Heta nuha kes di bin siya ”dara xweziyê” da rûneniştiye. Bi xwezîyê dest nagihîje baqên kezîyê.
Bi înşela, bi hêvî dikim tirk tu carî dev ji irqçîtiya xwe ya li hemberî me bernadin û mafên me yên netewî nadin. Gerek MECBÛR bibin. Nuha hîn nehatine wê nuxtê, dibê em hinekî din jî zorê bidin wan. Hesin hîn baş nehatiye tawê.
Di sîyasetê da, di micadelê da cesaret pir muhîm e, serê her tiştî ye, yê cesaret pê ra nemîne, li dawiyê esaret jê ra dimîne.
Lema pêşiyên me gotine, mêrê tirsonek tu carî nikane bi sînga gewr û boz şa
bibe.
Di micadela xwe ya ji bo azadîyê da em mecbûr in wêrek bin, cesûr hereket
bikin.
Bi tirsonekiyê em nikanin tu mafî ji tirkan bistînin. Karê me zor e, lêbêyî micadelê jî riyeke din a serketinê tune ye.
Tirkiyê bi bultena sor ji Înterpolê xwestiye serokwezîrê Îsraîlê Benjamin Netanyhu bigirin û teslîmî tirkiyê bikin. Serokê Tirkiyê
bask pêva hatiye, lema zêde bilind difire.
Nabêna Tirkiyê û Îsraîl çiqasî zêde
xera bibe ji me ra baş e.
Tirk dijminan çiqasî li xwe zêde bikin li kara me ye.
Dostên dijminên me hindik bin, dijminên wan pir bin ji me ra baş e.
Bi dagirkeriya Sûriyê û Îraqê mêrik aşûnî bûye. Lê Îsraîl ne Îraq û Sûrîye ye,
ewê li zirarê derkeve.
Di medyaya sosyal da ji bo ku kurdan berra hev bidin gelek profîlên sexte yên navekî kurdî li xwe
kirine hene.
Bi navê sexte dibin hevalê kurdan, dû ra jî xwe ji alîyekî, ji partiyekê nîşan
didin û êrîşî partiyeke din û hin şexsan dikin.
Profîleke bi navê ”nazê lê bi şev ranazê” di X´ê da bû hevala min, min jî
demakê ew taqîb kir.
Gava jinek min taqîb dike kêfxweş dibim, hevaltiya wê qebûl dikim, dibêjim belkî
hinekî kurdî fêr bibe.
.jpg)
Veysî Aktaş:
”Îro ji bo ku Îsraîl kanibe hebûna xwe bidomîne li Rojhilata Navîn hewcedariya
wê bi Kurdistanekê, bi Îsraîleke duyemîn heye. PKKê ev qebûl nekir. Ocalan ev
red kir. Sebebekî destpêkirina pêvajoyê jî ev bû.”
.jfif)
Min bi kurtî çend nuxteyên fikrên Arthur Schopenhauer yên li ser tebîeta însên, yên li ser hovbûna însên top kir, wergerand kurmancî. Bi bawerîya min tiştê însan dike, tiştên tînin serê hev dîtina Arthur Schopenhauer a pesîmîst tesdîq dike. Hema di vê sed sala dawî da hovîtiyên însanan kirine wahşetên mezin in.
Gava ji meriv ra xerab tê, diranê meriv di pelokê da dişkê.
Çend roj berê ji min ra jî xerab hat, diranekî min ê pêşiyê, got qirp û şikiya. Ji ber diranê pêşî ye, xuya dike.
Nîv
seeta din ezê herim ser diransaz, tuxtora dirana, hela em binêrin xanimê çi biryarê bidin.
Ev hevîr ewê gelek av hilîne, ewê li ser min biha rûne...
.jfif)
Konsulê berê yê Yekîtiya Ewropayê yê Enqerê Marc Pieri,
bersîv daye gotina serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan a li ser endametiya Yekîtiya Ewrûpayê.
Erdogan gotibû,”endametîya Yekîtiya
Ewrûpayê êdî ne amaca me ya sereke ye."
Marc Pieri gotiye:
”Dibe ku Bruksel bi vê yekê kêfxweş bibe. Ev helwesta Erdogan li gorî sîstema Tirkiyê ye. Li Tirkiyê serweriya hiqûq zeîf bûye, edalet, civaka sivîl û medyaya azad nemaye.”
