Dewleta tirk dike were îmanê

Hevalekî min ev sê hefte bûn li Tirkiyê bû, do li min geriya, got ez hatime, were bîstekê em ji xwe ra sohbet bikin.
Piştî kar ez çûm, me hinekî henek menek kir û dû ra min got:
-Ma li Tirkiyê rewş çi ye, piştî bûyerên Bêzlê û Diyarbekrê miletê tirk çi digot, reaksiyon û dîtina milet çi bû?
Hevalê min bi kurtî got:
-Zinar, wele ev cara pêşî ye ku min dît însanên li kuçê pir vekirî li dijî leşkeran dipeyivîn, gotinên nemayî ji artêşê û ji generalê golfçî ra dikirin. Berê meriv nikanîbû li dijî artêşê devê xwe vekira, lê îcar gelek kesî vekirî digot tiliya generalan di van bûyeran da heye, ew dixwazin şer û teşxele berdewam be.
Hevalê min qala Kurdistanê û kurdan nedikir, qala Stenbolê, hin bajarên din û tirkan dikir.
Bi baweriya min meriv li Tirkiyê vê rewşa nuh, vê reaksiyona li dijî artêşê ji der da jî dibîne.
Berê li Tirkiyê artêş tabûyeke mezin bû, kesî newîbû bi rengekî vekirî berê xwe bidayê û ew rexne bikira. Yên rexne dikirin jî pir ”sergirtî” û bi ”êrifî” rexne dikirin.
Yê li hember vê tabûyê şerekî eşkere û bi cesaret îlan kir rojnameya Tarafê û nivîskarê wê Ahmet Altan bû.
Rojnameya Tarafê ji roja dest bi weşanê kiriye û vir da ye(teqrîben ev salek e)li dijî serdestî û dîktatoriya artêşê şerekî medenî û bi cesaret dide.
Û bi taybetî jî Ahmet Altan di vî warî da roleke gelkî girîng lîstiye û dilîze.
Bêguman di nava rewşenbîrên tirk da bêyî Ahmet Altan jî hin kes midaxeleya artêşê ya siyasetê rexne dikin hene.
Lê gelekên wan di rexneyên xwe da ya zimanekî ”ezop” ya jî zimanekî pir ”întellektuel”, pir giran bikar tînin loma jî ne gel jê fêm dike û ne jî digihîje armanca xwe.
Lê Ahmet Altan, zimanekî pir sade, pir basît û pir vekirî bikar û pir bi tesîr bikar tîne. Tu carî tu tiştî bi îma û bi mane nabêje, rexneyên wî hemû jî pir vekirî û edresên wan diyar in.
Ji ber ku ji kesî ne ”avis e” û ne zilamê kesî ye loma jî gotin û fikrê xwe tu carî sansor nake, çi difikire wek mêran, bêyî ku bibe û bîne dobre dobre dibêje.
Û di ser da jî pir xweş dibêje. Her nivîseke wî di dîwarê artêşê yê tirsê da qulekê vedike, tirs û xofa artêşê ya di dilê rewşenbîr û milet da dişkîne, cesaretê dide însanan.
Ji ber ku cesareta medenî pê ra heye loma jî ji serekerakn û ji generalan natirse, wan ji asîmanên bilind dadixîne jêr û merteba mamûrekî dewletê.
Dema qala serekerkan û generalekî dike, weke gelek rewşenbîr û rojnamevanên din devê wî li hember wan nakeve hev, ji ber hurmeta tirsê nakeve hazirolê.
Piştî bûyera Bêzelê, ez bala xwe didim çapemeniya tirk êdî gelek kesên din jî wek Ahmet Altan diwêrin artêşê, generalên vala û cahil û midaxeleya wan ya siyasetê pir vekirî rexne bikin.
Bi qasî ku di van du hefteyên dawî da text û taca general û artêşa tirk hatiye hezajandin di seranserê 85 salên Komara Tirkiyê da nehatiye hejandin.
Êdî nivîskar û siyasetmedarê herî tirsonek, herî bêtir zilam û pepûkê leşkeran jî diwêre li hember leşkeran dengê xwe derxe û wan rexne bike.
Kesê rê li ber çêbûna vê cesareta medenî û civakî vekir rojnameya Taraf û bi tabetî jî Ahmet Altan e.
Ahmeta Altan bi her nivîseke xwe kevirek ji dîwarê artêşê yê tirs û xofê xist û bi vê yekê jî cesaret da kesên din û civatê.
Êdî wek salek berê kes ji artêşê û generalan natirse, nivîskarê herî bêzirav jî diwêre ji serekerkan ra bibêje îstîfa bike.
Ev pêşketineke pir baş e. Heta ku otorîte û tirsa artêşê ji dilê milet û siyasetmedarên bêzirav derneke li Tirkiyê tu jahr nayê belav bikirin, ne demokrasî tê û nej î mesela kurd hal dibe.
Di salên 60-î da tu kesî li Tirkiyê newêrîbû navê Kurdistanê bigirta ser zimanê xwe, cesareteke wiha bi kesî ra tunebû. Ji bo vê cesareta medenî wext lazim bû.
Lê îro, êdî heger yek ne pir reben û pepûk be bi rehetî dikane bibêje Kurdistan û dibêjin jî.
Ji ber ku ew dema tirsê ji zû da ye li dû maye.
Tirsa ji artêşê jî êdî ketiye wê prosesê.
Ji îro û pê va her ku biçe artêşê hêz û otorîteya xwe wenda bike û hêdî hêdî ewê têkevin bin emrê siyasetmedaran.
Bûyerên îro li Tirkiyê û li Kurdistanê diqewimin û biryra Tirkiyê ya naskirina hukûmeta Kurdistanê û vexwendina Nêçîrvan Barzanî ya Anqerê îşaret û xeberfêrîka vê têkçûna artêşê ye.
Îşareta têkçûna siyaseta tirkan ya înkar, îmha û dijminatiya kurdan e, carê rê vebe, ”fedî û şerma” xwe hinekî bişkê ewê hîn gelek tiştên din jî qebûl û nas bikin. Ya girîng divê carê rê ve. Û piştî kur ê vebû tirkê zû fêrî qebûlkiran gelek tiştên din jî bibin.
Lê divê kurd jî zêde wan neêşînin, hêdî hêdî…
Siyaseta kurdên başûr, artêş û siyasetmedarên tirk yên cahil û îrrasyonel rezîl kir, anî pênc peran.
Çimkî dawiya dawî, piştî hewqas zirt û fort mecbûr man ku hukûmeta Kurdistanê nas bikin û bi wan ra rûnin.
Bi kurtî li Tirkiyê ji nuha û pê va tu tişt êdî ewê ne weke salek berê be.

