22 november 2017

Pirsek û minaqeşeyên li ser wê


Zekî Ozmen gotiye bi yek gotinê bibêjin "mirov çawe nabe dewlet?" bidin.
Ez fikrê xwe bibêjim. Dibê siyasetmedar û serokên meriv wek yên kurdan bin.
Serokên kîjan miletî wek yên kurdan bin ne mimkûn e bikanibe zora dijminê xwe bibe û bibe xwedî dewlet.
Siyasetmedar û serokên kîjan miletê bindest wek yên kurdan(kurdên başûr, bakur û rojava)bin ew bifirin jî, bi sedhezaran şehîdan bidin jî, wek çem û rûbaran xwînê biherikînin jî nikanin ji bindestiyê rizgar bibin û bibin xwedî dewleteke netewî.

Mamoste Nûjen Nêrînek ji binîve çewt e. Kêm netewe hene ku, wek miletê Kurd siyasetmedar û serokên têgîhîştî zane û qehreman hebin. Ji Qazî Muhamed dest pê bike û bi Şêx Saîd, seyîd Riza, general Berzanî, Dr. qasimlo û Mesud Berzanî dom bike. Û ne hewceyî firandinê ye. Bi referanduma 25ê Eylûlê me azadiya xwe îlan kiriye. Em bi rûhên xwe bi serok û berxwedan û tevgera xwe serbixwe ne jî.

Zinarê Xamo Ê madem siyasetmedar û serokên me hewqasî jîr û zane ne, wê demê ev bêtifaqî û kaosa li Kurdistanê çi ye, ji bo çi heye? Berpirsiyar û musebîbê vê bêtifaqiyê û vê rewşa kambax kî ye?
Mamoste Nûjen Pergela dinyê nuha rê nade û dijminên me pir xeter in.

Zinarê Xamo Mamoste ez qala hundur malê, kêmasiyên bi me ve girêdayî ne dikim. Mesela pergala dinyayê tiştekî din e.
Li Kurdistana Başûr 25 salan wek deleteke serbixwe bûn. Tu tu warî da dezgeheke netewî ava nekirin. Rewşa wan li ber çava ye. Ma tu ji vê rewşa başûr ya nuha memnûn î?
Ma tu ji siyaseta partiyên Kurdistana rojava û bakur memnûn î?

Mamoste Nûjen Ez dibêjim dijmin xeter e. Tu dibêjî dezgehek netewî ava nekirin. Dijmin bi navên "serokatî û hereketên kurdî" hezar fen û dafik li hember gelé me bi plan û proje ava kirine. Serokatî û hereketên kurdî chiqas zîrek û bi hêz bin jî, carinin dikevin van dafikaan. Wek tishtên li Kerkûkê rû da.
Salim Celiker Zinar, Ibn Xaldun dibêje cografya qeder e. çar dewletên cînar em işgal kirin û dor li me pêçan. Bi darê zorê rê nadin ku pêvajoyek sîyasî li gor dînamîkên xwe bimeşe. Ji sedî 93ê miletê me îrada xwe ji bo dewletbûyînê beyan kir. Ê ku vê iradê mobîlîze kir, di serî de Mesud Berzanî, serokatîya sîyasî yê Kurdîstanê bû. Ev yek, destkeftîkî pir bu rûmet e. Ev serokatî, him pêşengê civakî û him jî yê sîyasî ye; roja jê xerab were, nikare bêje "ji xwe dîyamin jî ereb e" û here li mala xwe rûnê. Di her milletî de xayîn û xwefiroş hene. Ev qedera cogrfîk e kû van xwefiroşa dike xwedî hukum. Ne ji tirsa Îranê be, YNK nuha ji zuva nava xwe pakij kiribû û ketibû xetek Kurdîstanî, lê zora cîranan nahêle ev yek pêk bê. Divê em parî bi sebir bin

