Ji nişka ve dinya bû ewr, reşêşkên baranê hatin xwar. Kêsrek(axa
hişkbûyî, bûye topik) ket derd û şayişa kevir, got, vaye baran hat, kevirê çawa
bike?
Ew ax e, li xwe nafikire, li kevir difikire...
Hin dîndarên me yên bûne canfîdayên filistîniyan jî ji dêlî li perîşaniya miletê
xwe bifikirin, ketine mitala, şaiyişa filistîniyan. Di şîna xwe da jî ji filistîniyan
ra digrîn.
Bargirano aqil siviko...
Tirkan ne bi dewleta xwe, bi hêza xwe ya leşkerî, bi huqûqa xwe, bi sîstema xwe ya perwerdê tenê, bi zanîna xwe jî em pelçiqandine, em biçûk xistine, em nezan û cahil nîşan dane. Zimanê me wek zimanekî paşdamayî, bi kêrî ilm û îrfanê, edebîyatê nayê nîşan dane.
Dewleta tirkan li dijî me şîdeta fizîkî tenê bikar neanîne, di warê fikrî, îdeolojîk, kulturî, întellektuelî da jî zulmeke mezin li me kirine, tiştên şaş, derew, tiştên tarîxa me belovacî dike fêrî me kirine.
Serokê Amerîkayê Donald Trump dîsa forteke mezin daye xwe, gefa derba mirinê li Îranê xwariye. Serokê Meclîsa Îranê Mihemed Baqir Qalîbaf jî ew bêminet kiriye; gotiye heger Amerîka êrîşî me bike, bersîva me jî ewê ji ya berê pir girantir be.
Donald Trump gotiye, “Ya emê peymaneke baş çêkin, ya jî
derbeyeke kujer li Îranê xin.
Heger em peymaneke baş çênebe ewê rewşeke wisa derkeve holê derbeke hewqasî giran li tu welatekî dun neketiye. Îhtîmal ji sedî 50 bi 50 ye, ya emê peymaneke baş çêkin, ya jî emê her tiştê wan wêran bikin."
Îro germa havînê ji nişka ve girt ser Stockholmê, taxa me 24 derece germ e, Stockholm dikele.
Wek her roj dikim, min berê nivîsa xwe ya rojê nivîsî, di bloga xwe da parve
kir. Dûra bîstekê bala xwe da medya sosyal, hin xeber-meber xwendin. Çend
tiştên hûrik-mûrik jî parve kirin.
Yanî min kar û wezîfa xwe ya rojane temam kir.
Dor hat wexta meşê. Xanimê got ez nayêm, ezê îro paqijiya malê bikim.
Min got xanim, di vê germê da ne karê aqil e, were em herin meşa xwe bikin û
werin. Got, ”xêra xwe bela xwe ji min veke, here gerr xwe gike.”
Serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan heta hûn bixwzin merivekî şît e, fêlbazekî siyasetê yê kêmemsal e. Kes nikane bi wî ra kaban bavêje, kes nikane zora wî bibe. Mêrik kumê hûtik dide serê nûtik, kumê nûtik dide serê hûtik.
Di siyasetê him pir şît û zane ye, him jî wêrek e, bêteredut, bêtirs mixalifên
xwe, kesên ji bo xwe talûke dibîne ji ortê radike.
Li Tirkiyê ji pûlisan bigire, heta bi leşker û sîstema huqûq û edaletê, medya,
gişk kirine bin emrê xwe. Dilê wî kê bixwze, wî dide girtin, salan dixe
zindanê.
Nuha li warekî din im, di hundur xaniyekî çardîwarî da me, ne
hewş heye, ne bexçe heye. Li vî rismê xwe yê 6 sal berê dinêrim û bi hesret wan rojên
borî tînim bîra xwe...
Tiştê ji wan rojan min ra ma tenê nostaljî ye...
Berê, temenê zewacê yê qanûnî ji bo keçan 16 salî bû, ji bo
keçên biçûktir jî gerek destûra bavê wan, ya jî destûra dadwerekî hebûya.
Zewaca bi keçên 9 salî ra barbarî ye, pedofîlî ye; tecawiza li keçên zarok in.
Dezgeha Alîkariyê ya Neteweyên Yekbûyî li Afganistanê (UNAMA) ev biryara hukûmetê
rexne kiriye, gotiye ”ev qanûn zewaca bi rizayê, bi dil ji ortê radike”, çimkî keçeke 9 salî hîn kamil, balix nebûye. Hîn zarok e.
Hikûmeta Talîban îdiayan UNAMAyê red
kiriye, gotiye:
”Qanûna nuh li gorî huqûqa Îslamê ye."
Mahkime, filan bîvan gişk fasafîso ye, biryar ya Erdogan e, ew dixwaze CHPê ji qada siyasetê
derxîne.
Erdogan, tirk çi dikin, çi nakin qet ne gelşa me ye, şalê alîgirên CHPê serî hildin, ew
îslamîst şerê hev bikin. Dibê kurd xwe di teşxele û şerê wan negerînin.
Keje Bemal xanimê di malpera xwe ya Facebookê da rismekî Hîkmet Çetîn ê li nexweşxanê parve kiriye û şiroveyeke bi heq, rast, di cî da kiriye. Xanimê gotiye:
”Bi qasî ez dizanim tu nexweşiyeke Hîkmet Çetîn a kronîk tune ye bêyî ya ûjdanî
û nasnameyê.
Bi texmîna min problema em qal dikin ji nexweşiyên fîzyolojîk hîn pirtir bedena kesê kurd diwestîne. Ez eşkre bibêjim, ewqas nebaş xuyakirina wî ev tişt bi min dan fikirandin.”
Serokê Meclîsa Tikriyê Nûman Kurtulmuş ji parlametera DEM Partiyê Newroz Uysal Aslanê ra gotiye, ”gerek hûn nejêjin bajarên kurdan, vê gotinê ji pêşniyara xwe derxin”!
Mêrikan dev dîtine pê da dirîn. Gava meriv dest nebe xwe, teslîm bibe dijmmin
aşûnî dibe, navê welatê meriv, gotina welatê kurdan, bajarên kurdan jî li meriv
qedexe dikin.
Ji me da ye, me ew gewî kirin. Mêrikan bala xwe danê çi dixwazin bi serok û
siyasetmedarên me didin qebûlkirin.
Meriv nebîne zor û zahhmetê, naxwe tu nîhmetê. Ji bo ku
meriv mêweyê darê bixwe, di bin siya wê da rûne dibê meriv destpêkê lê mêze bike,
av bide, heta mezin dibe.
Destê bixebite li ser zikê têr e. Zikê destê nexebite tim birçî ye.
Serketinên siyasî jî wisa ne, dibê meriv bixebete, zû neweste, îstîkrarê,
berdewamiyê nîşan bide.
Ji bo ku însan baweriyê bi te bînin, bibin hevalên te gerek karên te, praktîka
te bibînin, baweriyê bi te bînin.
