31 mars 2011

Dibê meriv keda kesî înkar neke

Ez bîstek berê hatim mal, bala min lêye we sohbeta xwe germ kiriye û hin tiştên ne li gor dilê min ji hev ra gotine.
Min gelkî di xwest li ser dîtinên hemû hevalan rawestim lê ev yek ne mimkûn e, ewê pir dirêj bibe.
Lê ez dixwazim bi kurtî li ser dîtinên birayê Bekir Uçar çend tiştan bibêjim.
Bi dîtina min, mafê her kesî heye ku her partiyê û her kesî rexne bike. Lê dijminatî û înkara ked û xabatê ne rast e, neheqî ye.
Bêguman PKK-ê heta nuha gelek şaşî, gelek tiştên neheq û ne baş û xerab kirine, dema ciyê wê hat dibê meriv bibêje û rexne bike.
Lê ne rast e ku meriv bibêje PKK-ê ji bo miletê kurd tu tiştekî baş nekirye, di nabêna BDP-ê û AKP-ê da tu ferq tuneye.
Dema însanek bibêje PKK-ê tu tiştekî baş nekiriye, êdî ev ji rexneyê derdikeve, dibe înkareke dûrî aqilan.
Fena ku yek li hember meriv bisekine û bibêje tu tuneye. Dema yek wiha bibêje êdî minaqeşe diqede.
Partiyên kurdan ji bo kurdan çi xebat kiribin, PKK-ê di her warî da bi kêmanî hezar qatê wan kiriye.
Rexnekirina şaşiyên PKK-ê tiştekî din e, înkareke wiha neheq û dûrî aqilan tiştekî din e...
Mesela dema hin hevalên PKK-ê êrîşê dibin ser şivan û xizmeta wî înkar dikin, em diqeherin, dibêjin ne rast e...
Şivan şexseke, hunermendeke, tenê kilam gotine û bi muzîka xwe li gorî xwe wî jî ji gelê xwe ra xizmet kiriye.
Şivan îro tiştên şaş bike, here nuxteyeke xerab jî ne rast eku meriv ked û xebata wî ya berê înkar bike.
Lê em kesên ku xwe li ser Şivan dixeyidînin, çawa dikanin bibêjin ku hêzeke weke PKK-ê, xwedî çend partî, bi sedan komel, bi milyonan endam, dilxwaz, şervan, girtî, şehîd, 100 belediye, 20 parlamenter, nizanim çend radyo û telwîzyon, bi sedan kovar û rojname ji kurdan ra tu xizmet nekiriye.
Partiyên din û em kurdên din çi karî, çi karî çi xebatê dikin, PKK jî eynî karan û eynî xebatan dike û him jî bergendî me hemûyan.
Îcar çima ewê yê partiyên din, yê min û yê Şivan xixmet be û yê PKK-ê û bi milyonan însanên wê ne xizmet be?
Bi rastî aqilê meriv disekine.
Li gorî 30-40 berê kurdan li Tirkiyê gelek mesafe qeyd kirine, gelek tabû hilweşandine û gelek mafên fiîlî bidest xistine.
Di van pêşketin û destketiyên demokratîk û siyasî da ked û para hemû partiyên kurdan, hemû kurdên kurdperwer heye.
Înkara vê ne rast e.
Lê ya PKK-ê bi pir û pir mezin e, bi van hêzan ra miqayeseya wê ne mimkûn e, ne rast e.
Dema ez viya dibêjim nayê wê maneyê ku ez çewtî xerabiyên PKK-ê nabînim ya jî ji bîr dikim.
Ev mijareke din e. Dibê meriv di rexneyê xwe da jî û di pesnê xwe da adil be, bi ûjdan be, şaşiyên bibêje lê keda xelkê jî înkar neke.
Dibê meriv ji tiştên PKK-ê yên rast û baş ra bibêje baş û ji yên şaş û xerab ra jî bibêje xerab.
Ancax dema meriv wiha hereket bike, meriv dikane baweriyê bide însanan û weke merivekî rastgo were qebûlkirin.
Nuha yek rabe bijêje ku Zinarê Xamo ji kurdan ra tu xizmet nekiriye, tu feyde negîhandiye tevgera kurd, ezê qebûl nekim, ezê bibêjim ev ne rast e û neheqî ye…
Baş e min çi kiriye?
Min ji bo kurd û Kurdistanê propagande kiriye, di partî û komelan da xebetîme, û di kovar, rojname û înternetê da min nivîsî ye.
Hewqas, min tiştekî zêde mezin nekiriye.
Min li hember dewletê dest bi şerê çekdarî nekiriye, bi hezaran gerîlayên min tunene, min bi dehan radyo û telewîzyon venekirne, bi sedan kovar û rojmame û kitêb dernexistine.
Min bi qasî PKK-ê kurd û Kurdistan bi kurdan û bi dinyayê nedaye naskirin û gelek xebatên wiha min nekiriye.
Lê PKK-ê kiriye.
Di nava PKK-ê da bi hezaran kesên weke min hene û ji min sed qatî, hezar qatî bêtir xizmet û fedakarî kirine.
Îcar ez çawa dikanim bibêjim, min xizmet kiriye lê PKK-ê nekiriye?
Dibê ez nebêjim, lê ez bibêjim jî ne rast e.
Her kes dizane ku ez ji Ocalan qet hez nakim, lê ev nayê wê maneyê ku ezê xizmet û keda PKK-ê înkar bikim.
Loma jî ez dîtinên birayê Bekîr Uçar yên derbarê PKK-ê da rast û adîlane nabînim.
Birayê Bekîr Uçar, rast e, PKK-ê ez û tu nekirine kurd, ez berî serokê PKK-ê kurdçî bûm.
Lê ev nayê wê maneyê ku herkes wiha ye. Bi rastî bi hezaran însan bi PKK-ê bûne kurd û hatine nava tevgera kurd.
Nuha bi milyonan jin di nava tevgera kurd da hene. Van jinana ne min, ne te û ne jî partiyeke din şiyar kirin û anîn nava tevgera kurd. Ev yek bi xebata PKK-ê bûye, dibê meriv vê rastiyê înkar neke.

Sê mîhî

Dibêjin hebû tunebû, sê mîhî hebûn. Yek spî bû, yek reş bû û yek jî sor bû. Hersê jî yê hev bûn, bi hev ra dijiyan û bi hev ra diçêriyan.
Rojekê mîha spî got:
- Ez êdî naxwazim li vir û bi we ra bijîm. Ez dixwazim herim ji xwe ra xaniyekî lêkim û tenê bijîm.
Mîha sor got:
- Ez jî naxwazim li vir û bi we ra bijîm. Vira him ne xweş e û him jî çêra wê kêm e. Herkes ji xwe ra tenê bijî çêtir e.
Mîha reş mirûzê xwe tirş û tal kir û got:
- Ez wek we nafikirim. Bi ya min em hersê bi hev ra bijîn çêtir e. Em dikanin alîkariya hev bikin, em hersê bi hev ra xurttir in.
Lê belê mîha spî û mîha sor li dij derketin, gotin na, em dixwazin bi tena serê xwe bijîn. Mîha reş herçiqas israr kir û xwest ku ew ji hev neqetin, lê pere nekir, mîha spî û ya sor qebûl nekirin.
Wan tim got na, dibê em ji hev biqetin û bi tena serê xwe bijîn. Û rabûn ji hev qetiyan û heryekê berê xwe bi derekê da kir.
Mîha reş pir çû hindik çû, bi rê da rastî kevirtiraşekî hat. Ji kevirtirêş ra got:
-Hoste, ma tu nikanî hinek kevir bidî min, ji bo ku ez ji xwe ra xaniyekî lêkim?
Kevirtirêş got:
- Ez didim, çima nadim. Kerem ke çiqas ji te ra lazim e bibe.
Ji vê comerdiya kevirtirêş ra kêfa mîha reş pir hat û rabû têra xaniyekî kevirên şehkirî girtin û ji xwe ra xaniyek lê kir.
Herdu mîhên din jî ji xwe ra xanîyên xwe lêkirin.
Mîha sor xaniyê xwe ji qirş û qal û mîha spî jî ji kayê û ji pûş û pelaş lêkir.
Rojekê gur çû li deriyê mîha spî xist û got:
- Ma destûr heye ez werim hundur, bîstekê bi te ra bipeyivim?
Mîha spî got:
- Na, ez naxwazim tu werî hundur.
Gur qeherî û rabû bi hemû hukim û hêla xwe pifî xaniyê mîha spî yê kayîn û pûş û pelaşî kir û ew bi ser wê da hedimand. Dû ra jî ew xwar.
Piştî ku gur mîha spî xwar û şûn da, çû li ber deriyê mîha sor sekinî, bi dengekî hêlî ban kirê û got:
- Ma destûr heye ku ez werim hundur û bi te ra hinekî bipeyivim?
- Mîha sor ji tirsan qutufî û got:
- Na, ez naxwazim tu werî hundur.
Gur pir qeherî û dîsa bi hemû hêza xwe pifî xaniyê mîha sor yê qirş û qalîn kir û ew bi ser wê da hedimand. Û ew jî xwar.
Piştî ku mîha sor jî xwar, rabû çû ber deriyê mîha reş û ban wê jî kir, got:
- Ma destûr heye ku ez werim hundur û bîstekê bi te ra bipeyivim?
Mîha reş gelkî tirsiya û ji hundur bersîva wî dayê, got:
- Ez ne destûrê didim te û ne jî derî li te vedikim. Ez naxwazim tu werî hundur.
Gur qeherî û dîsa bi hemû hêza xwe pifî xênî kir. Lê ji ber ku xanî bi keviran hatibû lêkirin hilneweşiya.
Rabû careke din pif kirê û careke din û careke din.
Lê xanî her li ciyê xwe bû û hilnediweşiya. Ji qahran rabû bi pencan bi kevirên xênî ket, lê dîsa pere nekir. Xanî ne bi hewa diket û ne jî hildiweşiya.
Dema dît ku bi pifkirinê nikane xênî xera bike har bû û bi xênî da hilperikî. Lê ji ber ku hemû kevirên xênî şehkirîbûn, bi hêsanî nikanîbû pêda hilperikiya, di nîvî rê da şemitî û got gurm û li erdê ket. Dema wek zebeşekî got gurm û li erdê ket, zikê wî qelişî û mîha spî û mîha sor, berê kaliyan û dû ra jî gotin çirp û ji zikê wî yê qelişî bazdan der, xwe xelas kirin.
A dibêjin loma jî ji wê rojê û vir da ye mîhî tu carî ji hev naqetin û wer bi hev ra dijîn…

