Mesela Ergenekonê di kurdan jî geriya

Kovara Aydınlık-ê di hejmara xwe ya sê roj berê da(6/2-09)bi sernivîsa ”Ji numreya 1-ê heta bi 69-an, şemaya MÎT-ê ya Ergenekonê” xeberek weşand.
Ez bi xwe îro bi xeberê hesayim. Heta nuha haya min ji vê xebera Aydinlikê çênebûbû, xeberên li ser weşana Aydinlikê min îro xwend.
Di lîsteya Aydinlikê da ji generalan bigre heta bi rojnamevan, siyasetmedar, sermiyandar, alim, welhasil gelek kesên bi nav û deng weke endamên çeteya Ergenekonê tên nîşan dan.
Di xeberê da tê gotin ku MÎT-ê ev şema û lîsteya navan piştî îfadeya Tuncay Guney di sala 2003-an da weke raporekê daye serokwezaret û serokerkaniyê.
Serokerkanîyê ev îdîa MIT-ê red kir, got ”di arşîva me da tiştekî wiha tuneye”, lê rapora 2006-an qebûl kir û şand ji dadgehê ra.
Ji ber ku MIT-ê gotibû di 2006-an da jî li ser Ergenekonê wan raporeke bi wî rengî daye wan. Rapora serekerkaniyê qebûl kir ev rapor e.
Ev şema û lîste di dosyeya doza Ergenekonê da hebû, lê li ser daxwaza MÎT-ê dadgehê ew eşkere nekiribû.
Lê di şeşê mehê da kovara Aydinlikê ev lîsteya navan weşand û got lîsteya ew diweşînin ya MIT-ê ye. Û bi îdîayê şema rêxistina Ergenekonê û navê 69 kesan belav kir.
Rojekê piştî weşandina Aydinlikê, rojnameya Ynî Şafakê û Tarafê jî cî dan nivîsa Aydinlikê. Tarafê hemû lîsteya navan jî weşand.
Rojnameya Yenî Şafakê vê lîsteyê weke ”dezenformasyoneke Dogu Perînçek” bi nav dike, dibêje perînçek wiha dike ji bo ku xwe xelas bike.
Di lîsteya rojanameya Tarafê da(ku ji Aydinlikê girtiye)navê du kurdên muşhûr jî hene. Yek jê Yaşar Kaya ye û yê din jî nivîskar Faîk Bûlût e.
Weke tê zanîn ev cara pêşî ye ku navê Yaşar Kaya û Faîk bûlût bi çeteya Ergenekonê rat ê gotin. Berê jî qala navê Yaşar Kaya hatibû kirin.
Dîsa çend sal berê, bi qasî tê bîra min carê jî Emîn Çolaşan jî Yaşar Kaya bi hevalbendaya MIT-ê îtham kiribû.
Heta wê demê min nivîsek jî ji Çolaşan ra şandibû û çavkanî, delîl jê xwestibû. Lê bersîv neda min. Min crareke din nivîsî dîsa bersîv neda.
Herçî Faîk Bûlût e meriv di nava kurdan da gelek tiştî di heqê wî da dibihîze, lê nizanae çiqas rast in çiqas jî tenê şik in. Lê bi ya min Bûlût merivê Ergenekonê be jî tiştekî pir ne ecêb be, lê tê, jê ne dûr e.
Em werin ser birêz Yaşar Kaya.Dema min navê Yaşar Kaya careke din jî di nava tiştekî wiha qirêj da bihîst, bibêje nebêje min ev pirs ji xwe kir:
-Çima careke din navê Yaşar Kaya?
-Gelo ciyê agir lê tunebe dûxan jê hiltê?
-Gelo tiştên tên gotin hemû buhtan in?
-Heger hemû buhtan in, çima ev buhtan ne li Yekî din lê tim li Yaşar Kaya tên kirin?
Û gelek pirsên wiha tên bîra meriv.
Heta nuha min ne dîtiye û ne jî bihîstiye ku dewleta tirk ya jî MÎT-ê buhtan,(îftîra)li kesên sedîsed paqij kiribe.
Kîm zêde miheqeq "têkiliyek" ya jî "sozeke biçûk" heye.
Tiştê tên gotin û îdîakirin dikanin kêm û zêde bin, lê ne mimkûn e ku ji binda derew bin. Hewqas ne rehet e li ciyê rehetiyê, bêyî ku ”têkiliyek” ya jî ”sozek” hebe, MIT rabe xelkê bi ajantiyê îtham bike.
Welhasil bi ya min bûyera Yaşar Kaya gelkî cîdî ye û dibê ji alî Yaşar Kaya ve were zelalkirin.
Gelo çima ev çend car in navê Yaşar Kaya di têkiliyên wiha da derbas dibe?
Ev dewlet çima ev çend car in tim buhtanan li wî dike?
Heta nuha Faîk Bûlût û Yaşar Kaya li ser vê îdîayê hîn tu tişt negotine. Ez hêvî dikim ku di rojên pêş da bibêjin û vê îthama giran pûç bikin, vê lekeyê ji ser navên xwe rakin.
Di çarçeweya doza Ergenekonê da navên bi sedan kesî derbas dibe, lê tiştê herî xerîm heta nuha tenê navê kurdan tune ye.
Geleo bi rastî jî merivên wan di nava kurdan da tunene loma ,ya jî ji ber ku naxwazin wan îfşa bikin?
Bi baweriya min merivên Ergekonê û MIT-ê yên di nava kurdan da ji yên di nava tirkan da pir û pir zêdetir in. Lê eşkere nakin.
Ne mimkûn e ku tunebin. Kesên wer di nava kurdan da hene ku dema eşkere bibin merivê şok bibe.

