Carê ji min ra xerab hatiye

Di nivîsa xwe ya nehê mehê da(9/12.08)min gotibû ku zêdayiyek ji me ra çêbûye, yanî ez bûme kalikê pitikekî weke şêr û pilingan.
Ji ber ku mala keça mel i bajarekî din e, loma jî heta nuha me neviyê xwe ji nêz ve nedîtibû û nekiribû himêza xwe.
Do, malbata Xamo hemû bi hev ket û me berê xwe da bajarê Nykopingê.
Trafîka Swêd sal bi sal xerabtir dibe. Çend sal berê hemû wasite deqîq bûn û di wexta xwe da dihatin, dema meriv deqîqeyekê jî dereng bima, meriv dizanîbû ku êdî dereng e, ne hewwceye meriv here.
Lê nuha ne were ye, hêdî hêdî dişibe trafîka Tirkiyê, êdî ne bi derengmayinê, bi di wextêhatina trên û otobozan da însan matmayî dimînin.
Ji ber vê yekê trêna me jî bim kêmvagonekê li dora 20 deqîqeyan dereng hat. Ji ber ku vagonek kêm bû hertişt li binguhê hev ket, gotin êdî bilêtên binumre pere nakin, kî li ku rûnişt serbest e.
Tevî zarokan em şeş kes bûn, em bûn weke nokên tu li tahtê xe, heryek bi derekê da pengizîn, lê ji ber ku me zêde xwe da ser hev û xwest li ba hev rûnin, di netîceyê da cî bi destê me kesî neket, em giş man liser danê nigan.
Xanimê gazin ji nigên xwe kir û got ew nikane zêde ji pê bisekine. Li ser vê, axirê piştî keftelefteke temam min du cî ji xwe û wê ra dît û em ji yên qetiyan.
Saet li dor duyan(14.00)dema em li Nykopingê daketin texsiya me hazir bû, me tê da cî li xwe xweş kir û em bi rê ketin.
Dema me li zîla derî xist, xortê bênav(me hîn nav lê nekirye)di himêza diya xwe da li bende me bû. Pîrikê berî me gişan girt himêza xwe û li ser şikil û şemalê wî gelek teorî çêkir.
Nizanim çenga wî dişibe ya kê, pozê wî dişibe ya kê, tiliyên wî zirav û dirêj in dişibin yê kê û wesaîre û wesaîre...
Netîce dor hat min, min jî girt himêza xwe û çend pozên(rismên) baş pê ra kişand. Lê camêr qet çavên xwe venekir û li min nenêrî, wer raketîbû.
Ê ji xwe zarok bi raketinê mezin dibin...
Li gor gotineke pêşiyan, zarok fêkiyên mala ne, maleke bêzarok weke dareke bêfêkî ye.
Divê meriv bi hebûna wan kêfxweş be û bikanibe wan weke zarokên baş mezin bike. Bi hêviya ku em bikanibin wî weke însan û kurdperwerekî baş mezin bikin.
Û helbet nehêlin ew jî weke me bindest bêwelat mezin bibe.
Bi şev em hinek vegeriyan mal, xanim û xortê me yê biçûk jî li wir man.
Li Stockholmê, li îstasyonê dema ez ji nêrdiwanê(pêpelûkan) dadiketim jêr, min dît ku waye sê(3) deqîqe ji hatinê trênê ra maye. Loma jî min hinekî lezand. Lê nizanim çawa bû, hema ji nişka ve nigê min ê rastê berwar şikiya(fistiqî) û janekê da dilê min.
Ez xwar bûm, min hinekî mizda û xwe gîhand trênê.
Bi rê da heta min xwe gîhand mal, min zêde tiştek ferq nekir. Lê vê sibehê dema ez ji nava nivînan hêzê ser xwe kir ku rabim, min dît ku ne îşê henekan e, tew ez nikanim xwe bidim ser. Wer xuyaya qevda nigimê min baş êşiyaye.
Li mal gopalê min jî tuneye ku bidim dest xwe. Min çavên xwe li hundur gerand û doxa paçikê paqijiyê dît, nuha ez vê doxê didim ber xwe û weke qazê bi nigekî xwe hol dikim. Heta min xwe gîhandiye ber makîneyê(kompîtorê)û ev rêz nivîsandine min ezabekî mezin kişand.
Heta meriv ”seqet” nebe, meriv nizane halê seqetan çi ye. Nuha ez halê kesên bi nigekî baştir fêm dikim.
Ya rast jixwe ew nigê min berê jî ne tu nig e, heta nuha gelek bela hatine serî. Lê dîsa ji tunebûnê çêtir bû, baş xerab ez ji xwe ra pê diçûm û dihatim...
Xanimê telefon kir got, heta em werim tu û Serhat divê hundur paqij bikin!
Min got, xanim tu qala çi dikî, vaye ez kût bûme, nikanim xwe bigihînim daşirê, tu hîn doza paqijiyê li min dikî.
Min mesele jê ra got û dengê wê birî.
Şansê kurdan wiha ye, tu carî rojekê bi temamî dilşa namînin, kêfxweşiya wan herî zêde heta danê êvarê dajo, piştre miheqeq tiştekî ne xwe diqewime, qeza û belayek tê serê wan.

