31 december 2017

De bi xatirê te 2017 û merheba ji te ra 2018

Lawikê me yê me zin Azad wek her sal ji Lundê hatiye serê salê me me ra pîroz bike. Îşev mala me şên e, kêfa diya dêya wî li cî ye.
Lê yê zend û bendeên xwe vemaltin û ket mitpaxêû hêta berx ya di firnê da, gretena patatan, cacix, zelete û gelek tiştên din çê kirin ez bûm.
Xanimê herewere hinek pel çêkir.
Ji xwe tim wiha dibe, her serê salê, her eydiyê yê di mitbaxê da xwîdanê dirjîne ez im...
Meriv tiştekî nizninbe serê meriv rehet e. Dibêjin weleh tu hoste yî lema jî tu xwarinê çêke.
Û ez dikevim ber çêirina xwarinê û xanim jî bi zarokên xwe ra rûdine û dike leqeleq...
Bawer bikin îro jî eynî tişt bû, ez xebitîm, wan xwar...
Lawikê me Rojen çend rismên me jî girtin. Min got hûn jî bibînin…

XXX

Sala 2017a bi xeber û dîyariyeke pir xweş, diyariyeke ez qet ne li bende bûm qediya.
Salihê Kevirbirî îro tê Swêd û ji min ra romana Bextiyar Elî Hinara Dawî ya Dinyayê bi xwe ra tîne.
Xwedê kêmasiya xortan, dost û hevalên bîrewer û qedirzan nede. Xortên kurdan qedirê rîsipiyên xwe zanin.
Ev mezîyeteke pir baş e, dom bikin.
Ez li bende çend diyariyên din im…
Gelî xortan hûn jî wek Salih bikin...!
Heger sal bi vî hawî biqede maneya xwe ji min ra êdî dike li hev were, salê tê ewê bibe saleka tije surprîzên din jî.
Spas Salihê hêja…

Panaroma min a sala 2017a

Wa ye saleka din jî ji emrê me çû û em hinekî din jî nêzî roja dawî bûn.
Sala 2017a ji bo me kurdan bû salek pir bi êş û malwêranî.
Di sala 2016a da ji bo sala 20170 em pir hêvî bûn, me digot sala 2017a ewê bibe sala serxwebûnê.
Lê belovacî wê, 2017 bû sala têkçûnê, sala îxanetê, sala xayinan Kurdistan belaş firotin ereban.
Li Swêd adet e, telewîzyon û rojname bi navê ” årskrönika” panaromeya salê çê dikin.
Min got ez jî panaromeyeke, bi gotineke din muhasebeyeke sala xwe çê kim.
Min îsal çi kir?
Ez hinekî fikirîm, min got ez ji ku dest pê bikim, ez qala çi bikim ûş qala çi nekim…
Wek ruhayî dibêjin min di qafî xwe da(di serê xwe da)bûyer li bêjingê xistin, hinek binbêjig bûn û hinek jî bii ser bêjingê ketin.
Min biryar da ne meh bi meh û rengekî sîstematîk, çend tiştên muhîm ên di bîra min da mane binivîsînim.

Çelê paşî. (1/17)
Yek, di destpêka salê, di meha çelê pêşî da(1/17) piştî 35 sal xebat ez teqawid(malnîşîn) bûm.
Heta roja dawî jî min bawer nedikir, lê piştî festa xatirxwestinê û girtina çend baqên gulan û diyariyan min fêm kir mesele çi ye û min darê û çûm malika xwe.
Tiştê teqwidiyê herî xweş her sibe meriv bi zîla saetê ra şiyar nabe û nakeve riyan.
Hemû roj ya te ye, azadî xweş e…

Piştî teqawîdiyê bi demekê dîsaban min kirin, ez çûm 4 mehên din jî (heta dawiya hezîranê)xebitîm. Ev qet di hesêb ta tunebû. Lê baş bû, heqê seyahetê deket.

Temûz
Dudu, piştî teqawîdiyê di dawiya meha temûzê da ez û xanim bi otobozê çûn gera Îtalyayê, Toscanayê.
Seyaheteke pir xweş bû. Em li Blogna, Florens, Sîena, Monteregîonî, San Gîmîganano, Roverto, Fulda û gelek derên din gerîyan û me gelek der û gundên xweş dîtin. Em çûn du gundan û me têra xwe şeraba Chîantî vexwar.

Îlon
Di 23ê îlonê da ji bo dîtina referandûma serxwebûnê ya 25ê îlonê ez û çend hevalên PAKê bi hev ra bi kêf û bi gelek xeyalên mezin çûn Kurdistana Başûr.
Ez 5 rojan li wir mam. Min serketina referandûmê dît û ez wê kêf û şahiya piştî referandûmê jiyam.
Referandûm gaveke tarîxî bû lê belê di şertên pir xerab da çê bû. Kurd ne li hev bûn û ne Amerîkayê û ne jî Yekîtiya Ewrûpayê piştgirî nedida referandûmê. Îran, Tirkiye û Îraq li dijî referandûmê bûn û gelek gef li kurdan dixwarin. Lê merivên partiyê hewake wer didan fena ew pir xurt in û ew ne bêpişt in.
Lê dû ra derket ne rast e.

Me di nava 5 rojan da tiştên pir xweş dîtin, em çûn Silmaniyê, me hevalên YNKê ziyaret kir. Mala kek Abulrezaq Feylî û hevalên din ava be camêran mazûbnîyeke baş kirin.
Em di 28ê mehê da vegeriyan. Îranê, Tirkiyê û Îraqê çûn û hatina balafiran rawestandin, derî girtin û ambargo danîn ser Kurdistanê. Em berî yasaxa balafiran bi çend saetan ji Hewlêrê firiyan Îswîçreyê.