Meriv kevir davêje ji birca belek da, navêje ji sepeta rêxê da. Neyarên me û hevalên wan kesên kurdperwer, azadîxwaz reş dikin, dibêjin di nava kurdan da, bi taybetî jî di nava ciwanan da nasyonalîzm xurt dibe, dibê dewleta tirk vê talûkeya mezin bibîne û rê li ber vê pêşketinê bigire.
Helbet dijminên me ewê ji zêdebûna miletperweran bitirsin, çimkî ew hevkariya bi dewletê ra, entegrasyonê red dikin, azadî û serxwebûna miletê xwe diparêzin.
Ji do bi şev da ye li taxa me baran e. Min bala xwe dayê baran venake, seet di 12.00a da min xwe jidand, şemedanê xwe yê baranê berra ser bejna xwe da û derketim.
Çendakî berê min şemedanê baranê kirîbû, min hîn li xwe nekiribû. Ez bi çar çavan li bende baranê bûm, ji bo ku şemedanê xwe yê baranê li xwe kim, têr pê bigerim. Kêfa min pir jê ra hat, dirêj e, qet şil nebûm. Êdî baran maran ne xema bin e. Hema heta jê tê bira bibare.
Şêwirmendê serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan, Mehmet Uçum, xwestiya navê
Kurdistanê li kurdan qedexe bike, gotiye gerek kurd navê Kurdistanê negirin
devê, çimkî bikaranîna navê Kurdistanê merheleya "xelaskirina Tirkiyê ji terorê" dixîne talûkê.
Gerek kurd li hemberî van gotinên Mehmet Uçum bêdeng nemînin, bersîveke Kurdistanê bidinê.
Gerek Partiya DEMê, partiyên kurdan ên din û parlamenterên kurd gişk bi hev ra bi dubarekirina, bi parastina navê Kurdistanê bersîvê bidin Mehmet Uçum, Erdogan û Bahçelî.
Bêdengî şaş e, ewê bêtir cesareta beyanên wiha bibînin.
Gelşa(problema) nabêna Mem Ararat û Kom Muzîkê pir mezin bû, pir fireh gerîya; hema hema her kesê xwendin û nivîsandina wî/wê heye, bikanibe bi tirkî ya jî bi kurmancî çend gotinan binivîsîne xwe tevî nîqaşê kir, fikrên xwe got, kevirên dawa xwe gişk dawşand.
Hin sitranbêj û hin kesan jî wek her tim dikin, dîsa xwe hetikandin, xwe fahş kirin. Mesle bûye porê dînan û gêrmiya gavanan...
Heyran, ne hewceye hûn meselê hewqasî dirêj bikin.
Bi baweriya min dibê Kom Muzîk ban Mem Ararat bike, ya jî ban abûqatê wî bike,
peymana wî, belgeya wî bidê û ji hev pak bibin.
Merivê bêdewlet wek teyrê bê per û bê bask e. Teyrê bê per û bê bask nikane bifire, nikane kêf û lezeta firênê bijî, tahm bike.
Ji bo teyrekî bêper û bê bask, temaşekirina teyrên li hewa êşeke mezin e, jiyan
zindan e.
Merivê bêdewlet jî gava dixwaze vegere warê xwe, here hêlîn û mala xwe nikane
here, çimkî bindest e, bêdewlet e, welatê wî/wê dagirkirî ye.
Bindestiyê, bêdewletbûnê di dil û ruhê me kurdan da, di şexsîyeta me da birînên kûr,
birînên bêderman vekirine.
Ez êşa van birînên kûr gav û seet his dikim.
Siyaset li her dera dinyayê karekî, sinetekî zor e, bi problem e, meriv pir diwestîne, serê meriv tim di teşxelê da ye.
Lê siyaseta kurdî, siyaseta bi kurdan ra sed qatî ji ya
miletên din zortir e, mişt problem e, fena erdekî mayinkirî ye; di her gavê da
meriv kane pê li mayinekê bike.
Siyaseta kurdî bûye wek şerê eşîran. Partî bûne eşîr, serokên wan jî bûne wek serokeşîr. Hevalên wan jî mecbûr in eşîra xwe û serokê xwe biparêzin. Û gava te li dijî serokê wan, eşîra wan tiştekî ne li gorî dilê wan got êrîşe te dikin. Nîşanî hevalên xwe didin ew bi serok û eşîra xwe ra sadiq in.
Şopînerekî bloga min bi mexlasa (M.R)gotiye min tu nivîseke te li ser futbolê, arkolojiyê û tarîxê nedîtiye, xwestiye ez carnan jî li ser futbolê, tarîxê û arkolojiyê binivîsînim.
Camêr wiha gotiye:
”Silav û rêz mamoste.
Heta niha di vî blogê da herî hindik min 300 nivîs xwendîne. Li gor dîtina min
piranîya wan mijarên sîyasî û wêje ne. Çend sal in ez bi kêfxweşî dixwûnim.
Dewleta tirkan sed sal e kurd êsîr girtine, ji navê welatê
me bigire, heta bi zimanê me, her tiştê me qedexe kirine. Lê kurd vê bindestiyê
êdî qebûl nakin.
Kesên heta nuha bêdeng bûn, êdî dengê xwe bilind dikin, doza
azadîya xwe, doza serbestbûna zimanê xwe dikin. Ji bo vê yekê bi sedan alim û profesorên me civînan, panelan çêdikin, semîneran didin.
Kurd êdî ne kurdên 50-60 sal berê ne. Gundî, jin şiyar bûne, di siyasetê da êdî aktîv in. Yanî kurd êdî zane ne, şiyar
bûne, bi sedhezaran zane, alimên kurd hene.
Parlamenterên partiya DEMê ji bo astengiyên li hemberî kurdî çine diyar bibin pêşniyarek pêşkêşî meclîsê kirine.
Di pêşniyara xwe da xwestine di meclîsê da ji bo zimanê kurdî komîsyonek were
avakirin û komîsyon li ser astengiyên li hemberî kurdî lêkolînê bike.
Meclîsê pêşniyara partiya DEM bi rayên parlamenterên AKPê, MHPê û partiya BAŞê red kiriye.
Ez bi gelşa, peymana nabêna Mem Ararat û Kom Muzîkê nizanim, lema nikanim xwe tevî vê meselê bikim.
Lê heger mesele wek Mem Ararat dibêje be,
Kom Muzîk pir neheq e, şermeke mezin e dezgeheke kurdan heqê hunermendekî nedê,
dest deyne ser keda wî.
Hêvî dikim di demeke kin da gelşa nabêna xwe çareser bikin.
Şêwirmendê serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan, Oktay Saral bi vê gotina Ahmed Turk pir aciz bû, bi beyaneke pir sert gef li Ahmet Turk xwar, got:
Di malpera Al Monîtorê da Amberîn Zamana rojnamevan ji
fermandarê HSDê Mezlûm Ebdî pirsî ye:
-Tu yê herî Anqerê?