Dibê em kurdan mecbîrî hevkariya bi dijmin ra nekin

Sê roj berê di gelek malperên kurdî da li ser kurdekî bi navê ”Yusuf Temel” ku çend sal berê demakê bûye endamê MHP, lêdûra dev jê berdaye û nuha namzetê DTP-ê yê belediya Beytşebabê ye.
Malperên kurdan di xeberên xwe da qebûlkirina Yusuf Temel weke namzedê serokê belediya Betşebabê rast nedîn û DTP rexne kirin.
Yanî MHP-yîyekî kevn çawa dikane bibe namzetê DTP-ê?
Li gor îdîa Yusuf Temel ya di çapemeniya tirk da”di sala 1989-an da piştî ku gundê wan ji alî dewletê va tê valakirin ew diçe li Beytşebabê bicî dibe. Lê dewlet dev jê bernade, tim wî nerehet dikin. Di her bûyerê da wî digrin bin çavan. Ji bo ku ji van zixtên dewletê xelas bibe, diçe dibe endamê MHP-ê.
Herçiqas wî bi xwe negotibe jî lê di xeberên tirkî û kurdî da tê gotin ku keça wî çûye çiyê, bûye gerîlla. Û ji xwe sebebê endametiya wî ya MHP-ê jî ev yek e, yanî gerîllatiya keça wî ye.
Li alî din serokê MHP yê Şirnexê Hakim Zeyrek jî gotiye Temel tu carî nebûye endamê MHP-ê.
Yanî mesela endametiya wî jî hinekî tevlihev e.
Lê em ferz bikin ku ew demekê ya ji mecbûrî ya jî ji kêfî bûye endamê MHP-ê û piştra jî dev jê berdaye û nuha jî dibêje ez kurd im û bûye namzetê DTP-ê.
Ez bi xwe di vê yekê da tu şaşiyê nabînim. Û ez fêm nakim çima kurd vê vegera Yûsûf Temel baş nabînin û bi rengekî sergirtî rexne dikin.
Dixwaze bira bi darê zorê ya jî ji bo hin menfeatan bûbe endam zêde ferq nake, lê piştî ku îro dev ji tirkan berdide û dixwaze siyasetê di nava refên DTP-ê da bike, dibê kêfa me bê û em vê vegera wî baş bibînin.
Heger ji destê me were, dibê em bixebitin ku hemû kurdan ji MHP-ê, BBT-ê, Seadetê, CHP-ê û AKP-ê veqetînin. Ne ku carê bûne endamên van partiyan wan afaroz bikin.
Ji ber ku kurdek (ji ber çi sebebê dibe bira bibe) berê bûye endamê MHP-ê ya jî partiyeke din ya tirk, divê em bi çavê dijmin lê nenêrin.
Çaxa kurd dibin endamê MHP-ê û partiyên din yên tirk, em li dij in, dibêjin çima hûn dibin endamên wan û ji tirkan ra xizmetê dikin?
Û çaxa vediqetin jî em dîsa rexne dikin.
Ez bawer nakim her kurd ji makzayî da kurdperwer e. Gelek kesên ku îro kurdperweriy dikin, heta rêber û serokên kurdan e, berê gelek tiştên şaş kirine ku îro em nikanin wan qebûl bikin. Loma jî ya herî girîng, ji ”secereya” do bêtir, şêla îro girîng e, îro çi dibêje û çi difikire? Ev nayê wê maneyê ku dibê em kirinên wan kesan yê do ji binda ji bîr bikin. Na, dibê em dîrokê bizanibin lê xwe mahkûmî bûyer û kirinên do nekin.
Ma kurdên başûr piştî ketina rejîma Saddam hemû ”cahşên kurd” kuştin?
Bêguman na. Ew qezenc kirin.
Dibê siyaseta kurdên bakur jî ev be. Ji destê me were ne kesên weke Yûsûf Temel tenê, dibê em hemû korîcyên gundan jî ji dewletê dûrxin.
Hevalbendên partiyên tirk û dewletê li Kurdistanê çiqasî kêm bibin ji bo tevgera netewî hewqasî baş e.
Yê dewleta tirk li Kurdistanê li ser nigan dihêle ji leşker û pûlisên wan bêtir, hevkar û hevalbendên wan yên kurd in. Roja ku li Kurdistanê em dewleta tirk bê hevkar bihêlin Kurdistan xelas bûye.
Notirvanên zindana me kurd bixwe ne. Dema notirvan û hevkarekî dewleta tirk ji nava cepheya dijmin bazda û hat nava refên me, dibê em pê kêfxweş bibin, ne ku lê rabin û berdinê û wî mecbûrî hevkariya bi dijmin ra bikin.

Hin kurd dimrin û dev ji tirkî bernadin

Berê jî çend caran di vî quncikê xwe da min qala nivîsên endamên grûba Dîwanxeneyê(diwanxane@googlegroups.com)kirbû.
Dîwanxane grûbeke kurdî ye, gelek kes endamên vê grûbê ne. Bi riya vê platformêmeriv nivîsên xwe ji hev ra dişîne.
Min îro bi riya Dîwanxaneyê li ser Şivan Perwer nivîsek girt. Nivîs ji alî yeka bi navê ”Nazê” ve hatiye nivîsîn û di malpera ”satirbaşi” da(http://www.satirbasi.com/?a=1518) hatiye weşandin.
Li ser nivîsê, bi riya Dîwanxaneyê min meylek ji Nazê ra şand.
Ez bersîva xwe li jêr diweşînim.
Nazê xanim, min ji vê nivîsa te tiştek fêm nekir.
Şivan Perwer kurd e û hemû kasêtên wî bi kurdî ne(belkî di yek du kasêtên wî da stranek ya jî du stranên tirkî hebin).
Dema tu dikanî muzîka Şivan şirove bikî maneya xwe ew e ku tu bi kurdî baş dizanî. Yanî ne bi qasî "çawa yî baş î", bi qasî fêmkirin û şirovekirina stranên Şivan tu bi kurdî dizanî.
Ê wê demê ev tirkiya te ji bo çi ye?
Tu kurd, Şivan kurd, muzîka xwedêgiravî tu şirove dikî kurdî û em kesên ku dikin şiroveya te bixwînin kurd.
Lê nivîsa te bi TIRKÎ ye.
Nuha ev ne sosiret û ibret ?
Ez bi xwe tu mane û mentixekî di vê yekê da nabînim.Heger te şiroveya xwe di malpereke tirkan da û ji bo tirkan biweşanda karekî di cîda bû, me yê bigota weleh waye kurdeke me muzîka kurdî bi tirkan jî dide naskirin û bi vê yekî jî ji muzîka kurdî ra xizmetekê dike.
Lê tiştekî wiha jî tuneye, em kurd xwe bi xwene ne.
Û tu radibî dengbêjekî kurd, muzîka kurdî bi zimanê tirkî bi kurdan didî naskirin.
Bi rastî jî hertiştê me ji dinyayê der e.
Ez bawer nakim bêyî kurdekî li cîhanê kes tiştekî wiha bike.
Vê asîmîlasyonê çi felaket aniye serê vî miletî, xwedêgiravê yê herî kurdperwer jî destê wî/wê ji tirkî nabe.
Hewqas nabe ku, Şivan Perwer û muzîka wî jî bi tirkî bi me dide nasandin.
Ez çi bibêjim?
Hema Xwedê miletê kurd ji bêtar û feleketên hîn mezin bistirîne!
Amîn... û wesalam...