Cotmeh.
Meha cotmehê bû meha îxanetê. Di 16ê cotmehê da çend xayinên di nava YNKê da Kerkûk teslîmî ereban kirin.
Bi ketina Kerkûkê ra pêşmerge ji Xaneqînê, Xurmato, Şengalê, Mexbmûr û gelek derên din jî bêyî guleyekê jî biteqînin paş da vekişiyan û nîvê Kurdistanê teslîmî Hizbî Şabî û leşkerên Îraqê kirin. Li hemberî vê teslîmîyeta mezin hemû kurd şok bûn.
Tu kesî bawer nedikir kurd ewê nîvê Kurdistanê hewqasî bi rehetî bidin Îraqê.
Mesûd Barzanî du heftan derneket pêş gel û negot çima Kurdistan neparastin. Dû ra dev ji kursiya xwe ya dibê ji zû da ne li ser bûya berda.
Piştî du hefteyan Mesûd Baranî û Nêçîrvan Barzanî gotin wan nexwestiye zêde xwîn were rijandin, lema jî pêşmerge bi xwe paş da vekişiya ye.
Yanî wan bi xwe Kurdistan teslîmî dijmin kir.
Heger di rojeke wiha da pêşmerge welatê xwe neparêze ma wê kînga biparêze?
Bi kurtî him YNKê û him jî PDKê û serokên kurdan xwe hetikandin.
Ya herî ecêb xayinên Kerkûk dan Îraqê hîn jî xwedî desthilat in, hîn jî di nav aYNKê da ne.
Heta ev taxim li ser hukim be rewş baş nabe, dibê hin kesên nuh derkevin pêş. Vana yek di himêza Îranê da û yek jî di himêza Tirkiyê da ye.
Nuha rewşa Kurdistana Başûr di her warî da pir xerab e, yekîtî tuneye, aborî pir xerab e û ambargoya Îraqê berdewam e.
Tiştê me ji referandûma 25ê îlonê hêvî dikir di dilê me da qurçimî û bêhîvîtiyeke mezin ket dewsa wê.
Hîn jî ne diyar e ewê çawa bibe. Heger ne piştgiriya Amerîkayê be Îraqê ji zû da êrîşî Hewlêrê jî kiribû û nuha kurd dîsa bi serê çiyan ketibûn.

Di 22ê cotmehê da xortekî xortekî bi navê Yûsif Hemed bû mîvanê min. Me rojeke xweş bi hev ra derbas kir.
Ez hêdî hêdî dibînim kêfa gelek xortan ji min ra û ji israra min ya kurdî ra tê. Diyar e ked û xebata min ya salan bi avê da neçûye. Dîtina vê yekê jî min gelkî kêfxweş dike.

Rewşa Kurdistana Bakur pir xerab e. Zulm û teroreke tu carî nehatiye dîtin li ser kurdan heye. Li seranserê Kurdistanê Rewşa Awarte heye. Destûrê nadin kes tu xebatê bike, hemû xebatên demokratîk û legal yasax kirine. Ji bo twîttekê ya jî du gotinên di facê da ya jî parvekirineke facê însanan digrin. Kî devê xwe vedke, di medyaya sosyal da du gotinan  dibêje, roja din digrin.
Yanî Kurdistana Bakur û Tirkiye ji bo her kesî bûye zindan, bûye cehnimeyeke rastîn. Dîsa revê û koçberiyê dest pê kiriye.
Ji cotmehê û vir da ye moralê min qet ne li cî ye, bîna min pir teng e.

Mijdar(11/17)
Xanim jî teqawit bû. Nuha em herdu jî teqawit in û sebra me bi hev tê. Berê ez tenê li mal bûm, tenê digeriyam. Nuha em bi hev ra digerin, baştir e.

Çelê pêşîn(12/17)
Di vê mehê da jî tiştekî nuh çê nebû. Ereb, tirk û farisan wek her tim zulm li kurdan kirin, kurd kuştin û min jî ji Stockholmê terora wan rexne kir.
Li Kurdistana Rojava rewş hîn ne zelal e, lê belê tişt xuya dike piştgiriya Amerîkayê ewê bidome. Amerîka du roj berê îxtarek da artêşa Sûriyê û got em qebûl nakin hûn êrîşî YPGê bikin. Ev tiştekî pir baş e, di eynî wextê da ji bo Tirkiyê jî mesajeke.
Tirkiye bela xwe ji kurdên rojava venake, her roj gefan li wan dixwin û Efrînê û hin bajarên din bi îşxalê tehdît dikin.
Ev çend roj in li Kurdistana Rojhilat(Îranê)jî protestoyên mezin hene. Kuştî û birîndar hene, lê protesto berdewam in. Mimkûn e mezin bibe. Lê bi dîtina min heya ji derve da midaxele nebe xistin vê rejîma îslamî ya faşîst zor e.
Facebookê do agahî da min, got di sala 2017a da 542 kes bûne hevalên te.
Li gorî par û salên din, bloga min îsal pir tê xwendin. Rojê di nabêna 300-400, carnan 500 kes zîyaret dikin. Ev yek ji bo min reqor e. Tu salê bloga min hewqasî nehat xwendin.
Bêyî xwendinê çend kesan jî tiştên pir baş li ser xebta min û bloga min nivîsî. Ji van kean yek jî bi navê Rênas Xendekî ye. Camêr nivîseke pir baş nivîsî ye. Ez li vir careke din spasî wî û her kesê qala min û bloga “hindik-rindik” kirine dikim.
Nuha tiştên hatin bîramin ev in.
Hêvî dikim sala 2018a xerabtir nebe, kurd li başûr li hev bikin û erdê hatiye dagirkirin paş da bigrin.
Rejîma Îslamî ya Îranê birûxe û kurd li wir jî bigihîjin azadiya xwe.
Li Rojava nabêna PYDê û Amerîka xera nebe û kurd bibin xwedî federeasyon.
Û li Kuristana Bakur jî ev rejîma îslamî ya zalim têk biçe û zalim û sûcdar werin girtin û dadgehkirin.
Dibê merivê bêhêvî nebe...
Bi bawerî û hêviya sala 2018a ji miletê kurd û ji hemû dost û hevalan û ji xwendevanên Hindik-Rindik ra bibe saleke baştir, sala serketin û azadiya kurdan...

30 december 2017

Hin kûçikên har benên xwe qetandine

Hukûmet bi zulma polîs û leşker li kurdan dikin nayê serî, di ber ra hin sûtal, pêxwas û çaqokêşên xwe yên ziqaqan jî bera kurdan dide.
Cem Kuçuk, kûçikê hukûmetê yê medyayê ye û kûçikekî pir har e.
Meriv kane bibêje gurxenêqekî dewletê ye û heta hûn bixwazin neyarê miletê kurd e.
Cem Kuçuk, li ser kincên yekreng ji Demirtaş ra gotiye, ”tu yê kincên yekreng wek kera li xwe kî. Tu mêr î li xwe meke. Qerdiyanên me, sawcîyên me, polîsên me ewê li wî kin…”
Di van demên dawî da hukûmetê gelek kûçikên xwe bera kurdan dane, ji vana yek jî Cem Kuçuk e.
Ji bo xwediyê Cem Kuçuk xurt e, dewlet li pişt wî ye û Demirtaş jî bêkes û bêpişt e, Kuçuk zêde diewt e, ew jî zane Demirtaş nuha destvala ye, nikane kevirekî bavê jê da û li ser teriya wî wî bixîne.
Cem Kuçuk namerdekî pir bêesil e, heqareta li girtiyekî di zindanê da wek mêraniyekê dibîne.
Kesê xwedî exlaq û esalet, kesê bi şeref di bin şemsiya dewletê da li êsîrekî di destê dewletê da heqaretê û van gotinên bêedeb nake…
Ev roj jî ewê derbas bin.
Ancax merivê bêesil, merivê namerd ji kesê di ciyê teng da ye xeberan bide û heqaretan lê bike.
Tiştê Cem Kuçuk di telewîzyonan da bi paşmêriya dewletê dike ne camêrî ye û ne jî mêranî ye, kûçiktî û namerdî ye.
Ev dewran ewê ji Cem Kuçuk û xwediyên wî ra jî nemîne. Rojekê dor ewê were me jî… 

Hêviya ji Abdullah Gul û ji îslamîyan bawerkirina keftar ji gur baştir e...

