Aqûbeta Qirgizîstanê li serê tirkan be...

Li Qirgizîstanê mixalefetê bi biryardariyeke pir mezin serî hilda û desthilat/îqtîdar girt destê xwe.
Vê sibehê li ser banga mixalefetê, li paytexta Qirgizîstanê bi hezaran însan daketin kuçe û kolanên Bîşkekê û buhayî, zem û bêrêtiyên hukûmetê protesto kirin.
Hêzên ewlekariyê tavilê midaxeleyî çalakvanan kir û şer derket, di şer û pevçûnan da li dora 80-ê kesî hatin kuştin û gelek kes jî birîndar bûn.
Li ser vê, çalakvan weke mozan azirîn, rabûn pêdarê û êrîş birin ser hêzên ewlekariyê û hin avahiyên dewletê.
Di van şer û çalakiyan da wezîrê karê navxweyî Moldomoessa Kongantijev ji alî gel ve hate lînc kirin.
Li gor ajansa AP-ê, qesra serokkomar û parlamento ketiye destê meşvanên mixalefetê. Û hin çavkanî dibêjin ku serokkomar Kurmanbeg Bakiyev û çend kesên din bi balafirekê welat terkkirine.
Lê nayê zanîn ku serokkomar çûye kîjan welatî.
Li gor beyana yek ji serokê serîhildanê Temir Sarijev, serokwezîr Danijar Usenov îstifa kiriye û her tişt di bin kontrola mixalefetê da ye.
Esas ne li Qirgizîstanê tenê, li her dera dinyayê, ji Afrîkayê bigre, heta bi Emerîka Latînî û Asyayê, li gelek welatan milet li hember zilmê û zordariyê serî hildide û tac û kursiyên zaliman, dîktatoran tarûmar dikin.
Heta bigihîje Çînê jî însan diwêrin derkevin kolanan û desthilatdaran protesto bikin.
Di van 50-60 salên dawî da li gelek welatan gelan serî hilda, sîstem hilweşandin, rejîm guhertin, dîkatator wergerandin, şoreş çêkirin.
Liberxwedan û serîhildana gelan dûzana ”sosyalîst” hilweşand, bi dehan welatên nu hava bûn.
Lê tenê li Tirkiyê, miletê tirk Xwedê ya xerab bi serê wan da aniye, axa miriyan bi ser miletê tirk da reşiyaye, newêre li hember dewleta kûr serî hilde û vê sîstema kemalîst ya dîktator hilweşîne.
Di nava van çend mehên dawî da bi sedan sûc û cirmên pir giran yên leşker û genaralan eşkere bûn, îspat bû ku bi hezaran kurd kuştine û dane kuştin, ji MÎT, pûlis û artêşê bi dehan merivên xwe kuştine, biryara kuştina serokkomar û serokwezîr dane, çendîn car biryara darbeyên leşkerî dane…
Û hemû jî bi delîl û êspat in.
Lê hîn jî kes nikane wan mahkime bike, dozgerê biryra sûcdaran dide, tavilê ji kar tên dûrxistin û girtina 25 zabit û generalên sûcdar tê rawestandin.
Ev komedî li ber çavê her kesî dibe, hukûmet û edalet bi leşkeran ra rûdinin û di netîceyê da daxwazên leşkeran qebûl dikin.
Milet nabêje ev çi ye, serî hilnade…
Birçîbûn, buhayî, bêkarî, sûîstîmal, zulm, bêkarî çi hebe jî ji milet ra freqnake; miletê tirk dîssa ji dewlet û artêşa xwe hez dike, li hember ranabe.
Qirgiz, li hember zalim û dîktatoran serî hil didin, tirk jî weke hertim serî ditewînin.
”Miletê leşker” wiha ye, dibê tim rîayetî emir bike, tu carî bêemriya mezin û qumandarê xwe neke.
Ez meraq dikim, gelo tirkê kînga serî hildin?