TRT6-ê kurdî bi bîra DTP-ê xist

Lawo reqabet çi tiştekî baş bûye. Çi dibe bira bibe, gava di piyasê da raqib û reqabet tunebe meriv hebekî tembel ya jî stûr dibe, xwe naguhere û guh nade rexne û daxwzên milet û “mişteriyên” xwe.
Reqabet dikane di nabêna du şîrket, du dezgeh, du şexs ya jî gelek hêz, grûb û şîrketan da çêbibe. Armanca reqabetê ya esasî ew e ku meriv zora raqibê xwe bibe, wî biqedîne, bazar û mişteriyên wî bikşîne ba xwe.
Dema raqibê meriv tunebe, meriv dizane ku meriv bêraqib e, mal û berhemên meriv çiqasî xerab û bêqalîte bin jî xem nake, ji ber ku xelk mecbûrî “kirîna” malê meriv e, meriv çi pêşkêş bike xelkê ji mecbûrî “bikire”.Ev yek ji qada tîcaret û îktîsadê bigre, heta bi hemû beşên huner û sinet jî wiha ye. Hebûna reqabetê meriv mecbûrî xwenuhkirin û pêşkêşkirina mal û xizmetên nuh û bi qalîte dike.
Heta li gor dîtinekê yek ji sebebên têkçûna Sîstema Sosyalîst tunebûna reqabetê bûye. Ji ber ku di tu warê jiyanê da reqabet tunebû, tiştên nuh nehatin xuliqandin û loma jî civat bi pêş neket.
Ez bala xwe didêmê hebûna TRT6-ê ji bo miletê kurd bûye sebebê peydabûna reqabeteke bixêr û baş. Meriv dikane bibêje ku TRT6-ê kurdî bi bîra DTP-ê, PKK-ê xist. Li gor berê, bêtir ew li kurdî “germ” û “sor” kirin.
Helbet heger di gotinê da nemîne, tiştên dibêjin bînin cî.
Berî destpêkirina TRT6-ê, DTP-ê ji bo resmîbûna zimanê kurdî çend caran hin tişt gotibin û kiribin jî lê tu carî weke nuha mesele negirt rojeva xwe û di pratîkê da jî ji bo misogerkirina wê tu gav neavêt.
Lê heger ne derew û “bertîleke” hilbijartinan be nuha tiştên pir baş û girîng dibêje.
Ev cara pêşî ye ku birêvebirên DTP-ê qala “propaganda û di her warî da xizmetên” bi kurdî dikin.
Mebûsê Sêrtê Osman Ozçelîk, di beyaneke xwe da dibêje, “şert û merc çi dibin bira bibin ewê bi kurdî xîtabî hilbijêrên xwe bikin.” Û “ji bo pûçkirina qanûnên ne demokratîk, emê dev ji çalakiyên xwe yên bêîtîatiya sivîl bernedin.”Hevseroka DTP-ê Emîne Aynayê jî di hevpeyvîneke xwe ya di rojnameya Online Gundemê(6/2-09 http://www.gundem-online.com/haber.asp?haberid=67750)da gotiye, di ger û xabatên xwe da ewê bi du zimanan, bi tirkî û kurdî propoganda hilbijartinê bikin û dema hatin hilbijartin jî ewê hemû xizmetên belediyan bi kurdî bikin.
Kurd dibêjin yê kor xwest çavek, Xwedê da du çav. Ma em çi dixwazin, ev serê sîh saliye ku em ji hemû partî û ronakbîrên kurd tiştên dixwazin ev e, dibê kurd di her warî da zimanê xwe bikar bînin û di vê yekê da bi israr bin.
Aynayê gotiye, li gel qedexeya kurdî ya di Qanûna Partiyên Siyasî da, bikaranîna kurdî ew weke mafekî rewa dibînin û loma jî ewê ji afîşan bigre heta bi propagandayê, ji axaftinan bigre heta bi anonsan kurdî bikarbînin.
Aynayê gotiye:
”Bêyî vê, di qadên hilbijartinan da jî hemû hevalên me yên ku bi kurdî dizanin propagandeyên xwe ewê bi kurdî bikin. Bi taybetî jî emê bi zimanê gelê herêmê xîtabî wan bikin. Em dizanin ku qedexeyên hilbijartinan hene, lê belê em dibêjin ku yasax neheqîye û şaş in û li gor baweriya me ziman jî mafekî rewa ye. Loma jî li gel van yasaxan, li gel ku di qanûnên hilbijartinan da tirkî zimanê propagandayê yê mecbûrî ye jî, emê kurdî û lehçeyên wê bikar bînin. Axaftin û propagandeya bi kurdî mefekî rewa/meşrû ye, mafekî ku ji makzayinê dest pê dike û loma jî emê vî mafî bikar bînin. Carcaran em dikanin civînên xwe yên grûba meclîsê jî bi kurdî bikin. Netîcce heger ev zimanekî dê be dibê li hember wî tu astengî nemîne. Û tew di şertên îro ku TRT6-ê dest bi weşana xwe ya kurdî kirye, hebûna qedexeyên li hember kurdî nabe ku meriv qebûl bike. Ji ber vê yekê jî emê di her qad û mekanî da kurdî bikar bînin.”Vana hemû tespît û sozên rast û xweş in û dibê DTP-ê û partiyên berî wê ji destpêkê da ev xeta netewî û rast ji xwe ra bikira pûsûle.
Lê bi derengî be jî destpêkirina wê ji destnepêkirinê gelkî baştir e, dibê hemû kurd, lê bi taybetê jî kesên rewşenbîr û siyasetmedar di vê xetê da israr bikin. Ev, ”panîya aşîl” ya Tirkiyê ye, dibê kurd tîrên xwe bavêjin ji vê nuxteya tirkan ya zeîf da.
Li alî din hebûna TRT6-ê ji bo kesê bixwaze bi kurdî bipeyive nimûne û emsaleke gelkî baş e, argumentên wan xurttir dike, cî li AKP-ê û siyaseta dewletê ya durû teng dike. Heger li hember axaftina kurdî dengê xwe dernexin baş e û dema dengê xwe derxin û nehêlin jî dîsa em li karê ne.
Di rewşeke wiha da ne kurd tenê, dinya û alemê bibîne ku dewlet di gavên xwe da ne samîmîye, mesele(vekirina TRT6-ê) ji bo xapandinê û demeke muayen bûye.
Lê ez ditirsim ku ev sozên Osman Ozçelîk û Emîne Aynayê jî dîsa weke ”fortekê” bimîne.
DTP-ê berî jî çend caran fortên wiha dabû xwe, lê tenê di gotinê û tehdîdeke vala da mabû, tiştek jê derneketibû. Û tirsa min ew e ku îcar jî eynî tişt be.
Ji ber ku Emîne Ayna di serî da nîvê mebûsên DTP-ê(Emîne Ayna, Sabahat Tuncel, Ayla Akat Ata, Salahattin Demîrtaş, Fatma Kurtulan, Gulten Kişanak, Aysel Tugluk, Akin Bîrdal)bi kurdî nizanin.
Îcar ewê çawa civînên xwe bi kurdî çêkin ez fêm nakim?
Di rewşeke wiha da dibê ya tercuman bikar bînin ya jî xwe bikin du grûb, grûba bi kurdî dizane(Ahmet Türk, Sırrı Sakık, Nuri Yaman, Osman Ozçelik, Hamit Geylani, Nezîr Karabaş, Hasîp Kaplan,Îbrahîm Bînîciî, Bengî Yildiz, Şerafettîn Halîs, Ozdal Uçer, Pervîn Bûldan, Sevahîr Bayindir)û grûba bi kurdî nizane.
Em nemrin bi xêr di rojên pêşda emê bibînin ku Emîne Ayna bi sozên xwe ra çiqasî samîmî ye.
Netîce, ji başiya TRT6-ê yek jî ev e, kurdî bi bîra DTP-ê û PKK-ê xist û heger ne derew be ew lê germtir kirin.