Zinarê Xamo Salim, tu qala bûyereke spesîfîk, taybet dikî. Nivîsa min ne li ser bûyereke spesîfîk e.
Ez bêtifiqaya kurdan û tunebûna siyaseteke netewî rexne dikim. Ez dibêjim heta serokên me xwediyê vê siaysetê bin xelasiya me ne mimkûn e.
Min negotiye referandûma serxwebûnê şaş bû. Heta ji min hat min referandûm parast. Referandûm rast bû, wê demê jî min got û nuha jî dibêjim.
Û sebebê vê rewşa Kurdistana Başûr jî ne referandûm e, gelşa nabêna hêzan gelkî kevintir e, bêtifaqiya li ser referandûmê yek ji gelşên nabêna wan e.
Dezavantaja coxrafiya me helbet rast e.
Pirbûn û zalimiya dijminên me helbet rast e.
Lê musebîbê bêtifaqiya kurdan û îxaneta 16ê cotmehê kurd bi xwe ne. Heger siyasetmedar û serokên me merivên saxlem û netewî bûna kesî nikanîbû ew bixapandana û bikirîyana.
Heger serokên kurdan merivên nasyonalîst û xwediyê hedef û siyaseteka milî bûna, nuha cepheyeke kurdan ya netewî hebû.
Piştî 25 salan avanekirina bingehên dewleteke netewî, tunebûna malîye û artêşeke netwî, hebûna pêşmergeyên partiyan û şexsan ne ji ber coxrafya me û dijminên me ye.
Ma coxrafya me û dijminên me nehîştin serokên PKKê bibin xwedî hedef û siyaseteke netewî?
Heger wisa ye wê demê tiştê min gotiye rast e, yanî bi serokên wiha, bi serokên merivên dijmin em tu carî azad nabin.
Ma coxrafya me û dijminên me nehîştin li Kurdistana Rojava kurd yekîtiya xwe çê kin?
Kê bi destê wan girtiye, bira werin ba hev û yekîtiya xwe îlan bikin. Baş e mesûlê vê bêtifaqiyê û berberiya nabêna kurdan kî ye?
Ma ne kurd in?
Ev 25 sal in kurd li başûr wek dewlteke serbixwe ne.
Lê di 25 salan da pêşmergeyên xwe jî nekirin yek, aboriya xwe, siyaseta xwe ya derve nekirin yek.
Yekî guh da Tirkiyê û yê din jî guh da Îranê. Û Tirkiyê û Îranê jî dû ra wek maran bi wan vedan, Kerkûk û nîvê Kurdistanê bi rehetiyeke ne dîtî wan stendin,
Şex sengîn bûn, her siyasetmedarê berê feqîr bû, nuha bûye milyarder.
Lê dewlet çûye îflasê, milet ji birçîna xwe davêje dexlê Bexdayê.
Û tu hîn jî sûcekî van siyasetmedaran, van partiyan nabînî, tu qala dezavantajên coxrafyayê û hovîtiya dijminên me dikî !
Birayê delal, tesîra xoxrafyayê, îşxalê, hovîtiya dijminên me û bêbextiya hêzên mezin rast e.
Lê belê li Bakur, Rojava û Başûrê Kurdistanê musebîbê vî halê me yê perîşan û bêtifaqiya me ne ew in, serokên kurda ne.
Ez pir vekirî bibêjim, li Başûr baş be jî xerab be jî sûcdar û berpirsiyarê vê rewşa nuha PDK û YNK ye, wan xwe xist vî halî. Heger bi tifaq û xwedî siyasetke netewî bûna, dijmin êrîş bikira jî wiha nedibû, nediketin vî halî.
Li Bakur jî sûcdar PKK ye.
Û li Rojhilat jî PYD ye. Li Rojhilat kurd têk biçin berpirsiyar PYD ye. Yanî kî îktîdar be mesûl û berpirsiyar ew e.
Heger van partiyan berjewendiyên netewî di ser yên hizbî û şexsî ra bigirtana li hersê perçeyan jî rewşa me nuha gelkî baştir bû.
Dibê em jî wek tirkan hemû kêmasiyên xwe bi teoriyên komployê, bi coxrafya û hovîtiyên dijminên xwe ve girê nedin, sûcê me, kêmasiyên me jî pir in û him jî yên esasî ne…
Tiştê min xwesitiye bibêjim ev e…