Di nabêna Abdullah Gul û Erogan da tu ferq û cudahî tuneye, yek ji yekî xerabtir e, her yek sûretê aliyekî madelyoyê ye.
Heger Erdogan gur be, A. Gul keftar e, erê gur heywanekî pir har e, lê keftar jê ne kêmtir e, heta jê hartir e...
Guh nedin hin gotinên tên mezinkirin.
Gul û Erdogan xwedî eynî îdeolojiyê û siyasetê ne. Erdogan heta nuha çi kiriye Gul hemû tesdîq û îmze kiriye.
Ji me kurdan ra ji Gul û ji cepha Gul tu xêr tuneye.
Heta ji tirkan ra jî tu xêr tuneye.
Gulê wek katibê ber destê Erdogan bû nuha rola polîsê baş dilîze.
Erdogan çi be, Gul jî ew e û heta jê xerabtir e.
Îslamîyê baş tuneye.
Nermê wan, sertê wan, çi navî li xwe kin jî hemû mişkên eynî kunê ne, hemû jî dixwazin civatê, însaniyetê 1400 sal paş da bibin.
Hemû jî dixwazin şerîetê bi cî bikin, demokrasiyê, azadiyê rakin û rejîmeke îslamî ya totalîter û li gorî Quranê tê îdarekirin bi însanan bidin qebûlkrin.
Navê wan çi be jî hedefa hemûyan ev e.
Gulê devşil hinekî nerm xuya bike jî dîwarekî tepika ye, ne ew mêrê meriv pişta xwe bispêrê û ne ew mêrê bibe raqibê Erdogan ...
Hêviya ji Gul û ji îslamîyan, baweriya keftar ji gur baştir e...

XXX
Êdî kerr û kor jî zanin Îran li herêmê çavkaniya nerindî û xerabîyê ye, piştevan û fînansorê terorê ye. Heta meleyên faşîst li ser hukim bin li herêmê rehetî ne mimkûn e.
Helbet hinekên din jî hene, lê Îran merkezeke terorê ya pir xeter e, dibê ev rejîma îslamî ya qatil birûxe. Bi protestoyan, bi rexnekirinê, bi ambargoyê ev rejîma xwînxwar têk naçe, gerek wek Seddam hinek lêxe..

Metîn Eser Apê Zinar li ser bextê ajansên bi kurdî weşanê dikin, dibêjin “melleyên faşîst” jî li hember berpirsiyarên hikûmetê serî rakirine. Ecêba nedîtî..

Zinarê Xamo Metînê delal, kî serî rake baş e, lê weleh ez bar nakim bi vî hawî kanibin zora van faşîst û qatilan bibin. Tiştê anîn serê Seddam dibê bînin serê wan jî. Lê belhazir li piyasê talibê vî îşî tuneye...



Sirgûn kerasekî ji êgir e

Min ev şiîra Bertolt Brecht ya li ser mişextiyê(sirgûnê) ji tirkî wergerand kurdî.
Meriv ji zimanê orjînal weregerîne helbet baştir e. Lê carnan wergera ji zimanê duduyan jî kane bi qasî wergera ji zimanê orjînal baş be. Ev yek girêdayî wergera pêşî ye.
Min ji şiîrê hez kir û lema jî wergerand kurmancî. Hêvî dikim baş be û hûn xwendevanên hindik-rindik jî jê hez bikn.
Sirgûn/mişextî kerasekî ji êrgir e, tu beden nikane wê ragire...

Li ser mişextîyê*
Ewê bi kêrî çi were mîxkutana di dîwêr de
kincên xwe bavêje ji ser kursiyê da bira here
çawa be tu yê vegere
Ma ji bo hefteyekê hêja ye?
tu wê fîdanê/şitlê av nedî jî dibe
tu darê neçînî jî dibe
bejna wê hîn negihîştiye çonga te
ma tu yê venegerî di nava kêfxweşiyê de?
Qet bi kêrî tiştekî nayê bi wî zimanê biyanî kitêb
tenê dibe sebebê tu nasmaneya xwe bidî der
nameya ban te dike
ma ewê ne bi zimanê dêya te be?
wek avahiyeke kilsa wê jê bikeve
(bihêle bira bikeve, rê li ber negre)
li hebmberî edaletê ewê jî rojekê bihedime
evê tu li ser sînor dibînî
ev dîwarê zulmê jî
li wî mîxê te bi destê xwe kuta binêre
bibêje tu yê kînga vegerî welatê xwe yê dûr?
ma tu yê nexwazî bizanibî ew mîxa çi difikire?
Te ked da bi rengekî bênabên
ji bo rizgariyê
tu ketiye oda xwe û wer dinivîsînî
çi ye berhema keda te, tu dixwazî bizanî?
bala xwe bide dara şembelotê** li hewşê bejin daye
li wê dara şembelotê ya te bi destê xwe av dida

BERTOLT BRECHT
Wergera ji almanî: Attila Tokatli
weregera ji tirkî: Zinarê Xamo.
2017-12-30
*Mişextî: sirgûn, nefî
**Dara şembelotê: Dara kestenê



Dilê min bûye hêlîna derd û kulan

Îşev dilê min bûye çiyayekî volkanîk, dûman jê hil tê, li ber teqînêye. Ji êvar da ye didim ber hev, didim ser hev, dixwazim bi çend gotinan kela dilê xwe vala bikim.
Lê naxwazim bi gotinên xwe êşa dilê bindestan û birîndaran girantir bikim.
Tu dibêjî belkî Xwedê dojeha xwe ji bo kurdan daxistiye ruyê erdê. Ji nava umeta xwe jiyan li me kurdan tenê heram kiriye, kiriye zindan.
Mêrik dixwaze kurd ne piştî mirinê, nuha, bi saxî, ne li wê dinyayê, li vê dinyayê di cahnimê da bijîn...
Ez bi tiştê wiha bawer nakim lê belê ji dêlî kesên bawer dikin dibêjim. Wek teşbîh dibêjim. Bi rastî jî jiyan li me bûye zindan.
Welatê me li me kirine dojeha/cehnima li ruyê erdê...