Fortên min yên do bû bela serê min

Hevalê ku di nivîsa xwe ya do da min qala wî kiribû lê navê wî û bajarê wî negotibû, îro bi serbilindî û pozbolindiyeke gelkî mezin telefonî min kir, got do bi şev min nivîsa te xwend û ji qehran heta sibê xew neket çavên min.
Min got, xêr mesle çi ye? Min tiştekî xerab negotibû.
Hevalê minê ezîz, got ma tu nizanî mesele çi ye? Te di nivîsa xwe da seroka belediya xwe kiriye kurd û ya me jî kiriye tirk.
A ji ber vê yekê jî do xew neket çavên min. Bi berbanga sibê ra min telefonî welêt kir û ji birayê xwe esl û feslê wê(namzeta belediya Licê)pirsî.
Şikir ji Xwedê ra tiştên te gotiye hemû şaş in.
Min got çima şaş e? Bi qasî ez dizanim ew jî xerîb e.
Ji bo ku hevalê min û licyên din ”li ber xwe nekevin û xwe pê neqeherînin” min do navê bajarê wan hilnedabû.
Hevalê min keniya, got, ”Carê ya me ne tenê xalis muxlis kurd e, di ser da Licî ye.”
Dema got licî ye min îtîraz kir, min got mesela tirkbûna wê henek bû, lê tiştê ez dizanim ew jî weke ya me ”tayin” bûye û heta nuha yekcarê jî Licê nedîtiye.
Camêr got, birako em ne wêranşarî ne, em licî ne, licî!
Ma em tayin mayinan qebûl dikin?
Dema licîyan bihîstine yeka ji Meletyê ewê bibe namzeta wan ya belediyê, hemû Licî rabûye ser piyan, tavilê civîn li pey civînê li dar xistine û di netîceyê da qela xwe kirine yek û biryara xwe dana.
-Em kesî ji derva qebûl nakin. Ya namzet ewê ji Licî be ya jî emê li hember DTP-ê namzetekî serbixwe derxin.
Û li ser vê, partiyê bivik dîtiye, fêm kiriye ku dew birayê mêst e û loma jî ji mecbûrî daxwaz û îradeya gelê Licê qebûl kiriye.
Li ser van gotinên hevalê min, helbet zimanê min kin bû û min nikanîbû tiştek bigota.
Camêr hinekî din jî pesnê liciyan û serînetewandina wan da û got, emir û tayinên wiha ancax wêranşarî qebûl bikin.
Min got weleh tu rast dibêjî birayê ezîz, bela sebeb ji we ra negotine, “licî meriv doke du cî”!
Ehlê Wêranşarê miletekî mêşinî ye, pir sernerm e, bizineke kol jî dikane bide pêş wan û bibe wan li çol û newalan biqelibîne.
Belkî ev yek ji ber kozmopolîtiya Wêranşarê tê. Di nava 9 qezayên Ruhayê da tenê li Wêranşarê xerîb hene. Serêkaniyê(Ceylanpinar taybetî ye, çimkî li wir çiftlik heye). Ji van heyşt qezayan kî li bajarê xwe sîleyekê li hev xe ya jî debara xwe neke, ewê berê xwe bide Wêrfanşarê.
Li Bozovayê, Dêrikê Surûcê, Swêregê, Hîlwanê, Xelfetiyê, Bîrecigê, Axceqaleyê û heta li Ruhayê bi xwe jî tu nikanî yek malbata wêranşarî bibînî.
Ez bawer nakim swêregî bihêlin yekî wêranşarî rojekê jî li wir bijî. Mezin bihêlin zarokên wan ewê nehêlin.
Lê li Wêranşarê bi hezaran dêrikî, swêregî, surûcî, ruhayî û ji qezayên din hene. Ha dibê ez mêrdiniyan jî ji bîr nekim. Ew jî pir in.
Ev ne bes bû, dibêjin nuha jî taxa şirnexiyan çêbûye. Yanî hewqasî pir in belediyê ji wan ra taxek avakiriye.
Helbet ji alîkî da jî bi vê dilfireyî û toleransa wêranşariyan ez gelkî serbilind im. Wêranşar di dîroka xwe da tim bûye bajarê sitarê, herkesê ku cî lê teng bûye û xwe avêtiye dexlê Wêranşarê, Wêranşarê tim ew weke ewladê xwe qebûl kiriye û hewandiye. Wêranşariyan bi comerdî deriyê bajarê xwe ji wan ra vekirine û ew hewandine.
Wîranşar bajarê Îbrahîm Paşayê Millî ye, bajarê malmezina ye, helbet ewê deriyê xwe ji herkesî ra vekirî bihîle û tu carî çevtengiyê neke.
Miletê bajarekî wiha pirreng, bînfireh û dilfireh bêguman nikane weke Licê “teng bifikirin”, pir normal e ku “netewî” bifikirin û kesên di xwena xwe da jï Wêransar nedîtibin bikin serokên xwe.
Miheqeq hemşeriyên mina gotine, “piştî ku kurd e ferq nake, ji kîjan bajarî dibe ne mihîm e. Ya mihîm dibê kurd û kutçî be”!
Piştî ku “kurd û kurdçî” bû, dixwaze bira ji Cîhanbeyliyê be. Jixwe ew jî “mahcirên” me ne, dewleta Osmanî bi darê zorê ew ji erd û avên wan rakirine û birine li wan çol û çepelan belavkirne, bi vê yekê, bi serokatiya belediyê em wan dîsa paşda digrin û wesalem...