Kurdên welatperwer dibê nebin endamên partiyên tirk

Li ser nivîsa min ya do ya li ser Serhat Bûcak, hin hevalan gotine,
ew pêşniayara AKP-ê ya parlamenteriyê ”qebûl bike jî normal e, bila di wir de behsa mafê Kurdan bike.”
Ez bi xwe vê dîtinê rast nabînim.
Bi dîtina min hebûna kurdan di nava partiyên kurdan da ji hebûna kurdan ya di nava partiyên tirkan da gelkî bifeydetir e.
Heger îro partiyên kurdan tunebûna û ne xurtbûna AKP ewê silav jî neda Sertac Bûcak, CHP-ê ewê Sezgîn Tanrikulu nekira endamê partiyê jî.
Kurd 80 salî di anva partiyên tirkan da man, bûn serok, wezîr, serokwezîr û serokkomar.
Li gel vê jî ne kanîbûn siyaseta dewletê biguherînin û ne jî feydeyeke cidî bigihînin gelê xwe.
Partî tim bûn aş û ew jî tim bûn arvan û ewên carnan îtîraz kirin jî tavilê ji partiyan hatin bidûrxistuin.
Yanî hevalbendî û piştgiriya partiyên tirkan di netîceyê da ji bo tirkan bûye kar û ji bo me jî bûye zirar.
Lê roja ku kurdan partiyên xwe ava kirin û rayên xwe dan xwe, di partiyên xwe da bûn muxtar, reîs û parlamenter, tirk mecbûr man siyaseta xwe biguherînin, dev ji înkara kurdan berdin û kesên weke Sertac Bûcak dawetî partiyên xwe bikin….
Lê dibê em bizanibin ku ev vexwendin ji mecbûrî û ji bo têkbirina tevgera kurd ya netewî ye.
Ji ber ku ew êdî bi siyaset, kadir, axa û begên berê nikanin kurdan bixapînin û zora wan bibin.
Ji wan ra hin siyasetmedarên nuh yên li gorî şertên vê demê lazim in, ji ber ku bi yênberê serkeftina wan ne mimkûn e.
Loma jî ez ne di wê baweriyê da me ku endametî û çûna nava partiyên tirk, parlamenteriya AKP-ê û CHP-ê ewê ji endametî û parlamenteriya BDP, HAKPAR-ê, KADEP-ê û TEVKURD-ê baştir û bi feydetir be.
Li gor tê gotin 75 parlamenterên kurd di nava AKP-ê da hene. Bêguman hin feydeyên wan yên pir biçûk çêbûne, lê belê vê yekê tu carîdîtinên Erdogan yên nîjadperest, ”yek dewlet, yek milet, yek al, yek ziman” neguherand, nebû sebebê helkirina mesela kurd.
Belovacî wê, hebûna 75 parlamenterên kurd di nava AKP-ê da bûye sebebê ku Erdogan dev ji wan dîtinên xwe yên nîjadperest bernede û di wan da tim israr bike û gav û saetê bi pozbilindiyeke mezin ji kurdan ra bibêje, ”piraniya gelê min bi min ra ye, 75 parlamenterên bi koka xwe kurd di partiya me da parlamenteri in, ew li dijî rêxistina terorê ne” û gelek îdîayên din.
Yanî hebûna 75 parlamenterên kurd di nava AKP-ê da ji dêlî guheranina AKP-ê û feydeyê zirar daye tevgera kurd ya netewî,
Lê heger ev 75 parlamenter ne di nava AKP-ê û çend heb jî ne di nava CHP-ê da bûna, ji dêlî van partiyan parlamenterên BDP-, HAKPAR-ê, KADEP-ê û yên rêxistinên kurdan yên din bûna mesela kurd nuha ji zû da çareser bûba.
Heger tam çareser nebûba jî nuha kurd di nuxteyeke hîn baştir bûna.
Dewleta tirk û partiyan ewê weke nuha di siyaseta dewletê ya kemalîst ya înkar îmhaya kurdan da israr nekirana.
Yanî bi dîtina min 75 parlamenteran heta nuha çi kiribin, Sertac Bûcak jî ewê eynî tiştî bike, li Kurdistanê xurtbûna AKP-ê û zêdebûna parlamenetera ji aläkariyê bêtir ewê zirarê bide tevgera kurd.
Bi taybetî jî di vê hilbijartinê da.
Heger di vê hilbijartina pêş me da li Kurdistanê AKP, CHP û MHP rayên xwe kêm û kurd zêde bikin çareseriya mesela kurd ewê nêzîktir bibe.
Lê heger ji hilbijartinan eksê wê derkeve, yanî AKP, CHP û MHP li Kurdistanê rayên xwe zêde bikin û BDP û kurd jî rayên xwe kêm bikin, a wê demê dewlet û siyasetmedarên tirk ewê hinekî din jî ji çareseriyê dûrkevin û li hemberî kurdan siyaseteke hîn sert û hîn nîjadperest bimeşînin.
Yanî hin azadiyên ku îro fiîlî hene û kurd ji wan feydeyê sûdê werdigrin, ew jî di dikanin ji destê kurdan herin.
Loma jî azadiya kurdan û hêsankirina çareseriya meseal kurd ne bi xurtbûna partiyên tirk, bi xurtbûna partiyên kurdan ve girêdayî ye.
Heger tirk ji hilbijartinên 12-ê îlonê zeîf û kurd jî xurt derkevin li kara miletê kurd e, ji netîceyeke eksê wê kurd ewê zirareke pir mezin bibînin.
Loma jî ez hêvî dikim ku xebera Sertac Bûcak derew be û heger rast be jî ew vê pêşniyara AKP-ê red bike.

30 mars 2011

Hişê min ê mabû jî kurdan ji serê min bir

Li gorî ku malpera AKnewsê dinivîse, AKP-ê pêşniyara namzediya parlamenteriyê biriye ji serokê HAKPAR-ê yê berê Sertaç Bucakê lawê Faîk Bûcak ra.

Ê heger AKP-ê pêşniyareke wiha biribe bi îhîmaleke mezin Sertac Bûcakê jî qebûl bike.
Ma dîn bûye ku qebûl neke?

Çimkî kes bela sebeb teklîfên wiha ji meriv ra nayne, dibê meriv berê hin sinyal dabe ku xelk cesaretî pêşniyareke wiha wike.

Di xeberê da tê gotin ku, pêşniyar ji alî ”Wezîrê Çandiniyê Mehdi Eker ve hatiye kirin û Bucak jî bi awayekî erênî li pêşniyarê dinêre, lê hê biryara xwe nedaye.”

Yanî xeber ji binda ne derew e, bi kêmanî AKP-ê cesareta birina pêşniyareke wiha dîtiye.
Ev yek bi serê xwe guherandineke pir mezin e.

Îcar ez fêm nakim dîtina wî û AKP-ê ewê ça li hev bike?

Sertac Bûcak heta ku serokê HAKPAR-ê bû ji bo kurdan federasyona diparast û AKP jî dibêje ”yek dewlet, yek milet, yek al, yek ziman”.

