31 augusti 2011

Mihrî Bellî kemalîstekî li dijî azadiya kurdan bû

Di malpera ANF-ê da li ser Mîhrî Bellî bi Dûran Kalkan ra hevpeyvîneke pir dirêje û pir sosiret heye.


Min xwest hevpeyvînê bixwînim lê min nikanîbû biqedanda, min tehamul nekir.

Ne mimkûn e ku kurdek bikanibe sebra xwendina wê nîşan bide.

Dûran Kalkan weke kemalîstekî temam pesnê Bellî dide, Bellî bi asîmanan dixe, dike şoreşger û enternasyoyanlîstekî herî mezin û dostê kurdan.

Ez fêm nakim berpirsiyarekî tevgereke kurd çawa dikane hewqasî heyranê Bellî be, çawa diwêre weke miridîkî hewqasî pesnê merivekî nasyonalîst û kemalîstê tirk bide?

Kalkan ji serî heta dawiyê demagojiyê dike,  ji bo ku Belliyê kemalîst û berdevkê artêşê û generalan bi me kurdan şîrîn nîşan bide.

Piştî mirina Bellî, gelek kesan li ser Bellî nivîsandin, lê tu kesî bi qasî Kalkan pesnê Bellî neda.


Kalkan, ne bi çavê kurdekî û kadir û bepirsiyarê tevgereke kurd ya netewî, bi çavê tirkekî kemalîst û wek mirîdekî Bellî, li Bellî dinêre û bi demagojiyeke mezin Bellî weke dostê miletê kurd nîşan dide, ku ev îdîa ji kok da derew e.

Merivekî ku hewqasî ji Mîhrî Bellî hez bike, ne mimkûn e ku ruhekî netewî pê ra hebe û ji kurdan hez bike..


Bellî tu carî nebûye dostê miletê kurd û piştgirî nedeya têkoşîn, liberxwedan û serîhildanên kudan.


Bellî di jiyana xwe yek gotineke baş jî derbarê dîrok û serîhildanên kurdan da nekiriye, wî hemû serîhildanên kurdan paşverû û weke lîstikên hêzên der û empeyalîzmê ya li dijî Komara Tirkiyê dîtiye...


Bellî, herwisa li dijî hemû serokên kurdan bû jî. Wî, Şêx Seîd, Îhsan Nûrî Paşa, Seyid Riza, Qazî Mihemed, Mustefa Barzanî ne weke rêber û serokên mimletekî bindest û tevgereke netewî ya biheq, weke mirivên paşverû, zilamên hêzên der û li dijî demokrasî û pêşketinaTirkiyê didît.


Perînçek û Yalçin Kuçuk ji bo kurdan, dîrok û serîhildanên wan çi difikirî Bellî jî pir hindik eynî tişt digot.

Li gora Bellî, hemû serîhildanên kurdan(Îran û Îraq jî tê da)paşverû û lîstikên hêzên der û emperyalîzmê bûn. 


Çawa ku Perînçek û Yalçin Kuçuk ji bo rê li ber peçebûna Tirkiyê bigirn xwe nêzî Apo kirin û pesnê wî dan, Bellî jî ji bo eynî armancê xwe nêzî Apo kir.

Weke Perînçek û Kuçuk, Bellî jî xwest ”tamara/îdeolojiya kemalîzmê” di nava PKK-ê da xurt bike û loma jî ji Ocalan ra  got, ”Başkan” ya nî serok.


Yalçin Kuçuk jî ji bo eynî armancê digotin "Başkan"!


Bellî, derbarê PKK-ê daxwazên miletê kurd yên netewî da jî bêyî gotina ”Başkan” û hin demagojiyên vala, tu tiştekî pozîtîf negotiye.

Belî tu carî negotiye serxwebûn û veqetandin mafê miletê kurd e jî.

Belî tu carî piştgirî nedaye têkoşîn û liberxwedana kurdên Îranê û Îraqê.

Bira piştgirî li wir bimîne, Bellî, bi xurtî li dijî têkoşîna kurdan bû, wî ew weke hevalbendên emperyalîzmê didît.


Hemû tirsa Bellî ew bû ku PKK xeteke millî bajo.

Ji bo ku PKK-ê ji vê xeta millî dûr bixe û nêzî kemalîzmê bike Bellî bi zanetî ji Ocalan ra digot, ”Başkan” ya jî ”Başakanim”!


Merivekî ku li ser dîroka kurda yek gotineke baş neke, li dijî hemû serîhildanên kurdan be, li dijî hemû serok û mezinên kurdan be, ji wan ra bibêje  paşverû û ”îşbîrlikçî” yanî hevkarê emperyalîzmê, ez fêm nakim çawa dikane bibbe dostê kurdan?


Bellî, Mezûd Barzanî û Celal Talabanî weke ajanên Emeerîka û emperyalîzmê didît, ji wan ra tim "îşbîrlîkçîler" yanî zilamên emperyalîzmê.


Bellî, nasyonalîstî tirk bû, di dereceya mirîdekî da kemalîst bû, çîroka ergenekonê diparast, berdevkê artêşê bû serokerkanên artêşê weke şoreşgerên mitewazî didît.