Dewleta tirk kurdan êdî wek dijminê xwe yê sereke dibîne

Meclîsa Tirkiyê do bi 511 dengan tezkereya hukûmetê ya ku destûra operasyonên li derî sînorên Tirkiyê dide artêşê qebûl kir.
Hukûmetê îro jî “komisyona micadela bi terorê ra” di bin serokatiya serokwezîr Erdogan da civand.
Civînê tam 6 saetan ajot. Lê girre girr û aqilmendên dewleta tirk di van 6 saetan da îşê xwe neqedandine û tu biryar negirtin. Li ser bextê wan be, ew wiha dibêjin.
Loma jî heta roja sêşemiyê nabên dane civînê, roja sêşemiyê ewê dîsa bicivin û li ser kurdan hin biryarên “girîng” bigrin.
Dewleta tirk tam ev 30 sal in ku bi hemû dem û dezgeyên xwe ve, bi artêş, pûlis, MÎT, hukûmet, meclîsa xwe ve wer li ser kurdan civînê li ser civînê çêdike, plan û programan hazir dike.
Lê dîsa jî dawiya civînên wan nayê.
Têrnekirina 6 saet ji xwe ne normal e, lê ya ji wê jî anormaltir texîrkirina roja “sêşemiyê ye!”
Ji bo çi ne înî, şemî, yekşem ya jî duşem, lê sêşem?
Ev nabêna hewqasî dirêj ji bo çi ye?
Gelo li hember kurdan amadeyiya cengeke mezin dikin?
Diyar e di heqê kurdan da dikin hin biryarên pir girîng bigrin. Û ji bo vê yekê jî hin agahî û faktayên pêwîst û esasî ji wan ra lazim e. Qey amadekirina wan di rojekê da ne mimkûn e.
Yanî dikin raporekê hazir bikin. Û ji bo hazirkirina raporeke ku kanibe bibe bingehê biryarên wan bêguman çend roj lazim in.
Bêyî vê, ez tu sebebkî din yê 6 roj nabêndana civînê nabînim.
Civîn di bin serokatiya “berdûşê” Kasimpaşayê Tayyip Erdogan da cêbûye. Lê bêyî Erdogan, wezîrê dewletê û cîgirê serokwezîr Cemîl Çîçek, wezîrê hundur Beşîr Atalay, wezîrê derva Alî Babacan, wezîrê parastinê Vecdî Gonul, wezîrê edaletê M. alî Şahîn, serokerkan Îleker Başbûg, serfermandarê hêzên bejayiyê orgeneral Işik Koşaner, serfermandarê cendirman orgeneral Atîla Işik, çîgirê serekerakn yê duyem Hasan Igsiz, misteşerê serokwezîr Efkan Ala, misteşarê MÎT-ê Emre Taner, midûrê giştî yê emniyetê Oguz Kagan Koksal û berpirsiyarên din jî beşdarî civînê bûne.
Wek tê dîtin hemû serok, berpirsiyar û girre girr û erkanên dewletê yên leşkerî û sivîl beşdarî civînê bûne. Maneya xwe mijareke gelkî cidî hebûye, loma jî nikanîbûne biqedînin, çar roj nabên dane civîna xwe.
Bêguman em nizanin mêrikan îro li ser çi peyivîne û roja sêşemiyê jî ewê li ser çi bipeyivin?
Lê meriv dikane texmîn bike ku nêta wan gelkî xerab e û biryarên li ser kurdan bigrin jî ewê pir xerab bin.
Divê kurd li hember her êrîşa dewleta tirk amade bin û ji bo vê yekê jî yekîtiya xwe xurttir bikin.

Mûrad Belge siyaseta dewleta tirk ya nuh îfşa dikeEz di xwazim li vir qala nivîseke Mûrat Belge jî bikim.
Mûrad Belge du roj berê di rojnameya Tarafê da li ser têkoşîna kurdan û şêla dewleta tirk nivîseke(Kurt meselesî/mesela kurd) pir hêja nivîsîye.
Belge dibêje:
“Demekê me got, “li vî welatî kurd tune ne, herkes tirk e, yên xwe kurd dihesibînin dixapin. Ji bo îspata vê, me tonek kitêb dan nivîsandin. Me bi vê jî qîma xwe neanî, yê eksê wê got me xist hefsê. Me kurdî jî qedexe kir. Lê dîsa nebû”Belge, dû ra li ser siyaseta dewletê ya panturkîst radiweste û dibêje:
“Dewleta tirk heta nuha xwestiye herkesî bike tirk. Xwestin kurd bi kurdayetiya xwe nehesin. Vê siyasetê demekê ev şiyarbûn bi derengî xist, nehîşt kurd zû bi kurdayetiya xwe bihesin. Lê hew. Lê bi derengî be jî di dawiyê da kurd bi kurdbûna xwe hesiyan û nuha jî tenê li wê difirkirin.”Li gor Belge, siyaseta dewletê berê “asîmîlekirina” kurdan bû, dewletê dixwest kurdan jî weke miletên din di nava “etnîsîteya” tirk da bihelîne, bike tirk. Lê li gor Belge. Îro ev siyaseta dewletê hatiye guhertin, dewlet êdî bi çavakî dijmin li kurdan dinêre. Belge dibêje:
“Demeke dûr û dirêj me xwest ku kurdan di nava “tirkîtiyê” da asîmîle bikin.
Hûnê him viya bibêjin û him jî bibêjin kurd dijminê me ne, ev nabe, bi qişleya “Mustafa Muglali” asîmîlasyon nabe.”
Belge dû ra jî ji dewletê û ji hukûmeta AKP-ê dipirse, dibêje:
“Gelo bêyî ku haya me jê hebe hûn siyaseta xwe diguherînin? Qey we dev ji siyaseta “asîmîlasyonê” berda û dest bi siyaseta dijminatiyê kir?
Baş e hûn bi vê siyasetê li hêviya çi ne?
Çawa be ji navê rakirina kesên ku dibêjin “gelş heye”, dikane wek ji navê rakirina “gelşê” were dîtin.”Belge, rexne li kesên ku dibêjin “divê em fêrî jiyana bi terorê bibin” jî digre û dibêje:
“Hinek dibêjin, divê em fêrî jiyana bi terorê ra bibin. Heta nuha li dora 40-50 hezar kuştî hene, gelo bersîv ev e?”Belê, ”dewleta kûr” û hukûmeta AKP-ê wiha difikire, ew dixwazin herkes fêrî rojê rakirina 9-10 cenazeyan bibin. Loma jî Erdogan û Gul dibêjin, teror di demeke kin da naqede, divê em fêrî vê yekê bibin.
Hemû bûyer û radan nîşan didin ku di rojên pêş da dewletê di gelek waran da êrîşê bîne ser hêzên kurd. Êrîşa ser başûrê kurdistanê hîn ne diyar e, lê li bakur ewê bixwzin kurdan terorîze bikin û baş biêşînin.
Lê helbet wek hercar, îcar jî ewê nikanibin tu jahrê belav bikin. Ne artêş, AKP û hemû nîjadperestên tirk tenê, miletê tirk jî divê hêviya xwe ji şer bibire. Kurd divê vê hêviya wan jî pûç bikin.
Û ji bo vê yekê jî hinekî din wext lazim e.