Îcar heger xeber rast be û Sertca Bûcak here AKP-ê, gelo ewê dîtinên AKP-ê qebûl bike ya jî AKP ewê dîtinên wî, yanî federasyonê webûl bike?

Ji ber ku dibê yek dîtinên yê din qebûl bike.

Çendakî berê dema min Sertac Bûcak di TRT6-ê da di programeke bi wezîrê maliyê Mehmet Şîmşek ra dît ez matmayî mam, devê min ji hev çû û min mesele baş fêm nekir.

Li ser wê matmayina xwe min nivîsek jî nivîsî.

Bûyer û şêla wî ya programê bi min normal nehat, ez lê ketim şikê lê min texmîn nedikir ku di demeke hewqas kin da ji serokatiya HAKPAR-ê here bibe namzedê parlamentoyê yê AKP-ê.

Lê diyar e her tişt mimkûn e, dinya ne dinya berê ye, li gorî vê dinya nuh emê gelek fîlmên nuh jî bibînin.
Têkoşîna kurdan ya salan tirk biaqil kirin, loma jî êdî tim bi ço û bi devê tivingê xeber nadin.

Tirkan, êdî pere û kursî jî bi comerdî xistine dewrê. Heta ji ço û tivingê bêtir êdî baweriya xwe bi pere û kursiyê tînin, kî bixwaze ewê bidinê.

Çimkî li ba wan pere jî pir e û kursî jî.

Lê belkî jî hin tiştên meriv nizane dibin, belkî AKP dike xwe biguherîne, mafê kurdan bidê.
Nuha ez ji vê duayê ra nabêjim amîn, lê dîsa jî meriv nizane.

Ji ber ku do Erdogan li Hewlêrê got, ”me dev ji siyaseta înkara kurdan berdeya…”

Axir wisa xuyaye ku heta 12-ê hezîranê emê hîn gelek surprîzên mezin bibînin…
Ez nizanim, hişê min ê mabû jî siyasetmedarên kurdan ji serê min birin...

Xirneşêr

Rojekê pisikek ji nav gund derket, şev lê geriya, jêvajorî lê çêbû û çû ket nava daristanekê. Lê bû sibeh, li derdora xwe nêrî ku rê li ber wenda bûye. Nema zanibû ku wê çawa ji nava wê daristana kûr û tarî derkeve û here mala xwe.
Ponijî û meşiya. Ji nişka ve leqayî (rastî) rûviyekî hat. Mefera wê nema ku bireve, go ya baş ew e ku ez dest bibim xwe. Dema ez dest nebim xwe ev hovê han ewê min bixwe. Pişta xwe kir nêk, dêla xwe kir gurz, neynûkên xwe derxistin û xwe nepixand. Xwe kire mîna hûtekî.
Rûvî jê tirsiya, çîmên wî lerizîn û got:
- Tu kî yî?
Pisikê got:
-Çawa tu min nas nakî? Ma li ser ruyê vê dinyayê kes heye ku min nas neke?
Rûvî bêtir tirsiya û got:
- Li min negire heta îro min hûtekî mîna te nedîtibû.
Pisikê xwe hinekî din jî gij kir û bû pifffîna wê û got:
- Ez pir birçî me, zû tiştekî xwarinê ji min ra bîne.
Rûvî da pêşiyê, ew bir ber qula xwe, hinek çekur û hestî dayê. Pisikê got:
- Li ser xwarinê ez dîn dibim. Ji min dûr bikeve.
Piştî ku pisikê xwarina xwe xwar, rûvî hat cem û jê ra got:
- Sê hevalên min hene, ez ji wan hersêyan jî mezintir im.
Pisikê got:
- Ew kî ne?"
Rûvî got:
- Gur, hirç û beraz e. Gur diçe nêçîrê dikuje, hirç li ser milê xwe dike û tîne û beraz jî ji min re axê vedide û cih çêdike. Ger hûtekî wek te jî bibe hevalê min wê demê di vê daristanê da tu kes ewê bi me nikanibe. Hewcedariya min bi hûtekî wekî te heye.
Rûvî çû ji hevalên xwe ra got:
- Xirneşêr hatiye daristanê, dixwaze bi me re bibe heval û hevpar.
Gava qala ”şêr” bû, ew jî tirsiyan û gotin.
- Baş e, tu çawa dixwazî wer bike.
Rûvî got:
- Sibe emê wî dawetî xwarinê bikin. Şîreta min li we, li ser xwarinê hûnê xwe nîşanî wî nedin, ji ber ku li ser xwarinê ew har û dîn dibe, dikane her dînîtiyê bike. Piştî ku têr xwar, emê bi hev ra bipeyivin û bazara xwe bikin. Heger ew bi me ra bibe heval, ev daristan ewê heta û heta ji me ra bimîne.
Gur, hirçê û berêz jê pirsîn, gotin:
- Gelo ew hûtekî çawa ye?
Rûvî got:
-Ez nizanim ez çawa bibêjim? Tarîfa wî pir zor e. Ew Xirneşêr e. Hûtekî sermezin e, diranxencer, pençetûj, neynûkkoj, çavpêtî û pir bi heybet e. Yanî hûtekî bêemsal e, meriv jê diqutuf e.
Hirçê çû ji nav kerî dada berxekê, avêt ji ser milê xwe da û anî. Rûniştin goştê xwe xwarin û dawa wê jî danîn ser ferşekî.
Gur çû ser latê raserî ferşê ku daw li ser bû xwe veşart. Hirç hilkişiya ser dara nêzîkî ferş, berêz jî xwe xist talda deviyekî, di wir da xwe veşart.
Dema çave pisikê li dawa berx ket, şorik ji dev herikî, hema di cî da xwe nepixand, newqa xwe tije kir, dêla xwe kir gurz û wek şêrekî piffîn û xirrîn pêket, li der û dora xwe nêrî û dû ra hêdî hêdî berbî dawê ve çû.
Pisik ji xwe ra matmayî ma, ket ser dawê, ji kêfa nizanîbû çi bikira.
Hirç û gur jî bi dizîka lê temaşe dikirin, lê berêz ew baş nedidît. Ji ber ku pisik hinekî dûrî berêz bû. Beraz ji cihê xwe liviya ji bo ku li pisikê baştir temaşe bike. Çer ku xuşînî ji nav devî hat, pisik ji tirsan ra bi aliyê lat ve reviya. Ji gur wetnê pisik êrîşî wî dike, ji hewla ruhê xwe rabû xwe ji lêt wer kir jêr, feqîro kelokûtî bû.
Gava pisik çav li gur ket, ziravê wê qetiya, bi paş da bazda û hilperikî ser dara hirç li ser. Hirçê di dilê xwe da got:
- Wele gur kuşt, wa ye tê min jî bikuje.
Wê jî wek gur, ji tirsan xwe ji ser darê avêt û bi nav daristanê da reviya. Dema çavê pisikê li hirçê ket, wê jî ji tirsan xwe ji ser darê avêt û ew jî berbî daristanê ve reviya. Berêz got:
-Wele herdu hevalên min kuştin, wê min jî bikuje.
Beraz heta jê hat reviya û di nava daristanê da winda bû.
Pisik ji tirsa berêz bi paş da vegeriya, hat li ciyê xwe yê berê rawestiya. Rûvî bi tirseke mezin jê ra got:
- Li qusûra me nenêre, me efû bike, qezayek çêbû.
Pisikê hîn nuh fêm kir ku bêhemdî qehremaniyeke mezin kiriye. Dîsa çû ket ser dawa xwe, piştî ku têr xwar ji rûvî ra got:
-Ez careke din tiştekî wisa nebînim. Lê ya baş ew e ku hîn min ji we hinek nekuştiye îşev min bibe perê gund, bi vî hawî hûnê ji min xelas bibin. Nexwe ewê qezayek ji destê min derkeve û ezê we hinekan seqet bikim.
Bi şev, rûvî rabû Xirneşêr beg bir li kêleka gund berda.
Pisika me çû kete nava gund, dev ji xirneşêriyê berda û ji xwe ra got:
- Bira ez li gundekî pisik bim, li daristanê ne xirneşêr bim, gundê min ji nava daristanê çêtir û ewletir e.
Û dû ra jî hew ji gund û mala xwe dûrket...

29 mars 2011

Devê xwar ken lê nabe star !

Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan û heyeta pê ra piştî gera xwe ya Bexdayê û Necefê îro gihaştin Hewlêrê.

Erdogan û heyeta tirk, li Balafirxaneya Navnetewî ya Hewlêrê ji alî serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, serokwezîr Berham Salih, serokê parlamentoyê Kemal Kerkûkî, gelek wezîr, berpirsiayrên hizbî û cîgirê serokê PDK-ê Nêçîrvan Barzanî ve hatin pêşwazîkirin.