Di quncikê xwe yê Tarafê da Yildiray Ogur, li ser Mîhrî Bellî nivîseke pir baş nivîsîye. Kesên meraq bikin dikanin nivîsa Yildiray Ogur bixwînin û di wir da bibînin ku Bellî çi meriv e, li ser kurdan, kemalîzmê, artêş da çi gotiye...
Nivîsa Yildiray Ogur  di malpera rizgariyê da jî heye.

29 augusti 2011

Çima em nikanin zora dijminê xwe bibin?

Xortekî bi navê Edalet Milan di facebookê da nivîseke min şiroveye kiriye, gotiye miletên din di çend salan da xelas dibin, ev 100 sal in em şer dikin ji bo çi em xelas nabin?


Û hin pirs û gazinên din yên wiha wiha ji min kiriye.


Ev nivîsa min bersîva pirsên wî xortî ye.


Edalet Milanê hêja, bîna xwe fireh bike….


Kêmasî ne ji me ye, sebeb ne em in, dijminên me pir in û ”dostên2 me ne hindik, ji binda tunene...


Li cîhanê yek milet jî bêyî piştgirî û alîkariya derve rizgar nebûye.


Lê ji bo rizgarî û serxwebûnê kes alîkariya me kurdan nake.


Ji ber ku kara wan di me da tuneye.


Em nikanin ji dijminên xwe bêtir bidin xwediyên cîhanê….


Ji ber ku ji bo dewletan hertiş pere ye, îmana wan jî û ûjdanê wan jî pere ye, kara wan li ku zêde be ûjdanê xwe difroşin wan…


Bêşansiya me ew e ku welatê me li herêmeke pir stratejîk e, pir mezin û pir jî dewlemend e.


Û ev jî bûye "bela" serê me...


Loma jî li welatê me tim zûre zûra gurên har e...


Loma jî barê me giran û karê me zortir bûye.


Dijminên me pir û xurt in.


Bêyî kurdan tu miletekî din nikanîbûye demeke hewqas dirêj, li hemberî hezên hewqas mezin û xurt raweste û liberxwe bide.


Kurd bi kêmanî ev 200 sal in ku ji bo azadî û serxwebûna xwe li hemberî 3 hûtên Rojhilata Navîn şer diikin.


Ev ne tiştekî hindik e, hêza me hew e, hew ji destê me tê.


Di dîroka nêz da li cîhanê tu hêzeke netewî û rizgarîxwaz bi qasî PKK-ê mezin û xurt nebûye.


Li cîhanê tu miletekî din, bi qasî kurdan hewqas fedekarî û qehremanî nekiriye...


Lê dîsa jî têr nake.


Em li hemberî sê dewletan şer dikin.


Hemû dewletên cîhanê, ji Emerîkayê, Rûsyayê, Cînê, Japonyayê bigre, heta bi 27 dewletên Yekîtiya Ewrûpayê, hemû jî li dijî serxwebûna me ne û ji bo ku em bindest bimînin piştgiriyê didin dijminên me.


Heger ne wiha bûya, yanî heger van dewlatan bi qasî ku alîkariya xirwatan, letan, boşnakan, arnawitan(Kosowa), makedoniyan û miletên din kirin, alîkariya me jî kiribûna nuh ji zûda em jî rizgar bûbûn.


Ma heger ne bi destûr û alîkariya Emerîkayê  be tirk dikanin vî hukmî bikin?


Bêguman na, ev quretî û çavsoriya wan ya li hemberî me bi saya piştgiriya Emerîkayê ye.


Ev 27 sal in ku sê çar hezar keç û xortên kurd li hemberî artêşeke, hêzeke çekdar ya yekmilyonî şer dikin û naşikên!


Ez Îranê jî te nahesibînim…


Ma ev edalet e?


Li cîhanê heq, huqûq, edalet tuneye, hertişt zor, çavbirîn û menfeet e….


Lê kurd miletekî bi xurûr, bi heysiyet, înad û girêdayî nasnameya xwe ye. Dibê tu baş bizanibî ku tu hêz, tu tang, top û balafir nikane îradeya miletê kurd bişkîne ya jî teslîm bigre.


Miletê kurd zû dereng ewê zora van zaliman û hevalbendên wan bibe û miheqeq ewê bigihîje azadî û serxwebûna xwe.


Meraq neke, bêhêvî nebe, heta ji te tê bixebite û ne weste, ew roj ewê were….



"Zilamek û Zimanek"

Mîr Celadet Alî Bedirxan, 60 sal berî nuha di 15-ê temûza 1951-ê da li Sûriyê di qezayeke trajîk da çû ser dilovaniya xwe.


Îsal 60 saliya wefata wî tê bibîranîn.


Celadet Bedirxan, ji edebiyat, dîrok û bi taybetî jî ji zimanê kurdî ra xizmetên bêhempa kiriye. Berî hertiştî, ew danêrê elîfba û gramera kurdî ye. Bi saya serê wî, îro em kurd xwedî elîfbeya kurdî-latînî û rêzimanê kurdî ne.


Xebateke wî ya din ya gelkî girîng jî derxistina kovara Hawarê ye.


Wî, di sala 1932-a da kovara HAWARê derxist. Ji sala 1932 heta sala 1943-a li ser hev 57 hejmarên Hawarê weşand.