Baran dibare, erd pesnê xwe dide, ji xwediyê zevî ra kar e. Li ku derê şer û teşxeleyek hebe ji serokê Tirkiyê Erdogan ra kar e
Îran û Îsraîl û Amerîka şer dikin, li kara Erdogan e, ji Erdogan ra baş e, pere
bi ser da dibare, ji Îranê ra bi dizî delaliyê dike.
Rûsya û Ukranya malikê li hev wêran dikin, Erdogan li karê ye, ji Rûsyayê ra delaliyê
dike, petrol û gaza erzan dikire.
Şerê Sûriyê derket, ji Erdogan ra bilêta serê salê lêxist, mêrik bi nîvhenekê welat dagir kir, bû hukumdarê Kudistana Rojava û Sûriyê.
Nivîskar, artîst, zana, entelektuelên Swêd ên herî bi nav û deng beşdarî programê dibin.
Xanima mamoste wan fêrî bikaranîna telefonê dike.
Meriv kane bi telefonê çi karî bike, nîşanî kesên kal û pîr dide.
Dibe ku ji bo hinekan serxwebûn, dewleteke netewî ne muhîm be, entegrasyona di nav tirk û ereban da baştir be.
Ji bo min bêdewletî, entegrasyona di nav tirk û ereban da helandina miletê kurd
e, felaketeke mezin e.
Heta ku ez bê welatekî serbixwe bim, bê dewlet û bê pasaporteke netewî bim, ez xwediyê Xezîneya Qarûn bim jî agirê dilê min nakewe, ez xwe azad û
bextewar his nakim. Gerek em kurd jî bibin xwedî dewlet, gerek hedefa me ev be.
Camêrekî baqil gotiye, guh medin şîretên her extîyarî, ji bîr mekin ehmeq jî
extîyar dibin.
Rast e, aqil ne di umir da, ne di rîya sipî û porê sipî da di serî da ye.Extîyarên totikvala jî pir in.
Bi qasî extîyarên(kal û pîrên) baqil
û kamil, extîyarên kêmaqil û ehmeqên jî hene. Gerek ciwanên me vê rastiyê ji bîr nekin.
Aqilê zaro pel û pincaro.
Aqilê nekemilî ker û kûçik pê da
birrî.
Xwedê ji bo dilê mêrikê xizan şa bike, berê cila kerê wî wenda kir, dû ra pê dide dîtin, kêfa wî anî, dilê wî pê şa kir.
Tirk jî li hemberî me eynî taktîkê dimeşînin, berê me esîr digrin, bi salan me dixin
zindanên xwe, dû ra, piştî 20-30 salên girtîgehê berdidin. Em jî pê kêfxweş
dibin.
Gere kem vê zulma wan ji bîr nekin.Gerek hafiza me wek ya masîyê zêrîn ne kêm be.
Hin tişt, hin sirên meriv hene dibê meriv nede der, eşkere neke. Ji van sisê gelkî muhîm nin, meriv ji xwe ra bihêle baştir e. Ew hersê tişt jî ev in:
-Sirrê li ser zimanê xwe, perê di bêrîka xwe da, birîna di
dilê xwe ji kesî ra mebêje.
-Her însan wek dilopek baran e, hinek jê dikeve ser çamûrê,
hinek jê dikeve ser pelên gulê
Hz. Melana.
Salên derbas dibin, serpêhatî û tecrûbeyên jiyanê kêm zêde bêtir hiş tîne serê meriv, meriv baqiltir, kamiltir dike. Hinekan pirr, hinekan zêde
dikemilîne.
Lê belê îstîsna jî hane, yanî kesên sal nikanin wan biguherînin, tim wek dema xortaniya xwe dimînin jî hene.
Yanî kurmê şîrî, heta pîrî.
Siyasetmedar û nivîskarê îngilîz Benjamîn Dîsraelî (1804–1881), li ser vê meselê
gotiye, ”trajediya jiyanê ya herî mezin, em pir zû extîyar(kal û pîr) dibin, lê
belê pir dereng baqil dibin.”
Rexne nirxandinek e, ji bo pêşdabirinê, ji bo baştirkirinê wasîteyeke
pir muhîm û bi feyde ye.
Bi rexneya xwe meriv him kêmasî û şaşiya kerekî, nivîsekê, eserekê nîşan
dide, him jî dixwaze wî karî baştir, tekûztir bike, feydeyekê bigihîne xwediyê
kar û eserê.
Du babetên rexneyê yên sereke hene: Rexneya pozîtîv (avaker) û rexneya negatîv,
ya xerabkir.