Mezlûm Ebdî:
-Em dikanin bibêjin haziya pilanên wiha tê kirin. Kane bi Îmraliyê ra jî
hevdîtinek were kirin.
Îranê îro hîştiye 30 keştiyên Çînê ji Tengava Hurmizê derbas bin. Ev, miheqeq
piştî bazarekê bûye.
Meleyên Îranê viya belaş nakin.
Gelo di bazarê da Donald Trump li karê ye ya jî Xi Jinping ?
Berpirsê peywendiyên derve yê hukûmeta Kurdistanê Sefîn Dizeyî ji ber ”hurmet û dostaniya kûr” a serokê Tirkiyê Recep Tayyip Erdogan a bi Mesrûr Barzanî ra pir kêfxweş bûye û gelkî pesnê Erdogan daye, gotiye:
”Serokkomar Erdogan ji ber rêz û dostaniya kûr a bi Serokwezîr Mesrûr ra,
protokol xera kir, heta hewşa ofîsa xwe, Mesrûr Barzanî bi rê kir..."
Ji ber vê pêşwezîkirina Erdogan a sexte, durû, wek siyasetmedarekî kurd meriv
bi vê heyraniyê qala serokê dewleta dagirkerê welatê xwe nake.
Navenda Lêkolîn û Şêwirmendiyê ya Enqerê (Ank-Ar)li ser Abdulah Ocalan û Selahetîn Demirtaş, gelo kîjan bêtir nûnertiya kurdan dike, kîjan bêtir mafê kurdan diparêze ankêtek çêkiriye.
Pirs ev bûye:
"Li gorî nêrîna we Selahattîn
Demirtaş ya jî Abdullah Ocalan, kîjan baştir nûnertiya daxwaz û nêrînên kurdan
dike?"
Ji sedî 63,9ê beşdaran piştgirî daye Selahetîn Demîrtaş wek nûnerê kurdan dîtiye
Ji sedî 22,6ê beşdaran jî gotiye Abdullah Ocalan baştir temsîl dike, baştir diparêze.
Însên fêrî kurdî dike, cesaretê dide ciwanan zimanê xwe fêr bibin û bipeyivin. Di nava ciwanan da pêşketina stand upê, programên podcastê pir baş e. Him zimên, mîzaha me bi pêş dixwîne, him jî ruh û hestên kurdî bi ciwanan ra xurt dike. Kana hin kabîlîyetan jî derxîne. Yanî feydeyên wê pir in.
Tiştekî Tevgera Vejînê bala min dikşîne, heval û terefdarên
wê, beşdarên civînan ne kesên rîspî û porsipî ne, ne kal û pîr in, gişk ciwan
in, keç û xort in.
Ez bala xwe didim civînênên wan, kesên beşdar ne kal û pîr in, ne kesên rîsipî
ne, giş keç û xortên ciwan in. Di civînên wan da kesên rîsipî qet bi ber çavên
min nakevin.
Girseya(başdarên) partiyên din, DEM partî jî di nav da hemû kesên rîsipî ne,
ciwan tune ne.
Di nava tevgerên îslamî da ciwan hene, pir in. Lê di nav tevgerên çep û kurdperwer da
ciwan ya tune ne ya jî jimara wan pir hindik e.
Di malpera "tirşik netê" da xortekî wefadar, qedirzan, bi naznavê ”mirovekîrind” li ser min û bloga min Hindik-Rindik çend gotinên ez gelkî dilşa û serbilind kirim nivîsîye, gotiye:
”Tiştekî 9 sal berî niha bû, ev blog hindik maye 20 saliya xwe jî biqulibîne.
Meriv ne nûçeyan, ne jî tiştekî din bixwîne, hema bi tenê Zinarê Xamoyî bixwîne
têr dike. Her roj li ser tiştekî dinivîse, Xwedê umrê wî dirêj bike. Bira başî
û xweşî para wî be.”
Li Stenbolê di nîşana Haydar Karayê wanî û fenomena medyaya sosyal Çagla Ozê da
bi kîloyan zêr bi Çagla xanimê va kirine. Zêr bi her dera wê va kirine. Feqîrê bûye wek panoya zêr.
Ne îşê zêr e, serapê bûye zêr. Wek berdilkê, wek pêşmalê xişirên zêr kirine hustuyê wê. Wek sîrbenda hespê ye.
Muzîk yek ji hîmên herî bi hêz yê aîdîyeta netewî, ruhê
netewî ava dike, diparêze, xurt dike û dewrî nifşên nuh dike.
Muzîk, çîrok, destan, edebîyat, folklor tarîxa miletekî di hafizeyeya însanan a
kolektîf da zindî dihêle.
Bi taybetî jî ji bo miletekî wek me bindest, bêdewlet zimanê wî di bin talûkeya asîmîlasyonê da ye, muzîk, kilam, edebîyat dibe mertalê xweparastinê yê herî baş.
Min îro bîsteke dirêj li dengbêjan, li sitranên kurmancî
guhdarî kir. Min ji Sîpan Xelat, li kilama Şêx Mehmûd, ji Hozan Aydin, Xewna
Şevê, ji Salihê Qubînî li kilama Evdalê Zeynikê, ji Dr. Balkîs Doskî çend
sitran, li Karapêtê Xaço, li Tahsîn Taha, ji Rojda li kilama Helîmê û li çend
kilamên din guhdarî kir.
Min du caran li kilama Mihemedê Seîd Axa Lawikê Deqorî û
Zerga Evdî guhdarî kir. Xortê vê kilamê dibêje hinav li min tîne xwarê. Ji
guhdarîkirina vê kilamê têr nabim.
Min li çend kilamên soranî yên govendê jî guhdarî kir.Ez
mest bûm.
Min got Xwedê kir ez kurd im û kurmancî zanim.
Heger ez ne kurd bûma û min bi kurmancî nizanîbûya, ezê ji gudarîkirina van
dengbêj û sitranbêjan, ji guhdarîkirina muzîka kurdî bêpar û bênesîb bimama.
Min ban xanimê kir, min çend sitran bi wê jî dan gihdarîkirin.
Dûra min ji xwe ra got, şikir kir ez kurd im û kurdî zanim. Heger min kurmancî
nizanîbûya ezê ji guhdarîkirina vê muzîka muhteşem, ji guhdarîkirina van
sitranên meriv mest û îhya dike mehrûm bimama.
Çi heyf kurdên asîmîle bûne ji guhdarîkirina vê muzîka bêhempa bêpar in, bêyî
ku ew jî bikanibin weke min li vê muzîka muhteşem guhdarî bikin, fena min li
ber wan dengên bêemsal mest û serxweş bibin, bêyî ku di saxiya xwe da vê tahm û
lezetê tahm bikin, vê zewqê bijîn ewê bimrin û herin ji vê dinyayê.