XXX
Êdî kerr û kor jî zanin Îran li herêmê çavkaniya nerindî û xerabîyê ye, piştevan û fînansorê terorê ye. Heta meleyên faşîst li ser hukim bin li herêmê rehetî ne mimkûn e.
Helbet hinekên din jî hene, lê Îran merkezeke terorê ya pir xeter e, dibê ev rejîma îslamî ya qatil birûxe. Bi protestoyan, bi rexnekirinê, bi ambargoyê ev rejîma xwînxwar têk naçe, gerek wek Seddam hinek lêxe..

Metîn Eser Apê Zinar li ser bextê ajansên bi kurdî weşanê dikin, dibêjin “melleyên faşîst” jî li hember berpirsiyarên hikûmetê serî rakirine. Ecêba nedîtî...

Zinarê Xamo Metînê delal, kî serî rake baş e, lê weleh ez bar nakim bi vî hawî kanibin zora van faşîst û qatilan bibin. Tiştê anîn serê Seddam dibê bînin serê wan jî. Lê belhazir li piyasê talibê vî îşî tuneye...




29 december 2017

Dibê meriv serpêhatiyên xwe ji destê mirinê xelas bike…

Andrê Gîde gotiye ”bi nivîsîna bîranînan(serpêhatiyan, xatiratiratan)meriv tiştekî ji destê mirinê xelas dike.”
Lê çi heyf her kes bîranînên (xatiratên) xwe nanivîsîne.
Hinek nikanin bibnivîsînin.
Hinek kanin lê tembel in, di xwe ra nabînin.
Û hinek jî tiştekî hêjayî nivîsînê nabînin.
Lema jî gelek kes bi vî sebebî ya jî bi wî sebebî bîranînên xwe, serboriyên xwe bi xwe ra dibin gorrê.
Bîranîn ne şert e kitêb e, kane wek nivîs jî were nivîsîn. Ew jî baş û muhîm e.
Bêguman jiyana her kesî bi qasî hev ne dewlemend e ya hinekan wek Okyanûsan bi pêl e, pir zengîn e û ya hinekan jî feqîr û wek ava golek biçûk sakîn e.
Li gel vê jî her siyasetmedarê, her ronakbîrê, her kesê destê wî qelemê digre tiştekî binivîse û ji destê mirinê xelas bike heye.
Li ba kurdan nivîsîna bîranînan(xatiratan) zêde ne adet e, serok, rêber û mezinên kurdan, siyasetmedar û ronakbîrên kurdan, kesên di tarîxa kurdan da rolek lîstine, şopek li pey xwe hîştine bîranînên xwe nenivîsîne.
Yên nivîsîne pir hindik in.
Sebebê vê civata me ya paşdamayî ye. Civata me wek civatên pêşketî li hemberî bîranînan ne xweş bîn e, bîranînan wek beşekî edebî û tarîxê nabîne.
Lema jî gelek kes bikanibin jî newêrin ya jî naxwazin bîrananînên xwe binivîsin û bibin sebebê hin minaqaeşeyên ne xweş.
Hêvî dikim ji nuha û pê da şahid û qehremanên tarîxa me ya nêz yên hîn dijîn bîranînn xwe bi xwe ra nebin gorran û ji serpêhatî û tecrûbeyên xwe nifşên nuh bêpar nehêlin.
Hin tişt hene dibê werin nivîsin û ji destê mirinê werin xealskirin û bibin malê tarîxa me.

Heger azadî li derve be sirgûn ba we ye.”
///Shaksspeare
Bi rastî jî rast e, welatê me, cî û warê me li me bûye ciyê sirgûn û nefiyê. Ev jî trajediya me kurdan ya sedsala ye. Em li derve azad û li welatê xwe êsîr û bindest in.

XXX


Kurd dibêjin heta neyê serê wî, nayê bîra wî.
Yê me kurdan gelek caran hatiye serê me lê dîsa jî nayê bîra me.
Em miletekî hinekî bêhiş in, serpêhatiyên xwe zû ji bîr dikin. Lema eynî şaşî li ba me tim dubare dibin.

28 december 2017

Herî pir ez ji terzîyê xwe hez dikim

Ji fîlozof pirsîne, gotine:
”Ezbenî li dinyayê herî bêtir tu ji kê hez dikî?
Fîlozof gotiye, “ez ji terziyê xwe pir hez dikim.”
Xwediyên pirsê matmayî mane, gotine:
“Ezbenî çima terzî, sebebê vê çi ye?”
Fîlozof gotiye:
”Erê, herî pir ez ji terziyê xwe hez dikim. Çimkî her cara taximekî ji min ra didirû ji nuh ve dipîve. Lê yên din ne wek wî ne. Di heqê min da carê çi biryar dabin, heta mirinê li ser wê biryara xwe dimînin, tim bi wî çavî li min dinêrin.”
Belê merivên fikirsabit pir in. Lema jî kurdan gotiye kurmê şîrî heta pîrî...

XXX
Mamosta matamatîkê di dersê da ji xwendevanan dipirse:
-Pênc beytik li binê darekê veniştine. Min kevir avêt, li du heban xist. Çend beytik dimînin?
Xwendevanek destê xwe bilind dike, dibêje:
-Beytikek jî namîne. Çimkî yên din jî ewê ji tirsa bifirin.
Mamoste bi rûgeşî dibêje:
-Na. Bersîva rast ewê sisê bûya, lê belê min ji perspekîva dîtina te hez kir…

XXX


Her kes nikane ji kurdî hez bike
Ji hezkirina kurdî ra cesaret lazim e,
dibê meriv biwêribe ji vî zimanê bi bela,
ji vî zimanê kela derd û kula
hez bike.
Ji bo hezkirinê jê ra astengan dernexe,
jê ra qal û qîlan nebîne,
biwêribe jê hez bike,
biwêribe rişma serê dilê we sist bike,
biwêribe wî himêz bike,
biwêribe bi wî nameyên evînê binivîse
bi wî bibe Mem,
bi wî bibe Zîn,
bi wî ji kurdan ra bibe hawar û qîrîn
bi wî derd û kulên dilê kurdan birêse
bi wî bistirê
bi wî binivîse
ya muhîm dibê dil wêrek be
azad û ne tirsonek be.

Erdogan ”Internet jahr e û ev jahr ketiye her malê” !