Bixwedê min îşev jî kir gêrmiya gavanan

Îro ez serast neçûm mal. Ez çûm bajêr, min riya xwe bi hevelekî xist. Karekî wî yê biçûk bi min hebû.
Me bîstekê qala derd û belayên dinyayê û hilbijartinên belediyan yên 29-ê adarê kir.
Me herduyan jî li hember namzetên jin yên ”tayinkirî” matmayîya xwe anî zimên, ne min û ne jî hevalê min namzetên bajarê xwe nas nedikir.
Yê min axirê dîsa ez fêr bûbûm ku xanima(Leyle Guven)namzeta bajarê min yê wêran(Wêranşarê)ji Cîhanbeylîya Konyayên ye, feqîrê hevalê min ew jî nizanîbû.
Min hinekî bela xwe di hevalê xwe da û jê ra got, qe nebe ya me kurd e, lê bi qasî min bihîstiye ya we tirk e.
Henek li alîkî lê min fêm nekir çima ewê ji Cêhanbeyliyê jinekê were bibe reîsa wêranşariyan?
Diyar e qey qir ketiye jinên wêranşarî?
Qey li Wêranşarê jinek ya jî mêrekî layiqî reîsiyê tuneye?
Kê bîra xwe û yek ji Cîhanbeyliyê were li Wêranşarê bibe resîa belediyê?
Ev jî siyaseteke nuh e. Xuyaye em nemrin emê hîn gelek bobilatan bibînin.
Wisa xuyaye DTP li kesên bêkes digere, jineke ji Cîhanbeyliyê dema li Wêranşarê bibe reîs dinya jî xera bibe nikane li hember emrên partiya xwe rabe.
Lê dema yekî wêranşerî be, xwedî qewm û eşîr be ji hinekan ra dikane bibe tahlûke, dikane rojekê bêemriyê bike.
Bi îhtîmaleke mezin sebebê "tayinan" ev e.
Lê li alî din, ez bi çend kesên ne Apocî ra peyivîm, min dît ku ew jî ne li dij in, dibêjin ma çi ferq dike, ya girîng kurd be û li doza kurdayetiyê xwedî derkeve û wesaîre...
Min dît camêran kultura milet jî guherandine. Ji bo min ev tistekî nuh bû. Dibe ku jî ev gyhertin baştir be.
Yanî pir mimkûn e ku ji bo dûr û dirêj, ji bo pêşerojê bi rastî jî xezmeteke netewî bike, ruh û hestên netewî xurt bike, kurdan bêtir nêzî hev bike...
Yanî nêt hilbijartina kesên "emirqûlî" û tiştekî din be jî netîce dikane li kara kurdan be. Dibe ku ez şaş bib. Lê ev firkir jî hatin bîra min.
Axir hêjaye ku meriv li ser vê meselê raweste û vê siyaseta DTP-ê, di rastiyê da ya PKK-ê analîz bike.
Ez ji meselê dûr ketim.
Welhasil min û hevalê xwe me bîstekê derdê xwe ji hev ra got qûna dinyayê hebekî rast kir.
Dûra min riya xwe bi dereke din jî xist. Li wir jî ez li ser vê meselê bi çend dost û hevalan ra peyivîm. Heta ez gihîştim mal saet tam dehûnîv bû(22:30).
Ez prir birçî bûm. Xanimê tiştek çênekiribû. Dema min qapaxa beroşê rakir, min dît ku şorba nîska ye, di cîda Rohat Alakom hat bîra min.
Çimkî di bersîva pirsên Avestayê da gotibû ”xwarina herî zêde ew jê hez dike şorma nîska ye.”
Min got xwezî ew îşev mîvanê me bûye.
Ji mecbûrî min tasek şorba xwe germ kir û bi çend parî nan min zikê xwe pê têr kir.
Dûra dor hat vekirina kompîtorê. Berê min li E-posta xwe nêrî. Ji qewlê dêrikiyan ve, min bala xwe dayê ji ”komun-însîyatîfî” ”tibabek” yanî gelek meylên bi tirkî yên vala hatine.
Min xwe ranegirt, bi hêsrs min meylek şand û got "ji kerema xwe ra meylan ji min ra neşînin û edresa min jî ji lîsteya xwe derxin." Esas berê jî min gotibû lê diyar e mêrika guh nadin daxwazên însanan.
Piştre ez çûm serdana nivîsa xwe. Min bala xwe dayê xwendevanekî dilsoz û qedirşînas, ji ber ku dewleta tirk dest daye ser du kitêbên min bi çend rêzan dilê min xweş kiriye, gotiye:
”Heval Zinar,xem nîne demek kitêbên Karl Marx, Lenin, Apo, Kemal Burkay jî dihatin qedexekirin, niha jî dor hatiye yên te. heyfe bi rastî.”Camêr av bi ber dilê min reşandiye, mala wî ava be.
Lê bêbavan ”qedexe nekirine”, beta kirine, ew bi min zor tê. Qedexe bikirana minê jî weke hinekan demakê reqlama xwe bikira û belkî ez jî piçekî meşhûr bibûma.
Herçiqas li gor dibêjin ”meşhûrî dibe bela serê meriv jî” lê axir ev îş wihaye, yê gulê bîn bike, divê tehamulî histiriyên wê jî bike.
Berî saet bibe donzdan bi lez min çavek li malpera Netkurdê gerand. Xebereke li ser Dêrikê gelkî kêfa min anî.
Li gor Netkurdê nivîsîye, li Dêrika qeza Mêrdînê, namzeta DTP-ê ya belediyê ya nuh Selma Irmak jî di nav da li dora 500 kesî ji bo ku navên xwe biguherin, bikin kurdî, serî lê dozgeriya Dêrikê dane.
Dozgeriyê di serî da serîlêdana wan ya bi hev ra qebûl nekiriye. Dezger gotiye, ew nikanin hemû miracaetan bi hev ra qebûl bikin. Li ser vê, Selma Irmak û çend kesên din bi dozger ra hevdîtin pêk anîne û piştî vê hevdîtinê dozger miracaetên wan qebûl kiriye.
Selma xanimê waye hîn nebûye serok dest pê kiriye. De îcar dema bibe serok xwedêzane ewê çi bîne serê tirkan.
Li gor Netkurdê nivîsiye xwestiye navê xwe bike Rewişen. Baş kiriye.
Bi baweriya min kurd di van demên dawî da ketine ser riyeke rast, heger ji vê riya netewî dernekevin azadî pir nêzîk e.
Dema tirk bibînin ku kurda nabin tirk, mecbûr in ku bi kurdan ra rûnin û mafên wan qebûl bikin. Dema mar ya jî lawirekî din li çolê rastî juju tê hewil didin ku jujo bixwin, lê dema dibînin ku hemû histiriye, devê wan diêşîne wê demê dev jê berdidin. Çimkî fêm dikin ku nayê xwarin.
Dema tirk jî bibînin ku kurd nabin tirk, ewê dev ji serhişkiya xwe berdin û werin ber ben û rastiyê qebûl bikin.
Bi hêviya tevgerên wiha gurtir bibin.