Meclîsa tirk careke din biryara şer da

Texmîna min ya do rast derket, leşker û siyasetmedarên tirk yên şerxwaz bi serkeftineke mezin gihîştin armanca xwe; tezkera ku destûrê dide êrîş û îşxala artêşê ya ser axa Kurddestana Federe bi 511 dengan di meclîsa Tirkiyê da hate qebûlkirin.
529 wekîl beşdarî dengdana dirêjkirina tezkerê bûn. Ji van, 511 wekîlan raya qebûl û 18 wekîlan jî raya red/na dan.
Bi vî rengî tezkere bi piranîya dengan hat qebûlkirin.
Tiştê balkêş 4 wekîlên DTP-ê beşdarî dengdanê nebûn. Ew jî ev in. Selahattîn Demîrtaş, Gulten Kişanak, Aysel Tuglik û Akin Bîrdal. Wek tê zanîn di meclîsê da 21 wekîlên DTP-ê hene, piştî ku 4 beşdar nebûn, loma jî 17 kesî raya redê da. Raya red ya din jî ya Ufuk Urazê serbixwe ye.
Di çapemeniya tirk da beşdarnebûna 4 wekîlên DTP-ê weke piştgiriyeke "fedyok" ya bi tezkerê ra hate şirovekirin.
Tezkereya serokwezîr ji 17-ê cotmehê û pê va saleke din destûra şerê li dijî sînorên Tirkiyê dide artêşa tirk.
Bi dirêjkirina tezkerê careke din eşkere bû ku ji alî kurdan ve bi qasî serê derziyê jî ferq di nabêna AKP-ê, leşker û mixalefetê da tuneye. Leşeker jî, mixalefet jî û AKP jî di siyaseta li hember kurdan da di her warî da hemfikir in û tu dijayetî di nabêna wan da tuneye.
Mixabin heta nuha gelek siyasetmedarên kurd bi safiyeke zarokan hin hêviyên mezin ji AKP-ê û ji sûtalê Kasimpaşayê dikirin. Ez hêvî dikim ku bûyerên dawî û beyanên Erdogan êdî hişê wan bîne serê wan û bibînin ku di dîtinên xwe da çiqasî şaş û saf bûne.
Berî êrîşa ser qereqola Bêzelê dengên li hember dirêjkirina tezkerê zêde û gurr bûn, îhtîmal hebû ku bêyî DTP-ê ji AKP-ê û CHP-ê jî hin wekîlên kurd raya redê bidin tezkereyê.
Lê piştî êrîşê û kuştina 17 leşkeran herkes ji tirsa weke kûsî xwe kişanda qalikê xwe û îro ji nava AKP-ê û CHP-ê yek dengê red jî derneket.
Di vir da meriv dikane bibêje ku ji alî wextê va êrîşa Bêzelê bi kêrî tirkan hat.Yanî mêrikan rê li ber ”fîredanê” girtin.
Lê tiştekî din yê girîng jî, îro dema ku di meclîsê da li ser dengdanê dihat peyivîn li Diyarbekrê otobozeke pûlisan hat gulebarankirin û di encamê da 6 pûlis hatin kuştin û gelek jî birîndar bûn. Ev jî ”çalakiyeke” surprîz bû.
Bêguman êrîşê tirk bêtir har kir.
Meriv matmayî dimîne, çima di vê taftafê da bûyereke din ya wiha mezin?
Armanc çi ye?
Li alî din li gel ku di ser bûyerê ra 7-8 saet derbas bûye lê hîn jî kesî bûyer negirtiye ser xwe.
Ev jî hinekî ecêb e!
Berî nuha bi çend rojan artêşê ji hukûmetê xwestibû ku li Kurdistanê hin mafên demokratîk werin sînorkirin û urfî îdare were îlankirin û selahiyeta leşkeran zêde bibe. Bi îhtîmaleke mezin leşker çi bixwazin hukûmetê emrê wan bicî bîne. Ji xwe îro wa ye rojnameya Azadiya Welat mehekê qedexe kirin, hêdî hêdî ewê gelek qedexeyên din jî tixên praktîkê.
Û ji bo tiştên wiha jî bêguman bûyer û teşxele lazim e, divê li Kurdistanê çend pûlis û leşker werin kuştin ku ev qedexe ”zarûrî” û ”meşrû” bibin.
Loma jî êrîşa Diyarbekrê ya îro serdestî û bandora leşkeran ewê xurttir bike.

Serokê MHP-ê hemû kurdên meclîsê xayin dibîneSerokê MHP-ê Dewvlet Bahçeliyê faşîst di axaftina xwe ya do da hemû wekîlên kurd yê di meclîsa da weke xayin û endamên PKK-ê yên bi îllegal nîşan daye û gotiye, ”sibe dusibe dema rewşeke awarte were ortê li vir 96 kesên ku kanibin bi PKK-ê ra hereket bikin hene.”
Ji van 96 wekîlan em dizanin ku 21-ê wan kurd û wekîlên DTP-ê ne, li wir dimîne 75 wekîlên ”xayin”, ew jî yên AKP-ê û CHP-ê û MHP-ê ne.
Mêrik venaşêre, pir eşkere dibêje, hûn eslê xwe înkar bikin, dijminatiya gelê xwe bikin, bibin xulam û ajanên me jî baweriya me bi we nayê. Hûn xwe di ava Kewserê da kin, bi heft qalib sabûn ji xîret û namûsê bişon jî têr nake, li ber çavaê me tirkan hûn xayin in û hûnê her xayin jî bimînin.
Bahçelî bi kurtî wiha difikire û vê fikra xwe eşkere jî dibêje. Çimkî li gor mêrik kesê bi qewmê xwe ra xayiniyê bike, dikane bi wan ra jî bike. Loma jî baweriya xwe bi kurdên ku xwe înkar dikin û bûne zilamên tirkan jî nayne.
Bi baweriya min him baş dike û him jî rast dike.
Lê ez bawer nakim ku van gotinên Bahçelî tu tesîrê li wan bike, ji br ku carê xwe ji xurûr û xîreta netewî şuştine.