Li gorî serokê Tirkiyê Erdogan, dibê ev jahra înternetê ji malên tirkan derkeve, ji bo ku tirk bi înternetê zêde jahrdadayî nebin.
Erdogan îro di axaftineke xwe da înternet wek ”jhareke pir tahlûke” bi nav kir û wiha got:
”Berê kafeyên înternetê hebûn. Lê înternet êdê ket malan, di malan da bi cî bû. Yanî jahr ketiye malê. Dibê mamoste li hemberî vê jahrê dê û bavan şiyar bikin. Gerek em ji vê jahrê xelas bibin. Ev muptelatiya narkotîkeke pir tahlûke ye. Dibê em xortên xwe ji tiryakîtîya vê jahrê xelas bikin. Dibê teknolojî xortên me neke tiryakîyên înternetê, nuha tahlûkeya herî mezin ev e.
Di vî warî da dibê em gavên pir cidî bavêjin. Heger hestên me bûye êsîrê telefona di destê me da, ev ji bo me pir xeter e. Dibê em li hemberî vê tedbîrekê bigrin, lazim e em li hemberî vê(li hemberî înternetê)nifşên nuh bigihînin.”


Pir rehet e, hûn jî kanin wek Koreya Bakur înternetê yasax bikin, medyaya sosyal yasax bikin.
Esas heta dereceyekê we yasax kiriye jî, çimkî hemû telefon, medîa sosyal û her babetê komînîkasyonê di bin kontrolê da ye, ji bo twîttekê, ya jî parvekirineke facê rojê çend kes tên girtin.
Di sedsala 21ê înternetê wek jahrê, ji bo civata xwe wek tahlûkeyeke mezin dibîne. Û ev kes serokekî mutleq yê welatekî ye.
Ji bo welatekî, ji bo zarokên welatekî bêtalihîya herî mezin merivekî wiha bibe serokê wan. Merivekî normal û ne fanatîk înternetê, vê teknîk û teknolojiya dinya xistiye nava aletekî biçûk û daye destê me, xistiye hundur mala me wek jahrê nabîne. Ji bo meriv înternetê wek jahrê, ji zarokên welatekî ra wek tahlûkeyeke mezin bibîne, dibê meriv xwedîyê îdeolojiya Daîşê be...

Li vî welatî, li serê van çiya, do şaqî bûm îro eşqiya

Roboskê/Robozkê di dilê her kurdî da birîneke kûr e. Birîna di dilê miletekî bindest û Kurdistana perçebûyî da ye.
6 sal di ser Qetlîama Roboskê ra derbas bû, lê hîn jî berpirsiyar û qatilên vê qetlîamê nehatin girtin. Û tu carî jî ewê kes neyê girtin.
Çimkî dewlet kuştina kurdan, ew zarokên 14-15 salî bin jî rast dibîne.
Lema jî di 28ê 2011a da berpirsiyarên Tirkiyê yên leşkerî û hukûmetê emrê bombebarana gundiyên Roboskê da û li ser vî emrê berpisiyaran balafirên tirk yên herbê yên F-16 35 kurd qetil kirin.
Emê Qetlîama Roboskê tu carî ji bîr nekin.
Lê em vê jî baş zanin heta em nebin miletekî azad û serbixwe,
heta Kurdistan çê nebe,
trajediya Roboskê ewê tim qeder û para me be…

Ji 17 Helbestvanên Kurd bo #Roboskî - Berfesor
li vî welatî, li serê van çiya
doh şaqî bûm, îro eşqiya
li navekî geriyan bo qetla min
di ferhenga wan de ez: xayînê duhî
geh terorîst im, geh qaçaxçî!

destên xwe weke pireke dûmanê,
di navbera herdu çavên te de, dirêj dikim
weke baranê…
bi rehên xwe dor-enîka çiyayên te dirêsim
sînoran bi siya xwe û sirûda te ditewînim
û bi tiliyên xwe yên ji qewanan
sorekî ji kenê dîroka te ya bê-reng re dikêşim
terorîst im ez…

ji xeyn ji vê û beriya zemên
û ji xeyn ji zemanên ji bîr bûyî
ji serxetê berê xwe didim binxetê
ji bo hebûna xwe li neqşekê digerim
lê min nedî li gor stuyê xwe xencerek
ji bo şehîdên riya bêsirûd
ji bo mişextan -qaçaxçiyan-
hûn bivin ez ê tixuban terk bikim
bivin destên xwe

ca şal û şapikan bînin
ji kerama xwe alê bînin
xwîna li nav berfê û serê çiyê
mehînên rewan
û ocaxa şehîdan li serê konê yezdan raxînin
da êdin neqşên me nas bike
de ka dengê evdêl şakiro bînin
bila lawîjnan birêjînin
da êdin em ciyê birîna xwe baş nas bikin
yan jî dijminê xwe yê sereke
ey dil li te mizgînî be
û li te ey welat,
li we ey xwedayan
mizgînî be
dîsa derdekî din li me hat kutandin
sed sal û serdalek din hat
bi çepikên derewîntirîn
şabaş ey dil ji te re şabaş
derdek nû li me hat kutandin
sînorek din di navbera me de
hat çikandin
bazbendê zemên ber bi deruya paşmayî ve nabezin…
hatin!
bi pîrebokên xwe yên ji pola
bi henasa xwe ya sotîner.
di pozê me de şewta xîretê
di gewriya me de gepa hebûnê,
ku ne diçe xwar û ne jî dertê…
şabaş ji te re mirin şabaş!
va ye tu dîsa hat serdana qewmê xêr ji xwe nedî
va ye stara xwe diçirînin berbejn
li ser 35 dilên di sînorê hebûn û tunebûn’ê de
va ye bi zend û bend
bi lingên bê pêlav pêşwaziya te dikin!