Heger asîmîle nebûne ewê kanîbûna li muzîka kurdî guhdarî bikin û muzîkê jî ewê
şiûr û hestên netewî bi wan ra xurt bikira, ewê bêtir ji ziman, muzîk û kultura
xwe hez bikirana. Ewê bibûna kurdên baş, kurdên xwediyên ruh û hestên netewî.
Serî hebin serpêç pir in. Seriyên me jî, serpêçên me jî pir in, lê seriyên me yên xurt, yên xwedî hêz û qewet ne ew kesên meriv tacê bide serî, ne kesê layiqî taca serê xwe ne.
Her yek bûye dost û hevalê dijminekî, dagirkerekî welatê xwe û dijminatiya hev dikin.
Dijmin jî ji bo berjewendiyên xwe bi hostayî bi wan ra xweş dike, bi hin derew merewên vala ew bi xwe va girê dane, nahêlin kurd destên xwe bidin hev û şerê wan bikin.
Semîner ji alî Kitêbxana Kurdî û Akademîya Bedirxan va tê çêkirin. Semînereke muhîm e.
Do min li ser navên du kitêbên Dr. Dilawer Zeraq gotibû, min ji navên wan tiştek fêm nekir, xwezî Weşanxana Lîsê maneyên wan navan jî gotiba.
Yanî min navên kitêban rexne kir, min xwest bibêjim dibê meriv zimanê
nivîsînê hewqsî zor neke, dibê meriv ji navê kitêbekê fêm bike.
Di Facebookê û di platforma Xê da li ser meselê nîqaşek, gotûbêjek balkêş çêbû.
Dilawer Zeraq ji gazin û rexneya min aciz bû, got:
Ez jî dixwazim bi çend gotinan fikrê xwe yê li ser vê meselê bibêjim. Min berê
jî gotiye, lê di dubarekirinê da zirar tune ye.
Berî her tiştî, ez fêm nakim çima hin kurd xwe mecbûr dibînin li Denîz Gezmîş xwedî derkevin,
wî bibîr bînin?
Go te kêf kir serê min ket belayê. Tirkan bi hevaltiya, bi hevkariya
Evdila Ocalan kêf kirine, serê me kurdan ketiye belayê.
Îşê tirkan baş dimeşe,
her tişt li gorî plan û daxwaza dilê wan dibe. Lê em feqîrên Xwedê emê çawa û
çilo ji vê belayê, ji vê teniya bi don xelas bibin ne diyar e.
Dayika min a rahmetî gava li ser meselaka zor, tevlihev pêşniyareke wê tunebûya digot, lawê min, de Xwedê çêke. De Xwedê çêke…
Xanima min îro bi xweha xwe ra peyivî, me bi xemgîniyeke mezin, sersaxî jê ra
xwest. Ew û xanim têr giriyan.
8 sal berê jî birayê wê yê mezin, nuh zewicî bû, wî jî xwe kuşt, dinya li dê
bavê xwe kir zindan. Nuha jî xweha wî biçûk da dû birayê xwe, wê jî di 15
saliya xwe da dawî li jiyana xwe anî.
Serokê MHPê Devlet Bahçelîyê pantirkîst û antî-kurd li ser rewşa Evdila Ocalan gotiye:
”Heger
valahiyek di rewşa Evdila Ocalan da hebe, dibê ew valahî bi rengekî di
berjewendiyên komara Tirkiyeya bêteror da were çareserkirin. Dibê birêz Ocalan
wekî koordînatorê pêvajoya aştiyê fermî bibe…”
Ev gotinên Bahçelî jî nîşan dide Evdila Ocalan zilamtiya Dewleta tirk qebûl kiriye. Heger ne were be, heger Evdila ji kurdan mefekî herî biçûk bixwesta Devlet Bahçelî nedigot "bira Ocalan resmî bibe koordînatorê aştiyê."
Muftî efendî gotiye, ”yek kes jî bi kurdî nizanibe gerek xutbe, weaz bi tirkî be.”
Dewleta tirk 100 sal e li hemberî miletê kurd vê siyaseta xwe irqçî, antî-kurd
dimeşîne.
Muftiyê Diyadînê bi serê xwe xutbeyên kurdî qedexe nake, ev sîyaseta dewletê û
ya Dîyanetê ye.
Ji mecbûrî min berê xwe da Husametîn Sandilcî, min got ancax tu werî gaziya min
û vê gelşê çareser bikî. Jixwe her cara di mesela kompîtorê da rastî gelşekê
têm, Husametîn tê gazî û hawara min û meselê hel dike.
Camêr do bi şev bi riya programa TeamVieverê hat jawara min, belkî seetekê pê
da ket, berbîhev anî lê neqediya, got qismê mayî jî ezê sibe êvarî hel bikim.
Ez dixwazim pirsekê ji kesên endamên, hevalên, dostên Hudaparê û îslamîstên alîkariya filistîniyan û Îranê dikin bipirsim.
Îranê heta nuha bi sedan kurd îdam kirine. Du roj berê dîsa 3 xortên kurd ên
wek kulîlkan îdam kirin.
We rojekê jî ev hovîtiya meleyên Îranê protesto nekiriye, rojekê jî hûn li dijî
Îranê nemeşiyan e.
Heger Îsraîl di nava du rojan da bi îthama sîxurên Îranê ne, sê filistînî îdam kiribana
we yê qiyamet rakira, we yê Îsraîl protesto bikira.
Serokê Partiya Zaferê Umit Ozdagê neyarê kurdan serkeftina Amedsporê pîroz nekiriye. Ji ber wê jî hin kesan ew rexne kirine.
Umît Ozdag merivekî heta tu bibêjî neyarê miletê kurd e, serketina Amedsporê ew
qahr kiriye,bersîva daye rexnegirên xwe, gotiye:
”Ezê tîmekê(taximekî) çawa pîroz bikim alîgirên wê êrîşî ala Tirkiyê kirin, red
kirin sirûda netewî bibêjin û roja şehîdbûna leşkerekî tirk pîroz nekirin?”
Tejikên maran bêjahrî nabin, ya jî tejikên/çêlikên maran ji maran pîstir in wek metafor rast e. Îslamîstên tirk ên nuha, sed qatî ji yên sed sal berê, ji pêşiyên xwe gelkî pîstir in, gelkî bijahrîtir in. Em vê rastiyê baş dibînin û ferq dikin.
Lê li aliyê din yên me bûne eksên tirkan. Îslamîstên me yên berê kurdperwer bûn, pêşengên miletê xwe bûn, bi mêranî canên xwe ji bo miletê xwe feda kirin.
Yekî xwest qerfê xwe bi yekî bike, jê ra digot, ”axayo”!
Sero û siyasetmedarên tirk gava ji hin serok û siyasetmedarên me ra dibêjin, ”birêz, hêja, muhterem, serok” nizanim
çi, di eslê da xwe henekê xwe bi wan kesan dikin.