Tirk kurdan bi qetlîam û îşxalê tehdît dikin

Piştî êrîşa HPG-ê ya ser qereqola Bêzelê, serokên tirkan yên kev û nuh, bi hukûmet û mixalefeta xwe ve di êrîş û tehdîtkirina kurdan da bi hev ra ketine pêşbaziyê(pêşbirkê), ji bo êrîşa ser Kurdistana Federe xwe di ber hev ra dikin, dibêjin “divê bakurê Îraqê ji coxrafiya dijmin were derxistin.”
Serokkomarê Tirkiyê yê kevn û aqilmendê dewleta kûr Suloyê Şivan(Suleyman Demîrel)jî îro fortek da xwe û wî jî kurd tehdît kirin.

Tirk tên îmanê

Olana êrîşa ser qereqola Bêzelê li Tirkiyê berdewam e.
Ev cara pêşî ye ku di çapemeniya tirk da û bi taybetî jî di rojnameyên nêzî AKP-ê da gelek kes raste rast serfermandariya giştî û siyaseta artêşê ya şerxwaz rexne dikin û dibêjin heta ku mafê kurdan neyê dayin eva gir venamire û ”teror” naqede.
Hin nivîskarên rojnameyên wek Tarafê, Radîkalê, Zamanê, Yenî Şafakê û Hur Haberê bi tundî li dijî siyaseta artêşê ya şerxwaz derdikevin û bi cesaret û vekirî mesela kurd binav dikin û ji hukûmetê doza çareseriyê dikin.
Nivîskarê rojnameya Yenî Şafakê Hakan Albayrak vekirî dibêje:
”Heta ku sebebê PKK xuluqandiye bi şiklekî herî radîkal ji navê ranebe, dawîlêanîna şîdetê (ya jî marjînalkirina wê) ewê ne mimkûn be.”
Nivîskarên Zamanê jî li ser êrîşa HPG-ê ya ser qereqola Bêzelê li gor berê li dijî artêşê gelek tiştên tûj dibêjin û dixwazin ku serekerkan hesabê vê bûyerê bide. Heta hinekan gotina bira serekerkan îstîfa bike.
Wisa xuya ye ku tirk hêdî hêdî tên îmanê.
Min gelek caran gotiye, siyasetmedarên tirk ne ew kesên bîrewer û kamil in ku bi rehetî, bêyî şer û teşxele, weke meriv û însanan mafê kurdan bidin û vî şerî rawestînin.
Bi rehetî mafê kurdan nadin, divê zorê bibînin û mecbûr bibin.
Yanî heta ku tirk mirinê nebînin bi tayê razî nabin. Ev yek pir vekirî ye.
Dema artêş rojê 9-10 gerîllayî dikuje, di hemû rojaname û medyaya tirk da dibe xebera kêfxweşiyê, herkes kêfa xwe tîne û dibêje hindik ma biqedin. Kes nabêje hûn çima van xortan dikujun?
Lê dema kuştiyên wan ji yên kurdan zêdetir be wê demê dîn û har dibin, wek deveyên hêc kef û kopik bi devên wan dikeve û dibêjin:
”Bes e, vî şerî rawestînin.!” Lê ferq nake, sbeb çi dibe bira bibe, ya girîng ew e ku tirk îro ji berê bêtir dibêjin divê mesela kurd were çareserkirin, heta mafê kurdan yên netewî neyê dayin ne şer radiweste û ne jî ”teror” diqede.
Hatina beşekî tirkan ya vê nuxtê gelkî girîng e. Ji ber ku êdî dibînin ku bi zor û şîdetê nikanin şer û liberxwedana kurdan rawestînin.
Bêguman ji bo kurdan ev pêşketin û serkeftineke.
Lê di vê nuxtê da divê rêber û siyasetmedarên kurd pir cesûr bin û nekin vine-vin, daxwazên miletê kurd pir vekirî û pir zelal bînin zimên.
Divê dewleta tirk û cîhan bizanebe miletê kurd kîjan mafan dixwaze û doza çi dike?
Divê bi teoriyên vala, bi ”demokratîk cuhûriyetê” miletê kurd neyê xapandin. Li başûr çawa ku herkes dizane kurd çi dixwazin, li bakur jî divê ev yek wiha vekirî û zelal be.
Dîrokê nîşan da hemû hesabên tirkan şaş derketin. Wan digot, ewê li Kurdistanê nufûsa kurdan daxin dora ji %40-î û bi vî hawî ewê şertên serxwebûnê ji destê kurdan bigrin. Û ewê 5-6 milyon kurdî jî di nava xwe da biheînin.
Lê hesabê mal û bajêr tam li hev derneket.
Carê di mesela guharandina demografiya Kurdistanê da biser neketin.
Ya din kurdên mecbûrî koçberiyê kirin, erê beşekî wan asîmîle bû lê nebûn tirk, tam weke wan dixwst neheliyan.
Di ser da bûn bela serê wan û li Tirkiyê îro hêzeke mezin in û dema şer li Kurdistanê gurtir bibe dikane di nabêna tirk û kurdan da şerekî mezin derkeve.
Ev yek him tirkan ditirsêne û him jî di hesabê wan da tunebû.
Yanî bi kurtî, tirk îro ji herdemê bêtir bêçare û nêzî çareserkirina meselê ne.
Loma jî divê kurd vê rewşê baş analîz bikin û siyaseteke li gor wê bimeşînin.
Nivîskarê rojnama Zamanê Alî Bûlaç jî di nivîsa xwe ya îro da li ser bûyera Bêzelê radiweste û wisa dinivîse:
”Li gor hesabekî li herêmê hejmara leşkeran 240 hezar, ya qorîciyan 60 hezar û ya pûlisan jî 50 hezar e. Ev dike 350 hezar hêzên ewlekariyê. Hêza PKK jî li herêmê li dor 1500-1700 kesî ye. Li bakurê Îraqê jî 3500, li ser hev dike 5 hezar. Em dev hêjmarê berdin. Ma teknolojiya çekan ya di destê leşkeran da, piştgiriya lojîstîk û îmkan qey ji yên PKK-ê kêmtir in? Kanê mitefikê me Emerîka di cî da xeber dida me û hemû tevgerên wan taqîb dikir?
Ne çend kes, bi sedan PKK-yî ji wî aliyê sînor tên, digrin ser qereqolê, leşkeran şehîd dikin û direvin. Helbet cahilên weke me vî îşî fêm nakin, lê dibê hinek ji me ra îza leşkerî ya teknîkî bike.” Îzaha wê ez ji te ra bibêjim Alî efendî, bawerî û fedekarî ye. Dema meriv mirinê bigre çavê xwe tu hêz û teknîk nikane rê li ber meriv bigre.
Kurd, miletekî bi şeref û bi heysiyet e, tu carî koletî û bindestî qebûl nekiriye û nake, dixwaze ew jî weke tirk, ereb û farisan azad û serxbixwe bijî. Miletê kurd ji azadî û serbestiyê hez dike. Û loma jî her babat fedekariyê dike, ev serê 150 salî ye ku bi rengekî bênabên têkoşînê dide û wek lehiyê xwîna xwe diherikîne.
Yanî sebebê ku li Îranê, li Îraqê, li Sûriyê û li Tirkiyê tu hêz nikane vê liberxwedana miletê kurd bişkîne ev yek e.
Hûn ne 350.000 hezar, 35 milyon leşker li Kurdistanê bicî bikin û teknîka herî modern jî di destê we da be hûn dîsa mahkûmê têkçûnê ne, çimkî îradeya gelê kurd ji jimar û teknîka we gelkî xurttir e.