ji şevan hez dikim
carinan reş û tarî, carinan bi hîvê belek belekî
şaş fêhm nekî, ne şevên şewlrengî
ne jî şevên bi bêhna bedeneke mê sermest
rast û eşkere, ji şevên çiyayî
ji şevên zivistanên, ku xwe ji çeka li pişta eşqiyayekî re dikin sî, hez dikim.
ji şevan hez dikim
ji bavê min re digotin; qaçaxçî
mehra dayîka min, tim bi hêviya vegera wî ve girêdayî bû.
bo xatirê yên venegerî, çi wext ku dibêjin; şev û iya! çîroka wan tê zimên:
qaçaxçî, rêwiyên xeyalên beravêtî
qaçaxçî, ew ên ku barên wan;
hinekî tirs
hinekî bêrîkirin
hinekî jî qedexe.
lê bizanibî, li sifreya wan, çi bêhna nan û hêviyên xweş dihat.
ji şevan hez dikim.
ma ne xeyal in, dê neyên bombekirin!?
li esmanê wan, bila hîv jî hilatibe, bila rêz rêz, stêrçira jî biçirûsin îşev.
her ku dilê wan bibije xwîn-şerabê
-çima em kurd tên bîra wan-
ji bo pîrozkirina sersalê
ha çend cixarên bi çermê min hatîn pêçan jî
di berre bikêşe cergê xwe yê genî
bi serê kurdistana xwe ‘kim
wê di gewriya we de neçe xwar
ew xwîn-şeraba wan zarokên we desteser kirî
li bêjû
li robozkî
li qilabanê
hûn bi dilpakiya xwe mirin ezîzên mino
axx! ez ê çawa bijîm li bin vî barê giran!
mirinek im li ser vê axê
sînor bi sînor qaçax
û çar werzan şilfîtazî
hoo qesasno
mirinek im bi qasî dîroka we kal
bi qasî zarokên xwe ciwan
qaçax
ji kurdistanekê ber bi kurdistanekê
eşkere li çûra we dixim
geh ji dêrsim, munzûr bi mûnzûr diherikim amûdê
dibim xwelî
geh bi ber bê dikevim ji wir
werbêj dibim li ser sênga helepçeyê bi xerdelî
niha pûkên berfê me li qilabanê heta dilê we bixwaze zarok
berî nîvê şevê bi qaçaxî li oxira we dixim bi lalîqêrîneke neftî
berbangekê dê bibarim çarçirayê
û gelî bi gelî bihilim zuhaçemên serhedê
mirineke qaçax im hooo qesasno
hê di çemê mûnzûr de zipîzuha
ma li ser berfa vê axê dicemidim looo
niha sorgevez e aso,
sorexwîn e befira kurşe bi pirtikên bedena min a hicirandî:
erê ev e ez im daykokê,
ev e ez im yê sorgevez;
yê bi befirê gevizandî hemû xweziyên wî yên di sêzdehsaliyê de…
-yê bi pirtikên laşê xwe bûyî berfeşîra sorgevezî
li panavên dol û berdolên sînor li ser gîrkirî-
ev e ez im
ruhê min parçe parçe di bedena min de serî dihilîne
hişê min
li ber destarê jiyanê çeqçeqokek e
dihêre bi çepûrastkî ar(d)ê xwe,
hil dike (k)arê xwe
ev e ez im
li pesarên peyvê yê neyê çi bendan
ruh qedqed
hiş kerr kerr
li ser destexanê;
sîniyeke xwînî ya bi 36 gulgulî
bêhna sotinê tê ji min
bêhna xweliyê
ya mirinê
û niha berfeşîra sor dialîse firokeyên generalê welatê jorî
dialîse
dialîse xwîna ciwanên 12 salî
ev e ez im
li kendalên bêcuhê
li pesarên rêbiskî
yê laşê wî kirine berfexwîn
li ser sifreya çeqel û keftaran
tenê ez
û li jor li ser serê min
di lîtava ezmên de
sîh û şeş stêrkên teqiyayî
pekiyane her derên şevê, ew nêrînên wan î şilfîtazî
li yezdanê dojehîn digerin
li yezdanê axa xwe
de veke ey yezdan çavên xwe
sîh û şeş stêrk hatine birijên hundirên wan
bi roniya wan tu yê bibînî
bi tena serê xwe me û natirsim,
peyvên reş û qîr li ber guhên zaliman dixim
weke jahrê diherike dengê min
li ber sînorê mêrkujiyê bi çend dengan dilîrînim
û têm bi wî dengî
dipelçiqînim weke tiriyên reş
weke xwînê diherikin di nav destê min de ew dilên nijadperest
li serê keleya nîvkada wan hestên xwe cit dikim
û diherim…
ji roja dîrokê dara xwe çandiye û vir ve
her ku qir dibin kulîlkên mezra botan
dîsan wekî her car dîsan
perdeya bêdengiyê dikşîne ser serê xwe
rojhilat û rojava
dîsan wekî her car dîsan
dengên sorgevez,
çîrçîrî dikin ezmanê zilûmatê,
li ser dilê koyên zarşêrîn
ji gewriya çiyan dengên çardilîn,
û wê şevê min got
bila guliyek jî neheje ji darê
bila baran nebare îşev
û nelive ba
îşev wê derbas bin refên me
em bi xwe hatine mirinê
bila kes nebêje me azadî kuşt
me perçe perçe kir beden
wê milên me û piyên me jî bên
li dû me
wê tilîkên me tariyê biqelêşin îşev
xwîn e, xwîn
welatê me dide nasîn
gelî bi gelî,
jan bi jan
û birîn bi birîn
ma kê dinasî qilaban!
de werin gerrokên vê cîhanê
werin morîkên xwînê berev bikin
werin van zinaran bi dev bikin
mirina bi şaşî
dibare ji ezman!
rêz dikin terman:
balafira bê pîlot û xwedayê bê ziman.
-mîsaq-i mîllî-
di devê dayikekê de dibe zêmar dîsa,
straneke hezarsalî ye li ser vê xakê:
“meçe lawo rom xayîn e…”
erê birako, rom xayîn e
ji lew hê panzêrên selçûqiyan kevir dikin
zarokên netebitî li sûkên amedê
ji lew hê jî fêrî tu sînoran nekirine
dilên xwe yên çiyayî zarokên qilabanî
romîno
harino
di gel sonda xwe ya netewî
hûn mêvan in li ser vê xakê
em ê sibehekê
bi dengê dîkan re biavêjin ser we
û bişikînin sonda we
ji lew baş bixwin paşîva xwe
wek pêxemberekî ku pêxembertiya wî
ji destê wî hatiye standin im îro
wek pêxemberek rasteqîn
lê li kuçe û sikakan tê gerandin
wek pêxemberek derewîn...
di metn û novelayan de çîroka min nîne
qey ez bê îffet û ar im?
dizanim wek meryemayê pak û paqij im...
lê gava li ber bedenên qatilên zarokên xwe
hêdî hêdî dimeşim û li ser milên min canên bêcan...
ku wek sêniya nanê germ in herdu milên min
hişk û qerimî.. lê bê helm û germayî...
îsayê min ê ku li ser sêniya dilê minê qerimî
îro li qilabanê bê nefes û bêcan e.
îsayê meryemê jî bêtin neşêt
ruha wî ji teyareyên reş bistînit..
dîsa jî tu dibêjî tu ne pak î ey qatilê canên bêcan...
îro meryema zeman im
li ser milên min îsayên cesedane.
hewariyên wî jî nayên hewara wî
bizane ku dê rojek bêt ku ew heqîqetên tu diveşêrî
dê li kuçe û caddeyan bête qêrkirin
wek selaya mirina te ey firewnê zemanê min...
tengerêyên vê daristana bêbext
hînî pêjna sirûdên xwe yên serjêkirî dikim,
çavên xwe yên ji dûmanê vedikim
û di berfê de
çîrokên xwe yên sor ji spiyê kefenan re dibêjim..
bi keskesorê sond dixwim,
rondikên dayika xwe bi destmala bîranînan zuha dikim
û mija berbeyaniyê bi elfebeya xwîna xwe dixemilînim…
darbesta dapîrê xwe ji ser milên xwe diavêjim
û rexên mirina xwe şanî karwanên çiyê dikim…
li vir im,
navê min qilaban e,
xewn im, berbangê dixapînim
ji êşê didexisim û di êşê de dijîm..
ey gulle!
kuro ev gel e!
li xwirînî xwîna xortan venexwe
ma tu nabînî bi salan e waweyl e?
hey kûçikê tûle!
a te ne bêvil e,
heger bêvil bûya ji barûda hundirê te wê bişewitiya pozê te
welle welle
heqê te, mirov te û xwediyê te bike yek gulle!…
ey teyare!
ji te re bombeya te, yar e
jehra te, jehra marê teyar e
ma qey yê qilabanê ne ezman e? neyar e?
ezmanan diherimîne firrîna te,
ji şerman serê ewran berra ber wan dide
tu bisekine togê, tu yê rojekê dakevî erdê!
ey çiya!
biperpite,
li xwe bixe,
bihedime
ciwan xwe li navê te digirin,
kewên xwe bi te difirrînin,
xwe dispêrin bejna te
lê tu wan li ser xwe dikî 34 gulle,
tu wan li ser xwe dikî berate
ma ev e mêraniya te?
êdî wext e, bila bi cizbê bikevin zinarên te,
bila kevirên te di destê zarokan de bibin cebilxane
ey sînor!
tu kor bibî, kor
îro zikê qantira min a çirriyayî ji min re bûye gorr
xwîna min gol
bi serê min î jêkirî tê lîstin fitbol!
gol, gol, gol!
mixabin xwîna min nake çend galan petrol
ey berf!
bi şeref!
ji çermê zikê min wan çêkiriye def
ji berfdimska xwîna min bi ser devê wan ketiye kef
dilê min hedef
ji hawaran, devê min berqef
li vê kafiristanê em mirin ref bi ref
ey netewe!
bila bi kuştina me yekîtiya te bikewe
ji bo xwedê (me) ji bîr neke
her çi li ser kuştina me bêjin derew e
rastî ew e;
wê rojê, li ser wê berfê, çêbibû ji xwîna me şilope!