Ji vê heyeta berfireh ya pêşwazîkirinê jî diyar dibe ku kurdan qedrekî mezin dane Erdogan û heyeta wî.

Piştî merasima pêşwazîkrinê, merasima vekirina Balafirxaneya Navnetewî ya Hewlêrê hat lidarxistin.

Serokwezîrê Tirkyê Receb Teyyip Erdogan, di axaftina xwe ya vekirinê da got, ”têkiliya me bi Îraqê û vê herêma rind ra dîrokî ye.”

Şvenîzim û dijminatiya kurdan ketiye xwîna siyasetmedarên tirk, dema dor tê ser kurdan û Kurdistanê zimanê wan giran dibe, girêk di qirika wan da çêdibe û ne sifetê kurdan û ne jî navê welatê wan dibêjin.

Bala xwe bidinê gotiye ”Îraq” lî ji bo Kurdistanê jî gotiye ”vê herêma rinnd”.!

Mêrik çûye Kurdistanê, di bin alaya Kurdistanê da bi serokê Kurdistanê ra civînê çêdike, lê dîsa jî rast napeyive, dilnexwaziya xwe dide der.

Ev yek jî nîşan dide ku tirk hîn tam nehatine rê.

Lê li gel vê jî, bêguman ziyareta Erdogan ji bo kurdan him baş e û him jî li hemberî siyaseta dewleta tirk ya înkarê serkeftineke mezin e.

Bes tirk pir hêdî diguherin, heta meriv tiştekî bi wan dide qebûlkirin meriv pir diwestînin.

Eynî Erdoganî heta do jî ji bo Mesûd Barzanî û serokên kurdan digot, ew bi ”serokeşîran” ra rûnane.

Lê îro wa ye mecbûr ma bi wî ”serokeşîrî” ra weke serokê herêma Kurdistanê rûne û di axaftina xwe da jê ra bibêje ”birêz Barzanî”.

Yanî dev ji ”serokeşîriyê”.

Helbet ev pêşketine, lê ne bes e û baweriyê jî nade meriv.

Çimkî li gel vê ”guherînê” jî meriv dibîne ku ji dilî Erdogan nayê ji serokê herêma Kurdistanê ra bibêje ”serok” û ji Kurdistanê ra jî bibêje Kurdistan.

Hîn jî jibikaranîna van herdu navan jî îmtîna dike…

Min nuha di çapemeniya tirk da bala xwe da axftina Erdogan. Min dît ku sifetê ”serok” û navê Kurdistanê qet negrtiye devê xwe.

Ji serokê herêma Kurdistanê ra gotiye ”birêz Barzanî” û ji Kurdistanê ra jî gotiye ”ev herêm, herêm”.

Ev şêleke him ne rast e û him jî ne xweş e.

Yanî çi?

We bi salan kurd înkar kirin, ji serokên kurdan ra got ”serokeşîr” û heta heqaretên hîn mezintir li wan kir, lê wa ye îro hûn diçin bi wan ra rûdinin û xwedêgiravî dixwazin têkilyên siyasî û aborî xurttir bikin.

Baş e, wê demê her tiştî rast binav bikin.

Bi tiştên wiha hûn xwe biçûk dixin.

Û ya din jî, çawa ku hûn ji înkara kurdan hatin vê nexteyê, hûn Kurdistanê jî qebûl bikin.

Erdogan di axaftina xwe da gotiye, ” me gavên dîrokî avêt. Niha, me li herêmên ku piranî welatiyên me yên Kurd lê dijîn, siyaseta înkarê rakiriye û her ku diçe dewlet û millet nêzîkî hev dibin.”

Ev ne rast e, wan siayseta înkarê bi tevayî ranekirye. Heger siyaseta înkarê rakiribûna ewê nasnameya kurdan û perwerdeya bi zimanê kurdî qebûl bikirana, wî yê ji Mesûd Barzanî ra bigota ”birêz serokê herêma Kurdistanê” û ji welatê wî ra jî bigota Kurdistan.

Kesê ku ji serokê welatekî ra nebêje ”serok”, ji welatekî xerîb ra ku li gorî qanûnên wî welatî navê wî Kurdistan e nebêje Kurdistan, çawa dikane bibêje ku ”me siyaseta înkarê rakirye” ?

Kesê ku gav û saetê bibêje, ”yek dewlet, yek milet, yek al, yek ziman” û nizanim yek çi û yek çi, çawa dikane bibêje ku wan dev ji siyaseta înakrê berdaye?

Heger bi rastî jî siyseta înkarê rakiribûna, wê demê çima bi hezaran siyasetmedarên kurd di zindana da ne?

Çima nahêlin kurd di mahkemeyan da bi zimanê xwe bipeyivin?

Çima nahêlin partiyên kurd vebin û kurd bi zimanê xwe siyasetê bikin?

Çima nahêlin kurd di meclîsa wan da du gotinan bi kurdî bibêjin?

Çima nahêlin di telewîzyona wan da kurd bi rehetî navê welatê xwe hildin?

Yanî îdîaya ”rakirina siyaseta înkarê” ne rast e, propagandeyeke vala ye.

Lê rastî ew e ku hewqasî dikanin înkar bikin.

Ji ber ku îro ev ji destê wan tê. Heger înkareke zêdetir ji destê wî bihata bêguman Erdoganê zêdetir înkar bikira.

Netîce, çawa ku kurdan bi xebat û têkoşîna xwe Erdogan anîn vê nuxteyê, qet şik tuneye ku ewê wî hîn bêtir biguherînin.

Şengê û Pengê

Dibêjin hebû tunebû, bizinek û du karikên wê hebûn. Navê karikekê Şengê û navê yekê jî Pengê bû.

Bizinê ji her du karikên xwe jî pir hez dikir. Dema ew diçû çêrê baş şîret li herdu karikên xwe dikir, ji wan ra digot:

- Baş guh bidin min, li van der û doran gurekî pir fenek û zalim heye. Dibê haya we baş ji we hebe, rojekê neyê we nexapîne. Dibê hûn bêyî min deriyê xwe ji tu kesên din ra venekin. Gur yekî şît e, ew dikane dengê min texlît bike. Lê bira di bîra we da be, dengê wî ji yê min qalintir e û nigên wî jî wek yên min ne sipî ne. Dema ez têm, ezê di bin derî ra tim nigê xwe nîşanî we bidim. Piştî ku we kalîna min bihîst û nigê min nas kir hûnê derî vekin.

Bizinê her roj ev şîret li karikên xwe dikir û dû ra jî diçû çêrê. Û her danê êvarê dema ji çêrê vedigeriya jî li ber deriyê kozê dikaliya, bi hezkirineke mezin ban karikên xwe dikir û ji wan ra digot:

-Şenga min, Penga min

Diya we çûye zozanan

Xwariye pelên kizwanan

Şîr ketiye guhanan

Zû derî vekin

Werin danan!

Û Şengê û Pengê jî piştî ku ev dengê diya xwe dibihîstin, derî lê vedikirin û bi kêfxweşiyeke mezin didan lotikan û diçûn diketin bin diya xwe û dan dibûn, heta ku zikê xwe têr bikirana ew dimêtin.

Rojekê bizin dîsa wek her tim çûbû çêrê û Şengê û Pengê jî tenê di kozika xwe da bûn.

Gur fêm kir ku karik bi tenê ne. Ji xwe ra got:

- Weleh fersend ev fersend e, dibê ez îro wan herduyan jî bixwim û zikê xwe têr bikim.

Wiha got û dû ra jî çû hêdîka li deriyê wan xist û wek diya wan kaliya, got:

-Şenga min, Penga min

Diya we çûye zozanan

Xwariye pelên kizwanan

Şîr ketiye guhanan

Zû derî vekin

Werin danan!

Şengê û Pengê dengê gur yê qalind nas kirin, gotin:

-Na, tu ne diya me yî, tu derewan dikî. Tu gur î.

Bîstek derbas bû, gur dîsa li derî xist, îcar tam wek diya wan kaliya û got:

-Şenga min, Penga min

Diya we çûye zozanan

Xwariye pelên kizwanan

Şîr ketiye guhanan

Zû derî vekin

Werin danan!

Vê carê Şengê û Pengê nikanîbûn dengê gur ji yê diya xwe bigerandana, lê dîsa jî derî lê venekirin. Gotin:

- Ka di bin derî ra nigê xwe nîşanî me bide, em nigê diya xwe nas dikin.

Gur nigê xwe nîşanî wan da. Karikan nigê gur nas kirin û derî jê ra venekirin, gotin:

- Ev ne nigê diya me ye, nigê diya me spî ye. Lema jî em derî li te venakin.