Li ser kesên dane ser riyeke şaş ev teşbîh pir xweş û rast e.
-Heger te ferq kir tu li tirêneke şaş siwar bûyî li
îstasyona herî nêzîk dakeve. Tu çiqasî dereng dakevî, bihayê vegera rêwîtiya te
ewê li ser te hewqasî biha rûne.
Gelek kesên li tirêna Evdila Ocalan siyar bûne ji zû da ye ferq kirine di tirêneke şaş da ne, lê jê danakevin.
Şevekê gur bi dizî xwe gîhand nêzî keriyê pez.
Dîk gur dît û bang da.
Kûçik bi dengê dîk şiyar bû û dest bi ewtînê kir.
Şivan bi xwe hesiya, rabû li der dora xwe nêrî.
Gundî bi qîjewîjê hesiyan.
Dewla gur bi avê neket, tirsiya, reviya. Kerî xelas bû.
Kûçik raket.
Camêrekî bi navê Sîdar Firat nivîsên min rexne kiriye, hin şîret li min kirine, gotiye, ”Tu ji sibê heta êvarê mîna nûgihiştan li ser Twitterê gilî û gazinan dikî, tu enerjiya negatîf li der dora xwe belav dikî.”
Dû ra jî gotiye, baştir tu dev ji van nivîsên bêwate berdî û ji xwe ra karekî
baştir, bi feyde bikî.
Ez nivîsên wî bersîvên xwe li jêr parve dikim.
Teşbîheke xweş heye, fena ku ji bo me hatibe gotin, dibêje, "gundê hirçê bike muxtarê xwe, ancax kane di xewna xwe da hirmiyê bibîne..."
Miletê Erdogan û Bahçelî bike serokên xwe ancax di xewna xwe da rehetiyê,
demokrasiyê bibîne.
Hûn çi bikin jî, hûn çiqas ray bigrin jî Erdogan ewê tim qezenc bike. Heta sax be ev îş ewê wiha be.
Lê em kurd jî ji tirkan ne baştir in, heta em ji wan korfahmtir in.
Li Başûr, Rojava û Bakurê Kurdistanê bala xwe bidin halê me, hûnê heq bidin
min.
Li Kurdistanê heye, tune ye ez nizanim. Heger hebe bi kurmancî jê ra dibêjin çi
ez wê jî nizanim.
Ez Qerejdaxî me, lê li bajêr mezin bûme. Lema nizanim li Qerejdaxê hene ya tune
ne. Li daristanan çêdibin.
Rojekê Wînston Churchîll ji bo hevpeyvînekê bi texsiyekê diçe radyoya BBC yê. Piştî digihîje ber avahiya BBC yê, ji şufêrê texsîyê ra dibêje:
-Meçe.Li dora 40 deqeyî li bende min bisekine, heta ez têm.
Şufêr Churchîll nas nake, bi kibarî uzrê xwe jê dixwaze, dibêje:
-Li qusûra min nenêre begê min, dibê ez herim malê, ezê di radyoyê da li
axaftina Churchîll guhdarî bikim.
Xirxal jî xişrekî jinan û zarokan yê wek moriyên hustu , wek bazin bû. Jinan wek bazin dixist nigê xwe, dixistin nigê zarokên biçûk jî.
Baweriyê, fikir tu nikanî bi zor têxî serê însanan, hin tişt bi zor nabe, dibê wext were.
Gul, heta wexta wê neyê venake. Dar heta wexta wê neyê fêkî nagire.
-Tu kanî hespê bibî avdanê, lêbelê tu nikanî avê bi zor pê bidî
vexwarin.
Tu kanî rastiyê nîşanî însanekî bidî, lêbelê tu nikanî pê bidî fikirandin.
Ji Nemrûd pirsîne, gotine:
-Tu çawa bûyî merivekî heqasî zalim?
Nemrûd gotiye:
-Ji ber ku min çi kir kesî deng nekir, deng ji kesî derneket lema.
Ji ber ku deng ji piraniya me dernayê, lema dewlet kane vê zulmê li me bike,
nehêle zarokên me jî bi zimanên xwe bixwînin.
Îsmet Ateş dostekî minê destpêka salên 1970î bû. Di sala 1975a da hat mitînga
Wêranşarê, çend rojan li mala me ma, dostaniya me dest pê kir.