Çimkî li hemberî kurdan ne ji dil in, durû ne, di çavên wan da ew şexs hîn
jî terorîst in, qatilên zarokan in, separatîst in, dijminê tirkan e, hevalên terorîstan e.
Nezaketa wan sexte ye, durûtî ye, vir e. Gerek meriv ji îltîfata wan bawer neke.
Hinekan hingiv xwar, mozê bi min veda. Tirkan hingivê, qeymaxê herba Îranê û Îsraîl û Amerîkayê xwarin. Ji Îranê petrol erzan kirîn, delalî, qaçaxçîtî ji Îranê ra kirin, bi milyaran perê reş bera bêrîkên xwe dan. Hîn jî vî karê xwe didomînin û hingiv û qeymaxê şer dixun.
Yên hatin kuştin, yên îdam bûn, yên welatê wan hat bombekirin jî em kurd in.
Îranê li Kurdistana Başûr herî kêm 20-30 pêşmerge û sivîl kuştin.
Bi telefona min pir kêfxweş bû, got, haaa, Zinar tu yî?
Min got erê ez im. Çend sal berê jî min telefonî wî kiribû.
Em dûr û dirêj peyivîn. Me li halê hev pirsî.
Got min çend nexweşî derbas
kirine, tabî ew jî normal e. Lê nuha ez baş im.
Îro xanim çû ba lawê xwe û neviyên xwe. Ewê herin ser gorra diya bûka me. Ez neçûm, min xwe wek turîstekî modern jdand û li mehela me kolan bi
kolan, quncik bi quncik gerîyam, 85 deqîqeyî meşiyam.
Ne meşeke zêde ye, lê dinya germ bû û wexta navrojê bû, lema min meşa xwe kin
birrî.
Rastên me, çepên me, dîndar û îslamîstên me bûne berdevk û wekîlên filistîniyan û rexnegirên Îsraîl, Amerîka û Xerbê yên herî tûj. Ji filistîniyan bêtir êrîşî Îsraîl, Amerîka û Xerbê dikin.
Ji bindestî û perîşaniya miletê xwe bêtir ji bo filistîniyan dişewitin, ji bo wan dikin qîrîn û hawar.
We qet dîtiye serokekî filistînî, siyasetmedarekî, ronakbîrekî filistînî ji bo kurdan serokên Tirkiyê, Îranê, Îraqê rexne kiribin?
Wezareteka Tirkiyê kitêb çap kiriye, hin kes bi şelafî pesin û methê Erdogan
didin, Erdogan bi ezmanan dixin, sipasî wî dikin, fena ku Erdogan çêyiyeke pir mezin bi me kiribe.
Wezareta kultur û turîzmê kitêb çap kiriye, çima hûn di methê Erdogan da bi hev ra ketine reqabetê?
Maşela û hezar carî meşela, înşela kes min nezerî, çavînokî neke. Îsal xwendevanên bloga min
Hindik-Rindik pir zêde bûne. Jimara xwendevanên ji yên gelek malperên xeberan buhurî ye.
Di meha adarê da 95812 kesî riya xwe bi bloga min
xistiye, xwendiye, bala xwe dayê.
Meha borî, di nîsanê da 20 hezar zêde bûye, jimar bûye
115905.
Piştî 19 sal xebat û berdewamiya bênabên û 10753 nivîs, xebata min mêwa xwe da, jimara xwendevanên min derket hezaran.
Ez nuh ji meşa xwe hatim, min xwîdan da. Min montekî hinekî
qalind li xwe kiribû.
Dara li ber mala me ketiye kulîlkan. Nizanim dara çi ye, kulîlkên wê pir xweşik
in. Min du sê rismên wê girt.
Bihar xweş e.
Aleksandre August Jaba (1801-1894)
Rojnamevan û nivîskarê tirk Yildiray Ugur, di malpera Marmara Yerelhaberê da nivîsek balkêş, mişt agahî li ser dîtina gorra(mezelê, tirba) Aleksandre August Jaba (1801-1894) nivîsîye.
Li gorî Yildiray Ugur nivîsîye, Doç. Dr. Aleksandr Sotniçenko, piştî lêgerîna salan, du sal berê gorra Alekdandre Jaba li Îzmîrê, li gorristana xiristîyanan a bi navê Karabaglarê dîtiye.
Di van salên dawî da bûye mode, hin kesên elewî, êzdî, zaza dibêjin efendim em ne kurd in. Her yek ji xwe ra, kokekê, çîrokekê li hev
radigire, xwe ji kurdbûnê dişon.
Em nikanin kesî bi zor kurd bihêlin, kî eslê xwe înkar dike, dibe tirk, dibe çi bi kêfa xwe ye.
Bedredîn Dalanê Şêxbizinî jî bûye pantirkîst, wî jî gotiye, em şêxbizinî ne kurd in, em tirk in. Kurmancên bûne tirk jî pir in, bi hezaran e.
Serokê MHPê Devlet Bahçeliyê zirzop, demagog dîsa xwe bayek
ji ber serê xwe berdaye, dîsa fortek daye xwe, gotiye, ”me Kerkûk û Mûsil ji bîr
nekiriye...”
Û gelek gotinên hamasî yên din li dû hev rêz kirine.
Bi kurtî keftarê pîr gotiye, Kerkûk û Mûsil ya me ye, nuha dem hatiye, emê rojekê van bajaran bigrin.
Her se(her kûçik)li ber deriyê xwediyê xwe direye. Ev biwêj, teşbîh gotineke pêşiyan e. Rast e, lê hin caran eksê wê jî heye.
Gelek segên me ji bo kurtêl, kulûc û çend hestîyên zêde terka me kirine, çûne li ber
deriyê dijmin direyin; bêyî şerm bikin rozetên neyarên qewmê xwe bi sînga xwe
ve dikin.
Fena meriv bibe hevalê qatilê bavê xwe.
Got, ji min keto, bi min keto. Yên me jî bi me ketine, karê dijmin rehet dikin.
di tarîxê da kurd tu carî hewqasî bêşexsîyet nebûbûn, ji kurdayetiyê hewqasî
dûr neketibûn.
Di vê rezaleta mezin da bêguman rola Evdila Ocalan, pesnên wî yên ji bo serokê
MHPê Devlet Bahçelî pir e.
Serok û hin endamên komîteya berê hat guhertin.
Serokê berê M. Alî Kût, vê carê nebû namzedê serokatiyê, xwest hevalekî din vî
karî bimeşîne. Li ser pêşniyara wî, akademîsyenê hêja Îbrahîm Îbrahîm bû serokê
nuh.
Hêdî Goman, Temûrê Xelîl û Zinar Soran jî weke endamên komîteyê hatin
hilbijartin.
Mîr Celadet Bedirxan di 26ê nîsana 1893a da li Stenbolê hatiye dinê.
Xwedê kir tu ji diya xwe bû.
Te ji miletê xwe ra gelek karên ebedî, tarîxî,
bêhempa kirin. Te miletê xwe kir xwedî elîfba latînî. Tu bû pêşengê gelek eserên nemir.