Piştî van gotinên Şengê û Pengê, gur fêm kir ku karik derî lê venakin. Aşek li wan nêzîkan hebû. Ji bo ku ew jî nigên xwe wek yên bizinê spî bike rabû çû ba qerêş, hinek ard jê girt û di nigên xwe da. Û dîsa çû li deriyê koza wan xist û got:

-Şenga min, Penga min

Diya we çûye zozanan

Xwariye pelên kizwanan

Şîr ketiye guhanan

Zû derî vekin

Werin danan!

Karikan wek cara din, dîsa xwestin nigê wî bibînin.

Gur nigê xwe yê ard têdabû di binê derî ra nîşanî wan da. Nigê wî bi rastî jî îcar wek yê diya wan spî bû. Lema jî karikan rabûn derî lê vekirin. Bi vekirina derî ra gur xwe çindî ser Şengê û Pengê kir, herdu jî xwarin û dû ra jî dora devê xwe alast, lêxist û çû.

Danê êvarê dema bizin ji çêrê vegeriya, bala xwe dayê ku deriyê kozê vekiriye û ne Şengê û ne jî Pengê heye. Di cî da fêm kir ku ev yek karê gur e.

Rabû çû ba hesinker û serpêhatiya xwe ji serî heta dawî jê ra got. Û dû ra jî ji bo ku ew here herdu karikên xwe xelas bike ji hesinker xwest ku ew qiloçên wê wek du şûran jê ra tûj bike. Hesinker tavilê her du qiloçên bizinê wek du şûran jê ra tûj kirin.

Bizin ket rê û çû. Pirr geriya hindik geriya, dawiya dawî bala xwe dayê ku wa ye gur zikê wî li ber dev e û di bin siya darekê de pixepixa wî ye raketiye.

Bizin hêdîka çû nêzî gur bû û bi wan qiloçên xwe yên wek şûran tûj, zikê gur ji nav şeqê heta ber sîngê qelişand.

Çer zikê gur qelişî neqelişî, Şengê û Pengê gotin meee û şirp û ji zikê gur baz dan der.

Diya wan jî dîsa weke her tim, bi dengê xwe yê xweşik kaliya û got:

-Şenga min, Penga min!

Diya we çûye zozanan

Xwariye pelên kizwanan

Şîr ketiye guhanan

Zû derî vekin

Werin danan.



*Li hin herêmên Kurdistanê ji dêlî ”Şengê û Pengê” dibêjin, ”Edlik û Bedlik” û ”Êlê Cemêlê”.

Lê dibe ku hin nav û waryantên din jî hebin.

28 mars 2011

Mişkê daristanê û mişkê malê

Dibêjin hebû tunebû, du mişkên pismamên hev hebûn. Ji wan yek li daristanê û yê din jî li bajêr, di mexzena (zêrzemiya, kîlera) malekeke pir dewlemend da dijiya.

Rojekê mişkê malê biryar da ku here serdana pismamê xwe yê mişkê daristanê, wî bibîne.

Ew di orta daristaneke mezin, di bin koka darekê da dijiya.

Mişkê daristanê bi serdana pismamê xwe gelkî kêfxweş bû. Ji bo ku li hember pismamê xwe yê mişkê malê şermezar nebe çi ji destê wî hat kir, li mala wî çi hebû anî danî ber pismamê xwe.

Li ser sifrê ji givîj û tuhokan bigire, heta bi belot û bihîvan, her tişt hebû. Vexwarina li ber xwarinê jî çirek ava di qoziyeke beruyê da bû. Piştî şîvê mişkê daristanê ji mişkê malê pirsî, got:

- Pismam, ez hêvî dikim ku xwarin bi dilê te bû?

Mişkê malê hinekî mizicî û got:

- Pismam, wele heger tu rastiyê bixwazî, xwarina te ne tu xwarin bû. Erê min dizanîbû ku halê we mişkên daristanê gelkî xerab e û tiştekî we tuneye. Lê belê hûnê hewqasî jî feqîr bin min qet texmîn nedikir. Ku te wext dît rojekê were serdana min, wê gavê tu yê bibînî ku halê min çiqasî xweş e. Ji qelî bigre heta bi penêr, ji qinê gûzan bigre heta bi bastêq û beniyan, her tiştê me heye.

Piştî vê serdana mişkê malê bi demekê, rojekê mişkê daristanê jî rabû lêxist, çû mîvaniya pismamê xwe.

Mişkê malê di mexzeneke (kîlereke) wiha da dijiya ku bi rastî jî hertişt hebû, ji penêr bigre heta bi qelî, ji qinê gûzan bigre heta bi bastêq, rûn, mewîj, hejîr hertişt tê da hebû.

Li hember hewqas xwarinên xweş û tahm tahmî mişkê daristanê mit û mat ma, şorik ji devê wî çû.

Çimkî wî di jiyana xwe da tu carî xwarinên hewqas xweş nedîtibû. Ji pismamê xwe ra got:

- Heyran bawer bike, ev xwarinên hewqas xweş heta nuha min di xewna xwa da jî nedîtine! Çima tu nabêjî em di mirinê da ne bavo! Bi rastî jî kêf kêfa te ye.

Mişkê malê got:

- Pismam, tiştê tu dibêjî rast e, vira gelkî baş e, xwarin li qirikê ye. Ji vî alî tu gazinek min tuneye. Lê tiştê vira yê herî xerab, dergevanekî vira yê pir zalim heye. Qet rahm û merhemet di dilê wî da tuneye. Û di ser da jî nêçîrvanekî pir baş e. Ji tirsa wî meriv newêre yek kêlîkê jî ji xwe ra serbest bigere. Ji ber vê yekê jî bira tim haya te ji te hebe.

Piştî van agahdariyan rabû sifra xwe raxist û hemû xwarinên xweş, yeko yeko ji pismamê xwe ra li dû hev rêz kirin. Herduyan têr xwarin û vexwarin. Piştî xwarinê mişkê malê ji pismamê xwe ra got:

- Pismam, vê serdana te dibê em bi qedehek şerab pîroz bikin! Şeraba me şerabeke gelkî xweş e, dibê tu hinekî jê vexwî!

Mişkê daristanê ji tirsa notirvan newêrîbû şerab vexwara. Lema jî got, na ez venaxwim. Mişkê malê herçiqas israr kir jî, lê mişkê daristanê venexwar. Ji ber vê yekê jî mişkê malê rabû bi tenê vexwar. Piştî çend gulman helbet serxweş bû û dest bi govendê û sitranan kir. Bi hawakî mest û bi zimanekî giran ji pismamê xwe ra got:

- Pismam, bi rastî jî li ba we jiyan mirî ye lo... Li vir jiyan pir bi xof be jî, tije kemîn û tahlûke bin jî lê dîsa jî xweş e, ji jiyana we çêtir e!

Mişkê malê hîn wiha dipeyivî, pisikê hema ji nişka ve xwe çindî ser kir û ew di cî da girt.

Ji ber ku mişkê daristanê ne serxweş bû, loma jî dikanîbû bireviya û xwe bigîhanda qulika xwe ya di bin koka darê da. Piştî ku di qulika xwe ya tarî da rûnişt ji xwe re got:

- Li vir erê ez di nav tunebûnê da dijîm, lê li alî din jî dergevanekî min ê ku ez jê biqutifim tuneye. Û ev serbestî û azadî jî ji qelî û penêrê bi tirs û xof gelkî xweştir e.

Tirkiye nahêle li Sûriyê jî kurd bigihîjin azadiya xwe

Li gorî nûçeya ANF-ê, kovara Awusturyayê ya nûçe û analîzan ya bi navê Unzensuriert(Bêsansor)di vê hejmara xwe ya dawî da dibêje, ji bo ku malbata Esad ji ser hukum da nekeve Tirkiye ewê hertiştî bike.


”Li Sûriyê gurûba herî mezin kurd in. Piştî tevliheviyekê kurd jî dikanin Kurdistanekê bixwazin. Hukûmet Tirkiyê naxwaze sanaryoyeke wiha bifikire jî, ji ber ku Kurdistaneke din ewê ji bo Tirkiyê bibe kabûsek.”

Ev tespîteke rast e, ji bo rejîma Esad nekeve Tirkiye nigan di bin xwe ve nake, ji Beşar Esad bêtir dixebite ku gel biser nekeve.

Û ji xwe ne nuha tenê, ji roja ku kemalîst hatine ser hukum û virda ye ji bo ku kurd li Îranê, Îraqê û Sûriyê mafên xwe yên netewî bidest nexin Tirkiyeyê çi xerabî û dijminatî ji destan hatibe kiriye û dike.

Di biserneketina tevgera Simko, Şêx Mahmûdê Berzencî da, di xerabûna Mahabadê û şoreşa Barzanî da jî rola Tirkiyê pir û pir girîng e, di şikandina van şoreşên kurdan rola Tirkiyê bi qasî ya Îran û Îraqê mezin e.


Yanî dijminatiya tirkan ya li hemberî kurdan bi Tirkiyê û Kurdistana Tirkiyê ve ne sînorkirîye, ew li dijî hemû miletê kurd in, li Sibîryayê be jî naxwazin kurd mefekî herî biçûk jî bidest xin.