Kovara Hawarê di warê dîrok, edebiyat û zimên da weke ansîklopediyeke pir hêha ye.


Hawar, kovara kurdî latînî ya pêşî bû û bi saya Hawarê û dû ra jî bi kovara Ronahiyê xwendin û nivîsandina kurdî di nava kurdan da belav bû, kurd fêrî elîfbeya latînî bûn, ji nava kurdan nivîskar û şairên nuh derketinb û helbestên Cegerxwîn û Qedrîcan di nava kurdan da olan dan.


Bêyî Hawarê, wî, kovareke bi navê RONAHÎ jî weşand. RONAHÎ jî heta sala 1945-a 28 hejmar hatin weşandin.


Bêyî weşandina HAWARÊ û RONAHÎYÊ, Elîfbeya Kurdî, Rêzimana Kurdî û Ferhenga Kurdî, gelek lêkolîn û xebatên wî yên din jî hene.


Li gel elîfbayê û gramerê, berhema Celadat Berdirxan ya herî bi nav û deng kovara Hawarê ye.


Hawar, cara pêşî ez dibêjim di sala 1978-a da min li Diyarbekrê li mala Mûrad Ciwan dît û çend nivîs jê xwendin.


Dû ra di sala 1980-î da min li Almanya HAWAR kirî û bi xwe ra anî Swêd.


Li Swêd min çend caran xwest ku Hawarê ji serî heta dawî bixwînim, lê ez tim biserneketim.


Ji ber ku kovar hatibû biçûkkirin, formata wê ji A4-ê û bûbû A5, loma jî herf pir hûr bûbûn, meriv baş nedidît. Îcar xwendina 1100 rûpel herfên hûrik jî wer ne rehet e.


Lê ez dibêjim min di Hawarê da hemû nivîsên girîng xwendine.


Ji van nivîsên girîng yek jî ”Zilamek û Zimanek” bû ku pir bala min kişand û min pir jê hez kir.


Û loma jî min ew nivîs di sala ya 1982 ya jî 1983-a da di kovara Berbangê da (kovara Federasyona Komeleyên Kurdistanê li Swêd)weşand.


Celadet Bedirxan, di nivîsa ”Zilamek û Zimanek”î da qala merivekî cuhûyê ji Rûsyayê ku çawa zimanê îbranî ji mirinê xelas kiriye dike.


Nivîseke pir manîdar e. Dema min xwend, nivîsê tesîreke pir mezin li min kir û loma jî ez dixwazim careke din jî biweşînim.


Rohat Alakom îro di Netkurdê da li ser Hawarê belegeyek gelkî girîng belav kir. Min jî ew belge di facebooka xwe da belav kir. 


Di wê belgeyê da diyar dibe ku di sala 1932-a da Heyeta Koma Wezîran bi îmzeya Ataturk, belavkirin, kirîn û firotina Hawarê li Tirkiyê qedexe kirine.


Piştî ku min ev belge dît, ji bo ku çîlên nuh jî vê nîvîsa Celadet Bedirxan bibînin, min jî biryar da ku wê biweşînim û bi vî rengî him xortan jê agahdar bikim û him jî Mîr Celalet Bedirxanê gorbuhuşt  bi minasebeta 60 saliya wefat wî bibîr bînim...


Kerem bikin, nivîsê bixwînin.





"Zilamek û Zimanek
Herekol Azîzan (Mîr Celadet Bedirxan)


Belê heke ew zilamê xurt û bi vên peyda bû zilamek dikare zimanekî
jihevdeketî saz bike û carina zimanekî mirî vejîne. Herwekî emê niho
bibêjin ew zilam peyda bûye û zimanekî mirî vejandiye û ew xistiye
nav zimanên zindî, nav wan zimanên ko mirov pê daxêvin û mexsedên
xwe pê eşkere dikin.


Me got zimanên mirî zimanên zindî. Bêdiro, ji awirê jiyînbariyê ve
ziman jî wek mirovan û wek her heybera rihber dizên, dijîn û dimirin.


Ji zimanên mirî hin hene warkor û kordûnde diçin, di pey xwe re tu
tiştî nahêlin; ne kêl ne kitêb. Hinên din di pey xwe re eserine
mezin, kitêbne hêja dihêlin û ew kitêb hetanî îro jî têne xwendin.

Lê ew ziman bi xwe mirî ne, ji ber ko êdî ew ne zimanê devkî ne û tu
kes bi wan napeyive.


Li Ewropayê latînî, li rohelatê nîzing ibranî zimanine mirî bûn.
Latînî îro jî zimanekî mirî ye. Lê herçî ibranî êdî ne
zimanekî mirî, lêbelê zimanekî zindî ye.


Belê ew mirovê bivên di nav cihiyan de derket û zimanê ibranî
vejand. Ibranî zimanekî samî, zimanekî kevnare, hevalê erebiyê ye.

Tewrat yek ji çar kitêbên mezin pê hatiye gotin û nivîsandin. Bi
tenê zanayan pê dizanîn û di kiniştan de tewrat bi vî zimanî dihate
xwendin.

Herçî cihî bi zimanine din, bi zimanên welatên ko tê de rûdiniştin
xeber didan. Yanî cihiyan zimanekî milî, zimanekî xweser nîn bû û ji
lewre wan bi zimanên xelkê xeber didan.