Îsraîl û Tirkiye dîsa rabûn hev

Piştî gotinên Erdogan yên li dijî Îsraîlê ya di şeva vekirina kanala ”TRT El Arabiye” da,
Wezîrê karên derve yê Îsraîlê Avigdor Lieberman, helwesteke pir tund li dijî Tirkiyê nîşan daye û gotiye:
”Ji dlê ku Erdogan şîretan li me bike, bira gelşa kurd çareser bike.”
Dinya wiha ye, heta ku serê derziyê negihîştibû wan, dengê xwe nedikirin, ji Erdogan ra nedigotin ”mesela kurd çareser bike…”
Lê piştî ku Erdogan şûrê filistîniyan kişand û berê tîrên xwe da Îsraîl, hîn nuh kurd bi bîra wan ketin…
Ma çima we heta nuha mesela kurd bibîra Erdogan û tirkan nedixist?
Yanî ev gotinên Lieberman, bi şêla tirkan ve girêdayî ye, roja ku Erdogan û hukûmeta wî zêde şûrê filistîniyan nekşînin, ewê jî dengê xwe bibirin.
Avigdor Lieberman, ji bo ku Erdogan di rexneyên xwe da zêde bi pêşda neçe çenfd ”şîretên” dostane li wî û hevalên wî kiriye, gotiye:
”Erdogan bi vê şêla xwe peywendiyên di nabêna me û xwe da xera dike û zirarê dide karên di van çend salê dawî da pêk hatî. Wisa xuyaye ku Erdogan hêdî hêdî dibe wek Qeddafî û Hugo Chavez.”
Kurd dibêjin, ”tas ha çingiya, ha şikiya”, lê ez bawer ankim ku di siyasetê da jî wiha be. Erê Îsraîl û tirk îro hinekî ji hev sar bûne, lê ev ne xeydeke ebedî ye, piştî îmzekirina ”peymaneke” leşkerî Îsraîlê dîsa têkiliyan bîne qeysa berê.

Îşev jî şeva min ji futbolê ra ye

Xwendevanên hêja, ez bawer dikim ji we gelek kes dizanin ku ez ji futbolê hez dikim.
Îşev du maçên girîng hene.
Maça pêşî ya Inter û CSKA Moskva bû min temaşe kir.
Nuha jî maça Arsenal û Barcelona ye.
Li qusûra min nenêrin dibê bi dilekî rehet ez li vê maçê temaşe bikim.
Loma jî ez bawer ankim ku piştî maçê bikanibim tiştekî binivîim.
Hela nuha hewqas bes e, min got ez haya we pêxim, ji bo ku hûn bizanibin ez çi dikim.
De nuha bimînin di xweşiyê da.
Arsenal pelixî, Barcelona nuha 3-1 li pêş e, Messî muhteşem e, şoveke mezin dike.