Mesela di dema Sovyetê jî dîsa wan nehîşt kurd bibin xwedî statuyeke siyasî û elîfbeya wan bibe latînî.

Loma jî di mesela Sûriyê da agir ketiye hujûmete AKP-ê, gav û saetê şîretan li Beşar Esed û Qedafî dike, dibêje daxwazên gel qebûl bikin.

Tirkan, ji bo ku kurd negihîjin azadiya xwe li Îraqê piştgiriya Sedam dikrin, guh nedidan daxwazên gel û demokrasiyê û qetlîamên Seddam.

Lê nuha li hember Esad û Qeddafî siyaseteke din dimeşînin, ji wan ra dibêjin, bi gel ra li hev bikin, daxwazên gel qebûl bikin, gel nekujin.

Di herdu rewşan da jî ew şêla xwe li gorî kurdan eyar dikin, armanca wan ya esasî dibê li tu dera cîhanê kurd ji bindestiyê rizgar nebin, tim û tim wek li Tirkiyê bindest û kole bin.

Loma jî pêşbîniya nivîskarê kovara Unzensuriert rast e, nuha xewa şevan li Erdogan û berpirsiyarên tirkan heram bûye. Ditirsin ku li Sûriyê jî weke li Îraqê kurd hin mafên xwe yên netewî bidest xin û bighîjin azadiya xwe.

Îcar ji bo ku ev yek birast negere çi ji destê wan tê dikin.

Ji ber ku ew bi xwe zalim, zulimkar û diz in, lema jî naxazin zalim, zulimkar û dizin din jî ji ser hukum da bikevin.

Dema dora wan ji dîktator û dizan paqij bibe xwe tenê û bêpişt his dikin, ditirsin dor were wan jî…

27 mars 2011

Dibê em bi çavê zarokê dêmariyê li kurdên Sûriyê nenêrin

Ev demeke li Sûriyê li hemberî rejîma dîktator ya Baasê gel serî hildaye û bi qehremanî li ber xwe dide, kursiya Esed diheje.
Bêguman gelê kurd jî di van serîhildanan da roleke girîng dilîze. Ji Newrozê û virda ye kurd li dijî zulm û zorbatiya rejîmê li ber xwed didin.
Lê çapemenî û ronakbîrên kurdên bakur qe qala vê li berxwedana kurdên rojavayê Kurdistanê nakin, tenê ew di rûnê xwe da diqijilin, li gorî hêz û taqeta xwe hewil didin ku dengê xwe bigihînin cîhanê û kurdên beşên din..
Fena ku li Kurdistana Sûrî qet tevger û liberxwedan tunebe.
Ev şêla çapemeniya kurd û ronakbîrên ji beşên din(ez di serî da)yên Kurdistanê ne rast e. Kurd û Kurdistan ne tenê bakur û başûr û rojhilat e, dibê çapemenî û ronakbîrên kurdan vî beşê Kurdistanê jî bibînin û piştgiriyê bidin têkoşîn û liberxwedan wan û miameleya zarokên dêmariyê pê ra nekin.
Wê rojê dostê hêja Cankurd li ronakbîrên Kurdistanê kiribû gazî û hawar û gotibû ew hêvî dike ku ronakbîrên bakurê Kurdistanê bi nameyekê piştgiriya xwe ji bo kurdên Kurdistana Sûrî diyar bikin û cîhanê alîkariyê bixwazin.
Weke Cankurd jî gotiye, dibê em kurdên ji beşên din yê Kurdistanê û bi taybetî jî kurdê Tirkiyê ji bîr nekin ku kurdên Sûrî, ji bo biserketina şoreşên hemû perçeyên Kurdistanê gelek fedekariyên madî û menewî kirine, bi hezaran şehîd dane.
Di serîhildana kurdên bakur da(tevgera PKK-ê), kurdên Sûrî di tu warî da ji kurdên bakur kêmtir nemane.
Loma jî dibê bala me ne tenê li ser bakur û başûr be, li vî beşê welatê me jî liberxwedanek heye û dibê çapemeniyiya kurd vê xebat û serîhildana gelê xwe jî bibîne.
Weke şexs, ez gazin û rexneya Cankurd rast û bi heq dibînim û qebûl dikim ku di vî warî da min jî wezîfeya xwe baş neaniye cî.
Ji bo vê îhmalkarî û sersariya xwe ez lêboarîna xwe ji gelê xwe yê Kurdistana Sûrî dixwazim.
Û bi rastî jî çi destê siyasetmedar û ronakbîrên kurdên bakur tê dibê texsîr nekin û bikin...
Dil dixwest ku Kurdistana Federe, ronakbîr û kurdên başûr jî dengê xwe bilind bikin û piştgiriyê bidin têkoşîna kurdên Sûrî.
Dibê kurdên Sûrî bibînin ku ew ne bi tenê ne…

Min îro xatir ji hevalekî xwest

Îro şîna kurdperwerê hêja Cewher Namiq bû. Berî wefata wî li nexweşxaneyê nebû nesîb ku ez wî bibînim û xatir jî bixwazim.
Mixabin xatirxwestin ma îro, roja şînê.
Ciyê şînê li bakurê Stockholmê bû. Ez bawer dikim belkî ev 20 sal in min ew herêm nedîtibû.
Nufûsa bajarê Stockholmê milyonek û sedhezar e, lê bajar pir belav û sînorên bajêr jî pir mezin e.
Ez li başûrê bajêr dimînim, wek min got, şîn jî li bakurê bajêr bû.
Di saet û nîvekê da min xwe gîhand centrûma(merkeza)taxê.
Lê min ciyê şînê nizanîbû, loma jî min telefenî Yilmazê Licî kir. Mala camêr ava be, piştî 20 deqîqeyan hat bi erebê ez birim ciyê şînê.
Şîn pir qelebalix bû, belkî 300-400 kes hebûn.
Me bi zor li kêlek Xelîlê Zaxoyî ciyeyek ji xwe ra dît û em rûniştin.
Nas, dost û hevalên wî qala bîranînên xwe yên bi wî ra dikirin.
Di şîna kurdên soran da(çep rast ferq nake)adet e, Quran tê xwendin. Kaseteke(sedeyeke) Quranê didin ser û heta şîn belav bibe wer Quran tê xwendin.
Ne ku kes lê guhdarî dike, weke muzîkê wer li ser e.
Di vê şînê da jî eynî tişt bû.
Dibêjin ev adet ji ereban di kurdan jî geriya ye.
Tiştê ez dizanim li ba me kurdên bakur adeteke wiha tunye. Lê ku nuha li ba me jî tiştên wiha derketibin ez pê nizanim.
Dema ez li welêt bûm(1980), meriv di çûyin û rabûnê da fatîhe dixwend. Di kasêtan da xwendina Quranê nayê bîra min.
Şansê min hebû ez rastî hin hevalên xwedî erebe hatim.
Berê Xelîlê Zaxoyî got ezê te bibim li hinda metroya te deynim. Lê dû ra ez rastî Keya Îzol hatim, min ji Xelîl ra got heyra tu bi riya xwe here, bira Keya min bibe.
Axirê Keya ez birim li hinda metroya min danîm û ji wir jî ez li metroyê siwar bûm û dû ra jî otoboz û saet tam di hijdan da min xwe gîhand mal.
Dema erebeya meriv tunebe li Stockholmê meriv carnan perîşan dibe. Lê ev 30 sal in halê min ev e...
Mirin tiştekî pir ne xweş e, carnan ji nişkave tê û bi vê yekî jî bêbextiyê dike, lê dema tê jî meriv nikane destê xwe bide ber û rawestîne…
Mirin, weleh ji te nayê hezkirin...

Gurên Tirsonek

Dibêjin mala bar kiribûn, çûbûn zozanan. Li dewsa wan kerak, dîkek û beranek mabûn. Dû ra kêrguyek jî çû gihîşt wan. Herçar ji xwe ra li dewsa waran, li mêrgê diçêriyan û bi hev ra rojên xweş diborandin.

Pir derbas nebû du gur bi wan hesiyan. Qerde qerde çûn nêzîkî li wan kirin, bala xwe danê ku wa ye kerek, dîkek, beranek û kêrguyek ji dinyayê bêhay ji xwe ra diçêrin û didin çindik û lotikan.

Gurekî ji yê din ra got:
- Tu li vir çavdêriyê bikî, ezê herim yekî ji wan bikujim û têra xwe bixwim û vegerim. Dû ra tu yê jî herî yekî ji xwe ra bikujî û têr bixwî.

Hevalê wî got:
- Baş e. Lê belê hinkî zû bike ji bo ku dora min jî zû were. Va ye ji nuha de ji birçîna zikê min dike qurrequrr.