Artêşa tirk xwe hetikand

Li gor ku çavkaniyên dîplomatîk radigihînin piştî êrîşa HPG-ê ya ser qereqola Bezelê, Tirkiyê notayeke pir sert(!) daye Îraqê û xwestiye ku ”ew failên bûyerê bigrin û ji nuha û pê va jî divê nehêlin bûyerên wiha dubare bibin.”Û ji ber ku Emerîka jî serokatiyê ji hêzên hevpeyman ra dike loma jî Tirkiyê bi riya sefîrê xwe yê Washîngtonê di derbarê nota xwe da Emerîka jî agahdar kiriye.
Yanî ”nîvnota” daye Emerîkayê jî.
Li ser notaya Tirkiyê, berpirsiyarên îraqî di bersîva xwe da ji tirkan ra gotine ku ”êrîş li derî sînorên me bûye, loma jî em nikanin tirştekî bikin.”Lê tirkan bi bersîva îraqiyan qîma xwe neanîne û ji îraqiyan ra gotine:
Divê hûn ”li sînorên xwe xwedî derkevin.”
De tu were vî kerî di vî buhurî ra derbas bike kurro!
PKK-ê qûş li artêşa wan qetandiye, ew rezîl û riswa kirine pê nikanin, ji dêlî wê va diçin bela xwe di kurdên başûr û di emeîkiyan didin, dibêjin ”failê bûyerê bigrin. Nizanim bira careke din ”bûyerên wiha dubare nebin.”
A bela serê sibê û zora zaliman ji viya ra tê gotin.
Tirk bi rastî jî bûne bela û ketina dawa kurdan, kurdên reben dikin nakin, nikanin xwe ji vê belaya bi don xelas bikin.
Lawo, heger ”girtina failan” hewqasî rehet e çima hûn nagrin?
Ma ne bi w era şer dikin?
Bi sedan balafir û helîkopterên we yên şer hene, çekên herî giran û herî modern di destê we da ne û bi sedhezaran jî leşkerên we li serê çiyayên Kurdistanê ne. Hûn pir jêhatî û mêr in hûn wan bigrin.
Miltoneke hêzên we yên çekdar hene, ev 24 sal in hûn nikanin rê li ber çûn û hatina gerîlla bigrin, kurdên başûr ewê çawa bikanibin?
Û ya din ev ne karê wan e jî.
Hûn sînorên xwe biparêzin û nehêlin kes derbas bibe.
Ji dêlî ku hûn ji miletê xwe ra bibêjin ku weleh bi şer em nikanin PKK-ê biqedînin, em nikanin rê li ber şer bigrin, hûn derewan dikin û berê gelşê didin aliyekî din.
Notayê didin Îraqê û ji wan û emerîkiyan ra dibêjin ”li sînorên xwe xwedî derkevin.”
Ê baş e çima hûn li sînorên xwe xwedî dernakevin?
Ma sînor tenê yê Îraqê ye?
Dema hûn bikanibin sînorên xwe baş biparêzin û nehêlin kes derbas bibe ji xwe mesele namîne.
Ya din hemwelatiyên îraqî nehatine êrîşî we nekirine, yên êrîşî we dikin û bi we ra dikevin şer hemwelatiyên we ne.
Hûn weke dewlet ne dikanin rê li br çûna wan û ne jî li ber hatina wan bigrin û di ser da jî gazinan ji xelkê dikin, dibêjin ”li sînorên xwe xwedî derkevin.”
Şer li welatê we û bi kêmanî 10 km dûrî sînorên Kurdistana Federe bûye lê hûn diherin notayê didin Îraqê û bela xwe di kurdên başûr didin.
Hûn neheq in û hustuyê xwe di kêrê didin.
Di esasê xwe da hûn yanî ”dewleta kûr” naxwaze şer raweste, pir hindik hûn dixwazin bira berdewam be. Ji ber ku kara we di vî şerî da heye. Bi xêra vî şerî hûn vî hukmî dikin.
Heger hûn yanî ”dewleta kûr” bixwaze di rojekê da dikane şer rawestîne. Pir hêsan e. Hebûna kurdan wek milet nas bikin, mafên wan yên netewî qebûl bikin mesele diqede.
Weke milet hûn xwedî çi mafî ne kurd jî wan mafan dixwaze, ne kêm û nej î zêde.
Hûn him dibêjin ”em xîçekî jî nadin kesî” û him jî dema tên kuştin pir dikin gazî û hawar û wek zarokan pir digrîn.
Heger hûn naxwazin werin kuştin wê demê weke meriv û însanan mafê kurdan bidin.
Li gor beyanên we ji we 15 e lê ji PKK-ê jî 23 gerîlla hatine kuştin. Yanî we 8 kurd zêde kuştine.
Ma yê kurdan jî ne can e?
Ma dê û bavên wan jî tune ne?
Hûn gav û seetê di telewîzyonan da edebiyata xemgînî û dilşewatiyê dikin û bi vê riyê jî hestên însanan îstîsmar dikin.
Lê ya xerab di civata we da tu kes nikane hesab ji we bipirse, kesê xwedî vê cesareta medenî tuneye.
Li dinyayê tu milet weke tirkan nîjadperest, tirsonek û xulamê leşkeran tunye. Leşker çi bikin jî ne siyasetmedar û ne jî milet tu carî newêrin dengê xwe bikin, tim li hember wan serê xwe ditewînin û dikevin hazirolê.
Di van çend salên dawî da li gelek welatan miletan li hember artêş û hukûmetên xwe serî hildan û ew xistin.
Ji Arjantînê bigre heta bi Perûyê, Bolîvyayê, Taylandê, Gurcîstanê, Ukranyayê, Kazakîstanê, Mogolistanê, Burmayê, Pakistanê, Îranê, Ugandayê, Kenyayê û gelek welatên din miletan bi protestoyên girseyî û bi şer dîktator xistin, rejîm guhertin.
Li Tirkiyê heta nuha 4-5 darbeyên leşkerî çêbûne, leşkeran meclîs tim weke qişleyeke lesşkerî îdare kirine, lê dîsa jî serîhildaneke gelêrî çênebûye, milet û siyasetmedaran negotine em vê îdare û wesayeta leşkerî qebûl nakin.
Loma jî heta ku siyasetmedarên tirk ev bêzirav û tirsonek bin û milet jî ev miletê nîjadperest be diyên tirk û kurdan ewê hîn pir bigrîn.