Salim Celiker Zinar, tu iddîa dikî ku heta ev serokên me hebin em nikarin bibin dewlet. Loma jî ez te baş fahm dikim, lê nêrîna te ya di warê dewletbûyînê de çewt e. Ji bo çi? Li riyê dinê, ji blî hinek dewlet-netewe, ku ji împaratorîyê derbasî vî halî bûne, ti dewletekî bi imkanên xwe nebûye dewlet; ew, her bi imkanêen hêzên derva gihîştine vî hukmî. Ez dikarim di vî warî de bi dehan nimûne bidim te. Ev dewletên di vê rewşê de, çi bi serokên xwe çi jî bi qewtên xwe yên fizîkî nagîjin pêlava kurdan, lê ew bûne dewlet û îroj jî li ser qedera miletên kurd, di hinek platformada, biryara didin. Ew kêmasîyên ku tu dest nîşan dikî rast in, lê astenga esasî ya ku rê li ber me digre, cografya me ye, dagirkerê me ne.


Ji şaşiyên zimên yên di eserekê da kî berpirsiyar e ?

Em kurd miletekî bindest in, wek xelkê ne xwedî dewleteke serbixwe ne…
Wek swêdîyan, fransizan û îngilîzan û tirkan akademiyeke me ya zimên tuneye.
Zimanê xwe em di dibistan û zanîngehan da fêr nabin.
Her kes li mala xwe, ji der û dora xwe çi fêr bû û çawa fêr bû hewqasî bi kurdî(li vir mijara min tenê kurmancî ye)zane û li gorî wê zanîna xwe dinivîse.
Miltekî di vê rewşê da, xwediyê vê realîteyê ne mimkûn e wek miletên azad û xwdîdewlet zimanekî wî yê standart hebe, yanî xwediyê zimanekî bi rêk û pêk, bi qaîde û bi qanûnên rûniştî be.
Ev yek bi me ne xweş be jî, dilê me bi vê realîteya tahl pê biêşe jî rewş û rastîya me ev e.
Îcar piştî halê me ev hal e, ne mimkûn e berhemên em dinivîsîn jî wek yên fransî, înglîzî û tirkî tekûz û bêkamîsî bin.
Zimanê tu nivîskarekî bi kurmancî dinivîse ne bêqusûr û bêkamîsî ye.
Çi berhem dibe bila bibe, dixwaze bira edebî be ya jî li ser tarîxê û li ser tiştekî din be qet ferq nake, kêmasî û şaşî  ewê tê da hebin.
Şaşî û kêmasiyên hin nivîskaran hindik in û yên hinekan jî pir in.
Û yên hinekan jî pir û pir zêde ne.
Hin nivîskar him kurmancî baş zanin û him jî di beşê xwe da zane ne, karê xwe pir cidî digrin, serê xwe pir bi berhema xwe ra diêşînin.
Û heinek jî him kurdiya wan zeîf e û him jî di karê xwe da hîn nebûne hoste, heta nebûne xelfe jî; hîn şagirt in.
Lê ji ber ku em ne miletekî xwedî dewlet in û zimanekî me yê stndart û dezgehên me yên netewî tunene her kes kane çi binivîse biweşîne  û xwe nivîskar îlan bike.
Yanî rewşa me, rastiya me ev e.
Ev realîteya heyî helbet ne ji ber tembeliya me ye. Tu kes, tu nivîskar bi zanetî, bi qestî şaşomaşo nanivîsîne, ji ber ku hewqasî zane. Li gorî devoka xwe, bi kurmanciya zane dinivîse.
Lê ev nayê wê maneyê ji bo kêmkirina şaşiyan meriv qet nikane tiştekî bike, kîjan nivîskarî çawa nivîsî dibê wer weşandin.
Helbet ez wiha nabêjim. Bêguman dibê meriv bi zimanekî maqûl, bêyî ku şewqa nivîskar bişkîne nivîsê, romanê yanî berhemê rexne bike.
Ez dibêjim nivîskar, rojnamevan, edîb bi qasî zane dinivîse. Ew bi xwe nikane xwe rast bike. Kesê wê nivîsê, wê kitibê, romanê, çîrokê, meqalê diweşîne dibê bide rastkirin.