Di sala 1877an di şerê ûris û tirkî de zora tirkan çû bû û
herçî miletên Belqanê hene ji bindestiya tirkan xelas bû bûn.

Xelaskirina dewletên Belqanê nemaze bi destê çarê ûris çû bû serî
û miletê ûris bi xwe bi vî îşî bendawar dibû û rojnameyên rûsî
gelek qala dewletên Belqanê ên nû dikir.


Di welatê ûris de xortekî cihî bi navê Elyêzer bin Yehûda hebû.
Kurê Yehûda wek herkesî bi vî şerî bendewar dibû û didît ko
miletên bindest wek Sirbistan û Birxaristanê û ên mayîn ji nîrên
zorkerên xwe xelas dibûn û digihaştin istiqlalên xwe. Yehûda bi van
bûyeran li miliyeta xwe hişyar dibû û li ber halê miletê xwe diket.

Yehûda didît ko halê miletê wî ji halê her miletê din xirabtir e.
Cihî ne bi tenê bê welat û bê hikûmet in; lê zimanê wan jî nîne
û bi zimanên xelkê xeber didin.


Xortê cihî qerara xwe da û di dilê xwe de got: divêt cihî vegerin
welatê pêşiyên xwe, welatê kurên Israîl, û dîsan divêt ko cihiyan
jî weke xelkê zimanek hebe û têkde pê baxêvin. Ev ziman jî zimanê
pêşiyan, zimanê ibranî ye.


Yehûda hînî zimanê xwe bû û di sala 1878an de qesta Parîsê, qesta
wî bajarê mêvanhewîn kir.


Li Parîsê, Elyêzer bin Yehûda têkilî cihiyên Parîsê bû. Elyêzer
ji alîkî zimanê xwe pêş ve dibir û ji aliyê din fikrên xwe ên
milî belav dikirin. Lê welatiyên wî bi xwe lê radibûn û heye ko
digotin ev mirov dîn e.

Lê Yehûda guh ne dida wan û ji esera xwe a
mezin re bi vêneke xurt û mezin û bi serê xwe dixebitî. Yehûda kiri
bû serê xwe ji miletê xwe ê bêziman miletekî biziman bîne pê.



Yehûda bi xwe hînî zimanê xwe, hînî ibraniyê bû bû. Niho diviya
bû ibraniyê di nav civata miletê xwe de belav bike.


Ji bo çandina tovê
xwe jê re zeviyek diviya bû.

Di sala 1881ê de Elyêzer keça mamosteyê xwe ji xwe re anî û berê xwe da Felestînê.
Bi vî awayî jinikek, hîmê xanimanekê, keti bû destê wî. Zaro wê bidana pey. Yehûda bi
rê ve, di vaporê de dersa jina xwe got û hetanî ko gihaştine erdê
Felestînê jina wî hînî çend pirsên ibranî bû bû.

Gava pê li erdê pêşiyan kirin Yehoda gote jina xwe, ji niho û pê de
emê bi tenê bi ibranî xeber bidin. Ibraniya jinikê gelek hindik bû.
Jinikê kir ne kir lê mêrê wê ji qerara xwe ne geriya. Ne hewceyî
gotinê ye ko zaroyên Yehûda hetanî ko bûne xort ji ibraniyê pê ve bi
tu zimanî ne dizanîn û ji lewre di nav xelkê de lal dihatine hesêb.
Lê bi vê laliyê miletê cihî wek miletine din bû xediyê zimanekî,
xwediyê zimanekî xweser.


Yehûda û xelkê mala wî di zîvariyê de dijîn. Lê çi xem. Ji
fikirine mezin re fedakarîne mezin divêtin. Ji ber ko xelk bi derbekê
bîra fikira mezin nabe. Yehûda nanê tisî dixwar lê gava didît ko
xelkê mala wî bi ibranî xeber dida, bawer bikin, xwe bextiyartirê
mirovên dinyayê dihesiband.


Dawiyê Yehûda rojnameke bi ibranî belav kir ji xwe re xwendevan jî
peyda kirin. Bi rê va û di hin dibistanên cihî de dest bi xwendina
ibraniyê jî kirirn.


Ji milê din Yehûda ferhenga miletê xwe çêdikir û bêjeyên ko di
zimanekî mirî de nînin ew jî pêk ve tanîn. Zimanê ibranî jî di nav
cihiyan de belav dibû. Di sala 1922an de gava Elyêzer bin Yehûda mir
zimanê ibranî yê ko berî 30-40 salî zimanekî mirî bû, bû bû
zimanê miletekî.

Ev ziman îro di Felestînê û di rex erebî û
ingilîziyê de zimanekî resmî, zimanê dewlet û hikûmetê ye jî.
Kurdino, eve zilamek û zimanek û tiştê ko bi vêna zilamekî tête
pê. Di kar û biserhatiya vî zilamî de pend û derseke mezin heye.
Herçî miletên bindest û bêziman an bê zimanê nivîskî divêt jê
ibretê bigirin.

Herçî em kurd, me ziman, me zimanekî delal heye û em
pê daxêvin û piraniya me ji vî zimanî pê ve bi tu zimanî nizanin. Bi
tenê divêt em hînî xwendin û nivîsandina zimanê xwe bibin.