Li Tirkiyê dîsa gurmîna defa şer e

Gerîllayên HPG-ê do nava rojê avêtin ser qereqola Bezelê (Aktutun) ya cendermeyan ya girêdayî Şemzînanê. Li gor tê gotin şerê navbera leşker û gerîllayan zêdeyî 5 saetan ajotiye û di şer da 15 leşkerên tirk hatine kuştin û gelek jî birîndar in.
Artêşa tirk îdîa dike ku wan jî 23 gerîlla kuştine. Lê HPG-ê di heqê zayiatên xwe da hîn tu daxuyanî nedaye.
Bi bihîstina şer û 15 kuştyan ra Tirkiye dîsa li bin guhê hev ket, dîsa bû qerepere û qîjewîja general û siyasetmedarên tirk û dest bi fort û gefan kirin , dîsa berê xwe dan Kurdistana Federe û hukûmeta Îraqê û xwestin ku ew tavilê rê li ber van êrîşên PKK-ê bigrin û êrîşkaran jî ceza bikin.
Fena ku qiyamet rabûbe, Erdogan gerra xwe ya Tirkmenîstanê nîvçe birrî û vegeriya Tirkiyê, Abdullah Gul sibe ewê biçûya Fransayê lê ev gerra xwe îptal kir û neçû.
Civata Bilind ya Têkoşîna li Dijî Terorê di bin serokatiya Erdogan da tavilê civiya. Hemû qumandarên artêşa tirk, wezîrê derve Alî babacan, wezîrê bergeriyê Vecdî Gonul, serokê MIT û pûlisan jî beşdarî vê civînê bûn.
Abdullah Gul tavilê rahîşt telefonê û telefonî serokkomarê Îraqê Celal Talabanî kir, ji Talabanî xwest ku ew rê li ber van êrîşên terorîstî bigrin.
Programên telewîzyonan û beyanên siyasetmedar û pisporên nîjadperest û prowakator dîsa dest bi lêdana defa hawarê kirin.
Abullah Gul rebeno ji hewla ruhê xwe piştî nimêja sibê bi les û bez berê xwe da qerergeha serekerkaniyê û ji serokerkan Başbug ra serxweşî xwest, bi çend gotinên şalûzane pesnê artêşê da û got şerê me yê li hember terorê ewê berdewam be.
Erdogan jî bi vegera xwe ra wî jî raste rast berê xwe da meqamê Başbûg wî jî li wir ji tirsan xemgîniya xwe nîşanî Başbûg da.
Yanî serokwezîr, serokkomar û hemû wezîrên din yeko yeko beyana didin û dixwazin nîşanî serokerkan bidin ku ew bi her awî li pişt artêşa xwe ne.
Ez bi xwe tu tiştî ji van tirkan fêm nakim. Wek berferatî dibêjin, ”ne ji motê dibin ne jî ji gotê”.
Dema ew rojê 5-6 gerîlla dikujin kêfa wan tê, çapemeniya wan tu namîne ku qûna xwe jî hine bikin.
Lê dema ew tên kuştin, wek meymûnan dikin qîjewîj, hawar û gazî.
Kurd dibêjin biratî, aştî, dibêjin na.
Kurd şer dikin, dibêjin hûn çima şer dikin?
Baş e bira kurd çi bikin?
Bêguman şer ne baş e, zirarê dide herdu aliyan jî.
Lê yê şer dixwaze hûn in, yên diherin li serê çiyan qereqolan çêdikin, yên li şer û kuştinê digerin hûn in.
Ê dema hûn li şer bigerin û bixwazin xelkê bikujin, bêguman xelkê jî we bikuje.
Wê demê ev nûze nûza we ji bo çi ye?
Û ji xwe hûn viya dixwzin, hûn dixwazin herroj çend leşkerên we werin kuştin ji bo ku hûn vê saltanata xwe ya leşkerî û siyasî bidomînin, ji bo ku hûn kanibin bêrîkên xwe dagrin û kursiyên xwe biparêzin.
Sebebê berdewamiya îktîdara we hebûna şer e, roja şer rawest e saltanata we jî diqede.
Loma jî hûn naxwazin ev şer biqede. Û ji bo vê yekê jî gelek caran tiliya we(artêş)bi xwe di êrîşan da heye, hûn bi zanetî xwe dikin hedef û textê nîşanê. Di êrîşa gulanê da derket ortê ku haya qumandarê herêmê ji êrîşê hebûye, lê tu tedbîr nehatine girtin.
Gelo di vê êrîşê da jî dîsa lîstikek wiha tunebe?
Dema êrîşa gulanê bû li ser tezkereya şerê li dervî sînor dihat peyivîn. Piştî êrîşa gulanê tezkere bi lez û bez ji meclîsê derbas bû û destûra êrîşa ser Kurdistana Federe dan leşkeran.
Lê ew desûr qediya. Lê leşker dixwazin destûra şer saleke dinjî dirêj bibe û ji bo vê yekê jî tezkere hatiye hazirkirin.
Û ev êrîş jî wek ya berê, dîsa berî tezkereyê bû. Gelo tu têkiliya vê êrîşê û dirêjkirina tezkereyê bi hev heye ya ne?
Di rojên pêş da ev yek ewê zelaltir bibe.
Lê hesab û plan çi dibe bila bibe, ”tiliya” kê tê da dibe bila bibe ferq nake, tezkere dirêj bibe jî ferq nake, kin bibe jî ferq nake, dewleta tirk nikane şer PKK-ê biqedîne, nikane liberxwedana miletê kurd bişkîne.
Vê rastiyê hûn baş dizanin, lê ji bo xapandinê hûn ji miletê xwe ra nabêjin.
Ev aliyekî meseleyê ye.
Aliyê din yê meseleyê jî Kurdistana Federe ye. Kurdistana Federe bûye kelema nava çavên we. Ji bo êrîşa ser Kurdistana Federe û terorîzekirina miletê kurd, hûn dixwazin tim di destê we da qulp û bahaneyek hebe. Loma jî dema PKK şerradiwestîne û naxwaze şer bike jî bi êrîşên xwe hûn wan mecbûrî çalakiyan dikin.
Di van rojên dawî da di nabêna kurd û emerîkiyan da tevger, çûn û hatineke pir întensîv heye, pir ne dûr e ku hin tişt bi ber guhê we ketibe û loma jî hûn dixwazin tevlihevî û teşxeleyekê derxin, ji bo ku dîsa êrîşê bibin ser Kurdistana başûr.
Bêbaviyên wiha ji we pir ne dûr e. Û ji bo vê armanca xwe jî hûn dikanin 10-15 zarokên xelkê bikin qurban.