"Cejneke" din jî li kurdan zêde dibe

Heta nuha 3 cejnên kurdan hebûn.
Ji vanan duduyên wan dînî ne(Cejna Qurbanê û Cejna Remezanê)û yek jî Newroz e, ya netewî ye.
Lê wisa xuyaye ku ji nuha û pêva ewê ”cejneke” din jî, ”Cejna 4-ê Nîsanê”, roja jidayikbûna/rojbûna Evdila Ocalan jî li van cejnan zêde bibe.
Ji nuha da ”Cejna 4-ê Nîsanê”, roja jidayikbûna ”Serok û Rêberê gelê kurd” birêz Evdila Ocalan li gelê kurdan pîroz be!
Gelek kes dikane tinazê xwe bi vê tespît û pêşbîniya min bike, bibêje tiştekî wiha ne mimkûn e.
Lê bi baweriya min mimkûn e û ev çend sal in ku dest pêkiriye jî.
Êrê hîn nuha ji bal hemû kurdan ve nayê "pêrozkirin", lê piştî çend salên din di nava milet da(bi kêmanî di nava kesên ku îro hevalbendên PKK-ê ne û ew jî çend milyon in)ewê çî bigre.
Ma ji xwe hemû cejnan jî wiha dest pê nekirine, berê ji alî çend kesan va, dûra hêdî hêdî zêde bûne û di netîceyê da bûne malê milet.
Bi qasî ku min taqîb kir, di pîrozkirina îsal ya rojbûna Ocalan da li gor salên din, îsal milet hîn bi hazirî û organîzetir bû.
Em çi navî lêdikin lêkin, çi dibêjin bibêjin, lê di 4-ê nîsanê da ji gelek bajarên Tirkiyê û Kurdistanê yên cûr be cûr bi dehhezaran însan ji bo ku biçin mala Evdila Ocalan ”tewaf” bikin berên xwe dan gundê ”Amara”yê û bi lez û bezeke dûrî aqilan xar dan ser gund û xaniyê ku Ocalan tê da mezin bûye.
Li gor çapemnî dinivîse, hêzên ewlekariyê rê nedane ku hemû girse here têkeve nava gund, destûr tenê dane li gora 500 kesî.
Û ev 500 kes jî nûnerên bajaran, her gurûbek li ser navê bajarekî çûye, yanî her bajarekî ji bo ”tewafê” heyeta xwe şandiye ber ”ziyaretê.”
Bi sedan kesên ku xwe gîhandine mala Ocalan, berê bi rismên Ocalan yên ku malbata wî danîbûne hewşê şa bûne, maç kirine.
Hinekan jî li ber dara ku li gor rîwayetê Ocalan di bin siya wê da carnnan kitêb xwendiye, risim kişandine.
Lê ne ev tenê, piştî tewafê kes destvala venegeriyaye, hin kesan li ber dara ku Ocalan di bin siya wê da kitêb xwendiye risim kişandine.
Û piştî wê jî hin kes bi darê da hilperikîne, pel jê rûçikandine û ji hewşê jî(ji ber ku Ocalan pê li wê axê kiriye)mistek ax, weke "tiberk" bi xwe ra birine.
Yanî tam wek milet diçe ser ziyaretekê, piştî tewafê, hin ax û kevir jî weke tiberk bi xwe ra dibin. Li vir jî milet eynî eynî tist kiriye...
Û ji xwe li Kuridistanê gelek gorr û qubên ku îro bûne ziyaret jî destpêk eynî wiha bûye, dûra bûna ziyaretên bi nav dûng.
Mebûsê BDP-ê yê Batmanê Bengî Yildiz, li ber mala Ocalan xîtabî gel kiriye û gotiye:
Îro ji bo we rojeke gelkî girîng e. Di vê riyê da we gelek zahmetî kişand. We hevalên xwe wenda kirin. Dema destûrê bidin di meşê da qet gelş dernakeve. Sala bê bi dehhezaran kesên ku ewê ji Kurdistanê, ji Tirkiyê, û ji Ewrûpayê werin ewê 4-ê Nîsanê dîsa weke cejnekê pîroz bikin.”
Weke tê dîtin, salê tê ewê dîsa pîroz bikin û qet guman tuneye ku ewê ji îsal qelabalixtir be.
Bi dîtina min ji bo ku milet ji bo mistek ax bi nenûkan bi erdê nekeve û nekole, dibê ev îş hîn baştir modernîze bibe û were organîzekirin.
Mesela, ya dibê çend qamyon axa ku wî pê lêkiriye berê li hewşê were rijandin, ji bo ku milet bi hêsanî ji xwe ra bigre, ya jî dibê axê û pelên darê têxin kîsikan û bifroşin milet û bi wî pereyî jî "ziyaretgehê" mezintir û moderntir bikin.
Eynen weke Erebîstana Suûdî, ma çima ew jî ji bo ricimandina ”Îblîs” keviran nafroşin heciyan…
Dibê heval û malbata Ocalan jî ji nuha da li ser vê meselê bifikirin û vê ziyaretê bêtir birêkûpêktir bikin.
Milet nuha li çolê, di çandiran da radikve, wiha nabe.
Cî tuneye, daşir tuneye, otêl tuneye, aşxane tuneye, tuneye û tuneye.
Dibê otêl, dikan, aşxane, mizgeft û gelek tiştên ji bo ziyartgeheke mezin pêwîst e hebin, werin çêkirin.
Ev tiştê ez dibêjim ne henek û fantazî ye, ez wisa bawer dikim ku di pêşerojê da ev texmîna min ewê birast bigere.
Mala Ocalan ya li gundê Amarayê ewê bibe ziyaret û 4-ê Nîsanê yanî rojbûna Ocalan jî ewê bibe rojeke "netewî..."
Dibê ji nuha da "kurd" vê rastiyê bibînin û dest bi haziriyan bikin….