Gurê pêşîn bi xareke mezin berê xwe da lawiran. Cara pêşî êrîş bir ser kerê.

Dema ji par ra xwe çindî kerê kir, kerê hema serê wî kir nav rahnê (şeqa) xwe û heta jê hat givaşt.

Beran jî çû bi serî û qiloçan kişyayê û lêxist.

Kêrgu gava gur di vî halî de dît ji tirsan zirav qetyayî bû û baz da û berê xwe da waran.

Dîk qet haya wî ji tiştekî tunebû, bi nikilan bi erdê ketibû, ji xwe ra kurm dixwarin.

Dawiya dawî gur bi zor ji destê kerê û berîn(beran) xelas bû. Bi lez û bez û bi halekî xerab çû xwe gîhand hevalê xwe.

Hevalê wî ji pirsî, got: - Bira, te çawa kir? Maşalê te têr xwar?

Gurê ji mirinê xelas bûbû lê vegerand û got:
- Ma min çawa kir? Wexta ez çûm gîham wan,
Yekî serê min kir nava du goman,
Yek hate min bi du gopalan,
Yekî tirba min dikola,
Yekî jî gazî û hawar bir şênî û malan.
Li ser vê serpêhatiya gurê ji mirinê rizgarbûyî, gurê din jî tirsiya û êdî hew nêzîkî kerê, berên, kêrgu û dîk bûn…

26 mars 2011

Bersîva Firat Aygun

Xortê delal, ez pir li ber ketim ku kurdek li ser navê kurdperweriyê li hemberî xebat û fedakariya bi sedhezaran însanên xwe hewqasî bêûjdan, bêmerhemet û zalim be.

Pûlisên dewleteke îşxalkar li welatê te weke dîkan li hustuyê kurdan, xweng û birayên te, siyasetmedarên te siwar dibin, wan bi erdê ra dikşnin, nahîlin li kuçe û kolanên xwe bigerin, tu pê naqeherî, pê naêşî…

Ji dêlî ku tu li hemberî vê zulma dijmin derkevî û wê protesto bikî, tu, kesên zulm û xedir lê dibin, yên bi erdê ra tên kişandin, cop dibin rexne û mahkûm dikî.
Ev ne şêla mirevekî demokrat û kurdperwer e.

Navê vê şêlê dilxwazî û hevalbendiya bi zaliman ra ye.

Ma mafê kurdan tuneye ku li bajarê xwe bimeşin û xwepêşandaneke demokratîk bikin?

Ma ne neheqîye ku hinekên xerîb werin li bajarê me weke dîkan li hustuyê însanên me siwar bin û nehêlin ew perotestoyekê bikin?

Û tu jî weke kurdekî ji dêlî ku vê hêza zalim û neheq rexne bikî, tu radibî însanên cop dibin, yên bi erdê ra tên kişandin rexne dikî…

Tu weke kurdekî kurdperwer çawa dikanî li hember însanên xwe, qewmê xwe hewqasî zalim û bêrahmet bî?

Bi sedhezaran kurd bi riyeke demokratîk ji dewletê ra dibêjin, zimanê me serbest bikin, efûyeke giştî derxin, êrîş û operasyonên leşkerî rawestînin û benda hilbijartinan daxînin.

Vana hemû jî daxwazên bi heq û rewa ne.

Îcar ez fêm nakim weke kurdekî çima tu li dijî van daxwazan î?

Û ev daxwaz çima ”ŞOV” in?

Ji bo van herçar daxwazan bi sedhezaran însan daketine kolanan. Lê tu dibêjî viya ”şov” e!
Ez qurban çima ”ŞOV” e?

Ez bi xwe bi rastî jî nizanim, lê hela ka tu ji kerema xwe ra ji min ra bibêje, ”armanca vê şovê çi ye?”

Dewlet bi rehetî mafê kurdan nade, dibêje ”yek dewlet, yek milet, yek al, yek ziman”!

Şerê çekdarî xerab e û xwepêşndan jî ”rewşa Kurdistanê tevlihev dike”, de îcar ewê çawa be?

Hela ka ji min ra bibêje, dibê BDP û KCK çi bikin?

Emê çawa û bi kîjan riyê mafên xwe ji vê dewletê bistînin?

Kerem bike, pêşniyara xwe bibêje…

Ji min ra bibêje kîjan partî, komel, hêz tiştên hîn baştir, hîn rasttir dikin ez piştgiriya wan bikim, pesnê xebata wan bidim.

Bêyî BDP-ê, du partiyên din yên kurdan hene, HAK-PAR û KADEP. Van herdu partiyan jî do bi beyanekê piştgiriya xwe dan van serîhildanên swîl.

Hemû komel, sendîka û rêxistinên meslekî û siwîl jî piştgiriyê didin van çalakiyan.
Lê dîsa ne bi dilê te ye, tu dîsa jî li dij î?

Tu dîsa jî vê çalakiyê weke ”tevliheviyê” û ”ŞOV”ê dibînî…

Baş e pêşniyara te çi ye, tu dibê bira kurd çi bikin, dest bi kîjan xebatan bikin ku ewê ji van çalakiyên BDP-ê çîtir bin?

Ji bo ku min piştgirî daye însanên xwe, siyasetmedar, kal û pîrên bi erdê ra tên kişandin û cop dibin, weke ku min qebehet û rûreşiyeke mezin kiribe, te gotiye ”heyf mamoste heyef…!”

Çima ”heyf” ji bo min ezbenî?

Ez li hemberî zulm û terora dewletê bêdeng nemame, min pesnê zaliman û neyarê gelê xwe nedaye ku ji bo min ”heyf” be û ez şerm bikim….

Di nivîsa xwe da ez li dijî teror û zulma dewletê derketime, min pesnê jin û mêrên kurd yên bi mêranî li ber xwe didin daye.

Di vê şêlê min da tu tiştekî şaş ku ez ji ber fedî bikim tuneye, esasa kesên ku li ser navê kurdayetiyê li hember vê zulma dewletê bêdeng dimînin dibê fedî bikin û gelek ”heyf” ji bo wan…

Qijika çelziman û kortela bêziman

Dibêjin hebû tunebû, qijikek û kortelek hebûn. Li daristanê hêlînên herduyan jî li kêlek hev bûn.
Rojekê qijikê ji kortelê ra got:
- Em herdu jî bi zimanekî din nizanin, were em herin ji xwe ra fêrî zimanê însanan bibin. Çaxa em zimanê wan fêr bibin, emê bikanibin li wan guhdarî bikin û bizanibin hela ka di heqê me da çi dibêjin û çi difikirin?
Gotin baş e û dû ra jî fir dan xwe û bi hewa ketin, ji bo ku herin zimanê însanan fêr bibin.
Daristana ku qijik û kortel lê dijiyan gelkî dûrî gund û bajaran bû. Qijik û kortel pir firiyan hindik firiyan, dawiya dawî rastî riyeke mezin hatin. Ji hev ra gotin:
- Weleh ji vir baştir cî tuneye, emê li vir xwe veşêrin û li rêwiyên diherin û tên guhdarî bikin. Bi vî hawî emê zimanê wan zû fêr bibin.
Li kêleka rê tenê du dar hebûn. Yek dara beruyê û ya din jî dara tuhokê bû. Dara beruyê şax û guliyên wê dirêj û pelên wê jî mezin bûn.
Ji ber vê yekê jî siya wê pir û honik bû. Lê dara tuhokê ne wek dara beruyê bû; ew biçûk bû. Pelên wê hûrik û siya wê jî hindik bû. Guliyên wê jî hemû bi stirî bûn û stiriyên wê jî wek serê derziyê tûj bûn.
Qijikê bi zanetî got pirr û çû li ser dara tuhokê venişt. Ji kortelê ra jî tenê dara beruyê ma. Wê jî ji mecbûrî çû li ser dara beruyê danî. Xwe li ser darê lûsand û ma li hêviya ku karwanek ji wir derbas bibe û ew jî li wan guhdarî bike û bi vî hawî jî zimanê însên fêr bibe.
Ji ber ku siya dara beruyê pir û honik bû, lema jî piştî demeke kurt xewa kortelê hat û raket. Lê ji ber ku dara tuhokê hemû stirî bû, loma jî qijik nikanîbû raketa, hergava ku ew xulmaş dibû histiriyên darê di laşê wê ra diçû û xewa wê diherimî.
Piştî demekê karwanek hat û di ber daran ra bihurî. Ji ber ku qijik şiyar bû, lema jî rêwiyan çi gotin û çi peyivîn qijikê baş lê guhdarî kir û ji ber kir.
Gava karwan baş bi dûr ket, qijikê ban kortelê kir, got hela were ka tu çiqasî ziman fêr bûyî.
Kortel bi dengê qijikê ra ji xew şiyar bû, hew carê bala xwe dayê ku tew karwan ji zû da derbas bûye, tenê kuriyekî biçûk li dû kêrwîn/karwên ma ye. Xwediyê wî dibêje “kurrr, kurrr” û ban wî dike. Kortelê got:
- Wele ez gotina “kurrr, kurrr tenê fêr bûm, min tiştekî din nebihîst.
Qijik û kortel rabûn firiyan û berê xwe dan hêlînên xwe.
Ji alîkî da difiriyan û ji alîkî da jî gotinên ku ji kêrwîn fêr bûbûn ji hev ra digotin.
Qijikê bala xwe dayê ku bi rastî jî kortel tenê gotina “kurrr, kurrr” fêr bûye. Ji ber ku ew raketibû.
Lê qijik raneketibû, ji ber ku stiriyên dara tuhokê nehîştibû ew rakeve. Û loma jî qijikê baş li kêrwîn guhdarî kiribû û hemû gotinên wan ji ber kiribû.
Qijikê hinekî bi qurretî û hinekî jî bi pozbilindî ji kortelê ra got:
- Hûşşş, hûşşş… qîjjj, qîjjj, req req req, kurrrr, kurrr, req, req, req…bala xwe bidê ez çi qasî fêr bûme.
Kortelê jî heq da qijikê û got bi rastî jî tu çelziman î.
A ji ber vê yekêye jî însan hîn û hîn jî ji wan ra dibêjin, qijika çelziman û kortela bêziman.