Îro hînbûna xwendin û nivîsandina zimanê mader ji bo her miletî
êdî ne bi tenê wezîfeke şexsî lê wezîfeke milî ye jî. Heçî bi
vê wezîfê ranebûne wezîfa xwe a milî pêk ve ne anîne û bi kêrî
miletê xwe ne hatine. Ji bona ko mirov bikare xwe ji miletekî bihesibîne
divêt bi kêrî wî bêt.


Piştî ko em kurd jî wek miletên din bûne xwediyê elfabeke xweser,
xwendin û nivîsandina zimanê me gelek hêsanî bûye. Tecrîbê şanî
daye ko li gora jîriya mirov kurd ji heftekê heta çar heftan de dikarin
hînî xwendin û nivîsandina zimanê xwe bibin.

Belê piraniya kurdan bi tenê bi zimanê xwe ê mader dizanin û ji lewre
li mal be ji derve be bi tenê bi kurdî dipeyivin. Lê di nav kurdan de
hindikahîke kiçik heye û xelkê vê hindikahiyê an di welatê
xerîbiyê de bûne an îro tê de dijîn. Tiştê ko ji vê hindikahiyê
re divêt, heke bi zimanê xwe nizanin berî ewilî hînî wî bibin û
pişre di nav mala xwe û bi zar û zêçên xwe re herwekî Elyêzer dikir
bi tenê bi kurdî xeber bidin.


Belê ji van kurdan re divêt, gava derve têne mal, herwekî cilên xwe
ji xwe dikin û wan bi cilên malê diguhêrînin, zimanê xwe jî welê
biguhêrînin û bi zimanê kûçê di nav malê de naxêvin û zimanê
malê, zimanê mader wek tiştekî miqedes hilînin."


Jêder: Kovara Hawarê; hejmara: 40, sala 1942



28 augusti 2011

Dibê kurd ji ber xeyalên vala li hev nekevin şikê

Malpera Netkurdê bi Kemal Bûrkay ra hevpeyvîneke pir baş kiriye. Li gorî ku Mûrad Ciwan dinivîsîne, wî gelek pirs ji Kemal Bûrkay kirine, lê Bûrkay berîvên hemû pirsên wî nedaya, tenê bersîva çend pirsan daye.


Mûrad Ciwan dibêje ku wî hin pirsên wek, îddîaya ku dibêjin rojnameya Zamanê teklîf biriye ji Bûrkay ku ew bibe nivîskarên wan, mesela diyarîgirtina Quranê ji alî wezîr Bagiş ve û hebûna ala tirk û bustê Ataturk di hevdîtina wî û wezîr Ertugrul Gunay de û gotinên wî ku wan weke partî tu carî berê xwe nedaye şerê çekdarî jî ji Bûrkay kirine, lê Bûraky bersîva van pirsên hanê  nedaye.


Xwezî bersîva wan jî dabûya, lê diyar e nehatiye hesabê wî loma jî bersîvên wan nedaye.


Siyaset wiha ye, pirsên ku meriv nexwaze bersîva wan bide, meriv di se ra gav dike…


Murad Ciwan, di pirsên xwe da qala prosesa çûna Bûrkay û hin speklasyonên di vî warî da û elaqeya ku hukûmetê nîşanî wî da daye bi bîra wî dixe û dibêje:


”Ji van hemuyan ew netîce tê derxistin ku li ser banga hukumetê, bi projeyeka hukumetê hûn vegeriyan welêt. Gelo projeyeka hukumetê heye ku hûn li welêt tê de kar bikin û we di vî warî de we tu rol gitrtiye. Mesela behsa heyetekê tê kirin; Heyeta Merivên Rîsipî....”


Lê Bûrkay, van îdîayên di pirsê da hemûyan red dike û dibêje, ne ew li ser banga hukûmetê venegeriyaye û ne jî vegera wî projeyeke hukûmetê ye.
Bûrkay dibêje:


Lê ev hemû tişt nîşan nade ku ez li ser banga hukumetê vegerîm welat, yan jî vegera min projeya hukumetê ye. İddîayên han tu eleqeya xwe bi rastîyê tune. Vegera min a welat, him jî piştî 31 salan ne tiştekî ecêb e, ne gunekarî ye.


Me û hukumetê li ser tu projeyî qise ne kiriye. Kesekî rolek nedaye min wek beşdarîya “heyeta mirovên rûsipî” û hwd… Ez jî ne li benda tiştekî han im. Ger ez rolekê dilîzim yan jî bilîzim ji bo çareseriya pirsa Kurd, ew jî ji ber daxwaz û hêvîyên mirovên aştixwaz û azadîxwaz in, çi Kurd çi Tirk. Belê min dît daxwazeke usa xurt di nav gel da heye û ez jî hêz û morala xebatê ji wê distînim.”


Weke tê dîtin, Bûrkay dibêje ku wî û hukûmetê li ser tu projeyê li hev nekirine û hukûmetê jî tu rol û wezîfe nedaye wî. Piştî 31 sal surgûnî ew bi biryara xwe vegeriyaye welatê xwe. Tiştên din hemû îdîayên ne rast û bêbingeh in.