Gotinên vala...

Serokê Giştî yê Partiya Tirkiyê û cîgirê serokwezîr Erdogan yê kevn Abdullatîf Şener îro li Diyarbekrê bi hêviya ku ew jî çend kurdan bixapîne, ji ber operasyonên dersînor hukûmeta AKP-ê rexne kiriye û dûra jî ji bo dilxweşkirina kurdan gotineke pir girover û xapînok kiriye, gotiye:
”Ez difikirim ku hemû Tirkiye Kurdistan e û Diyarbekir jî Turkîstan e. Di vê çarçeweyê da hewcedariya me bi yekîtî û hevkariya bi hev ra heye.”Hela hûn bala xwe bidinê, merivekî çi zindîq e, çi çavê diya xwe ye…
Nuha maneya vê gotinê çi ye, xwestiye çi bibêje?
Yekî nizanibe, ji ber ku navê ”Kurdistanê derbas dibe, ewê bibêje weleh waye Kurdistanê qebûl dike.
Lê ne wisa ye.
Mêrik Kurdistana em dixwazin, wê cografyayê qebûl nake, dibêje, ”hemû Kurdistan, hata bi Diyarbekir jî Turkîstan e.”
Yanî bi gotineke din, ji me kurean ra gotiye,”Kurdistan” tuneye û ”paytexta” hûn difirkirin yanî Diyarbekir jî ”Turkîstan” e.
Û mesela ”Hemû Tirkiye jî Kurdistan e gotineke vala ye, hokabaziyeke siyasî û ji bo xapandinê ye.
”Hemû Tirkiye” çawa Kurdistan e û ev yek tê çi maneyê?
Maneya vê gotinê ew e ku kurd hemwelatiyê Tirkiyê ne û loma jî dikanin koçî herderê bikin û weke mahcir li herdera Tirkiyê bicî bibin û bijîn.
Ew vê destûrê didin me kurdan.
Ê ji xwe hemû serok û siyasetmedarên tirk jî ji bo ku hebûna Kurdistanê qebûl nekin heman tiştî dibêjin.
Ew jî dibêjin Kurdistan tuneye, kurd hemwealtiyên Tirkiyê ne û loma jî herdera Tirkiyeyê welatê kurda ye jî, dilê wan ku derê bixwaze dikanin li wir bijîn.
Şener jî heman tişt gotiye, wî jî ji kuredan ra gotiye, qala Kurdistanê nekin, welatê hûn jê ra dibêjin Kurdistan, Trrkîstan e û dibê em vê rastiyê qebûl bikin û yekîtî û hevkariya xwe jî li gor wê dîtinê xurt bikinn.
Şener, bi rengekî sergirtî AKP û MHP rexne kiriye, fena ku bi salan ne merivê Erbakan û Erdogan yê yekem ya jî duyem bûye gotiye:
”Hinek derdikevin li derî sînoran rê nîşan didin, dibêjin ya hez bike ya terk bike. Bi dîtina me nêzikbûnên bi vî rengî zirarê dide herkesî.”Baş e madem bi dîtina we, dîtinên bi vî rengî zirarê didin herkesî, çima te berê, dema ku tu berdevkê Erbekan û cîgirê Erdogan bû, dema ku tu mebûs û wezîr bûyî çima tu li dijî van dîtinan dernekt û te raya xwe negot?
Em kurd baş dizanin Erdogan, Bahçelî û Baykal çi difikirin.
Tu dîtin pêşniyara xwe bibêje, ji bo kurdan tu çi dixwazî û difikirî?
Di programa partiya te da ji bo çareseriya mesela kurd çi heye?
Şener, Erdogan û Bahçelî rexne dike lê fikrê xwe nabêje, nabêje ji bo çareseriya mesela kurd ew çi difikire û di programa partiya wî da çareseriyeke çawa heye?
Ez bawer nakim ku di programê da navê kurd jî derbas bibe...
Tenê dibêje dîtina, ”ya hez bike ya terk bike” şaş e.
Baş e, dîtina te ya derbarê çareseriya mesela kurd da çi ye, tu çi dibêjî?
Rexnekirina Erdogan û Bahçelî dîtin û siyaseta te diyar nake.
Tu ji mer ra qala proje û siyaseta xwe bike...
Careke din, dibê kurd tenê li rexneyên Şener yên serokên din guhdarî nekin, dîtin û pêşniyarên wî yên derbarê mesela kurd da jê bipirsin...