Dinya biçûk e

Kurd dibêjin reva pisikê heta kadînê ye. Yê min jî tiştekî weke wê ye, herrojên îniyê piştî kar diçim li trêna xwe siwar têm û berê xwe didim aşxaneya Yilmaz. Saet di nabêna pênc û pêncûnîvan da(17.00-17.30)xwe digihînim aşxanê.
Bi ketina hundur ra qahweya min tê dagirtin û bi îkrama wê ra ji min rat ê gotin ku, ”Zinar, bi rastî jî xwesiya te gelkî ji te hez dike”.
Çimkî qahwe teze çêbûye.
Û ji ber ku ez gihîştime ser qahweya teze, şansê min heye, yanî jî xwesiya gelkî ji min hez dike.
Ez serê w ene êşînim pişrî kar ez îro jî çûm wir. Dîsa qahwe û dîsa xwesiya min gelkî ji min hez dikir.
Piştî vexwarina qahwê min ji xanima wî ra got, vê qahwa Yilmaz hundurê min reş kir, weleh ezê îro bidim nav û bîrayekê vexwim.
Wê jî got, tu bûyî kalik, loma jî heqê te heye, vexwe.
Û min dest bi vexwarina bîraya xwe kir. Yek min kir dudu. Tam li ber derketinê du nas û dostên ku serê salan bû ku me hevûdu nedîtibûn ketin hundur.
Yek jê xwarziyê min Reşatê dêrikî û yê din jî Yalçinê KUK-î bû.
Yalçin berê li Hollandayê dima, lê nuha li Fransayê dimîne.
Xwarziyê min Reşad, ez bawer dikim ev du sal zêdetir e me hevûdu nedîtibû. Ev demeke ji xerîbiyê aciz bûye û vegeriyaya welatê xwe, nava qewm û nasên xwe. Li Diyarbekrê bicî bûye.
Bi dîtina wî ez gelkî kêfxweş bûm.
Di derbarê welêt da min jê pirsî û wî jî bi şewq û heyecaneke temam bersîva min da.
Min bîstekê li dîtin û mişahadeyên wî yên li ser welêt û însanan guhdarî kir. Li ser guhertinên li welêt yên baş û xerab û rewşa hêzên siyasî hin tespîtên wî yên balkêş hebûn.
Çavdêriyên(mişahadeyên)wiha ji bo min gelkî înteresant in. Kî ji welêt were ez çavdêriyên wî meraq dikim. Çavdêrî û tespîtên însanan meriv jî dike xwedî hin zanîn û agahdariyên ji devê duduyan.
Di nava sohbeta me da Reşat qala bîranîneke xwe ya paltakê ya gelkê xweş kir. Got, yekî tirk carê di paltakê da jê ra gotiye:
”Ez nizanim hûn kurd çi dixwazin? Li Stenbolê dergevanê(kapiciyê)apartmanên herî luks jî kurd in lê hûn dîsa jî hûn dîsa jî pê nayên serî”.
Yanî li gor hin tirkan, piştî ku kurd kanibin bibin dergevanên malên wan, divê şikiriya xwe ji Xwedê ra bînin û tiştekî din nexwazin.
Yalçin, cara pêşî di sala 1976-an da min li Wêranşarê dîtibû. Wê demê ji êxistineke çepê tirk hîn nuh veqetiyabû û bûbû KUK. Çend PDK-liyên dêrikî li Wêranşarê hebûn, hebû ba wan. Wan jî anîn dikanê ba min.
Jixwe wî û PDK-liyan wê demê baş ji hev fêmnedikirin jî. Çimkî wan bi tirkî û Yalçin jî bi kurmancî nizanîbû.
Welhasil anîn ba min. Me bîstekê bi tirkî sohbet kir. Tiştê di bîra min da maye, min gotibû van dîtinên te ne yên KUK-ê, yên THKP-C-ê ne.
Cara duyem, di havîna sala 1978-an da li Serêkaniyê(Ceylanpinarê)li dikana Şêxmûs Ceylan ya kitêbfiroşiyê me hevûdu dît.
Me li wir jî li ser şerê di nabêna YNK-ê PDK-ê da minaqaşeyeke pir sert kiribû. Wê demê em weke partî û DDKD dostên YNK-ê û KUK-jî yê PDK-ê bû. Ji bo ku PDK û YNK li dijî hev bûn, li gor vê dijayetiya wan, em û KUK jî li dijî hev bûn, me berberiya hevûdu dikir.
Loma jî me hevûdu lik u bidîta, em diketin gewriya hev. Axir li Serêkaniyê jî ez û Yalçin ketin gewriya hev.
Dûra di ser ra sal û zeman derbas bû, ez bawer dikim di orta salên 80-î da li Swêd li mala hevalekî me dîsa hevûdu dîtibû.
Ji wê demê virda ye me qet hevûdu nedîtibû. Ji alî fizîkî pir nehatiye guhetin, tenê hinekî qelaw bûye.
Min jê ra got, Yalçin, dinya çi biçûk bûye, Wêranşar li ku Stockholm li ku? Kê bîr dibir piştî 32 salan emê hevûdu li Stockholmê bibbûnin?
Di hersê hevdîtinên me yên berê da em bi tirkî peyivîbûn. Lê îcar em bi kurmancî peyivîn. Kurmanciya wî îdare bû, axir cila xwe ji avê derdixist.
Yalçin zaza ye, nehat bîra min jê bipirsim, gelo bi zazakî dizane ya na?
Li gor rojên din, roja min îro hinekî cihêtir derbas bû, min du nas û dost dîtin û sohbeteke cihê kir, li dîtin û mişahadeyên gelkî balkêş guhdarî kir.
Loma jî min îşev qet bala xwe neda xeberên li ser kurd û tirkan. Jixwe ez bawer nakim tu tiştekî nuh hebe. Miheqeq dîsa leqleqa vala ye…