Dewleta tirk dest danî ser du kitêbên min

Heta ji siyasetmedarên tirk tê bira bibêjin ku Tirkiye weletakî ”mezin e”, li Tirkiyê demokrasî, heq, huqûq, edalet û qanûn heye. Dezgehên dewletê li hember hemû hemwelatiyan bêteref in û li gor qanûnan karê xwe dimeşînin.
Vana hemû îdîayên bêbingeh û vir in.
Li Tirkiyê qanûn û dewlet tuneye, her dahîre, her mamûrekî dewletê, xwe dixe dewsa qanûnan û dewletê û ji dêlî wan ve biryarê dide.
Ji bo ku rizîna sîstema Tirkiyê raxim ber çavan, dixwazim nimûnyeke pir biçûk bidim.
Di 13-ê meha borî da(13/1-09)min rabû ji kitêba xwe ya dawî(Antolojiya Çîrokên Zarokan)ji dostekî xwe yê li Stenbolê ra du heb şand.
Li vir (li Stockholmê)ez çûm postexaneyê, min zirfeke qalind ya xusûsî, ji bo ku kitêb bi rê da zirarê nebînin kirî. Kitêbên xwe xistinê, edresa dostê xwe bi îtîna û xweşik li ser nivîsî û zirfa xwe teslîmî mamûrê postê kir. Postecî zirfa min wezinand, got 84 kronê swêdî digre. Min pereyê xwe dayê û jê pirsî, gelo ewê di çend rojan da bigihîje citê xwe.
Camêr got, Tirkiye jî welatekî Ewrûpayê ye, dibê di nava sê-çar rojan da bigre.
Piştî ku çar-pênc roj di ser ra bihurî min ji dostê xwe ra meylek şand û pirsa kitêban jê kir, gelo girtiye y ana?
Dostê min roja din bersîv min da, got, ” Heyf u mixabin ku na, min negirtine.”
Bi vî hawî, ji wê rojê û virda ye min çend caran pirsî lê bersîv hetim jî negatîv bû, ”mixabin min negirtine.”
Û heta nuha jî kitêbên min hîn negihîştine dastê dosyê min. Û ez bawer nakim ku tu carî bigihîjê.
Bi îhtîmaleke mezin li potexaneyê zirf vekirin û dîtin ku du kitêbên ne bi tirkî ne ya jî fêm kirin ku kitêb bi kurdî ne û loma jî ya çirandin ya jî birin dan pûlis ya jî derke din.
Belkî jî posta wî dostê min di bin kontrolê da ye loma vekirin.
Ne mimkûn e ku ez sebebê nedana wan bizanibim. Lê sebeb çi dibe bila bibe, nîtece kitêbeke zarokan ya xamîşokan(çîrokan)ji ber ku bi kurdî ye û ji kurdekî ra diçe, nagihîje destê xwediyê xwe.
Roja îniyê ez çûm bi postê ra peyivim, hin agahî numreyek telefonê dan min, gotin here telefonî wir bike.
Min do telefon kir, rewş ji wan ra got. Gotin heyran, ji ber ku te weke name şandiye loma jî em nikanin bidin pirsîn. Heger te ”Rekommenderat” çandibûye wê demê me dikanîbû bida pirsîn.
Bi kurtî gotin tiştekî em bikin tuneye, tirk û ûjdanê xwe, dan dan, nedan nedan.
Ji qehran ez dikim biteqim lê tiştek ji destê min nayê. Tiştê ji destê min tê ev nivîs e û waye min ew jî nivîsî.
Bi vî rengî min xwest ku we jî ji vê neheqî û rûreşiya postexaneya tirk agahdar bikim.