Înan Eroglu di biloga xwe ”Înanolo” da li ser gelşên zimanê berhemên edebî da gotiye:
”Rexneyên li zimanê nivîskar û berheman gelek caran rê li ber asta edebî ya berheman digire. Her tim em rast li rexneyên wekî “zimanê vê berhemê giran e, bi mentiqa tirkî nivîsiye, bê tewang û ergatîv e, bêhna wergerê ji berhemê tê, ne zimanekî standard e, bi kurmanciya mala xwe nivîsiye, zimanê berhemê neherikbar e, peyvên naylon û çêkirî tê de hene, kes nizane ev pey ji ku aniye, bi ferhengê nivîsiye, ev ne kurmancî ye” û gelek gelek rexneyên bi vî şiklî. Heke ez bi kurt û kurmancî bibêjim: Yek ji van rexneyan jî û rexneyên bi vî awayî jî ti tiştî li ser asta edebî ya berheman nabêje.”
Bi baweriya min tiştên, îdîayên, rexneyên di paragrafa jor da hatine rêzkirin yek kêm, yek zêde hemû jî rast in.
Di hin berheman da ev şaşî hemû hene, di hin berheman da qismekî wan hene, di hin berheman da şaşî kêm in ya jî ji van kêmasiyan tenê çend heb hene.
Lê axirê tu nivîs û tu berhema kurmancî wek yeka almanî, îngilizî, fransî, îtalî û îspanyolî bêqusûr û bêkamasî, yanî berhemeke her kes bibêje weleh ev kitêb, ev roman, ev çîrok û ev meqale di warê zimên da bêkêmasîye tuneye...
Sebebê vî jî wek min di destpêka nivîsa xwe da got, em miletekî bindest in, wek xelkê ne xwedî dewleteke serbixwe ne…
Wek almanan, swêdîyan, fransizan û îngilîzan akademiyeke me ya zimên tuneye.
Wek ferdên miletên din em zimanê xwe di dbistan da, û li zanîngehan fêr nabin.
Kî li mala xwe, li gundê xwe, ji der û dora xwe çi û çiqasî fêr bûbe bi wê kurmanciyê dinivîse.
Ev ne sûcê sûcê nivîskar e, ne sûcê xwediyê nivîsê ye, hewqasî zane…
Yanî dibê em vê rastiyê bizanin û li gorî wê nivîskaran, însanan rexne bikin. 
Lê belê wek min got ev nayê wê maneyê kê çi nivîsî û çawa nivîsî dibê meriv dest nedê, tu rexneyê lê negire û wer biweşîne.
Helbet ev jî şaş e.
Li ser vê mijarê min carê, du caran nivîsî, min ji nivîskar bêtir kovar, rojname, malper û weşanxaneya berhem weşandiye rexne kir.
Bi baweriya min romanek, çîrokek, meqaleyek ya jî berhemek din heger ji alî zimên da tije şaşî bin, ev yek ji nivîskar bêtir sûcê weşanxaneyê ye.
Gerek kovar, rojname û weşanxane tu berhemekê bêyî redektekirin neweşîne. Nivîskarê meqalê, kitêbê, romanê kî dibe bira bibe dibê ji alî yekî zimanzan ve were rededektekirin.
Li Swêd jî tu berhem bêyî redektekirin nayê weşandin.
Çimkî nivîskarî, edîbî, tarîxzanî, sosyologî û hwd tiştek e û zimanzanî tiştekî din  e.