Li Anqerê jî heta 1979a me çend caran hevdu dît. Ez bawer dikim sê sal berê bû carê
bi riya birayê min Fûad em bi telefonê bi hev ra peyivîn, me li halê hev pirsî,
me got înşela emê rojekê rû bi rû hevdu bibînin. Lê wer nebû qismet.
Çend roj berê ji nişka ve hat bîra min, min got ezê pê ra bipeyivim.
Te çi çandibe tu yê wiya biçînî. Te ceh çandibe tu nikanî birincê ya jî genim biçînî.
Psîkolog, fîlozofê alman Erch Froom gotiye:
-Însan di hilbijartinên xwe da azad in, lê belê mecbûr in
tehamulî netîceyên hilbijartinên xwe jî bikin.
Yên ji Evdila Ocalan ra li çepikan xistin, piştgirî danê, kirin serokê xwe mecbûr in tehamulî netîceyên piştgiriya xwe bikin.
Hin nivîs û kitêbên wî tercumeyê kurmancî jî bûne. Weşanxaneya Nûbiharê hin eserên wî
weşandine.
Gotin û aforîzmayên wî meşhûr in, piraniya wan li ser exlaq, dil, ilim, zanîn û
li ser psîkolojiya însên in.
Ez ne mecbûr im bibim yekî li gorî dilê piraniyê, wek piraniyê
bifikirim, tiştên li gorî dilê piraniyê binivîsînim.
Ez ne dixwazim bibim şelafê şexsan, ne jî yê piraniyê, yê civatê.
Ez yekî li gorî xwe me. Şexsîyeta min tu carî
naguhere, ji çi bawer dikim bi zimanekî maqûl wiya dibêjim. Fikrê min kane şaş
be, kane rast be, mesûl ez im.
Şexsîyeta min tu carî naguhere, belê fikrê min, miamela min li gorî şexsan
diguhere.
Pêşniyaryasaya, qanûna Tirkiyê û PKKê li ser li hev kirine do eşkere bû. Herkes li gorî xwe rexne dike, diparêze, navekî lê dike.
Qnûn 12 xal in. Navê wê kirine, ”Qnûna Bihêzkirina Yekbûna Civakî û Hevgirtina Netewî”.
Yanî xurtkirina Tirkiyê.
Li gorî qanûna pêşniyar kirine, PKK,KCK û hemû rêxistinên girêdayî PKKê ewê dawî li hebûna xwe bînin û sîleh û cebilxaneyên xwe gişî teslîmî dewletê bikin.
Serokê partiya DEMê Tuncer Bakirhan gotiye,“Bira pasportên Abhazyayê li ser derîyên sînorên me werin qebûlkirin. Dibê ev şerm êdî dom neke.”
Nufûsa Abhaziyayê 244 hezar e, herêmek Gurcîstanê ye. Tuncer Bakirhan efendî dibêje gerek Tirkiye
Abhazyayê wek dewlet qebûl bike û pasportên abhaziyan red neke.
Lê li dij e 25 milyon kurd ji bindestiya tirkan derkevin, wek abhaziyan bibin xwedî
dewlet û pasporta netewî.
Li vî warê me yê nuh, li Hanîngeya şîrîn îro salek me qediya.
Salek berê îro(5/8-25)me mal bar dikir, em li Alby bûn, erebe li ber malê bû, em
di hingedinga malbarkirinê da bûn. Hundur malê kaos bû. Em ketibûn sitreseke
mezin.
Nuha, em li warekî din in, em li Hanîngeyê, di xaniyekî din da ne. Warê me yê
berê ji me ra bû wek xewnekê, êdî em wek xewnekê qala salên xwe yên li Alby dikin.
Kitêbeke wî ya gelkî meşhûr a bi navê "Senetê Herbê" heye.
Gava di medyaya sosyal da ez rastî gotinên Sun Tzu hatim, min xwest wê kitêba
wî bikirim û bixwînim.
Ez çûm kitêbxana herêma me, kitêb tunebû, ji min ra temî kirin. Piştî çend rojan kitêba hat, min do qedand. Zimanê wê giran e.
.webp)
Nêçîrvan
Barzanî do, di roja salvegera Qetlîama Şengalê da çû Şamê, bi serokê Sûriyê,
yek ji emîrê daîşê yê berê Ahmed Şar-Colanî ra hevdîtin kir.
Ez ne li dijî
têkiliyên bi Sûriyê ra me. Colanî berê çi be jî nuha serokê Sûriyê ye, muxatabê kurdan ew e, kurd mecbûr in pê ra bidin û bistînin. Ev temam.