Arjen Arî, Ayhan Geverî, Berken Bereh, çiya Mazî, Dilgeş Dilsoz, Ehmed Huseynî, îrfan Amîda, Jan Dost, Jana Seyda, Janez Sar, Lal Laleş, Marin Rehmani, Mihemed Ronahî, Rênas Jiyan, Xecê Omerî, Welat Dilken
Amadekar: Bawer Ronahî, Kovara Pêngav

Çavknî:Asoya helbesta kurdî.

Meriv bi sebir be keda meriv nabe keda bersîs û bi avê da naçe



Xortekî qedirzan, blogerekî wefadar ê bi navê Rênas Xendekî bi minasebeta 10 saliya bloga min "Hindik-Rindik" nivîseke ez pir hestiyar û dilşa kirim nivîsîye. Ez ji dil spasî vî xortê kurdperwer dikim.
Min bi van çend gotinên jê r spasî wî kir:
"Rênasê hêja, bi nivîsa xwe ya dostane û qedirnas te gelkî kêfxweş û dilşa kirim. Her çiqas piştî 10 sal blogeriyeke aktîf min piçik pesin û halan heq kiribe, lê dîsa ez ne li bende surprîzeke wiha bûm. Çimkî li ba kurdan gîha hewşê tim tahl e. Lema jî bi vê nivîsa xwe te dilê min li kurdan spî kir.
Ez tim dibêjim sirê serketinê îstîkrar e, dibê meriv zû neweste. Bi derengî be jî kurd hêdî hêdî ked û xebata min ya salan dibînin û teqdîr dikin. Ev jî helbet ji bo min dibe hêz û qewet.
Ji bo vê nivîsa te ya li ser bloga min û van gotinên te yên dostana careke din dibêjim spas û hezar carî mala te ava be…"

"Zinarê Xamo û Bloggerîya Kurdî
bloggerîya kurdî her roja diçe geştir dibe, her roja diçe çend kes tevlî vê karwanê dibin. li ser gelek mijaran blog vedibin, hêdî hêdî di bloggerîya me de jî kategorî derdikevin. niha ev xet timamî ne zelal bin jî pêşdetir mirov wê hêsanî bikaribe bêje ev bloga wêjeyê ye, ev ya gerê ye, ev ya nirxandin û şîrovekirinê ye, ev ya hiqûqê ye, ev ya teknolojîyê ye û hwd.

gelek feydeyên blogan hene, erê malperên şexsî ne, lê ne wek facebookê twitterê an platformên din e; û ne wek malpereka normal e, ku tu domain bistînî, her sal ji bo neyê girtin divê pere razênî, lê dîsa naqede em bêjin piştî te destê xwe ji her tiştî şûşt an jî tu bimirî kes xweyî li malperê dernekeve malper piştî demekê tê girtin û ewqa keda te/we winda dibe. lê blog ji ber ku bi malperên mezin ên navneteweyî ve girêdayî ne ihtîmala girtina wê an têkçûna wê hema bêje tune ye. û ji ber ku malperên meşhûr in, di lêgerîna motoran de zûtir derdikevin. berê mirov nedikarî zêde bi xuyanîya blogê bilîze, li gor xwe bixemilîne, lê îro roj blog dihêlin tu her tiştî qontrol bikî, her rengî li gora dilê xwe biguherî.

êdî gelek kurd bi tesîra gelek tiştên din jî berê xwe didin blogan. berê hejmara blogên kurdî hingî hindik bû ihtîmal nebû tu ji xwe re hilbijêrî, lê niha dem hatiye mirov tercîh dike, mirov yên jê hez dike dişopîne. an jî nivîsek baş hebe, sernivîs balkêş be mirov diçe dixwîne.

yek ji van blogan jî bloga apê zinarê xamo ye ku ev 10 sal e bênavber dinivîse. mijara vê nivîsê jî bi vê minasebetê bloga wî ye.



zinarê xamo em dikarin bêjin (bi qasî em dizanin) yekem bloggerê kurd e û hê jî ji hemû bloggerên kurd aktîvtir û çalaktir e. xalê me zinar di 30ê îlona 2007'a de, erê erê 2007, nivîsa xwe ya ewil nivîsîye û mizgînî daye hemû kurdan ku vaye bloga xwe vekiriye: Mizgîn li we kurdan ez jî bûm xwedî BLOG! 


xalê me zinar ji roja ewil û heta îro tu carî xwe ji bloga xwe dûr neêxistiye, her tê de çalak bûye. dîsa apê me zinar dema destpêkirî piştgirî xwestiye, hewl daye bloga xwe bide naskirin û gotiye: "Piştî çêbûna bloga min, ez difikirîm ku bi hawakî dibê ez nav û dengê quncikê xwe di nava kurdan da belav bikim. Dibê haya milet ji bloga min ya bi hêl û mêl çê bibe. Ne xwe ezê ji xwe ra binivîsim û ji xwe ra jî bixwînim." 30ê îlonê 2007 eynî wilo ye heke kes neşopîne û nexwîne tik tika me ya li vir bêmifa ye. û gava destpê kirî malperên kurdî bi gotina wî reklama wî kirine, malperên wek netkurd, rizgarî danasîna bloga apê me wek nûçe serwîs kirine, xalê zinar jî ji bo wan ji bloga xwe malavayî şandine: Spas!

