26 februari 2011

Serpêhatiya gur û kûçik

Dibêjin rojekê gurekî ku ji birçîna hestî û çerm mabû rastî kûçikekî mezin û pirr qelew hat.
Halê kûçik pirr xweş bû, hewqas xweş bû ku meriv çipiskek lêxista ewê dohn ji pozê wî binuqutiya erdê, bûbû wek hespekî fal, di ser hev ra geriyabû. Vê kêfxweşî û qelewiya kûçik bala gur kişand, gur jê ra got:
- Bira, ma tu çima hewqasî kêfxweş û li ser xwe yî? Diyar e tu her roj wer goşt û birincê dixwî. Herçî ez im tu nemaye ku ez ji nêza bimrim. Ez rebenê Xwedê çi dikim jî ez tim zikekî têr û deh zikan birçî me.
Kûçik got:
- Heger tu dixwazî wek min her roj têr bixwî, dibê tu jî wek min li ba însan kedî bibî û karê wek yê min bikî.
Gur tavilê mirîşkên sorkirî û goştê berxan anî ber çavên xwe û bi heyecaneke mezin got:
- Hela ka zû bibêje kar çi ye?
Kûçik got:
- Karekî zêde giran tuneye. Tenê dibê tu xaniyê xwediyê min bipê. Û bi şev tim şiyar bî ji bo ku diz newêribin xwe nêzî neqeba malê bikin.
Gur bala xwe dayê ku kar bi rastî jî karekî gelekî hêsa ye. Lema jî hema di cî da got:
- Baş e, kînga ez dikanim dest pê bikim? Ez êdî ji tirsa însanan, ji jiyana çolê, ji sermayê, ji berf û baranê bêzar bûme. Ez jî dixwazim êdî wek te ji xwe ra hinekî rehet bikim. Ji ber vê yekê jî ez vê jiyanê bi dilxweşî û bi kusêxekî ku ez kanibim tê da bisitirim û bi pariyek nan û çêniyek goştê ku ez kanibim zikê xwe pê têr bikim diguherînim.
Kûçik got:
- Wê gavê bide dû min.
Û dû ra jî berên xwe dan mala xwediyê kûçik û çûn. Bi rê da gur dît ku hustiyê kûçik birîn e. Gur ev yek meraq kir, got:
- Bira, hustiyê te çima birîn e. Wa ye perçeyek çerm jê rabûye.
Kûçik ji vê pirsa gur aciz bû û bi hawakî bêdil got:
- Ne tiştek e, serê xwe pê ra neêşîne.
Gur israr kir, bi meraqdariyek hîn mezin got:
- Ez rica dikim bibêje, ew çi birîn e? Çimkî wek ku tiştek tê da rûniştibe, zîfêlek çerm jê rabûye.
Kûçik got:
- Min ji te ra got ne tiştik e malava! Ê qey dewsa toq û zincîrê ye. Carnan li hustuyê min tê û dihere û wiha birîn dike. Lê pirr ne muhîm e.
Gur bi hawakî matmayî û bi dengekî bilind got:
- TOQ û ZINCÎR! Yanî nuha toq û zincîrê dixin hustiyê te û te girê didin û dema tu bixwazî tu nikanî bi hawakî azad ji xwe ra bigerî?
Kûçik got:
- Na, ez nikanim li gor dilê xwe herim bigerim. Azadiya min ne di destê min da, di destê xwediyê min da ye, ew kînga bixwaze min ber dide ya jî girê dide. Baweriya xwediyê min ew e ku ez heywanekî pirr tahlûke me. Lema jî bi roj min girê dide. Lê bi şev ez berdayî me. Bi roj xwarina min dike kormê, ez zikê xwe têr dikim û bi şev jî ez jê ra nobetê digrim.
Kûçik hîn gotina xwe neqedandibû, gur ji ba kûçik da rê û berê xwe bi aliyekî din da kir û çû, bêyî ku xatir jî jê bixwaze.
Kûçik got:
- Çi bû, tu dikî bi ku da herî?
Gur got:
-Ezê vegerim çol û daristana xwe. Bira hemû xwarinên xweş û ciyê germ ji te ra be. Ez kurisandina gezek nanê hişk bi hemû goşt û birinca dinyayê, ku bedel û dawiya wê toq û zincîr e nadim.
Û loma jî gur kûvî û li daristanê ye û kûçik jî kedî û li ber derê însên e….

Inga kommentarer:

Skicka en kommentar

PARVE BIKE