Roja jidayikbûna te pîroz be, pêşengê elîfbeya kurmancî û gelek
berhemên nemir.
Saziya
Lêkolînên Zanistî û Teknolojîk a Tirkiyeyê(TUBİTAK)ê bi 5 akademîsyenan
projeyeke lêkolîna li ser têkiliya di nabêna duabaranê û baranê da daye
destpêkirin.
5 akademîsyen
ewê di tarîxa îslamê da li ser duabaranê ya Eko-Teolojîk lêkolînê û analîzekê
bikin.
Ev heyeta alimên tirk ewê bi lêkolîna xwe ya ilmî(!) çareyekê ji hişkayiyê ra,
ji kêmbûna baranê ra bibîne.
Abûqateka tirk, bi navê Îdîl Tetîk li ser dijminatiya tirkan ya bi kurdan ra di Facebookê da qala serpêhatiyeke xwe ya pir balkêş kiriye. Bûyer li Îzmîrê hatiye serê wê.
Serpêhatiyeke pir balkêş e, min wergerand kurmancî. Bixwînin û tirkan hinekî
din nas bikin.
Îdîl Tetîk xanimê di Facebookê da wiha qala serpêhatiya xwe kiriye:
Satilmişê tirk cixareyek ji qutya xwe ya bi neynik derxist, di neynikê da
sûretê xwe dît. Hevalê wî Dûrsûn li kêleka wî bû, neynik dirêjî wî kir û got:
-Law Dûrsûn, ev merivê di neynikê da bi min xerîb nayê.Hela bala xwe bidê.
Dûrsûn neynik ji destê Satilmiş girt, bi dîqeteke mezin bala xwe dayê, dû ra ji
Satilmiş ra got:
-Law ehmeq, helbet ewê bi te xerîb neyê, çimkî ew ez im.
Tirk berê têra xwe tirkçî û antî kurd bûn. Kemalîstan tirk baş kiribûn miletekî her kesî neyarê xwe dibîne û ji kurdan heta hûn bibêjin nefret dikin.
Îslamîstan ew pir xerabtir kirin. Tirk bûne miletekî li dijî demokrasiyê, li dijî azadiyê, antî merîkan, antî ewrûpî û neyarên kurdan. Rez berê ne tu rez bû, zîpikê lê kir xerabtir bû. Îslamîstan nifşên nuh kirin tirkçiyên har.
Meleyên celad yên Îranê dev ji celadiya xwe bernadin. Roj tune çend kesan bi dizî û eşkere îdam nekin.
Çar roj berê du kesên din îdam kirine û gotine kurdan ew bi Îsraîl ra li Hewlêrê perwerde kirine.
Derew, bêbextî bûye dînê wan, baweriya wan, felsefe û îdeolojiya wan.
Kî rexneyeke herî biçûk li rejîmê digire, rismekî parve dike, bi kesên li dervayî welêt ra dipeyive, dibêjin ew ajanê Îsraîl e, digrin û îdam dikin.
Şopînerekî bloga min Hindik-Rindik gotiye ew ji Tirkiyê nikane têkeve bloga min, bloga min li Tirkiyê xuya nake.
Wiha gotiye:
"Slav mamoste, ez gelek caran nivîsên te li ser medyaya
civakî dixwînim û bi rastî ji wan hez dikim.
Lê li ser blogê ez nikarim bigihîjim nivîsên te (dibe ku ji ber qedexeyên dewletê be).
Carnanan di medyaya sosyal da bi ber çavên min dikeve, hin kes dibêjin, ”gîha hewşê tahl e”!
Ne di kurmancî da, ne jî di zimanekî din da meteforeke wiha tune ye. Kes nabêje
”gîha hewşê tahl” e.
Çimkî gîha nayê xwarin ji bo ku gîha tahl û şîrîn hebe.
Di swêdî da metaforeke nêzî wê heye, wiha ye:
”Gräset är alltid grönare på andra sidan.”
Tercumeya îngilîzî wiha ye:
Serokê Tirkiyê Erdogan li ser asîmîlasyonê û girîngiya zimên gotiye:
”Miletê zimanê xwe wenda bike(bihele, asîmîle bibe) hafizeya xwe wenda dike, şexsîyeta xwe wenda dike,
heta û heta baweriya xwe jî wenda dike. Civatên girêdana wan bi zimanê wan ê
dayikê ra zeîf dibe bi wextê ra miheqeq dibin kerî, dibin kolonî, nasnameya xwe
ji dest didin.”
Yanî miletê asîmîle bibe, dihele, dibe meletekî din. Em kurd ketine vî halî, hêdî hêdî dihelin, dibin tirk.
128 sal berê, roja 22ê nîsanê Rojnameya kurdî ya pêşî Kurdistan li paytexta Misrê, li Qahîreyê ji alî Mîqdat Midhet Bedirxan ve hat derxistin.
Cara pêşî kurd bûn xwedî rojname. Ji ber wî ev çêyiya mezin, tarîxî bi miletê xwe kir, em kirin xwedî rojname û bû rêber û pêşengê rojnamegeriya kurdî mala wî hezar carî ava be, gorra wî bihuşt be.
Kurdekî zana, bi kultur, entellektuel, hay ji tarîxa xwe û tarîxa dinyayê heye.
Debatorekî pir jîr e, xatibekî mezin e.
Di her minaqaşeyê da tim serketî ye, bi
argumentên xwe, bi retorîka xwe, bi wêrekîya xwe ya medenî tirkên antî-kurd û
kurdên bûne çahş û xayin mat û perîşan dike.
Donald Trump gotiye,li ser daxwaza Pakîstanê
careke din agirbest dirêj kiriye.
Berê digot ewê agirbestê dirêj neke. Lê forta wî, gefaa wî vir derket.
Tiştê xuya dike Donald Trump ji Îranê bêtir dixwaze şer raweste, peymanek çêbibe. Çimkî zexta li
hundur zêde ye, piştgirên wî, amerîkî li dijî şer in.
Min xwest sipasî Şeyma xanimê bikim, lê min nikanîbû, malpereke taybet e, dibê
meriv endam be, kodên meriv hebe. Lema min nikanîbû.Ji dêlî wê va, bi vê
parvekinê ez sipasî Şeyma xanimê dikim.
Gava keç û xortên me nivîske min, kitêbeke min dixwînin pir kêfxweş dibim.
Lê belê tiştê xerab û ecêb kesê çîrok kiriye herfên latînî midaxeleyî zimanê
Fûad Temo kiriye, navek li çîrokê kiriye, gotiye, ”Di wergerê da min zimanê wê jî hinekî rast kir."
Ez matmayî mam, meriv çawa, bi çi heqî û bi kîjan aqilî zimanê çîrokeke 113 sal berê diguherîne û navekî li çîrokê dike?