Dibê redaktorê her  kovarê, her rojnameyê û her weşanxaneyê hebe û her berhem berî çapê carê, du caran ji alî yekî zimanzan ve were rastkirin.
Her milet viya dike, lê  ji bo me kurdan sedîsed lazim e.
Çimkî em zanin tu kes sedîsed ne hakimê zimanê  xwe ye, zimanê hin kesan baş, yê hinekan pir baş, yê hinekan pir û pir baş e lê ya kesî sedîsed ne bêqusûr û bêkêmasî ye.
Li alî din kurdiya gelek nivîskaran pir xerab e, tirkî û erebî zimanê wan deform kiriye, ji qalibê kurdî, kurmancî derxistiye û kiriye zimanekî jê nayê fêmkirin.
Bi taybetî jî di warê tewang û sentaksê(hevoksaziyê)da zimanê gelek nivîskarên kurmancî xerab e, pir zeîf e, heta yê hinekan meriv kane bibêje perîşan e.
Gerek weşanxane li gorî îmaknên  xwe,  bi qasî kane bi redektekrinê şaşiyên nivîsê û kitibê kêm bike. Ev yek mimkûn e.
Lema jî dibê bi qasî nivîskêr, heta jê bêtir rexne li weşanxaneyê were girtin.
Heger weşanxaneyê berhemek nedabe redektekirin, çawa hatibe nivîsîn wer weşandibe ev sûcê weşanxanê ye, dibê meriv ji nivîskar bêtir weşanxanê rexne bike û sûc nexe hustuyê nivîskêr tenê.
Hin nivîskar hene serê hespê wan nerm e, kêmasiyên xwe qebûl dikin, tehamula wan ji rexneyê ra heye, gava meriv dibêje ev şaş e xwe aciz nakin û nivîsa xwe rast dikin, şaşiya xwe qebûl dikin.
Lê hin kes jî hene bêbask difirn, devoka xwe, kurmanciya zanin wek kurmanciya herî rast qebûl dikin.
Wê rojê yekî gotibû ”rahmetiyê pîrika min” nizanim ji min ra çi gotibû…
Min prîvat jê ra nivîsî, min got, ”Ne rahmetiyê pîrika min”, rahmetiya pîrika min. Rahmetiyê kalikê te û rahmetiya pîrika te. Ji ber pîrika te ne mêr(peya, zilam)e, lema jî dibê tewanga wê ”a” be.
Camêr ji min ra got” min li gora devoka xwe nivîsandiye(gerek nivîsî be).  Gelek hevalê min zimanê min fêm dikin. spas bo hişyar kirina te...” û şaşiya xwe neguhert.
Careke din jî nivîskarekî gotibû ”kî gotiye”. Min jê ra nivîsî, min got ”kî gotiye” nabe, gerek ”kê gotiye. Kî dibêje, lê kê gotiye.”
Tavilê bû Noam Chomsky û derseke wer da min felak amin şaş kir. Min ala spî hil da û min got keko teslîm. Min darê xwe bera ber xwe da…
Lê helbet her kes ne wiha ye, kesên mitewazî, nefsbiçûk û kêmasîyên xwe qebûl dikin pir in.
Lê belê ev gelş bi mudaxeleyên şexsî çareser nabe û ne gelşeke bi medyaya sosyal sînorkirî ye.
Gelşa me mezintir e, şaşiyên di berhemên edebî, kovar û  rojnameyan da ne. Dibê ev dezgehên hanê nivîs çawa hatin neweşînin, miheqeq rast bikin, bidin rastkirin. Ev yek heger şaşiyan sedîsed ji ortê raneke jî, ewê pirkêm bike, hêdî hêdî ewê zimên berbî standartbûnê ve bibe…