Li ser şiroveyeke tirkî

Di nabêna du xwendevanên min da, li ser nivîsa min ya bisernivîsa ”Min ji "facebookê" hez nekir” şerekî mezin derketiye.
Haya min ji şer tunebû, ez nuh pê hesiyam.
Xwendevanekî bi naznafê ”Jupîter” bi zimanê tirkî bi du sê rêzan nivîs şirove kiriye.
Xwarziyê min Pîran Tîr jî ji şiroveya tirkî gelkî aciz bûye û bi rengekî emirwaqî ji min ra gotiye, ”heger tu vê şiroveya tirkî ji bloga xwe navêjî ezê biryara te qebûl bikim lê cardin jî nekevim Hindik-Rindik.”
Û dûra jî bi tinaz gotiye, ”aha demokrasî jî ev e weleh.”!Ê weleh ku demokrasî ev be Pîran Tîrê delal, hema bira ev demokrasî têkve binê erdê û ez bi xwe jî jo kok da li dijî vê demokrasiyême.
Ev "demokrasiya" te dişibe ya tirkan, ya tu yê bibî tirk ya jî mafê te yê jiyanê tuneye...
Malnekt, ma wiha dibe?
Te gotiye ku dema ez şiroveyê dernexim tu yê ”biryara min qebûl bikî”(!), lê tu yê hew têkevî Hindik-Rindik, yanî tu yê hew silavê bidî min…
Ê wê demê qebûlkirin li ku ma, hal li kuma?
”Fermana” te pir vekirîye, dibê ez bi ya te bikim û dema nekim jî tu yê ji min bixeyidî…
Pîran Tîrê hêja, rohniya herdu çavên xalê xwe, berî her tiştî ev şiklê pêşniyara te ne xweş e û tu carî nayê qebûlkirin û di jiyana xwe da jî min tu carî ”emrên” wiha qebûl nekiriye û nakim jî.
Bawer bike, hema blog were girtin jî ez qebûl nakim.Şaşî û rastiya hîştina şiroveyeke tirkî meriv dikane minaqeşe bike, ev tiştekî din e, lê ne bi gotina vî şiklî...
Bi vê minasebetê û ji ber ku hinekî jî wezna wê hatiye, ez dixwazim qala serpêhatiyeke xwe jî bikim.
Di dawiya salên 1970-î da li welêt li Wêranşarê ez nuh ketibûm dahîreya tapuyê, hîn 3 mehên min neqediyabûn.
Yanî mamûrtiya min hîn nehatibû qebûlkirin.
Di wê nabênê da zarokê me yê pêşî ji me ra çêbû, min navê wî danî Azad.
Lê dahîreya nufûsê qeyd nekir, got ev nav yasax e.
Min jî israr kir, got ez bê vî navî, navekî din li lawê xwe nakim.
Li ser vê, mudûrê nufûsê haya qeymeqam gîhandê, mesele jê ra got.
Qaymeqam ban min kir, piştî çend gotinên gurover hat ser meselê. Got, navê Azad yasax e û ne mimkûn e nufûs tescîl bike.
Ya baş ew e ku ez serê xwe nekim belayê û navekî din lêkim.
Heta xwest ku ez navê tirkî ”Ozgur” ji dêlî ”Azad” ve lêkim, ji ber ku ew jî tê eynî maneyê.Min min got na, ez bêyî Azad, tu navekî din li lawê xwe nakim.
