Du pîrên uncûzî(pir pîr, kokimî) ketibûn şêwr û mişêwran, ji hev ra qala hin gelşên xwe dikirin.Yekê got:
-Bi kalê min ev demeke xuyekî ne baş peyda bûye, nenûkên xwe dikoje/dixwe. Min
çi kir dev jê berneda. Min pir aciz dike.
Havala wê got:
-Yê min jî demakê wer kir, lê bi xêra hin tedbîran min jê qut kir.
Pîra hevala wê got:
Extîyarî jî wek zaroktiyê, ciwanîyê, dema navsaliyê(kamiliyê) merheleyeke jiyanê ya tabiîyî ye.
Piştî zaroktiyê, ciwaniyê, kamiliyê meriv extiyar
dibe, fizîkî zeîf dibe. Wek merivê kal û pîr dibê meriv li gorî temenê xwe, emrê xwe hereket bike. Di 70-80 saliya xwe da rê li ber xortan negire, di siyasetê da jî "teqawit" (xaneşîn)bibe.
Wek di her karî da heye, dibê di siyasetê da jî emrê(temenê)teqawidiyê hebe. Dibê însan hetanî mirinê tim ne rêvebir û serokên partiyan bin. Piştî 65,70,80î dibê di siyasetê da jî însan teqawit bibin, bihêlin ciwan bibin serok.
Îro li Stockholê bihar bû, rojeke pir xweş, bi tîn hebû, 20 derece germ bû. Min û xanimê piştî me gerra xwe qedand, li hewşê me xwe da ber tavê.
Di vê mehê da rojeke wiha bi destê meriv nakeve. Her tim wa lê nayê.
Min û xanimê li hewşê, li ber vê roja xweş qahwa xwe bi şêwr û mişêwran, bi hin xeyalên pêşerojê
vexwar. Bêtir jî ez xeyal dikim û xeyalên xwe jê ra dibêjim, ew jî ya tesdîq dike, ya jî lêva xwe hil dike.
Xeyalên min bi piranî nakevin serê wê, piraniya wan zor, bi rîsk û talûke dibîne. Xanim dixwaze çend salên xwe yên mayî sakîn û bêrîsk bijî. Di vî varî da em li hev nakin.
Di destpêka vê mehê da min li vîdeoyeke Salahedînê Mohtadî temaşe kir. Selahedîn di hevpeyvîna qala Komela, hin serplhatiyên xwe yên siyasî û şehîdketina hin hevalên xwe dikir.
Di axaftina xwe da got 5 hevalên wî yên qehreman, 5 bira ji malbata Sultanî
şehîd ketine, vê yekê tesîreke pir mezin li wî kiriye. Ew hîn û hîn jî di bin
tesîra hevalê xwe Fûad Mistefa Sultanî da ye.
Min got belkî min şaş fêm kiriye. Min ji kekê Omer Şêxmûs pirsî, got rast e, 5 bira ji mala Sultanî hatine şehîdkirin. Ji wan dudu jî bi hev ra îdam kirin.
Kurd û êrmenî masîyên biçûk in, lema ji alî masîyên mezin va tên xwarin. Qedera me û êrmeniyan pir dişibe hev.
Bi rastî jî tarîx carnan ji tekerurê îbaret e. Bi kêmanî yên
xurt kanin qetlîamên xwe ducar, sêcar bikin.
Qedere kurdan û êrmeniyan di warê tekerura tarîxê da, di warê trajediyan da pir
dişibin hev. Erê êrmenî bûne xwedî dewletekê lê ew dewleta wan nikane wan ji
qetlîam û tehcîran biparêze.
Di tarîxê da qetlîam û tehcîr tim bûye qedera kurdan û êrmeniyan.
Du kalên hilhilî rûniştibûn derdên xwe ji hev ra digotin, ji extîyariyê gazn dikirin. Yekî got:
-Law Hemo, ev malmîrata extîyariyê çi tiştekî zor û ne xweş e. Serê min, pişta min, milê min, nigên min, her dera min diêşe. Çavên min baş nabînin. Pişt li min xûz bûye, bûyek nêk. Destên min dilerinzin. Piştî çend gav meş bîn li min diçike. Ma rewşa te çawa ye, tu di çi halî da ye?
Kê bawerî bi Rûsyayê anîye li zirarê derketiye, malik li xwe viritandiye.
Rûsya tu carî nebûye dîwarekî saxlem, meriv kanibe pişta xwe bispêrê. Rûsya
bûbe hevalê kê di roja herî teng da terkê kiriye, bi tenê hîştiye.
Rûsan di Şerê Cîhanê yê Yekê da soza alîkariyê dan Tevgera Azadî lê sozên xwe
neanîn cî, bi Tevgera Azadî ra bêbextî kirin, ew xapandin, heta ku tirkan xwe
dan ser hev.
Merivê tirsonek wek kêra ko ye, meriv nikane pê tu karî bike.
Di siyasetê da tirsonekî, oportunîstî malwêranî ye.
Erê her gotin li her derê nayê gotin, lê li hemberî hin
bûyerên muhîm nabe meriv bêdeng bimîne, dibê meriv raya xwe, fikrê xwe bibêje.
Dema meriv bawer kir hin tişt şaş bûne, dibê ew biryar nehata girtin, ew gav nehata avêtin dibê meriv bibêje, şaşiya xwe qebûl bike.
Ji bo ku miletên esiltirk (azerîyan, qazaxan, tirkmenan, ozbekan, qirgizan, tirkan) tim alîkariya hev kirin bi serketin, giş bûn xwedî dewletên serbixwe.
Destê bi tenê deng jê nayê. Her tişt bi tifaqê, bi hevkariyê, bi hedefeke
mişterek dibe. Miletên esiltirk tim alîkariya hev kirine, lema jî mêrikan bûne
xwedî 6-7 dewlet.
Ji bo ku ev ruhê netewî, ev tifaqa netewî bi me ra tune ye, pir kêm, e em ji
bindestiyê xelas nebûne.
