18 april 2011

Hesp û pezkûvî

Dibêjin gelkî berî nuha, di wext û zemanekî pir kevn da li seranserê hemû dinyayê hemû hesp serbest û azad dijiyan. Ne kesî barên xwe li wan dikir û ne jî li wan siwar dihatin. Ew li çol û beyaran, li deşt û zozanan li gor kêfa dilê xwe digeriyan û diçêriyan. Tu kes têkilî wan nedibû.
Ji van hespan yek her roj diçû li mêrgekê diçêriya. Bêyî wî tu heywanekî din nedihat wê mêrgê.
Ew her roj ji sibê hetanî êvarî di nav çayir û çîmenan da diçêriya, dida lotikan û ji xwe ra kêf dikir.
Ji ber vê yekê jî wî digot belkî mêrg milkê wî tenê ye, tu mafê heywanekî din tuneye were lê biçêre.
Lê belê rojekê pezkûviyek hat mêrgê û wî jî ji xwe ra li qoziyekê dest bi çêrê kir. Dû ra wî jî wek hespê di nav mêrgê da da lotikan.
Hesp bi vê yekê pir qeherî, xwest pezkûvî ji mêrgê derxe. Lê pezkûvî got ez dernakevim, mêrg gelkî mezin e, têra çêra min jî dike û têra ya te jî dike, em herdu wek biran dikanin ji xwe ra lê biçêrin.
Lê hespê qebûl nekir. Ji ber vê yekê jî rabû çû ba qirimçiyê li wir gîha diçinî û jê alîkarî xwest, got vî pezkûvî ji mêrgê derxe.
Mêrik got:
- Baş e, ezê alîkariya te bikim. Lê dibê tu berê bihêlî, ez vê lixabê (gemê) têkim devê te û li te siwar bêm, dû ra ezê wî ji mêrgê derxim.
Hespê ev daxwaza mêrik qebûl kir û hîşt ku ew lixabê têke devê wî û li wî siwar bê.
Lê ji dêlî ku qirmçî(yê gîha diçinî) here pezkûvî ji mêrgê derxe, rabû rasterast, hesp ajot malê, li ber mala xwe girêda û dû ra kar û barê xwe pê kir.
Û ji wê rojê û vir da ye ku hesp bûye dîlekî destê mirovan û wer kar û barên wan û himaliya wan dike.
Dibêjin heger hêsp wê rojê çavnebarî nekira û bihîşta ku pezkûvî jî wek wî ji xwe ra li mêrgê biçêriya, ewê nuha ne li ber deriyê însên bûya û ji wan ra bi şev û roj xizmet nekira.
Weke pezkûvî, hespê jî nuha di nava daristanan da û li serê çiyan azad û serbest bûya...

1 kommentar:

PARVE BIKE