Baskin Oran:Komara Tirkiyê kurdan dan avakirin

Li gor Baskin Oranê kemalîstê bi nav û deng, Komra Tirkiyê wek tê gotin ne ji alî tirkan, ji alî kurdan ve hatiye damezirandin.
Prof. Baskin Oran, do di kanala Haberturkê, di programa Cem Mumcu û Harûn Tekîn da(Kisa Devre/Devreya kin)*li ser derbarê avabûna Komara Tirkiyê îdîayeke nuh û gelkî balkêş avêt ortê.
Li gor vê îdîaya Baskin Oran, di avabûna Komara Tirkiyê da tiliya kurdan heye, heta wan bizanetî bi Ataturk dane avakirin.
Ji bo ku kurd li ser mal û milkên ermeniyan rûnin bi Komara Tirkiyê dane avakirin û bi vî hawî jî ji vegera ermeniyan xelas bûne.
Oran dibêje, ji ber ku eşîrên kurdan di terqa(tehcîra)ermeniyan ya 1915-an da dest danîn ser mal û milkên wan, loma jî ji bo ku ermenî bi paş da venegirin piştgirî dan Ataturk.
Yanî Ataturk û kesên li pey wî doza tiştekî nedikirin, kurdan ji bo menfeeta xwe ew derxistin pêş û dewleta tirk pê dan çêkirin.
Xwedê beriv ji bêtarên tirkan ya hîn rasttir, ji bêtarên mahcirên Balkan û Kafkasan bisitirîne.
Lawo bê hûn dizanin çiqasî xweş li hev bînin!
Baskin Oran ev îdîaya xwe visa domandiye:
”Heger Kurdan destek nedana Mustefa Kemal Komara Tikiyê ava nedibû.”Û ”heger Komara Tirkiyê ava nebûya îhtîmal hebû ku ermenî vegeriyana cî û warên xwe û mal û milkên xwe dîsa paşda bigirtana.”Îcar ji bo mal û milkên ermeniyan paşda nedin, kurdan rabûn piştgirî dan Ataturk û Komara Tirkiyê pê dan çêkirin.
Siyasetmedar û rewşenbîrên tirk mirovên pir bêedeb û pir bêehlaq in, ji bo ku sûcê pêşiyên xwe veşêrin rastiyeke dîrokî belovacî dikin, qetlîama ku pêşiyên wan kiriye dixwazin têkin hustuyê miletekî ku wek ermeniyan mezlûm û bindest bû.
Ev 80 sal in ku di hemû kitêbên dîrokê da tê gotin ku miletê tirk piştî liberxwedan û qehremaniyên gelek mezin Komara Tirkiyê ava kir.
Lê Baskin Oran îro eksê vê dibêje, dewleta tirk bi kurdan dide avakirin.
Wê demê hemû qeheremaniyên "miletê tirk" ne rast bûne, heta nuha we derew kiriye, we zarokên xwe xapandine.
Ya din, heta çand sal berê jî miletekî bi navê “kurd” tunebû, yên ji xwe ra digotin kurd, di eslê xwe da “tirkên çiyayî” bûn. Hebûna kurdan hîn nuh tê qebûlkirin û ew jî hîn ne bi temamî.
Wisa xuyaye ji bo ku hûn jenosîda pêşiyên xwe têxin hustuyê kurdan, hûn nuha hebûna kurdan qebûl dikin û Komara Tirkiyê jî bi wan didin avakirin.
Heger bi rastî jî hêza kurdan bi qasî avakirina dewletekê hebûya, ewê dewleta xwe, Kurdistaneke serbixwe ava bikirana.
Çima ewê rabin Komara Tirkiyê ava bikin, jê ra bibin êsîr û bindest û dûra jî ji bo serxwebûna xwe bi dehan caran serî li hember hildin.
Di 1915-an da kurd ne xwedî dewlet û ne jî xwedî artêş bûn, tank û topên kurdan tunebûn ku bikanibin milyone û nîv însan bikujin.
Weke ermeniyan ew jî miletekî di bin destê dewleta Osmanî da bûn. Qetlîama bûye bi dest û emrê Dewleta Osmanî bûye, heger li Kurdistanê hin bûyerên ferdî bûbin jî dîsa dewlet mesûl e, dibê dewletê nehîşta.
Û ji xwe bi sedan delîl hene ku bûyerên li Kurdistanê bûne jî hemû bi destûr û emrê birêvebirên dewletê bûne, wan ferman daye.
Ma ermenî nizanin kê ew kuştine?
Heger kurd bûna ji dêlî tirkan va ewê bigotana kurdan em kuştin.
Ji bo ku berpirsiyarîyê û sûc ji hustuyê tirkan derxe, Oranê kemalîst hebûna kurdan qebûl dike û dewleta tirk bi wan dide çêkirin.
Par((05.07.2008) di civîna Platforma Abantê da Mumtazer Turkone ê faşîstê kevn jî gotibû Komara Tirkiyê ji alî tirkan ve nehatiye avakirin. Lê wî bi kurdan nedabû avakirin, wî gotibû Komara Tirkiyê ji alî çerkez û makedoniyan va hat avakrin.Turkone di axaftina xwe da gotibû:
“Yên komar ava kirin kî bûn? Ev îradeya avakar hîn jî berdewam e. Yên komar avakirin, yek çerkez û yek jî makedonî ne. Derî van kes heye? Vana herdu jî civatên welatên xwe wendakirne. Yek ji Kafkasan hatiye, yek jî di Şerê Balkanan da cî û warên lê bûye û lê mezin bûye wenda kirye. Ataturk jî yekî ji van e. Û rûdinin dewletekê avadikin û dema dewletê avadikin, dixebitin ku ji bo vê dewletê neteweyekî jî bixuliqînin.”( (Cihan Haber Ajansı) 05.07.2008)
Mêrik tiştên rast gotiye, bi rastî jî çêbûna miletê tirk piştî avabûna Komara Tirkiyê ye. Berî avabûna dewletê miletekî bi navê "tirk" û zimanekî bi navê "tirkî" tunebû. Miletê "osmanî" û zimanê osmanî hebû.
Herşiqas di avakirina Komara Tirkiyê da para kurdan jî hinek hebe, lê weke Turkone gotiye, bi rastî jî Komara Tirkiyê ji alî mahcirên Balkan û Kafkasan va hat damezirandin.
Ji ber ku hemû birêvebir û qumandarên him yên dewra Dewleta Osmanî û him jî yên Komara Tirkiyê, bêyî Îsmet Înonu, hemû kesên ji Balkanan û ji Kafkasan bûn.
Helbet Baskin Oran bi vê rastiyê dizane, lê zindîqiyê dike, rastiyê nabêje.
Ji ber ku Baskin Oran bi xwe jî ya ji Kafkasan e ya jî ji Balkanan e, loma jî naxwaze berpirsiyariya jenosîdê têxwe hustuyê pêşiyên xwe. Ji dêl wan ve dixe hustuyê kurdan.