Li "dilê kurdistanê" dîsa xwîna kurdan herikî

Dijminên miletê kurd îro dîsa bi dilreşî, bêbextî û pûştiyeke mezin destên xwe di xwîna kurdan gerandin, bi rengekî bêûjdan qetlîameke mezin kirin.
Îro danê nîvro li ser riya di nabêna Hewlêr û Kerkûkê da li aşxaneya kurdekî terorîstekî xwekuj xwe teqand û bû sebebê kuştin û birîndarbûna gelek kurdî. Li gor agahiyên pûlisên Kerkûkê di teqînê da 40 kes hatine kuştin û 100 kes jî birîndar bûne.
Ji ber ku teqîn di saetên xwarina nîvro da bûye loma jî hejmara kuştî û birîndaran hewqasî zêde ye.
Li hember wahşeteke wiha dilê meriv ji terorîstên maşeya destê dijminê miletê kurd digere, kîn û nefreta meriv ya li hember zalim û zulumkaran zêdetir dibe.
Dijminê miletê kurd, dijminekî pir xedar û wahş e, ji hemû hest û hêjayiyên însaniyetê hatine şuştin.
Loma jî di êrîş û qetlîamnên xwe da qet nabêjin ev zarok e, kal e, pîr e yan jî sivîl e, ji bo wan kurdbûna kesên werin kuştin têr dike, piştî ku kurd e divê were kuştin.
Ev dijmin ne tenê xedar û bêmerhemet e, bi qasî wê jî rezîl û tirsonek e, her babet bêbextiyê mubah dibîne.
Bi dizî êrîş dike, di êrîşên xwe da zarok, belengaz û kesên dîn bikar tîne, bi xapandinê însanan dikin aletê êrîşên xwe yên wahş.
Bi van êrîşan armanca wan ew e ku ewê miletê kurd biwestînin, bitirsînin, ji doz û hedefên wî vegerînin.
Lê miletê kurd bi êrîşên wiha natirse, dev ji doza azadî û serxwebûna xwe bernade. Bi vacayî, êrîşên wiha daxwaza miletê kurd ya avakirina dewleteke serbixwe xurttir dike.
Bi van êrîşan kurd baştir fêm dikin ku heta ku weke her miletî ew jî nebin xwedî dewleteke serbixwe ewê tu carî reht nekin û ji van êrîşên hovane xelas nebin.
Li alî din ev ne cara pêşî ye ku dijmin bi vê pûştiyê xwîna bi sedan kurdî dirjîne, berê jî gelek caran eynî tişt kirine.
Loma jî divê dijmin êdî hewqasî bi hêsayî nikanibe were di nava me da rûne û piştra xwe biteqîne û bibe sebebê kuştin û birîndarbûna bi sedan kesî. Piştî hewqas tecrûbe û bedel divê pêkanîna qetlîamên wiha mezin êdî ne mimkûn be. Em dizanin ku dijminê me pir xedar e û çi xerabî ji dest bê texsîr anke. Loma jî divê kurd bi xwe bikanibin rê li ber van êrîşên dijmin bigrin.
Û ya din jî divê bi tu hawî şansê jiyanê nedin van hêzên ku bi şev û roj li qetla miletê me digerin.
Ji ber ku dijmin ji me ra dibêje ”ya hûn ya em”, bêyî teror û kuştinê tiştekî din nade ber me. Divê em vê nêta dijmin baş bizanin û li gor wê hesabê xwe bikin, li gor wê tedbîrên xwe bigrin.