Bi baweriya min jî Bûrkay rast dibêje, ew di çarçeweya projeyeke hukûmetê da venegeriyaye û di nabêna wî û hukûmetê da jî ji boçareseriya mesela kurd tu axftin ya jî lihevkrin tuneye.


Tiştên tên gotin hemû speklasyonên kurdan yên vala ne. Him dewlet, lê bi taybetî jî hukûmet ji vê nuxteyê pir dûr e.


Murda Ciwan di pirseke xwe ya din da vê îdîaya ku Bûrkayli ser daxwaza hukûmetê û PKK-ê vegeriyaye ji bo ku di rojên pêş da di heyeteke çareseriyê da wek şexsietekî rîsipî cî bigre dubare dike û wiha dipirse:


”Ji van daxwiyaniyan medya gihîşt wê baweriyê ku hûn li ser daxwaza dewletê an em bêjin hukumetê û ya PKK-ê vegeriyan welat. Belkî jî mesela vegera we di mizakereya heyeta dewletê a Îmraliyê û Öcalan de hat xeberdan. Herdu aliyan belkî qebûl kir ku hûn rolekê di prosesa aştiyê de bilîzin. Ev çend rast in? Gelo we roleka wiha girtiye ser xwe. Eger heye nuha ev kar di çi merhelê de ye?”


Kemal Bûrkay van îdîayan hemûyan careke din jî red dike û pir kin û pir vekirî dibêje:


” Daxuyaniyên han ne li cî ne, ne rast in.”


Weke min li jor jî got, bi dîtina min jî Bûrkay piştî lihevkirineke bi hukûmetê ra venegeriyaye û di nabêna wî hukûmetê da tu soz û peyman ya jî lihevkirineke di vî warîda tuneye.


Xwezî hebûya, lê tuneye.


Ji ber ku dewlet, hukûmeta AKP-ê ji bo çareserkirina mesela kurd îro bi tu kesî û tu hêzê ra rûnane û napeyive.

Çimkî hukûmet ne li dijî şexsan û rêxistinan, lê dijî meselê bi xwe ye. Hukûmet hebûna meselê qebûl nake, Erdogan dibêje ”mesela kurd tuneye, teror heye.”


Hukûmet dibêje ku me hertişt daye kurdan û tiştekî ku em ji viya zêdetir bidin tuneye.

Loma jî hukûmet bi Bûrkay ra jî tiştên wiha cidî napeyive. Dibê em kurd viya bizanibin


Şiklê pêşwazîkirinê û hevdîtina du wezîran bi Bûrkay ra ji nêt û sinyala çareserkirina mesela kurd bêtir, hesabekî ku belkî Bûrkay û Hak-Parê û PKK-ê bînin hemberî hev û bera hev din.


Û bi taktîk û ”şovên” him cepheya li hemberî xwe teng bikin û him jî kurdan bi manawrayên wiha meşxûl bikin.


Dema mesele ji ”muhbetê” hat siyasetê û Bûrkay jî qala mafê kurdan kir, alaqeya hukûmetê û medyayê kêm bû.


Roja ku dewleta tirk were wê nuxteyê ku mafê kurdan qebûl bike û ji bo vê jî bi nûnerên kurdan ra rûne, PKK-ê û BDP-ê nade aliyekî û bi Bûrkay ra rûnane.


Rûnane, ji ber ku bi rûniştin û lihevkirina bi Bûrkay ra şer ranaweste, mesele hel nabe.


Lê ji bo ku PKK-ê û BDP-ê zeîf bixînin, wan û hin kurdan bera pêxîla hevûdu bidin, kurdan mijûl bikin, dikanin bi her kurdî ra rûnin, herin pêşiya her kurdî, sohbetê bi her kurdî ra bikin û wî bidin ser serê xwe.

Heta ku em ev kurd bin dîrok ewê tim tekerur bike

Ji sebebên têkçûnên serîhildanên kurdan yên do yek jî bêtifaqiya hêzên kurd yên netewî  bû...


Mîrekî, şêxekî kurd li hemberî Dewleta Osmanî û dû ra jî li hemberî Komara Tirk serî hildida, mîrekî û şêxekî din jî ya li dij derdiket ya jî bêteref dima.


Ji ber ku ya li dijî serokê serîhildanê bû û ya jî hin kirin û gavên serîhildanê nedieciband. Loma jî piştgirî nedida serîhildanê, hêz û zanî xwe jî tevê nedikir, tevger ew xurttir û berfirehtir nedikir.

Û vê yekê jî tim feyde dida dewletê û zirar dida kurdan.



Îro jî li Kurdistana bakur pir hindik eynî çîrok û eynî şaşî dubare dibe.


Hinekan li hemberî dewleta tirk serîhildane, hinek jî ji dêlî ku vê tevgerê xurttir, rasttir û baştir bikin û bi uslûb û kirinên xwe li riyên hevkariyê bigerin, ya li dij in ya jî lê temaşe dikin.


Yanî çîroka do dubare dibe…


Hinek kurd li hemberî kêmasî û şaşiyên pêşeng û rêxistinên vê serîhildanê tim çarçav in, kêmasî û şaşiyan baş dibînin û bi lez û bez rexne dikin.

Lê li hemberî rastî, başî û serkeftinan jî tim kor in ya jî baş nabînin.


