Li gor çapemenî dinivîse, di serlêdanê da tê gotin ku ku Roj TV, êşa ku kurd dikşînin û rewşa Tirkiyê nîşanî cîhanê dide. Ji ber ku çapemeniya tirk di bin zextê da ye nikane rastiyê ragihîne bîrûraya giştî. Lê Roj TV, rastiyê bi nuansên wê va pêşkêşî bîrûraya giştî dike, hestên kurdan yê netewî û baweriya wan ya bi edaletê xurt dike.”
Dîsa di serlêdanê da tê gotin ku di Roj TV, bi hemû zimanên gelên Rojhilata Navîn weşanê dike.
Ji bo ku 150 siyasetmedar û ronakbîrên kurd û dostên kurdan ROJ TV ji Xelata Nobelê ya Aştiyê ra namzed nîşan dane, ez li vir li ser navê xwe û li ser navê gelê xwe ji hemûyan ra sipas dikim û dibêjim mala wan ava….
Lê siyasetmedarên tirk mirovên pir bê heya ne, ewê ji vê mesaja navnetewî jî fedî nedin û dersekê dernexin, ewê dev ji neyartî û hewildanên girtina Roj TV-ê bernedin