Rewşa kurdan û çend gotinên li ser jiyanê

Polîtburoyên YNK-ê û PDK-ê di bin serokatiyên Mesûd Barzanî û Celal Talabanî da îro dîsa li Dukanê li hev civiyan.
Li gor ragîhandinên çavkaniyên siyasî herdu alî ewê li ser gelek meseleyên girîng rawestin û di vî warî da hin biryaran bigrin.
Bêyî polîtburoyên YNK-ê û PDK-ê, herdu cîgirên serokkomarê Îraqê Celal Talabanî jî li Dukanê bi serokên kurdan ra rûniştin.
Ev demeke polîtburoyên YNK-ê û PDK-ê civînê li ser civînî çêdikin, serokên herdu partiyan hevûdu dibînin. Diyar e hin gelşên girîng yên hîn çareser nebûne hene.
Lê bîrûraya giştî ji naverok û netcîyên van civînan baş ne agahdar e. Tenê tiştê tê zanîn kurd û gelekên ereban ji hukûmeta Malikî ne razî ne.
Gelo ev civînên li ser hev amadeyiyeke xistina Malikî ye?
Lê di vî warî da hîn tu nav û alternatîveke berbiçav tuneye, tenê qala nerazîbûna ji Malikî tê kirin.
Malpera Avesta îro xebereke girîng daye, gotiye, xebatkarekî CIA-yê yê berê û pisporê Iraqê Kenneth Katzman gotiye, Emerîka ewê ji Iraqê vekişe û kurdan bi tenê bihêle. Li gor Katzman, dema Emerîka ji Îraqê vekişe îhtîmal heye ku kurd rûbirûyî êrîşan bibin.
Katzman gotiye, divê serokên kurdan baweriya xwe zêde bi Obama neynin. Bêguman tiştê Katzman gotiye rast e, netîce Emerîka rojekê miheqwq ewê ji Îraqê vekşe, îro nebe ewê sibe vekşe ev vekirî ye û kurd jî bi vê yekê dizanin. Yanî weke herkesî kurd dizanin ku Emerîka heta û heta ewê li wir nemîne û rewşa îraqê jî ewê tim wiha dom neke. Ya din Emerîka li wir pir bimîne, hindik bimîne jî bi kurdan tenê ra tu peymanan îmze nake. Serokên kurdan vê yekê eşkere dibêjin.
Bêguman dijminên kurdan dixwazin êrîşî kurdan bikin û vê satatuya heyî xera bikin. Lê ev yek êdî ne mimkûn e. Emerî ka here jî, dev hevkariya bi kurdan ra berde jî li Îraqê hertişt dîsa weke berê nabe, tu hêz êdî nikane van mafên kurdan yên di qanûna esasî ya Îraqê da hatiye naskirin paşda j iwan bistîne.
Netîce, helbet dewleteke weke Emerîka mezin piştgiriya kurdan bike pir baş e, lê neke jî kurd dîsa venageran rewşa berê.
Piştî ku min ev rêzên jorîn nivîsîn ji nişkave bala min çû ser maneya jiyanê. Min ji xwe ra got, yahû ev jiyan çi tiştekî tevlihev e, meriv nizane kînga ewê çi were serê meriv?
Meriv geh dilşa ye, geh xemgîn e. Hestên meriv weke pêlên deryayê geh bilind, geh jî nizm dibin.
Jiyan dişibe demokrasiya Tirkiyê, tim bê îstîkrar e, hertim dikane hertişt were serê meriv.
Tiştê ez dibînim, jiyan hertim ne weke riya paporê dûz e, yekcarnan serberjor, yekcarnan serberjêr e, yekcarnan jî kêrtkortîye, meriv dilikume.
Jixwe dibê jiyan hertim ne weke şahiyê be, dibê rojên wê yên xerab û tahl jî hebin, ji bo ku meriv aliyê xwe yê xurt û zeîf, cesûrî û tirsonekiya xwe nas bike.
Jiyan yekcarnan weke peqlawa Dîlokê şîrîn, yekcarnan jî weke îsota Ruhayê tûj e, devê meriv dişewitîne.
Ji bo ku meriv ferqa tûjî û şîrîniyê bizanibe divê meriv ji herduyyan jî tam bike.
Jina bê derd û bela, bê jan û dilşadî, bê têkçûn û serkeftin, bê ketin û rabûn jiyaneke vala û monoton e, weke birinca rijî ye, bê tam û bê lezet e.
Baharatên jiyanê ketin û rabûn e, xemgînî û dilşadî ye.
”Jiyan dişibe lîstika setrancê, gelek caran tu dibêjî şah, lê tenê carekê mat dikî.”
Bi baweriya min jiyaneke bê heyecan, bê teqûreq, jiyaneke mirî ye, weke meriv bi yekî ecemî ra nezerê/pinîkêrê bilîze, meriv ji lîstika xwe poşman dibe.
Jiyan mişt sir û surprîz e, meriv nizane kînga ewê çi derkeve hember meriv û ewê meriv matmayî bihêle.
Axir kî çi dibêje bila bibêje, tiştê min ji jiyana bêbext fêm kiriye, jiyan sinetekî gelkî zor e, heta mirinê jî meriv wê baş fêr nabe…