Û dema bibînin jî xwe kerr û lal dikin, rastiyê ji gel ra nabêjin, pê kêfxweş nabin.


Helbet ev şêla ne adil û terefgîr jî zirarê dide tevgera kurd ya netewî..


Çawa ku em îro bêtifaqiya kurdan weke sebebekî têkçûnên serîhildanên kurdan yên do dibînin, sibe, dîroknas ewê eynî tiştî ji bo vê serîhildana kurd ya îro jî bibêjin.


Lê wê demê jî bêyî ax û ofê ewê tu tiştekî din ji destê me neyê.





Artêşa tirk dîsa mayinê xwe bi leşkerê xwe da teqand



Li gorî çapemeniya tirk dinivîsîne, îro li navçeya Şemêzînana Culemêrgê di dema derbasbûna konwoyeke leşkerî da teqînek pêk hat û di encamê da 3 leşker mirin û 3 leşker jî birîndar bûn.


Çapemeniya xulam weke hertim bêyî ku belgeyekê nîşan bide dîsa manşeta "Xayin saldiri/êrîşa xayin" avêt!


Hîn sê roj berê serekerkanê Tirkiyê yê berê Işik Koşaner îtîraf kir ku wan bi şiklekî bêdûzan herdera Kurdistanê mayinkirine û heta nuha ev mayin bûne sebebên gelek mirinan.


Bi îhtîmaleke mezin ev mayin jî dîsa ya artêşa tirk e. Ne xwe wisa ne hêsaye ku meriv bikanibe riyeke mezin mayin bike.



27 augusti 2011

Leyla Zanayê karekî pir baş kiriye

Parlamentera BDP-ê ya Amedê Leyla Zana, li ser êrîşên balafirên tirk ser Qendîlê û gerîlayên kurd ji serokkomarê Tirkiyê Abdullah Gul û Serokê Amerîkayê Barack Obama jî di nav da, ji gelek serokên dewletan re nameyek şandiye.


Leyla Zanayê di nameya xwe da gotiye:


"Ev erdnîgarîya ku li ber çavê hemû cîhanê ev dused sal in ku şer lê berdewam e, êdî aramiyê û aştiyê dixwaze. Dibê erdnîgariya Kurdistanê tu carî nebe Filîstîn. Tu carî nebe Sirî Lanka. Heke tiştekî wiha bibe, di nava gelan da ewê şerekî etnîkî derkeve. Ev yek jî ewê aştiya cîhanê û mîrovahîyê têxe nava bobelatekê. Hêvî û daxwaza min ew e ku hûn pêwîstîya xwe ya wijdanî bi cîh bînîn."


Teşebuseke pir baş e.


Lê esas dibê ne Leyla Zanayê tenê, hemû partî, komele û rêxistên kurdan yên meslekî û sivîl, hemû ronakbîr û serokên kurdan yên naskirî nameyeke wiha ji Obama, ji serokê Neteweyên Yekbûyî, Yji ekîtiya Ewrûpayê û ji hemû serok û rêxistinên cîhanê ra bişînin.


Bi dîtina min ji bo însiyatîveke wiha ne dereng e, dibê kurd di demeke kurt da dest bi xebateke wiha bikin.

Xebateke wiha îro ji şerê çekdarî gelkî bi tesîrtir e, dibê em yekê bibînin. Gerîlla şerê xwe dike, dibê ronakbîr û siaysetmedar jî karê xwe baş bikin.






Kurd ji zimanê xwe heznakin
Malpera Aknewsê, bi Serokê Enstîtuya Kurdî ya Stenbolê Samî Tan ra li ser asîmîlasyonê û şêla kurdan ya di vî warî da hevpeyvîneke pir hêja kiriye.


Samî Tan, derbarê civata kurd, ronakbîr û siyasetmedarên kurd da tiştên pir rast dbêje. Samî Tan di hevpeyînê da dibêje kurd, zimanê kurdî ji bo zarokên xwe him weke xeter û him jî bêqîmet dibînin û loma jî fêrî zarokên xwe nakin., naxwazin bi zanîna kurdî pêşeroja zarokên xwe zahmetir bikin û belayê bînin serê zarokên xwe.

Tan dibêje, siyasetmedarên kurd herçiqasî bi devkî dibêjin ku, ew welatekî ku herkes bi zimanê xwe mezin bibe û bi zimanê xwe perwerdê bibîne dixwazin jî, lê di kûrahiya dilê xwe da bi vê yekê ne bawer e.

Tan rast dibêje.


Bi rastî jî kurd û bi taybetî jî ronakbîr û siyasetmedarên kurd ji kurdî hez nakin û loma jî ne bi kurdî fêr dibin û ne jî fêrî zarokên xwe dikin.


Û bi vê şêla xwe jî dibin alîkarê asîmîlasyonê.


Hevpeyvîneke pir baş e, hêjayî xwendinê ye.



Îradeya gelê Kurdistanê ji balafirên neyaran gelkî xurttir e.

Serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, ji bo serxweşiya malbata şehîdên ku di erîşa balafirên tirk da hatin kuştin pêr çû bajarên Ranya û Qeladizê.