Salim Celiker Zinar, tu iddîa dikî ku heta ev serokên me hebin em nikarin bibin dewlet. Loma jî ez te baş fahm dikim, lê nêrîna te ya di warê dewletbûyînê de çewt e. Ji bo çi? Li riyê dinê, ji blî hinek dewlet-netewe, ku ji împaratorîyê derbasî vî halî bûne, ti dewletekî bi imkanên xwe nebûye dewlet; ew, her bi imkanêen hêzên derva gihîştine vî hukmî. Ez dikarim di vî warî de bi dehan nimûne bidim te. Ev dewletên di vê rewşê de, çi bi serokên xwe çi jî bi qewtên xwe yên fizîkî nagîjin pêlava kurdan, lê ew bûne dewlet û îroj jî li ser qedera miletên kurd, di hinek platformada, biryara didin. Ew kêmasîyên ku tu dest nîşan dikî rast in, lê astenga esasî ya ku rê li ber me digre, cografya me ye, dagirkerê me ne.

Tarîxê fersendeke zû bi zû nayê dîtin daye kurdan

Di vê sedsala 21ê da li Îraqê û li Sûriyê ji bo kurd bibin xwedî dewleteke serbixwe ji wan ra fersendeke tarîxî peyda bû.
Ev fersend nuha hinekî zeîf bûbe jî lê hîn jî heye, hîn jî tam ji ortê ranebûye.
Fersendeke wiha belkî careke din jî tu carî nekeve destê kurdan.
Heger kurdan li Kurdistana Başûr û Rojava yekîtiya xwe ya netewî çêkiribûna û bi yekdengî serxwebûna xwe derxistana pêş lê dîsa jî nikanîbûna Kurdistanê ava bikin, ewê kesî ew sûcdar nekirana.
Her kesê bigota weleh çi ji destê wan hat kirin, yekîtiya xwe çêkirin, wek milet, bi yekdengî gotin serxwebûn, lê şertên dinyayê, hêzên ji wan xurttir nehîştin ew serxwebûna xwe îlan bikin.
Lema jî tu gunehê kurdan tuneye, tiştê ji wan dihat kirin, lê dîsa jî têrê nekir.
Lê kurdan li Kurdistana Başûr(Îraqê) di 25 salanan da û li Kurdistana Rojava (Sûriyê) jî di 6 salan da ne yekîtiya xwe çêkirin û ne jî bawerî û întîbayeke baş dan dinyayê.
Lema jî heger kurd vê fersenda tarîxî jî ji dest berdin û vê carê jî nebin xwedî dewleteke serbixwe ev sûcê wan e, ji tunebûna alîkariya derve bêtir, ji ber şaşî û kêmasiyên wan e.
Çimkî ew dersa xwe baş nexebitîn, wek miletekî hereket nekirin û dûzanek nedan nava mala xwe, yekîtiya netewî di ser berjewendiyên şexsî û hizbî ra negirtin.
Dinyayê dît yekîtiya kurdan tuneye, bêtifaq û şîqaq in. Û gava yekîtî tunebe û hemû hêz bi yekdengî doza serxwebûna xwe nekin avakirina dewleteke netewî çênabe…

XXX
Zekî Ozmen gotiye bi yek gotinê bibêjin "mirov çawe nabe dewlet?" bidin.
Ez fikrê xwe bibêjim. Dibê siyasetmedar û serokên meriv wek yên kurdan bin.
Serokên kîjan miletî wek yên kurdan bin ne mimkûn e bikanibe zora dijminê xwe bibe û bibe xwedî dewlet.
Siyasetmedar û serokên kîjan miletê bindest wek yên kurdan(kurdên başûr, bakur û rojava)bin ew bifirin jî, bi sedhezaran şehîdan bidin jî, wek çem û rûbaran xwînê biherikînin jî nikanin ji bindestiyê rizgar bibin û bibin xwedî dewleteke netewî.