Ez îro nikanim "dirêj" bikim

Weleh hûn bixeyidin yan nexeyidin hûn bi qîma xwe ne, ez îşev nikanim tiştekî dirêj binivîsim. Îro Cejna Qurbanê ye, zarok li me kom bûne. Ez hinekî zû ji kar derketim, min çû hin tişt kirîn û bi lez berê xwe da. Saet di 17.00 da gihîştim mal û ketime hinge dinga xwarinê. Loma jî îmkana ku ez li ser siyasetê tiştekî binivîsim qet tuneye.
Xanim bi qahr ji min ra dibêje, ma qey te qebale girtiye, te ne şev e, ne roj e, ne eydî ye...
Ma te xêr?
Min soz da ku ezê zêde dirêj nekim, pir kin bibirim. Milet li bende min e. Bi wî şertî min destûra vekirina kompîtorê girt.
Ya rast min tam nizanîbû îro cejn e, ez baş ne emîn bûm Ji bo ku bizanim min telefonî Mêrsînê birayê xwe kir û jê pirsî. Got, keko, texmîna te rast e, îro eydî ye.
Li ser wê, min xeber da zarokan hatin mal. Min ji wan ra masî û wokek bi dilê wan çêkir, bawer bikin weke Efê pismam "telî" xwe pê ra xwarin.
Helbet Cejna Qurbanê bêyî şîranî î nabe, piştî xwarinê berê min çayeke bi şeref û dûra jî peqlawe weke paşîv da wan.
Zarokên min jî weke min, ji peqlawê pir hez dikin, kîloyek li hewa çû.
Berî ku rabin herin, gotin bavo, zikê me teqiya, bes e...
Min dirêj kir, hinek di herin û tên û di bin çavan ra li min dinêrin, destê min ji we nabe lê ez mecbûr im li vir biqedînim...
Li bende min in.
Careke din Cejna we ya Qurbanê ji dil û can pîroz dikim û hêvî dikim ku her tişt ewê bi dilê we be.