ZIMAN
apê me zinar ji roja ewil ve bi kurdîyeka têra xwe baş nivîsîye, bi qirikeka gewr, bi zimanekê herikbar nivîsîye, biwêj û gotinên pêşiyan ji nivîsa xwe kêm nekiriye. çend nivîsên sala 2007'ê:
-Tirk bi şivên ra digrîn bi gur ra goşt dixwin!
-Tirkan ez kirim Eloyê Xemxur
-Meriv kûçik çuqasî biqusîne jî nabe tajî

MOTTO
apê me zinar bi mottoya hindik û rindik destpê kiriye, li rex mottoya xwe alîyê çepê wêneyekê xwe zeliqandiye (gelek spehî ye xalê me), bin mottoya xwe re jî xêrhatinek li mêhvanê xwe dike, alîyê rastê jî ala daleqandiye. li quncikekê jî emaîla xwe nivîsîye: 

ÎSTATÎSTÎK
xalê me zinar sala destpêkirî 2007'ê 83 (ji ber ku îlonê destpê kiriye) nivîs weşandine. salên din jî bi giştî ji 2008'ê heta 2014'ê hejmara nivîsan her sal ji 300î derbas bûye, 2011'ê hejmar ji 500'î derbas bûye. 2015 û 2016'an jî hejmar ji 600'î derbas bûye. îsal jî hejmar ji 700'î derbas bûye. bi giştî di 10 salan de heta vê gavê xalê me zinar 4 hezar û 652 nivîs weşandine. hê jî dinivîse, berî ev nivîs were weşandin jî belkî hejmar biguhere :)


Apê me zinar îman li îstatîstîkan çikandiye. li gor îstatîstîkên dawî serê rojekê du nivîs weşandine. ji me re behreka kûr hiştiye ku em dikarin bi salan jê avê vexwin.

NAVEROK
xalê me zinarê xamo bêhtir li ser rojevê dinivîse, şîrove û fikrên xwe ji me re vedibêje. li gor min serkeftîtirîn şîrovekarê siyasî ye di nava cimaeta kurdî de. ji ber ku tu carî min nedîtiye alîyek girtî û alîyê din pîs kirî, partîgirî û sempatîzanî kirî. carekî tenê jî xwe ji vê şêwaza xwe kêm nekiriye. kengî tişteka xelet dîtî fikra xwe nivîsîye, xeletî ji kîjan alîyê kurdan bê ferq nake wî gotina xwe nivîsîye. ji ber vê îstiqrara wî divê mirov jê re bêje helal bit xalo.

yek ji tiştên muhîm helwesta apê me zinar a ji bo bikaranîna kurdî ye. ew dibêje armanca min berbelavkirina kurdî ye, ji ber wê li ku derê tişteka xelet bibîne şûjinê xwe yê kurdî di wir re dike. ji ber vê ye hejmara nivîsên salê yên bloga wî her sala dîtir zêdetir dibe, ji bo sala 2017'ê hejmar ji 700'î derbas bûye. û ji ber vê helwesta wî divê mirov bejna xwe li ber bitewîne.


PÎROZBAHÎ
Mixabin, sed mixabin divê me 10 salîya bloga apê me zinar pîroz bikira, bi dawet û şahî û reqs û sema, lê ev 3 meh serre derbas bûye. hinekî dereng çêbû lê ez ji vir 10 salîya bloga wî pîroz dikim, diçim destê wî. tu rûspîyê me yî, di bloggerîyê de seydayê me yî, "em hemû ji paltoyê te derketine"


XXX

İnan Eroğlu Siheta Rênas xweş be, nivîseke têra xwe xweş û bi hûrgilî nivîsiye bes ez dixwazim agahiyekê bidim. Rênas ji bo cenabê te dibêje bi qasî em dizanin yekem bloggerê kurd e lê gava ku em dinerin, bi qasî tê zanîn bloga kurmancî ya ewil a Erdal Ronahî ye ku nivîsa xwe ya ewil 2004an de weşandiye û di mottoya xwe de jî diyar kiriye ku ew bloga yekem a kurmancî ye. Blog niha ne aktîv e.
Gelek silav û spas.

İnan Eroğlu Agahiyeke din î balkêş jî, Erdal Ronahî di vê nivîsa xwe ya ewil de dibêje bi soranî gelek blog hene lê bi kurmancî? Xuya ye bi soranî ji kurmancî gelek zûtir blog vekirine.



Rênas Xendekî min jî hay jê nebû, ev jî xebereka xweş bû. Spas malî ava!

Zinarê Xamo Haya min ji bloga Erdal Ronahî tunebû. Min jî heta nuha çend caran gotiye ”ez blogerê kurmancî yê pêşî me.”
Ez bawer dikim Rênas jî li ser vê agahiya min gotiye ”Ziranê Xamo” blogerê kurmancî yê pêşî ye.
Bloga min ji roja pêşî da xwerû bi kurmancî ye, min yek nivîs jî bi tirkî neweşandiye.
Heger bloga Erdal Ronahî jî ji destpêkê û heta nuha xwerû bi kurmancî be, ne tirkî-kurmancî be, wê demê ne ez, ew blogerê kurmancî yê pêşî ye.
Lê heger blog wî kurmancî û tirkî tevlihev be, ew nabe bloga kurmancî ya pêşî, dibe bloga ”tirkî-kurmancî” ya pêşî .
Dibê tu bala xwe bidî vê naveroka bloga Erdal Ronahî.
Ezê nuha lê binêrim.
Heger wek te gotibe ezê bi nivîsekê vê şaşiya xwe rast bikim….



Zinarê Xamo Min li bloga Erdal Ronahî nêrî. Rast e, wî di 4ê cotmeha 2004a (4/10-04) dest pê kiriye. Yanî ew blogerê kurmancî yê pêşî ye û ez jî yê duduya me.
Lê belê bloga Erdal Ronahî qet ne aqtîf e yanî nuh nekiriye. Heta sala 2006a tenê çend rêz nivîsîne, lê jê pê ve blog ne aktîf e. Ji 2006a û vir da min bi xwe tiştek nedît.
Lê wek blogerê pêşî rast e Erdal Ronahî berî min dest pê kiriye. Min ev nizanîbû, nuha fêr bûm.
Spas ji bo agahiya te...

PARVE BIKE