Yê dûrî çavan be dûrî dilan e, gotineke, teşbîheke, şîreteke pêşiyan e. Gotineke pir rast e, sedîsed were ye. Kesê ji ber çavan dûr bikeve ji dilan jî dûr dikeve, bi demê ra tê jibîrkirin.
Ji ber ku dîtina, têkiliya fizîkî pir muhîm e, dilan nêzîkî
hev dike, li hev dibanîne, meriv nade jibîrkirin.
Gava meriv ji hev dûr bikeve, demên dirêj hevdu nebîne, dengê hevdu nebihîze hezkirin jî, evîn jî, hevaltî û dostî jî lawaz dibe, bi demê ra meriv tê jibîrkirin.
Dinya nêrdiwan(pêlik, sêlim) e, hilkişîn jî heye, daketin jî heye. Hinek hildikşin jor, hinek dadikevin jêr. Hinek ji jor loxî jêr dibin.
Me got belkî di vê sedsala 21ê da em kurd jî hilkişin jor,
li jêr nemînin.
Lê pêşengên me, serokên me nahêlin em hilkişin jor.
Teşbîheke me ya pir xweş heye, dibêje, dimrim, dibehecim, ceh dibêje ez birinc im.
Hin camêr pir pesnê serokê xwe, partiya xwe didin. Tu dibêjî qey serokê wan,
partiya wan miletê kurd ji bindestiyê xelas kiriye, Kurdistan çêkiriye.
Dîzikê got binê min zêr e, heskê got, le ez ji ku têm?
Heyran her tişt li ber çava ye, li tu beşekî Kurdistanê halê kurdan ne baş e, kurd ne azad in. Tu serokî ji me ra kela feth nekiriye...
Di nav kurdên dîndar û çep da kesên dibêjin, ”ez
nasyonalîstê, ne milîyetçiyê kurd im” pir in. Ji van kesan yek jî Edîp
Yuksel e.
Ew jî tim dibêje "ez ne milîyetçiyê kurd im, ez li dijî her
babetê milyîyetçîtiyê me.
Milîyetçîtî îdeolojiyeke xerab e, bi zirar
e..."Filan bû bîvan...
Kesê dibêje ez ne nasyonalîstê (ne mîlîyetçîyê)kurd im, di eslê xwe da dibêje, ez li dijî azadiya miletê kurd im; ez naxwazim kurd ji bindestiyê derkevin, wek tirkan, ereban û farisan ew jî bibin xwedî dewlet.
Hin camêr derbekê kesî ji xwe naxeyidînin, derbekê li nahl
dixînin, derbekê li bizmêr dixînin. Naxwazin kesî ji xwe bixeyidînin.
Her kes nikane dilê her kesî xweş bike, ji
viyara hosteyî lazim e.
Di demên talûke da, li ser meseleyên muhîm naxwazin xwe bikin destiyê kêrê, xwe bêdeng dikin. Dostên wan, partiya jê ra li çepikan dixin çi şaşiyê bikin jî ji nedî va tên. Her kes li hemberî cepheya xwe kerr û lal e.
Û li ser meseleyên bêzirar da dibin bilbil.
PDK û YNK berê li ser namzedê serokê Îraqê bi hev ketin. Nuha jî li ser guherandina waliyê Kerkûkê ketine gewriya hev.
PDKê piştgirî neda namzedê YNKê yê serokê Îraqê Nîzar Amedî. Li ser vê, YNKê bi
tirkmen û ereban ra li hev kir, Nîzar Amedî bû serokê Îraqê.
PDKê got, em Nîzar Amedî nas nakin, wek serokê Îraqê qebûl nakin.
Nuha jî li ser waliyê Kerkûkê bi hev ketine, PDK rexneyên pir giran li YNKê, li
Bafil Talabanî digre.
Do êvarî di Facebookê da di nabêna min û Harun U Hasan Canpolatê hêja da li ser giringîya zimanê dayikê, nivîsîna bi kurdî sohbeteke xweş û bi fêde çêbû.
Bi vê minasebetê me hevdu hinekî nas kir û ji dîtinên hev fêde girt.
Ez vê sohbeta me di li vir jî parve dikim. Sohbeteke xweş bû, naxwazim wenda bibe.
Belkî hin xwendevanên min nexwendibin. Yê bixwaze kane her tim
bixwîne.
Ji bona zarokan gelek tiştên nuh lê çêdikin. Heta meha hezîranê ewê biqedînin.
Goleke xemilandî ya nû, amfîtiyatroyeke ji bo çalakiyan, rêyên meş û bisiklêtê
lê zêde dikin.
Rêyên li hundur parqê û yên li derdora wê giş asfalt kirine.
Di demeke blog êdî bûne malperên entîke, malên muzeyê, bloga min Hindik-Rindik pir populer bûye
Çend meh in, nêzî salekê ye xwendevanên min 20-30 qatî zêde
bûne. Do 6803 kesî riya xwe bi bloga min xistiye bala xwe daye bloga min, hin
nivîs jê xwendine.
Serdanên îro yên heta nuha 1293 ye. Hela ez binêrim heta roj diqede jimar digihîje çendan.
Hin kurtêlxur û şelefên tirkan di medyaya sosyal da pir dev davêjin ji kurdên miletperwer, serxwebûnxwaz da.
Bûne berdevkên tirkan, şîretan li kesên li têla wan naxînin dikin, ji me ra hin çîrok-mîrokên vala, xapandinê dubare dikin.
Dixwazin Tikriyê bi pêş xînin, demokrasiyê bînin Tirkiyê.
Cineta ez ne tê da bim bira ker û kûçik tê da vegevizin.
Tirkiye bibe cinet çi min ra?
Ya muhîm wek kurd ezê çi bi dest xînim, ewê kîjan mafî bidin min?
Dibê hûn viya nîşanî me bidin.
Miletek gava bi sedsalan bindest be bibê, nebê jê qismek asîmîle dibe, bi gelekan ra şiûrê netewî zeîf dibe.
Ji ber ku faris, ereb û tirk xwedî dewlet in zimanê xwe, perwerdeya bi zimanê xwe, kultura xwe li ser me
ferz kirine. Her miletekî li gorî şertên xwe em asîmîle kirine.
Lê belê kurdên tu beşekî Kurdistanê bi qasî kurdên Kurdistana
Bakur (kurdên Tirkiyê)dejenere, pûç nebûne, bi qasî wan neheliyan e, bi qasî wan ji nasname û kultura xwe dûr neketine.
Barê kerê çiqasî giran be jî guhên wê dilibitin.
Barê me pir giran e, pişt li me bûye nêk, lê em dîsa jî li ber xwe didin, xwe
li erdê nakim term.
Lê gerek em bizanibin bi vê qûşê em nagihîjin Mûşê.
Bi kulmek xwê gol şor nabe, ji toza bê çav kor nabe. Em hindik in, dengê me naçe derekê.
Hin siyasetmedarên me bûne wek rûviyê me ji mirîşên xwe ra mezin kiribe. Yanî bûne ji min keto, bi min keto.