Li ser hevpeyvîna bi Nêçîrvan Barzanî ra çend gotin

Berpirsê Netkurdê Mûrad Ciwan û rojnamevan Eşref Okumuş, di hevpeyvîneka dûr û dirêj da gelek pirsên girîng ji serokwezîrê Kurdistanê Nêçîrvan Barzanî kirine.
Pirsên ji Nêçîrvan Barzanî hatine kirin hemû jî baş û girîng in.
Lê bi taybetî jî pirsên Eşref Okumûş yek ji yekê xweştir û girîngtir in.Yek pirsa wî jî ne tewşomewşo, vala û bêmane ye. Hemû pirsên wî jî pirsên rojnamevanekî jîr, pirsên pêwîst û di cî da ne.
Ji ber ku pirs dicîda ne û li ser ser tiştên pir konkret in, bersîvên wan jî hemû konkret û mişt agahdarî ne, him xweş in û him jî li ser civata Kurdustanê û sîstema wê ya siyasî û aborî meriv dibe xwedî zanîneke nuh.
Bi bersvan ra meriv hin dîtin û baweriyên birêz Nêçîrvan Barzanî yên derbarê demokrasiyê, azadiya ferdî û ya rojnamevaniyê û di hin warên din da jî kêmzêde fêr dibe.
Di hevpeyvînê da meriv li pişt her pirseke Eşref, lêkolîn û agahiyên kûr û temam dibîne. Mêrik berî here bi Nêçîrvan Barzanî ra rûne, çûye geriyaye, dîtiye, pirsîye û piştî ku têra xwe bûye xwedî agahdarî dûra çûye rûniştiye û pirsên xwe kirine.
Eşref weke hinekan, her tişt û îdîayeke ku li der û doran bi ber guhê wî ketibe nepirsiye, Nêçîrvan zeyt nekirye.
Camêr ji bo her pirseke xwe xebateke pêşî kirye, nimûneyeke berbiçav û bûyereke qewimî jî tim weke çavkanî nîşan daye.
Yanî karê xwe baş kiriye.
Dema yê hember dibîne ku pirs cidî ne û xwediyê pirsan jî têra xwe xwedî zanîn û agahdarîye, wê demê bersîv jî tu bixwazî nexwazî cidî, baş û xweş dibin.
Çimkî meriv tu carî nikane bersîveke cidî bide pirseke beradayî, pirsên vala otomatîkman dibin sebebê bersîvên vala.
Di pirsên Eşref Okumuş û şiklê pirsîna wan da meriv ferq û rola xwendina ilmê rojnamevaniyê baş dibîne. Di rewşên wiha da diyar dibe ku xwendin tu carî vala naçe, keda meriv nabe keda Bersîs û bi erdê da naçe.
Piştî van pesnên derbarê hevpeyvînê da, dibê ez qala kêmasiyeke hevpeyvînê ya pir mezin jî bikim û çend gotinan jî li ser wê bibêjim.
Di hevpeyvînê da, lê bi taybetî jî di pirsên Mûrad Ciwan da tunebûna pirseke di derbarê qanûna pirjiniyê(zewaca bi çend jinan ra)da min weke kêmasiyeke pir û pir mezin dît.
Mûrad Ciwan hevalekî ku ji kok û kultura çep û sosyalîstiyê tê, însanekî medenî û demokrat e û li gor dîtin û baweriyên wî yên ku bîrûraya giştî pê dizane, ew di her warî da wekheviya jin û mêran diparêze, serdestiya mêran bi tu hawî qebûl nake.
Di vî warî da li gor wî, ez merivekî pir mihafezekar im. Divê ez vê rastyê jî li vir bibêjim.
Hercara ku li Kurdistanê jinek tê kuştin, ya jî ew bi xwe, xwe dikuje, dişewitîne Mûrad Ciwan di Netkurdê da berî herkesî li dijî vê tawan û bûyerê derdikeve û bi şîdet protesto dike, bi dengekî herî bilind azadî û wekheviya jin û mêran diparêze.
Bêguman baş dike.
Lê di hevpeyvînê da ji serokwezîrê hukûmeta ku biryara pirjiniyê girtiye, di derbarê vê biyara meclîsê da yek pirs jî nekiriye.
Tiştekî pir xerîb e, meriv çawa bi serokwezîrê Kurdistanê ra fersenda hevpeyvîneke hewqas dirêj bibîne û derbarê vê biryara meclîs û hukûmeta wî da pirsekê jê neke?
Em bîrûbaweriyên wî yên di vî warî da bidin aliyekî, hema weke rojnamevanekî jî nepirsiye, negotiye birêz Nêçîrvan Barzanî, di derbarê biryara meclîsê ya pirjiniyê da tu çi difikirî, dîtinên te yên li ser vê meseleyê çi ne?
Di heqê şairbûna Nêçîrvan Barzanî da pirs jê kiriye û şîîr jê xwestiye, lê nehatiye bîrê jê ra bibêje, serokê Kurdistanê birêz Mesûd Barzanî di axaftineke xwe da got:
”Em ne li gel wê ne ku yasaya rewşa kesayetî li dijî Qurana pîroz, şerî´et û mafên mirovan be,” gelo dîtina te ya di vî warî da çi ye?
Gelo li gor te jî divê huqûq û qanûna medenî ne li dijî Quranê û şerîetê bin?
Gelo tiştekî wiha mimkûn e, şerîet û huqûqa medenî ewê çawa li hev bikin?Û gelek pirsên weke van jê nehatine kirin.
Divê xwendevanên kurd şêl û dîtina serokwezîrê Kurdistanê bizanibin.
Ji ber ku biryara meclîsa Kurdistanê ya serbestkirna zewaca bi gelek jinan ra îro di nava kurdan da pir aktuel e û gelkî li ser tê peyivandin. Bi peydabûna îmkaneke wiha ra nabe ku meriv hevpeyvînê bi serokwezîrekî xwediyê vê biryarê ra bike û pirseke li ser vê meseleyê jê neke.
Esas divê pirsa Netkurdê ya pêşî ev bûya, li ser vê meseleyê bîrûbaweriyên serokwezîr bi berfirehî bihata zanîn.
Lê pir mixabin, pirseke di heqê pirjiniyê da ji serokwezîrê Kurdistanê birêz Nêçîrvan Barzanî nehatiye kirin, ji dêlî wê şiir jê hatiye xwestin.
Dibe ku ev kêmasî jî ji ber kêmtecrûbetiya rojnamegeriyê bê, yanî gava ilim/zanist kêm be zikir jî kêm dibe.
Bira Cejna Qurbanê li hemû miletê kurd pîroz û bimbarek be!