Dinya bi dor e

Du roj berê bavê Laleşê Qaso û M. Alî Kut, kurdperwerê hêja Birahîmê Qaso di 75 saliya xwe da çû ser dilovaniya xwe. Bira gorra wî buhuşt û serê hemû dost, xizm û malbata wî sax be, Xwedê sebir û metanetê bide malbat û zarokên wî.
Li Swêd dema yekî swêdî dimre meriv naçe serxweşî û şînê. Adeteke wiha tuneye. Piştî mirinê divê malbat bi kul û derdê xwe ra tenê bimîne, kes neçe nereht neke.
Yekî swêdî mirina nas û dostekî xwe jî ji anonsên rojnameyan dibihîze. Heger meriv anonsên mirinê nexwîne meriv tu carî nizane kîjan nas, dost, heval ya jî merivê meriv miriye. Ji bo zanîna vê yekê, divê meriv anonsan bixwîne.
Ji bo vê yekê jî her swêdî miheqeq herroj li anonsên mirinê dinêrin.
Elhemdulîlah kurd hîn neketine vî halî, adetên bav û kalan didomînin, yanî xebera mirinê ne ji rojnameyan, ji dost û hevalan dibihîzin.
Wek tê zanîn, di civatên Rojhilat da meriv xebera mirinê ne ji rojnameyan, ji dost û hevalan dibihîze û bi bihîstinê ra jî meriv diçe serxweşiyê.
Ev adeteke pir paş e.
Dema swêdî çûn û hatinên me yên şîn û serxweşiyan dibînin dilê wan dibêje kizzzz. Ji vê hevkariya xerîban gelkî didexisin.
Ez ji mijarê dûr ketim.
Ez îro piştî kar ji bo serxweşiyê çûm mala Laleşê Qaso.
Ji ber ku mêrmalê birayê mezin e loma jî milet diçe mala wî û berê bi destê wî digre û ji wî ra dibêje bira serê te sax be.
Piştî kar min telefon kir û jê ra got ez têm. Mala wî û ciyê karê min li taxekê ne yanî em nêzî hev in. Camêr numra derî neda min, got ezê werim pêrgî te û wer jî kir. Li nîvê rê em rastî hev hatin.
Laleş merivekî zarşîrîn û sohbet xweş e, geriyaye û diryaye, gelek qewlik û çîrokan dizane. Lê piraniya çîrokên wî jî li ser Ocalan û tirkan e. Dema qala wan neke û navêje ji wan da zimanê wî diwerime.
Îro jî ne zêde lê dîsa jî çend xilik û xîç di Ocalan werkir û dilê xwe baş li tirkan rehet kir. Mijra me bûyerên Altinolukê û êrîşa tirkan bû. Me got tirk çi bikin jî li zirarê ne. Dema ew bi çavê dijmin li hemû kurdan dinêrin, kurd jî ji mecbûrî xwe didin ser hev.
Yanî tirk bi zulm û êrîşên xwe kurdan dikin yek.
Dîsa ez fêr bûm ku nivîsa min ya li ser Rêzan Tovjîn gelkî ketibû serê Laleş. Ji min ra got kurro min fêm nekir vî zilamî çima berê xwe daye te?
Ma ne divê esas berê xwe bida min, ji ber ku li gor min te tiştek negotiye, te tenê gotiye ”zarokekî 5 salî nikane wan gotinan bike. Lê ez herroj gotinên nemayî jê ra dibêjim, loma jî divê ne tu, ez rexne bikirama.
Yanî ji bo ku bela xwe di yekî bide li pelekî nexwendî digere. Lê kes newêre bela xe tê bide.
Dû ra jî got, ê qey mêrik ez ji malê hesibandime loma…
Ez çi bibêjim? Dibe ku rast be.
Çimkî ew yên hev in û hevûdu nas dikin û bi pîşikên hev dizanin.
Me bîstekê jî qala rahmetî kir.
Min got ma çend zarokên rahmetî hene?
Gotin wele yên mezin pir in lê yên biçûk tenê keçikeke 2 salî li destê dê ye.
Ez matmayî mam, min got ma rahmetî ne 75 salî bû?
Gotin weleh ewiya tenê Xwedê dizane, lê dibêjin di nabêna 75-80-î da bû.
Min got baş e, ev keçika 2 salî çawa dibe?
Gotin wele mêrên mala Qaso di vî warî da hinekî dilbijok û nefstenik in, tucarî bi jinekê nayên serî. Keçika 2 salî ji dêmariya me ye.
75 sal û bavê keçeke du sal î?
Weleh kurd jêhatî ne!
Dema dîtin ez pir matmayî dimînim, gotin lê li alî din jî, rahmetî li xwe tenê nedifikirî, di vî warî da tim hesabê tirkan jî dikir, digot li hember tirkan çiqasî pir bin hewqasî baş e. Loma jî ji dêmariya me jî 8 zarok çêkir.
Belê, dê û bavên me yeko yeko xatir ji me û ji vê dinya ronak dixwazin û berê xwe didin îsrehetgeha xwe ya ebedî.
Dora xatirxwestinê hîn ya wan e, hîn em neketine dorê.
Lê em li pey wan in, bere bere ewê dora xatirxwestinê were me jî.
Wê demê jî zarokên me ewê herin serxweşî û şînên hev, ewê jî weke me ji hev ra bibêjin bira serê we sex be!
Ê dinya bi dor e…