Mesûd Barzanî, berê çû serxweşiya malbata şehîd bûne û dû ra çû jî serdana penaberên Qendîlê.
Barzanî li wir axiftinek kir û got: “Bi me ne xweş e ku gundiyên me yên herêma Kurdistanê rojane ji ber şer aware dibin.”

Barzanî dû ra jî axaftina xwe wiha domand:
“Eger ev gelş bi vî rengî berdewam bike, em jî amade ne ku werin Binarê, Qendîlê, bila em jî wek we bi firoke û toppbaranan bibin qurbanî. Balafirên me nînin, lê îradeya xelkê Kurdistanê li hemberî wan gelekî xurttir e.”

Ev gotinên serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, gotinên serokekî mezin e û dîrokî ne û ji bo Tirkiyê û Îranê jî bersîveke wek şîrmaqekê ye...

Ji bo vê şêla netewî û mêrane ez birêz Mesûd Barzanî ji dil û can pîroz dikim. Bersîveke dîrokî daye neyarên miletê kurd.

Bi rastî jî îradeya gelê kurd ji hemû tanq, top û balafirên neyaran pir û pir mezintir e. Gava siyasetmedar û serokên kurdan biryardar bin, tu êrîş û balafir nikane vê îradeya miletê kurd bişkîne.
Ji xwe dîrok jî şahidê vê rastiyê ye...

Li alî din, ev gotinên seokê Herêma Kurdistana Federe, gelek derew û speklasyonên ku ji alî hin fêsad û xêrnexwazên kurdên başûr û Hukûmeta Herêma Kurdistanê va tên kirin jî pûç kir.

Loma jî vê şêla birêz Mesûd Barzanî, weke kurdekî ez pir û pir kêfxweş kirim...
Ev îrade zû dereng ewê biserkeve...

Hukûmet dixwaze hemî kurdên bi xîret ji ber xwe da bixîne

Serdozgerê Cumhûriyetê yê Diyarbekirê derbarê parlamenterê BDP-ê yê Diyarbekirê Altan Tan da îdianameyek amade kiriye.


Di îdîanameyê da bi tuhmeta ji ber ku Altan Tan beşdarî sê çalakî û meşên cuda bûye û di wan meşan da “propagandaya rêxistinê kiriye, li dijî qanûna meşê derketiye û bi navê rêxistinê sûc kiriye” jê ra 23 sal û 6 meh cezayê girtîgehê tê xwestin.


Bala xwe bidin vê zulma nedîtî, him zarokên me dikujin û him jî ji bo ku em beşdarî cenazeyên wan dibin me ceza dikin!


Ji bo ku beşdarî cenazeyên zarokên nas, dost û hevalên xwe bûye û di van merasim û meşan da çend gotin kiriye, xwestina 23 sal û 6 meh ceza, ancax bi şan û şerefa dewleta tirk û edaleta vê rejima zorba dikeve.


Ev huqûq, ev edalet tam bi tirkan û bi dewleta wan dikeve. Bêyî dozgerekî tirk li cihânê tu dozgerekî din ji bo tevlêbûna merasimên cenazeyan û kirina du sê peyvên serxweşiyê cezayekî hewqas mezin, 23 sal û 6 meh hefs ji kesî ra naxwaze.


Bêedaletî, dînî, xavî û rekeorên wiha mezin tenê mexsûsî tirkan û edaleta dewleta wan e.


Çima cezayekî hewqas mezin?


Ma Altan mêr kuştiye, banqe şêlandiye, ji bo xistina hukûmetê rêxistin ava kiriye ku hûn jê ra 23 sal û 6 meh cezê dixwazin?


Esas tirk herî zêde êrîşê kîjan kurdî bikin, bizanibin ku ew merivekî baş e û kurdekî temam e....


Yanî heger dewletê, hukûmetê û heta tirkan jî ji kurdekî hez kir, dibê hûn bizanibin ku ew merivekî ne saxlem e.


Lê gava eksê wê bû, yanî tu tirkekî jê hez nekir, a wê demê bizanibin ku cewherê wî merivî paqij e û ew dîwarekî saxlem e.


AKP û bi taybetî Edogan li hemberî Altan Tan pir kîn û nefret e, dixwzin heyfa heyfa xwe jê bigrin.


Çimkî di hilbijartinan da Altan Tan, tam derba Erdogan û AKP-ê dayê, bû kelemê di çavê wan da.


Yek merivekî AKP-ê jî newêrîbû derketa hember Altan Tan, dizanîbûn ku Tan pariyekî ne li gorî devê wan e.


Tan û Erdogan hevalên hev yên kev in, hevûdu baş nas dikin.


Loma jî Tan, bi zimanê wan bi wan  ra dipeyivî û hemû vir û sextekariyên wan eşkere dikir.


Loma jî dixwazin bi gef û tehdîdên wiha çavên wî bitirsînin û heger vê jî netîce neda, bi cezayekî giran ji ber xwe da bixînin.


Dewleta tirk ev e, dema tu kurd bî û doza kurdayetiyê bikî û weke hinekan nebî meriv û dostê wan, tavilê li meriv tên xezebê û hewil didin ku meriv ji ber xwe da bixînin.


Û di vî warî da jî li hemberî kurdan dadgeh, sîleha wan ya herî mezin e…



PARVE BIKE