Di zebtên meclîsa tirk da navê kurdî bû "Zimanekî nayê zanîn"

Bi qasî ku tê gotin TRT Heyşt ewê di destpêka sala bê da(1/1-09) dest bi weşana kurdî bike, lê di zebtên meclîsa Tirkiyê da navê zimanê kurdî ”zimanekî nayê zanîn” e.
Gava mebûsekî kurd di axaftina xwe da gotinekê bi kurdî dibêje, nabêjin bi kurdî wiha got, dibêjin ”Bi zimanekî nayê zanîn peyivî” û bi vî rengî derbasî zeptan dikin.Piştî ku hin mebûsên kurd ji hemû serokên partiyan, ji serekerkanê tirk û gelek rayedarên din ra kartên pîrozbahiya Cejna Qurbanê bi kurdî şandin, serekerkanê tirk ji hemû baregehên leşkerî ra genelgeyeke pir balkêş şandiye.
Li gor hin agahiyên di çapemeniyê da belav bûne, Serfermandariya Giştî bi genelgeyekê emir daye hemû baregehên leşkerî û gotiye ku divê berî Cejna Qurbanê ew hemû kart û pakêtên kargo û posteya ku ji wan ra tê baş konturol bikin.
Çimkî guman heye ku kartên pîrozbahiya cejnê yên ne bi tirkî ji fermandaran ra hatibin şandin. Di fermanameya serekerkan da tê gotin ku û bi şandina van kartên bi kurdî dixwazin Tirkiyê perçe bikin.
Li gor emir, divê kartên pîrozbahiyê ”yên ne bi tirkî” neyên vekirin û paş da werin şandin. Du roj berê, mebûsên DTP-ê yên Cizîrê Hasip Kaplan û Sevahir Bayindir ji serokomarê Tirkiyê Abdullah Gul, serekerkan Ilker Başbug, serokê CHP'ê Deniz Baykal, serokê MHP'ê Devlet Bahçeli û gelek gelek kesên din ra kartên pîrozbahiya Cejna Qurbanê bi kurdî şandibûn.
Di kartan da bi kurdî gotine:
“Em cejna we ya qurbanê û sersala we pîroz dikin, di xebatên we de serkeftinê hêvî dikin.”Şandina kartên bi kurdî di nava mebûsên tirk da bû mijara minaqeşeyê û di meclîsê da li ser hate peyivîn. Lê katibên meclîsê hin gotinên mebûsên kurd yên bi kurdî derbasî zeptan(protokolê) nekirin, ji dêlî wê, weke ”bi zimanekî nayê zanîn peyivî” nivîsîn.Heta nuha mebûsên kurd di axaftinên xwe da çi bigotana derbasî zebtan dikirin û loma jî gelek gotinên kurdî ketibûn zebtên meclîsê.
Lê diyar e hukûmeta AKP-ê ya ku xwedêgiravî di TRT-ê da birayra weşana kurdî daye, ev yek qedexe kirye, divê ji nuha û pêva gotinên kurdî nekevin zebtên meclîsa Tirkiyê.
Belê, xwedêgiravî roja yekê sala bê di TRT-ya tirkî da ewê weşana bi kurdî dest pê bike, lê di zebtên meclîsê da navê kurdî ”zimanekî nayê zanîn”e, kartên bi kurdî paş da li xwediyên wan tên vegerandin û ji bo ku bi kurdî cejna hin rayedarên tirk pîroz kirine rexne li wan tê girtin, ji bo ku di civîn û mitîngekê da çend gotinên bi kurdî gotine kurd herroj li mahkiman e û cezayên giran digrin.
Dewlet berî hilbijartinên mehelî bi destê AKP-ê û gelek kurdên nezan û xwefiroş bi kurdan dilîze, dixwaze bi çend ”bertîlên” taktîkî û bêgarantî xwînê bide AKP-ê û mixalefeta li hember wê ji hev da bixe û zeîf bike.
Heger hîle û durrûtî û sextekariyek di bin biryara weşana TRT-ê da tuneye, wê demê ev bêtehamuliya li hember zimanê kurdî çi ye, çima di zebtên meclîsê da navê kurdî dibe ”zimanekî nayê zanîn”?