*Televizyon Gazetesi

Hûn zarokan ji Îsraîlê baştir dikujin

”Wuqûata” Erdogan ya li Davosê di panela Gazzayê da bû weke kaxeta turnusolê, him durîtiya siyasetmedar û çapemeniya tirk û him jî dost û dijminên kurdan eşkere kir.
Erdogan li Davosê di panela Gazzeyê da weke merivekî humanîst û aştîxwaz ji serokkomarê Îsraîlê Şîmon Perez ra gotibû, ”Ez pir baş dizanim hûn çawa zarokan dikujin. Hûn kuştinê baş dizanin” û dûra jî civîn terikandibû.
Van gotinên Erdogan li Tirkiyê olaneke mezin da û hema hema herkesî ji ber van ”hestên wî yên însanî” jê ra li çepikan xist.
Lê eynî Erdoganî û eynî kesan di bûyerên Newroza sala 2006-an da li hember zarokên kurdan ev ”hestên însanî” nîşan nedabûn, bi vacayî Erdogan fena dîktatorekî bêûjdan gotibû, ”zarok be jî, jin be jî tiştê pêwîst ewê were kirin.”Yanî dixwaze bira zarok be ya jî jin be, ferq nake, emê bikujin. Û eynî Erdogan îro Şîmon Perez ra dibêje “hûn zarokan dikujin”, ev ne rast e.
Cîgira serokê DTP-ê û mebûsa Diyarbekrê Emîne Aynayê jî li Depa(Qereqoçan)qeza Xarpêtê di axaftina xwe ya vekirina buroya hilbijartinê da qala bûyerên Newroza Diyarbekrê ya 2006-an û gotinên Erdogan wê demê kir û rexne li vê durûtiya Erdogan girt.
Aynayê di axaftina xwe da got birêz Erdogan, “hûn jî dizanin zarokan baş bikujin.”
Ayna axaftina xwe wiha domand:
”Em ji AKP-ê ra dibêjin ku hûn jî dizanin zarokan baş bikujin. Ma ne hûn bûn ku we got, ”zarok be jî, jin be jî tiştê pêwîst çibe emê bikin? Îro bi kîjan ruyî hûn dikanin berê xwe bidin Îsraîlê û jê ra bibêjin, hûn dizanin zarokan baş bikujin. Tenê gelê kurd dikane viya ji Îsraîl ra bibêje. Ji ber ku îro li cîhanê gelê kurd bi gelê filîstîn ra eynî êşê dikşîne. Ji ber wê yekêye em êşa wan di dilê xwe da his dikin. Eynî êşan ev gel li vir dikşîne. Bi eynî bombeyan dimrin. Ji ber wê yekê ye ku em dibêjin ji dêlî ku tu yê aqil bidî hinekên din, berê pîsiya ber mala xe pak bike.”
Çapemeniya tirk li hember van gotinên Emîne Aynayê gelkî aciz bû û manşetên weke:
-Ji Aynayê gotinên nexweş yên ji hedê xwe mestir kir.
-Ji Emîne Aynayê gotinên nexweş yên provakatîv.
Li dijî zarokên flîstîniyan derketin baş e, şêleke însanî ye û “herkesê însan dibê piştgiriya vê şêla Erdogan bike” lê dema dor tê zarokên kurdan, navê wê dibe “gotinên nexweş, gotinên prowakatîv” û gelek tiştên din.
Ev cotstandardî û dubelmoralîye, bi gotina kurdî sextekarî û durûtî ye.
Heger bi rastî jî hûn li dijî kuştina zarokan e, dibê hûn kuştina zarokên kurdan jî qebûl nekin, dibê hûn nehêlin pûlisên we li ber kamareyên telewîztonan milê zarokên kurdan jî bişkînin.
Heger bi rastî jî hûn li dijî kuştina zarokan e, dibê hûn nehêlin pûlisên we bav û lawê wî yê neh deh salî bi serhev da bikujin.
Heger bi rastî hûn li dijî kuştina zarokan e, dibê hûn navên kurdî li zarokên kurdan qedexe nekin. Heger bi rastî hûn li dijî kuştina zarokan e, dibê hûn perwerdeya bi zimanê kurdî li zarokên kurd qedexe nekin.
Bi jimarê dawiya durûtiya siyasetmedarên tirk nayê. Lê bûyerên wek yên Davosê dibe sebeb ku kurd dost û dijminên xwe hîn baştir ji hev bigerînin.