Di dawiyaê da qaymeqam beg xwe gelkî aciz kir, got tu mamûrekî min ê gelkî baş bû, min nedixwest tu karê xwe wenda bikî, çimkî 3 mehên te hîn neqediyan e, lê ez mecbûr im ku qanûnan bicî bînim û di netîceya wê da tu yê karê xwe wenda bikî.
Min got, tu serbest î û ez ji odê derketim.
Û bi rastî jî qaymeqam ez dam mahkimê.
Lê di mahkimê da min doz qezenc kir û navê lawê me ma Azad.
Yanî weke min li jor jî got, li ser şiroveyên tirkî meriv dikane sohbet û minaqeşe bike, dîtinên xwe bibêje, lê ne bi vî rengê ”emirwaqî”, ya ez ya ew…
Ne mimkûn e ku ez daxwazeke wiha qebûl bikim.
Ya din jî bi sedhezaran û belkî jî bi milyonan kurd hene ku hinek ji wan ji binda bi kurdî nizanin û hinek jî dizanin bipeyivin lê nizanin binivîsin.
Ev kurd ne ”neyarên” me ne, dibê bi zimanekî maqûl wan rexne bikin, lê bi çavên ”neyaran” li wan nenêrin, wan totî himêza dijmin nekin.Ji armanca vî quncikê min yek jî ew e ku kurdekî kurdînezan fêrî kurdî bike, bi qasî serê derziyê be jî jê ra bibe alîkar, kurdî pê bide hezkirin.
Heger kurdek îro dikane nivîseke kurdî bixwîne lê nikane bi kurdî binivîsîne dibê em xwe aciz nekin, belovacî wê, dibê em kêfxweş bibin.
Îro dikane bixwîne, sibe jî ewê fêrî nivîsînê bibe, ev îş hêdî hêdî, bi bîna fireh, bi alîkarî û israra di kurdî da dibe.
Xeyd li zirara me û li kara dewletê ye, dewlet jî dixwaze em hemû kurdên kurdînezan ji wan ra bihêlin...
Tiştekî wiha ji bo kurdan malkambaxiyeke mezin e...
Dewleta tirk bi siyasetê û bi bîneke fireh bi milyonan kurd û xerîbên din asîmîle kirin û kirin tirk, dibê em kurd jî ji vê siyaseta dewletê dersekê bigrin.
Hey em nikanin tirkan û miletên din bikin kurd, lê dibê em bixebitin ku kurdan li kurdayetiya wan vegerînin.
Lê ev jî bi xeydê, bi qutkirina têkiliyan nabe.
Dibê em bi van kurdan ra bibin alîkar, wan li ziman û neteweya wan paşda vegerînin.
Heger ne wiha be, wê demê em qebûl dikin ku hemû kurdên asîmîlebûyî bûne tirk û dibê em dev ji wan berdin.Dîtin û siyaseteke wiha ji binde şaş e.
Dibê em bi çavên dijmin li kurdên kurdînezan nenêrin, ji dêlî wê, wan fêrî kurdî bikin, ji bo fêrbûnê bi wan ra bibin alîkar.
Ev yek wezîfeya her kurdekî walatparêz e…