Lê di roja qetlîama êzdiyên Şengalê da serdana Şamê gelo rast e?Ez bi xwe rast nabînim. çima serdan ket vê rojê?
Jiyan carnan mafê hilbijartinê nade meriv. Meriv mecbûrî şiklekî jiyanê dike; carnan jiyaneka baş dibe par, qismet û nesîbê meriv, carnan jî jiyaneke rezîl û kambax.
Me kurdan ev jiyana bindest, rezîl bi îrada xwe ya azad hilnebijartiye, em mecbûrî vê jiyana bindestiyê ya rezîl bûne. Qederê(felekê) jiyaneka rezîl kiriye para me
Ji bo ku em vê jiyana rezîl, a di bindestîyê da, ya qederê em mecbûr kirine
biguherînin 150-200 sal in em li ber xwe didin, em dixwazin bibin xwedî
dewleteke netewî, lê em bi ser nakevin.
Haham Herbert Samuel Goldsteinê amerîkî di sala 1929a da bi têlgirafekê ji Albert Einstein pirsîye:
”Baweriya te bi hebûna Xwedê heye ya na?"*
Bersîva Albert Einstein wek manîfestoyeke tarîxî ye, gotiye:
"Ez ji Xwedayê Spînoza bawer dikim, yê ku xwe di ahenga qanûnî ya gerdûnê da nîşan dide, ne ji Xwedayekî xwe tevlî çarenûs û kiryarên mirovan dike, bi guneh û sewabên însên yên rojane mijûl dibe.”
Navê kitêba Mohammed el Kurd, bi îngilîzî:
”Perfect Victims and the Politics of
Appeal” e.
Bi swêdî: PERFEKTA OFFER OCH VADYANDETS POLITIK E
Bi kurmancî meriv kane bibêje, ”Qurbaniyên Bêkêmasî û
Siyaseta Libergerê.”
Goran Rosenbeg, bi eslê xwe yahûdî ye, çepekî maoîstê berê ye. Piştgirekî
filîstîniyan yê pir aktîv e.
Navê Mohammed el Kurd bala min kişand, min xwest bizanibim ew kurd e ya ereb e?
.jpg)
Li Başûrê Kurdistanê jî rewş pir xerab e. Emerîkayê leşkerên xwe û sîstema
Patrîot ji Hewlêr rakiriye. Hukûmet tune, meclîs girtî ye.
Yanî serîhildan û qezencên li Kurdistana Başûr û rojava da hatibûn bidestxistin
hemû kanin ji destê me herin.
CENCOMê(Amerîkayê, Brîtanyayê, Fransayê, Almanyayê bi sedan leşkerên xwe û sîstema parastina asmanî ya li dijî dronan ji Hewlêrê vekişandiye.
Berpirsiyarên Amerîkayê nabêjin leşker û sîstema parastinê birine ku derê. Lê îhtîmal heye biribin Urdunê.
Hêvî dikim ev vekişandina ji Kurdistanê ne bi temamî be, ne terikandina kurdan be.
Heger Amerîka û fransa dev ji parastin û piştgiriya kurdan berdin pir xerab e.
Her pirs, her gotin ne hêjayî bersîvê ye. Hin însan ne hêjayî meriv bersîvê bide wan.
Yekî gotineke gelkî ne xweş ji min ra gotiye. Min bersîv nedayê, ew asteng, biloqe kir.
Yê qîmeta diya xwe bizanibe ji dîya xelkê ra xeber nade. Lê wiha ye, her însan
tiştê pê dikeve, tiştê layiqî xwe dike, çimkî qelîte, şexsîyet ne tiştekî tesadufî ye.
Mîsyonerî amerîkî Oseph Plumb Cochran
bi Şêx Ubeydullah ra,
li dora 1880
Ji serîhildana bavê neteweperweriya kurdî Şêx Ubeydulahê Nehrî vir da ye, 150 sal e kurd li her çar perçeyên Kurdistanê li hemberî
dagirkeran serî hil didin, dixwazin welatê xwe rizgar bikin, bibin xwedî
dewleteke netewî.
Lê bi ser nakevin, tim bi zirareka pir mezin têk diçin; 3-40 salî nikanin werin ser xwe, pişta xwe rast bikin.
Şêx Ubeydulahê Nehrî pir xurt bû, xwedî hêzeke mezin bû, di sala 1880î da heta Mahabadê û Urmiyê girt.