31 mars 2011

Sê mîhî

Dibêjin hebû tunebû, sê mîhî hebûn. Yek spî bû, yek reş bû û yek jî sor bû. Hersê jî yê hev bûn, bi hev ra dijiyan û bi hev ra diçêriyan.
Rojekê mîha spî got:
- Ez êdî naxwazim li vir û bi we ra bijîm. Ez dixwazim herim ji xwe ra xaniyekî lêkim û tenê bijîm.
Mîha sor got:
- Ez jî naxwazim li vir û bi we ra bijîm. Vira him ne xweş e û him jî çêra wê kêm e. Herkes ji xwe ra tenê bijî çêtir e.
Mîha reş mirûzê xwe tirş û tal kir û got:
- Ez wek we nafikirim. Bi ya min em hersê bi hev ra bijîn çêtir e. Em dikanin alîkariya hev bikin, em hersê bi hev ra xurttir in.
Lê belê mîha spî û mîha sor li dij derketin, gotin na, em dixwazin bi tena serê xwe bijîn. Mîha reş herçiqas israr kir û xwest ku ew ji hev neqetin, lê pere nekir, mîha spî û ya sor qebûl nekirin.
Wan tim got na, dibê em ji hev biqetin û bi tena serê xwe bijîn. Û rabûn ji hev qetiyan û heryekê berê xwe bi derekê da kir.
Mîha reş pir çû hindik çû, bi rê da rastî kevirtiraşekî hat. Ji kevirtirêş ra got:
-Hoste, ma tu nikanî hinek kevir bidî min, ji bo ku ez ji xwe ra xaniyekî lêkim?
Kevirtirêş got:
- Ez didim, çima nadim. Kerem ke çiqas ji te ra lazim e bibe.
Ji vê comerdiya kevirtirêş ra kêfa mîha reş pir hat û rabû têra xaniyekî kevirên şehkirî girtin û ji xwe ra xaniyek lê kir.
Herdu mîhên din jî ji xwe ra xanîyên xwe lêkirin.
Mîha sor xaniyê xwe ji qirş û qal û mîha spî jî ji kayê û ji pûş û pelaş lêkir.
Rojekê gur çû li deriyê mîha spî xist û got:
- Ma destûr heye ez werim hundur, bîstekê bi te ra bipeyivim?
Mîha spî got:
- Na, ez naxwazim tu werî hundur.
Gur qeherî û rabû bi hemû hukim û hêla xwe pifî xaniyê mîha spî yê kayîn û pûş û pelaşî kir û ew bi ser wê da hedimand. Dû ra jî ew xwar.
Piştî ku gur mîha spî xwar û şûn da, çû li ber deriyê mîha sor sekinî, bi dengekî hêlî ban kirê û got:
- Ma destûr heye ku ez werim hundur û bi te ra hinekî bipeyivim?
- Mîha sor ji tirsan qutufî û got:
- Na, ez naxwazim tu werî hundur.
Gur pir qeherî û dîsa bi hemû hêza xwe pifî xaniyê mîha sor yê qirş û qalîn kir û ew bi ser wê da hedimand. Û ew jî xwar.
Piştî ku mîha sor jî xwar, rabû çû ber deriyê mîha reş û ban wê jî kir, got:
- Ma destûr heye ku ez werim hundur û bîstekê bi te ra bipeyivim?
Mîha reş gelkî tirsiya û ji hundur bersîva wî dayê, got:
- Ez ne destûrê didim te û ne jî derî li te vedikim. Ez naxwazim tu werî hundur.
Gur qeherî û dîsa bi hemû hêza xwe pifî xênî kir. Lê ji ber ku xanî bi keviran hatibû lêkirin hilneweşiya.
Rabû careke din pif kirê û careke din û careke din.
Lê xanî her li ciyê xwe bû û hilnediweşiya. Ji qahran rabû bi pencan bi kevirên xênî ket, lê dîsa pere nekir. Xanî ne bi hewa diket û ne jî hildiweşiya.
Dema dît ku bi pifkirinê nikane xênî xera bike har bû û bi xênî da hilperikî. Lê ji ber ku hemû kevirên xênî şehkirîbûn, bi hêsanî nikanîbû pêda hilperikiya, di nîvî rê da şemitî û got gurm û li erdê ket. Dema wek zebeşekî got gurm û li erdê ket, zikê wî qelişî û mîha spî û mîha sor, berê kaliyan û dû ra jî gotin çirp û ji zikê wî yê qelişî bazdan der, xwe xelas kirin.
A dibêjin loma jî ji wê rojê û vir da ye mîhî tu carî ji hev naqetin û wer bi hev ra dijîn…

Inga kommentarer:

Skicka en kommentar

PARVE BIKE