Bi van çalakiyan kurd dîwarê tirsê dihedimînin

Ji bo pîrozkirina roja jidayikbûna Serokê PKK-ê Evdila Ocalan, îsal jî ji gelek deverên bakurê Kurdistanê û Tirkiyê yên cûrbecûr bi dehezaran kurdên dilsoz û alîgirên Ocalan û PKK-ê ji do da ye berê xwe dana gundê Amarayê, gundê ku Evdila Ocalan lê hatiye dinyayê.
Ji bo ku di 4-ê nîsanê da herin rojbûna Evdila Ocalan li gundê wî û li mala ku ew lê hatiye dinê pîroz bikin.
Ji do da ye bi dehhezaran însan li Elîgora nehiya Surîcê li qada ”4-ê Nîsanê” civiyane, konan vedigrin û ji nuha da dest bi kêf û şahiyê kirine.
Bi dehezaran kesên ku ketine rê û berê xwe dane Amarayê, hemûyan jî cil û bergên netewî, yên rengorengo li xwe kirine û bi hezaran wesayît jî bi rengên kesk, sor û zer xemilandine.
"Meşa Amarayê" ji aliyê TUHAD-FED-ê ve hatiye organîzekirin û diruşmeya wê jî "Rêwîtiya Ber bi Rojê ve" ye.
Pûlis û cendirmeyan li çarhawêlî qada civînê barîkat danîne û dema girse dikeve qada 4-ê Nîsanê kontrola nasnameyên hemûyan yeko yeko dikin.
Polîsan, ji bo ku milet bitirsînin li çarmedorê qadê kamere bicîkirine û çûn û hatina însan digrin kamereyan.
Lê kes guh nade kamerayên tirsandinê, ji ber hebûna kamereyan kes xwe sansor nake, kes ya dilê xwe di dilê xwe da nahêle, bêtirs ya dilê xwe dibêje, nîşan dide…Girse, bi ketina nava ”Qada 4-ê Nîsanê” re di nava çembera leşkerî da û li ber çavên bi hezaran leşker û pûlis, li ber def û zirnê govendê digerîne û strana dibêje, kêf û şahiyê dike.
Di destên wan da wêneyên Ocalan yên mezin, rengên ala kurd, fena ku ne di nava çembera bi hezaran cendirme û pûlis da bin, bi rengekî pir bêperwa, pir bêtirs, fena ku derketibin kêf û seyraneke Newrozê, kêf û şahiyê dikin, ji çembera leşkerî ra, ji kamerayên pûlisan ra, ji hebûna bi hezaran pûlis û leşkerên dewleta tirk ra restê dixwînin...
Ev çalakî herçiqas şoveke ji bo şexsê Ocalan be jî, ji bo tevgera kurd ya netewî tu kar û qezenceke wê ya siyasî tunebe jî, lê di warê bêtirsiya li hember dewletê da, di warê şikandin û hedimandina dîwarê tirs û xofa ji dewletê, pêşketineke pozîtîv e û ez gelkî baş û hêja dibînim.Tiştekî pir baş e ku kurd, dîwarî tirsa ji dewletê, ji pûlis û artêşê bihedimînin, bi erdê ra tepûdûz bikin.
Tiştê îro ji bo armancke "şaş" be, sibe roj dikane ji bo armanceke rast were bikaranîn.Dibê em vî aliyê çalakiyan jî bibînin.
Heta ku tirsa dewletê di dilê kurdan da hebe, kurd nikanin bigihîjin azadî û serxwebûna xwe.
Dibê kurd êdî vê tirsê bişkînin, hew ji pûlis û artêşa dewleta tirk bitirsin, hew guh bidin zirt û gefên dewletê.
Dibê êdî du cendirme hew kanibin gundekî êsîr bigrin, bi sedan kesî bidin ber şîrmaq û lêdanê.
Dibê kurd fêrî cesrate medenî, fêrî liberxwedan û serîhildanê bibin.
Bira îro ev, ji bo ”tiştekî vala”, ji bo ”şoveke” ji bo Ocalan be, lê sibe ewê ji bo armanc û hedefeke hîn girîngtir be, ji bo armanc û daxwazeke netewî be.Loma jî ya girîng ew e ku kurd carê fêrî desthilanînê bibin, fêrî bêtirsiya ji dewletê, ji hêza dewletê bibin.
Dibê em ji bîr nekin ku kesê tirsonek tu carî nikane bibe xwedî hêz û qudret, newêre serî hilde, newêre ya dilê xwe biqîre, newêre bibe şervanê azadî û serxwebûnê, newêre rahîje qevda darê tivingê û bera dijmin bide…
Tirs, koletî ye, tirs û xofa ji hêza dijmin qeyd û merbendên koletîyê ye, roja ku meriv ev qeyd û merbendên tirsê şikand, meriv pir nêzî azadiyê dibe.
Însanê meriv jê bitirse, meriv jê bihêztir be jî, meriv newêre here ser, newêre li hember dest hilîne.
Roja ku ne meriv ji dijmin, dijmin ji meriv tirsiya, a wê demê meriv dibe xwedî qudret û hêz û dikane bigihîje armanca xwe.
Ez bi xwe van çalakiyên kurdan di riya azadî û serxwebûnê da weke ”antremanekê” dibînim…