Gava dibe zivistan, sar, serma dest pê dike, tîtî dibêje, "ezê ji xwe ra xaniyekî lêkim, ji vê perîşaniyê xelas bibim."
Dibêje lê lênake, heta taliya jiyana xwe wer li ber sar û sermayê diqefile.
Em kurd jî tim dibêjin, ji me ra dewletek lazim, heta dewleta me çênbe emê tim
perîşan bin.
Em viya dibêjin, lê belê serokên me ji bo çêkirina dewletê gavên lazim navêjin, dev ji
dijminatiya hev bernadin, yekîtiyeke netewî çênakin.
Meleyên Îranê dibêjin ji bo ku ew bi Amerîkayê ra peymaneka aştiyê îmze bikin, ji şertên wan yek jî dibê Amerîka ji bo tiştên xera kirine tazmînatê bide.
Mêrik miribû, destê wî yê çep li ser dilê wî bû, destê rast jî li ser qopikê wî
bû.
Merivên wî, gundî gişk matmayî man, kesî fêm nekir maneya vê yekê çi ye, camêr
çima wiha kiriye, xwestiye çi bibêje?
Li ser ”dayin” û ”girtinê” gotineke Montaigne ya pir xweş heye, camêr gotiye:
”Di dayinê da çawa ku wesfekî serdestbûnê û mezinatiyê yê aliyekî hebe, di
girtinê da jî wesfekî hustuxwarkirinê yê aliyekî heye.”
Ew kesê destê xwe li ber dijmin vedigire û jê digre, di eynî wextê da hustuyê
xwe li ber wî xwar jî dike.
Kurdên ev hustuxwarî qebûl kirine pir in.
Kesên îro ji dijmin, ji dewletên dagirker pera, alîkariyê bigrin, sibe ewê emir jî bigrin. Jixwe hinek digrin jî.
Ji hevpeyvînên êsîrên hatine berdan meriv fêr dibe çend hezarên din jî hîn di
zindanên çeteyên Colanî û Tirkiyê da ne.
Dîsa meriv ji agahiyên xortên hatine berdan fêr dibe ew ne di şer da, bi emrê HSD´ê teslîm bûne. Û di van sê mehên esaretê da îşkence, heqaret û zulmeke mezin li wan kirine.
Ji 329 parlamenteran 252 parlamenter li parlamentoyê amade bûn û ray dan.
Heyetên Amerîkayê û Îranê îro li paytexta Pakîstanê
Îslamabadê dest bi civînên xwe dikin.
Gelo hêvî heye li hev bikin û peymaneka aştiyê îmze bikin?
Ez bawer nakim, tiştekî wiha îhtîmaleke pir zeîf dibînim.
Biya min ev hevîr ewê hîn pir av hilkişîne/hilîne, ewê gelek civînên din çêbin.
Çimkî Îran û Amerîka di daxwazên xwe da ji hev pir dûr in.
Şerê Îsraîl û Îranê heye. Mesela Lubnanê û piştgiriya Huzbullahê heye. Mesela Hûsiyên Yêmenê heye.
Kurdên Kurdistana Îranê û Îraqê tevî şerê Amerîkayê û îranê nebûn, kurdan fîşekek jî navêtin ji Îranê da. Lê dîsa jî bûn hedefên êrîşên Îranê û çeteyên wê.
388 fuze û dron avêtine ji Kurdistana Federe da. Di van êrîşan da gelek pêşmerge û sivîl, zarok hatin kuştin.
Vî şerî careke din nîşanî me da hetanî em nebin xwedî dewleteke xurt emê tim werin kuştin, tim bibin hedefên dewletên dagirker.
Min ji xanimê ra got, xanim, em serdana gorra Aslan ji bîr nekin; dusibe roja
wefata Aslan e(Mehmet Kaya).
Xanimê got, di bîra min da ye…
Me vêsê zû, piştî me xurîniya xwe kir, me berê xwe da Goristana Strandkyrkogardenê.
Seet li dora 10.00 em gihîştin ser gorra wî. Ji ber ku xanimê here ber zarokan,
em zû çûn.
Di 7'ê nîsanê da di navbera Îran û Amerîkayê da agirbesteke du hefteyî hat ragihandin, dinyayê kêf kir.
Piştî 40 rojên şerekî malwêran her du alî jî dibêjin em bi ser ketine.
Lê belê di rastiyê da rewş hîn ne zelal e, bingeha peymanê ne saxlem e. Şer jî
li her derê hîn nesekinî ye. Tenê Amerîkayê nabên daye êrîşên xwe.
Serokê Amerîkayê Donald Trump agirbestê ji bo xwe wek "serkeftineke %100" bi nav dike.
Vir e, kesî şertên Îranê qebûl nekiriye, tu peyman nehatiye îmzekirin. Tenê Amerîka
û Îranê du hefteyan nabên dane şer.
Lê li gel vê jî îro şer berdewam bû. Îranê
çend fuze avêtin ji welatên Kendavê da, Îsraîl êrîşên xwe yên ser Lubnanê
domand.
Berdevkekî Qesra Sipî gotiye, ”me pêşniyara Îranê ya 10 xalî avêt qutiya zibil.”
Amerîka û Îran ewê di nav van herdu heftan da li ser şertên peymaneke daimî
danûstendinê, muzakerê bikin.
Yanî agirbesteke demkî çêbû, kêfa dinyayê hat; lê şer hîn neqediya ye. Piştî du heftan şer ya ewê bi temamî biqede, ya jî dîsa dest pê bike.
Pakîstan, Misir, Siûdî, Tirkiye û Fas dewletên nabênkar bûn, agirbest bi nabênkariya wan hat îlankirin. Pakîstanê serkêşiya hevdîtinan dikir.
Sebebê cenga Îsraîl, Îranê û Amerîkayê êrîşa Hamasê ya 7´ê cotmeha 2023´a ye. Heger Hamasê di 7´ê cotmeha 2023´a da 1200-1500 yahûdî nekuştana, 240 kes jî nerevanda Amerîkayê û Îsraîl êrîşî Îranê nedikirin; herba îro bûye sebebê malwêraniya Îranê, Xezayê, Libnanê û Îsraîl ewê çênebûya.
Ev qetlîama mezin ya Hamasê di 7´ê cotmeha 2023´a da kir bû sebebê destpêkirina şerê Xezayê, dûra jî yê Îranê û Îsraîl û Amerîkayê.
Ji bo min ew zû da miribû. Çimkî min belkî 10-15 sal berê kitêbên wî yên di
kitêbxana xwe da giş avêtin.
Piraniya kitêbên wî li ba min hebûn. Min hinek xwedibûn, hinek nexwendibûn. Min
giş avêtin ser sergoyê kaxetan.
Min ne kitêbên wî tenê, kitêbên nivîskarên tirk hema hema giş avêtin. Tenê çend
hebên li ser kurdan hîştin.