Divê em doza veqetandinê li tirkan bikin

Ev demek bû tirkan nabên dabûn lînckirina kurdan. Lê do li naçeya Altinovayê dîsa dest pê kirin.
Li gor çapemenî dinivîse, li ser tahrîk û provakasyonên hin xortên tirk, di nabêna xortekî kurd û çend xortên tirk da şer derdikeve û xortê kurd kamyoneta xwe dajo ser grûba tirk, di netîcî da 2 xortên tirk dikevin bin erebê û dimrin.
Li ser vê, li bajarê Altinovayê(girêdayî wîlayeta Balikesîrê ye)li kurdan ferman radibe. Bi hezaran kes topî ser hev dibin û wek leşkerên Hulagû, wek gurên har yên devbixwîn êrîşê dibin ser kurdan, ser mal, dikan û wasiteyên wan, çi bi ber wan dikeve tarûmar dikin, dişewitînin.
Ji ber ku kurd bêçare, bêpişt û bêxwedî ne ji ber zalim û xwînxwaran direvin, dikan û wasiteyên xwe terk dikin, dikevin malên xwe û xwe vedişêrin, ji bo ku canê xwe û zarokên xwe xelas bikin.
Dewlet weke hertim destpêkê temaşe dike, naçe ser êrîşkaran. Dû ra bûyer mezin dibin û leşker tên navçeyê û bûyeran digrin bin kontrolê.
Ev ne cara pêşî ye ku tirk vê zulmê û vê çavsoriyê li kurdan dikin. Behaneyekê dibînin heqaretê li kudan dikin û dema şer derdikeve jî êrîşî dibin ser mal û dikanên kurdan û wan lînc dikin.
Li gor wan, ew çi heqaret û zulmê li kurdan bikin jî dibê kurd dengê xwe nekin, weke êsîran hustuyê xwe li ber wan xwar bikin û efûya xwe j iwan bixwazin.
Di civateke pîşketî û medenî da êrîşên wiha ne mim kûn e, kes xwe naxe dewsa pûlis û dadgehan. Heger yekî sûceke kiribe dezgehên wî ceza bikin hene, ev yek ne karê kesên sivîl e.
Lê li Tirkiyê ne wiha ye, ji ber ku him dewlet li pişt vî îşî ye û him jî milet bi çavê dijmin li kurdan dinêre. Heger mimkûn bûya tirkan ewê hemû kurd li derekê bicivandana, benzîn lêkira û hemû bişewitandina. Lê ev yek ne mimkûn e, loma jî bi êrîşên wiha hinekî dilê xwe rehet dikin.
Tirkan li hember cihuyan, rûman û êrmeniyan jî eynî taktîk bikar anîn û eynî siyaset meşandin.
Bi saya vê siyaseta dewletê ya pîjkirin û hîmayeyê tirkan rûm û êrmenî ji erd û avên wan derxistin û miftî belaş bûn xwedî welat.
Nuha dixwazin eynî tiştî bînin serê kurdan jî. Dixwazin bi van êrîşên organîzekirî kurdan jî serkut û çavtirsiyayî bikin.
Balikesîr û der û dora wê hemû mahcirên Balkan in, lê bi taybetî jî qereçî û donmeyên(doşirme/durre) bûlgar in, ji sedî %80 ew in.
Li Tirkiyê însanên doşirme(yanî kesê ku dîn û netewa xwe guherandiye, bûye tiştekî din)bi piranî nîjadperest û faşîst in û dijminatiye kurdan dikin.
Însanên doşirme bi piranî dişibin qantiran tevlihev in, kesên bêesil û bêfesil in. Esil û koka xwe vedişêrin.
Û ji ber ku kurd dibêjin em kurd in ji kurdan pir diqeherin. Ji ber ku ew eslê xwe înkar dikin, dixwwazin herkes jî weke wan eslê xwe înkar bike. Dema hineke nakin bi wan zêr tê.
Loma jî ji tirkan bêtir li dijî kurdan e.
Bûyer û êrîşên tirkan îro jî dom kirin. Heta nuha bi dehan dikanên kurdan hatine şewitandin. Kurd hîn newêrin ji malên xwe derkevin.
Heyeta DTP-ê xwest here bajêr, leşkeran nehîşt, gotin em nikanin ”ewlekariya we temîn bikin” û heyet paş da vegerandin.
Waliyê Balikesîrî Selahattîn Hatîpoglu gotiye, ”ji ber êşa milet em bi bînfirehî nêzî bûyeran bûn.”
Milet êrîşê dibe ser kurdan, walî dibêje ”ji ber êşa milet em bi bînfirehî nêzî bûyeran bûn.”
Hertişt li ber çavan e, tirk ji me hez nakin û naxwazin bi me ra bijîn. Mêrika tehamulî elîfbeya me, navên me, zimanê me, muzîka me welhasil tehamulî tu tiştekî me nakin.
Dîsa îro di hin malperên kurdan da hebû, kurdekî bi navê Celal D. roja Cejna Remezanê çûye hefsa Edîrneyê serdana lawê xwe. Lê ji ber ku bi lawê xwe ra bi kurdî peyivî ye hevdîtin di nîvî da hatiye birîn û qerdiyanan nehîştine seeta wan temam bibe. Û ji ber ku mêrik jî bi tirkî nizanîbûye loma jî hevdîtin çênebûye.
Ma zulmeke ji viya mezintir dibe?
Li tu dera çîhanê zulm û nîjadperestiyeke bi vî rengî tuneye.
Lê tirk dikin. Ji ber ku em qebûl dikin.
Ji dijminatî û nîjadperestiya tirkan nimûneyke pir balkêş.
Di sala 2007-an da dema 13 leşkerên tirk hatin kuştin, di rojnameyeka tirk(Bolu Expess) da kolumnîstekî bi navê Işin Erşen, navê hemû parlamenter û serokên belediyên DTP-yî wek lîsteyekê weşandibû û gotibû ku ji nuha û pê ve li hemberî kuştina her leşûkerekî tirk divê 5 DTP-yî bên kuştin.
Li ser vê, parlamenterê Diyarbekrê Selahettîn Demîrtaş li xwediyê nivîsê gilî kiribû. Dozger, bi îdîaya ”azadiya fikrî ye”giliyê Demîrtaş red kiribû. Demîrtaş doz bir dadgeha bilind. Îro di hemû rojnameyên tirk da hebû, dadgeha bilind jî weke dozgerê dadgeha destpêkê, doz red kiriye, vê dadgehê jî gotiye ”ev yek dikeve çarçeweya azadiya xweîfadekirnê”.
Yanî banga kuştina kurdan ne sûc e, azadiya fikrî ye.
Ya rast ne dozger û hakim tenê wiha difikirin, hemû dewlet wiha difikire û bi rastî dikuje jî.
Ma heta nuha vê dewleta çete bi hezaran kurd nedaye kuştin?
Yanî esas ev biryar tenê îfşaya siyaseta dewleta tirk e, ne tiştekî nuh e.
Loma jî di esasê xwe da şertê ku em û tirk bi hev ra bijîn tuneye, divê em vê rastiyê bibînin û ji miletê xwe ra, ji tirkan û ji cîhanê ra bibêjin.
Divê serok û siaysetmedarên me di meclîsê da û li hember raya giştî vê yekê ji tirkan ra bibêjin û doza veqetandinê bikin.
Wekî din çare tuneye.
Ji ber ku wek milet ne hebûna me qebûl dikin û ne jî mafê me yê netewî didin me.