Biryareke xapandinê

Di çarçeweya ”vebûna kurd”(!) da navên gundan yên berê, yên kurdî ewê paşda lê werin vegerandin.
Lê ji bo vê yekê jî, dibê 3 şert bên bicîanîn: ”Daxwaza meclîsa gund, qebûl û pêşniyariya walî û tesdîqa wezareta karên hundirîn.”
Li gor qanûna nû ya gundan, heger gundî bixwazin, ewê bikanibin navên 12 hezar gundan yên berê şûnda bigrin.
Axê, ji bo ku cotkarê wî nikanibe bixwe, bi keça xwe ra jê ra satilek mast û çend nan şand û xwest ku ew "parî ji nên neke, mêst ji qêlib neke û bixwe û fedî neke… "
Çîrok dirêj e ezê qala wê nekim, lê ya hukûmeta AKP-ê jî bû ev mesele, ji bo paşdagirtina navên gundan, daxwaza meclîsa gund, qebûla walî û tesdîqa wezarareta karên hundur ji gundiyan dike.
Ê yanî çi?
Hema bibêjin em nadin çêtir e.
Û ji xwe maneya van şertan jî ew e.
Tu dibêjî qey dema navên gundan guherandin ji meclîsa gund pirsîn û tesdîqa wan girtin.
Dema we navên gundan guhert, we ne ji gundiyan pirsî û ne jî biryara meclîsa gund şert danî.
Dewletê biryar da û bêyî ku ji kesî pirpirse biryara xwe bicî anî.
De îcar çima nuha, xwedîgiravî dema ku hûn dixwazin navên gundan paşda bidin, hûn van şert û mercan datînin ber kurdan?
Heger ne fen e, wê demê ev çi ben e ?
Ji bo ku gundek navê xwe yê berê paşda bigre, dibê hemû gundî li hev bikin û navê berê bixwazin û dûra jî dibê meclîsa gund vê daxwaza gundiyan qebûl bik.
Lê ev jî têr nake, dibê walî û qaymeqam jî vê daxwaznameyê tesdîq bikin û dûra jî bişînin ji wezareta karên hundur ra.
Yanî ev jî tê wê maneyê ku nêta hukûmetê rastîn û ya veşartî nedan e, lê ji bo xapandinê vê taktîkê bikar tînin, dixwazin bibêjin, ”em çi bikin, gundiyan nexwest”, loma me nikanîbû biguheranda.
Heger birastî jî hûn dixwazin navan paşda bidin, wê demê, we çawa bi yek biryarê navê hemû gundan guherand û him jî bêyî ku haya gundiyan bi xwe jê hebe, dibê hûn nuha jî eynî tiştî bikin; bi biryarekê navên hemû gundan lê vegerînin.
Dema hûn viya nekin, maneya xwe hûn naxwzin, bi vê biryarê hûn xelkê dixapînin…

Min ji "facebookê" hez nekir

Ez nizanim çima, lê axir min ji vê quzulqurta ”facebook”ê qet hez nekir, dilê min qet lê rûnenişt, xwîna min lê germ nebû.
Ji xwe gelek tiştê min ji dinyê der e…
Du hefte berê(11/3) Heyder Diljen û xanima xwe bi serê min da xwendin, gotin, Zinar, facebook tiştekî ecêb e, her roj bi sedan, belkî jî bi hezaran kes tiştê meriv dixwînin û nizanim çi dibe û çi nabe…
Bi pesindana facebookê qiyamet rakirin.