Rejîma Îranê ewê dest û nigê xortekî kurd jêke!

Belê, rejîma meleyên Îranê ewê destek û nigekî xortekî kurd jêke.
Rejîma Îranê bi îthama ku alîkariya gerîlayên PJAK-ê kirye biryara jêkirina dest û nigê xortekî kurd yê bi navê Sadiq Zemanî da.
Heft meh berê li Xoyê di şerekî di nabêna gerîlayên PJAK-ê û Mihafizên Şoreşê da gelek mihafiz hatibûn kuştin.
Li ser vê, pasdaran li gelek deverên Kurdistanê operasyonên mezin kirin. Di van operasyonan da ji malbatekê sê birayên bi navê Qasim, Yaqûb û Sadiq Zemanî bi îthama ku alîkariya gerîlla kirine û bûne sebebê kuştina mihafizên rejîmê girtin.
Dadgeheke meleyan Qasim û Yaqûb bi cezayên hefsê ceza kirin. Lê ji bo Sadiq Zemanî qîma xwe bi hefsê neanîn, biryara jêkirina destê wî yê rast û nigê wî yê çepê dan.
Li gor biryara dadgeha meleyan di rojên pêş da ewê dest û nigê xoerê kurd Sadiq Zemanî were jêkirin.
Li Îranê ev cara pêşî ye ku biryara jêkirina dest û nigê girtiyekî tê dayin.
Rejîma meleyên Îranê, di sedasala 21-ê da vê wahşetê, vê hovîtiya kesnedîtî tîne serê kurdan, êdî bi îdamê jî nayê serî, weke qesaban dest û nigên însanan jêdikin.
Û vê wahşata xwe jî li ser navê dîn û şerîeta Îslamê dikin û îdîa dikin ku rejîma wan li dinyayê rejîma herî adil e.
Rejîma ku di vê sedsalê da dest û nigên însan jêke!
Diyar e meleyên îranî bi temamî ji medeniyet û însaniyetê bi dûr ketine, loma jî êdî di wahşetê da tu sînorî nas nakin.
Kurd di nava tirk, ereb û frisan da bûne weke pezê qurbanê, herkes ji xwe ra belaş belaş û bi comerdiyeke mezin şerjêdike…

Li ser rexneya xwendevanekî "bênav"

Xwendevanekî "bênav"(anonîm) nivîsa min ya roja îniyê(4/12.08)pir bi hêrs û bi hîdet şirove kiriye.
Bi belavbûna xebera ku serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul, ewê Cejna xwe ya Qurbanê li Diyarbekrê pîroz bike, çapemenîyê û hin siyasetmedarên kurd gelek şirove kirin, hin temenî û hêviyên xwe yên ji vê ziyareta Gul anîn zimên.