21 november 2017

Gerek ev şêla boşnakan ji bo me kurdan bibe ders û numûne

Rojê bi sedan heqaretên ji heneka Rasim Ozan Kutahyali girantir li kurdan dikin, lê dîsa jî kes dengê xwe nake, kes nabêje ev irqçîtî ye…
Çimkî heqaretkirina li kurdan, rencîdekirina kurdan, biçûkdîtina kurdan serbest e, normal e, ne sûc e û ne jî eyb e.
Rasim Ozan Kutahyali di kanela Beyaz TV(Tvya Gewr, Spî) di programa sporê da li ser boşnakan henekek kir, got wek ” Kusturmalı Boşnak Saksosu.”
Ez bi xwe nizanim ev gotin tê çi maneyê.
Lê dibêjin gotineke sexksî û irqçî ye.
Ev du roj in malik li Rasim Ozan Kutahyali çewitandin, lînc kirin. Li Tirkiyê kesê ew rexne nekir nema, kesê gotinên giran jê ra negot nema.
Boşnakan qiyamet rakirin, avêtin ser telewîzyona Kutahyalî lê bû.
Telwqîzyonê têkiliya xwe bi Kutahyalî ra qut kir.
Rojanameya tê da dinivîsî ew ji kar qewirand.
Parlamenter jî di nav da, bi sedan meşhûrên boşnakî heqaretên nemayî li Kutahyalî kirn, jê ra gotin ”bêşeref, namerd, bênamûs.”
Heta bigihîje serokê CHPê Kemal Kiliçdaroglu jî Kutahyalî xist binê erdê.
Heqaretên hezar qatî ji vê gotinê girantir û him jî rojê hezar carî li kurdan tên kirin.
Lê ne kurd dengê xwe dikin û ne jî civat.
Ev numûneya Kutahyalî jî nîşan dide bê dewleta tirk, civata tirk çiqasî neyarên kurdan in.
Dewleta tirk kurdan misteheqê her heqaretê dibîne. Ji ber wê jî her kes diwêre heqaretê li kurdan bike. Çimkî zane cezayê wê tuneye û civatê jî xweş dibîne.
Di hemû rojnameyên tirk da, di hemû kanalên tvyên tirk da, di hemû malperên tirk da, di medyaya sosyal da xeber û heqarên ji vê ”heneke” Rasim Ozan Kutayali gelkî girantir li kurdan, li siyasetmedar û li serokên kurdan dikin, lê tu carî nayê bîra kurdan reaksiyoneke wek boşnakan nîşan bidin.
Û gava tirk dibînin kurd dengê xwe nakin ew jî heqaretên xwe didomînin.
Ez zanim şertên me û boşnakan ne yek in, boşnak xwe tirk dibînin û tirk jî wan dijminê  xwe nambînin.
Boşnak li hemberî Tirkiyê şerê azadî û serxwebûnê nadin.
Meriv kane gelek nuxteyên din yên di lehê başnakan û di eleyhê kurdan da rêz bike.
Ez vana zanim.
Lê dibîjim dîsa jî dibê meriv li hemberî heqaretên irqçî xwe kerr û lal neke, rexne bike. Bêdengî cesaretê dide wan û dibe sebebê hînbûnê, banînê. Yanî meriv êdî guh nade heqaretan, êdî xweş dibîne, qebûl dike…
Tiştê hatiye serê mekurdan ev e, me xwe fêr û îtîbaqî heqaretên tirkan kiriye


Piştî îxaneta Kerkûkê parastina yekîtiya YNKê him xeyal e û him jî ne rast e


Cîgirê Serokwezîrê Kurdistana Federe Qubad Talebanî di beyanekê da gotiye: “YNK niha di rewşeke zehmet da ye û em naxwazin kongreyeke ji bo tolhildanê û ji holê rakirina YNKê çê bikin.”
Wek tê zanîn YNK dixwaze heta meha 1ê ya sala 2018a kongreya xwe ya 4a çê bike.
Ev beyana Qubad Talabanî him pir muhîm e û him jî nîşan dide gelşên di nava YNKê da hewqasî mezin in ku kane di kongreyê da bibe sebebê perçebûnê ya jî belavbûna YNKê.
Tirsa Qubad Talabananî ew e ku kongrye 4a bibe kongreya perçebûna YNkê. Dixwaze rê li ber vê yekê were girtin, yanî her tişt wek xwe bimîne, tu kes ji îxaneta Kerkûkê neyê cezakirin.
Lê ev ne mimkûn e. Ez bawer nakim niştimanperwerên di nava YNKê da tiştekî wiha qebûl bikin.
Di esasê xwe da YNK piştî 16ê cotmehê bi dagirkirina Kerkûkê ra perçe bû. Di civînê YNKê ya piştî trajediya 16ê cotmehê da bi piraniya dengan polîtburo hat hilweşandin.
Lema jî nuha tu dezgeheke YNKê ya destûrî ya resmî tuneye, tenê şexs û dîtinên şexsan heye.
Bi baweriya min kî çiqasî bixwaze YNK perçe nebe û yekîtiya xwe biparêze ne mimkûn e, YNK ewê perçe bibe û dibê bibe jî.
Ji nuha û pê da ne mimkûn e zilamên Îranê û Bexdayê û xayinên Kerkûk firotin û kesên kurdperwer û serxwebûnxwaz wek berê, wek qet tiştek nebûbe di nava YNKê da hevaltiya xwe bidomînin.
Tiştekî wiha ne mimkûn e. YNK mecbûr e muhasebeya firotina Kerkûkê bike, di îxanetê da rola kê çi ye derxe ortê û mahkûm bike.
Heger viya neke wê demê YNK bi tevayî bi firotina Kerkûkê û bi îxaneta 16ê cotmehê ra ye...