Gelê kurd bi vê liberxwedana we serbilind e

Parlamenterê Êlihê(Batmanê) Bengî Yildiz, li ser daxwaza ji ber ku wî kevir avêtiye ji pûlisan da, dibê îmûnîteya(miafiyeta) wî ya parlamenteriyê jê were stendin û were mahkimekin gotiye, ”Îmûnîteyê(dokunulmazlixê)rakin, emê ji keviravêtinê mahkime bibin û hûnê jî ji diziyê…
Bi rastî jî Bengî Yildiz pir xweş gotiye. Sûcû mebûsên kurdan yê herî mezin keviravêtin û şîrmaqlêdana pûlisan e.
Lê yên din bi piranî diz, sextekar, çete û qatil in.
Hemû parlamenterên BDP-ê baş li ber xwe didin, tiştên baş dibêjin.
Lê gotinên Bengî Yildiz û Sabahat Tuncerê, "min ew şîrmaq li zîhnîyeta dewletê xist", pir xweş û dîrokî ne.
Parlamenterên BDP-ê serbilindiya miletê kurd in. Bi kişandina wan ya bi erdê ra dewlet, miletê kurd bi erdê ra dikşîne, heyfa sîleya xwe ji kurdan digre.
Her kurdê bi xîret, bi ûjdan dibê vê heqareta li hember parlamenterên kurd wek heqareta li hember xwe û tevayiya miletê kurd qebûl bike.
Kêm însan vê fedekariyê dike.
Ez bi xwe dema van risman dibînin ezabekî ûjdanî dikişînim û loma jî dixwazim weke însan û kurdekî wacib û wezîfeya xwe bînim cî, bi qasî ku ez kanim titştekî bikim.
Ji bo ku meriv vê fedekjariyê bike dibê meriv pir bi xîret, pir bawermend û pir fedekar be.
Ji ber vê mêranî, fedekarî û li berxwedana wan, ez we hemû siyasetmedar û parlamenterên KCK-ê û BDP-ê pîroz dikim û giramî û hurmeta xwe pêşkêşî we dikim.
Ji bo vê berxwedana wan mala wan ava...
Li cîhanê tu hêza ku kanibe vê îradeya ji polayê bişkîne tuneye.
Ez bawer dikim ev gel, ev liberxwedan ewê vê dewleta faşîst tarûmar bike...
Êrîşkariya wan ji ber zeîfî û tirsê ye, ew ditirsin, dizanin ku umrê dûzana wan hindik maye, loma jî bi rengekî nemirovane nûnerên miletê kurd bi erdî ra dikşînin, wan cop dikin…
Ev ji bo dewleta tirk jî rûreşiyeke mezin e, meriv vê heqaretê û zulmê li nûner û mebûsên miletekî nake…

Ev serîhildan ewê li Tirkiyê jî biserkeve

Min jî çend caran gotina ”bêîtîatî” bikaranî lê kêfa min qet ji vê gotinê ra nayê. Ji ber ku bilêvkirina wê zahmet e.
Dibê kesên zimanzan ji dêlî vê gotinê ve gotineke kurdî bibînin.
”Îtîat/Îtaat” gotineke erebî ye û tê maneya hereketkirina li gor emir, hustuxwarkirin û bicîanîna emir e.
Yanî bicîanîna emir ya bê qeyd û şert e, emir çi be dibê meriv wer bike. Wek sîstema artêşê, qumandar çi emrî bide, kesên di bin wî ra wî emrî bêyî qeyd û şert bicî tînin.
Îcar bi dîtina min di dewsa ”bêîtaatiyê” da meriv dikane bibêje ”serhişkiya siwîl ya jî serhildana siwîl !”
Ya jî kesên zimanzan bira tiştekî hîn rasttir bibêjin.
Lê di vê nivîsê da ezê ”Serhildana Siwîl” bikar bînim.
Bi dîtina min ev tevgera BDP û KCK-ê du roj berê dan destpêkirin rast e û dibê hemû kurd piştgiryê bidinê, xurttir û berfirehtir bikin.
Ev serîhildanên siwîl li her derê biserketin û li Tirkiyê jî ewê biserkeve.
Lê heger hinek bibêjin ev ne rast e, ev kêm e, ya jî ji ber ku di bin emrê filan kesî û filan hêzê da ye û loma jî em beşdar nabin, wê demê dibê ew kes û hêz, tiştên ji vê tevgerê hîn baştir bikin.
Kesî rê li ber kesî negirtiye, çi ji destê kê tê, fermo bira bikin.
Lê tiştek heye, bi dîtina min di van çalakiyan da meriv çuqasî ji siyset û sembolên gurûbî û partîtiyê dûrkeve û tevgerê bike meseleyeke netewî ji bo derve jî û ji bo hundur jî ewê baştir û bitesîrtir be.
Yanî dibê meriv tevgerê fireh bigre û neke kar û tevgera partiyekê û şîar û sembol û sloganên wê dernexe pêş.
Bandrol, risim, slogan, daxwaz û hemû sembolên din dibê d çarçeweya van herçar daxwazan da bin.
Çarçeweyeke wiha ewê tevgerê xurttir bike.
Loma jî jî dibê meriv hewil bide hemû rêxistin, komele, baro, sendîkayên meslekî û hemû şexsiyetên kurd yên meşhûr bikşîne nava vê xebatê.
Mesela heger meriv kanibe, dibê meriv YAŞAR KEMAL, BEŞîKÇÎ û kesên weke wan jî ji bo rojekê be jî bikşîne nava vê liberxwedanê....

25 mars 2011

Dibê her kurd piştgiriyê bide tevgere bêîtîatiya sivîl

Ji do da ye ez difikirim, ji xwe ra dibêjim, gelo ji bo çi HAK-PAR, KADEP, TEVKURD, komel û rêxistinên din yên kurdan piştgiriyê nadin çalakiya BDP-ê û KCD-ê ku j ido da ye li Diyarbekrê dane destpêkirin.
Di normaê da dibê ev rêxistin ji serî da tevî vë çalakiya nerazîbûnê, vê tevgera temokratîk bibûna.
Lê li gorî xebera AKnews-ê, HAK-PAR û KADEP-ê îro diyarkirine ku ew jï piştgiriyê didin vê xwepêşandana rewa.
Serokê HAK-PAR-ê Bayram Bozyel gotiye, ew jj^di digel daxwazên BDP-ê û KCK-ë ne.
Cîgırê Serokê Giştî yê KADEP-ê Yûksel Avşar jî gotiye, “Çalakiyên bi vî rengî yên kurdan yên ku şîdetê li xwe nagirin û bo ragihandina daxwazên kurdan tên kirin, rewa ne.”
Beşdariya HAK-PAR û KADEP-ê pêşketineke baş e û dibê hemû ronakbîr, nivîskar û partî û rêxistinên kurdan yên din jî beşdar bibin.
Dibê ne li Amed û Batmanê tenê, li her bajarê ku hêza kurdan lê heye Çadirên ”Çareseriya Demokratîk” werin vegirtin.
Ez gelkî këfxweş bûm nuha gava min xwend ku li bajarê min Wêranşarê jî ”Çadira ”Çareseriya Demokratîk” hatiye vegirtin.
Beşdarî çuqasî zêde û berfireh be hewqasî baş e, dibê bi sedhezaran, bi milyonan kurd tevî vê tevgerê bibin û hêdî ïtîrazî sîstema û îdareya berë bikin.
Yanî serî li hemberî qanûnên nîjadperest rakin, li her derê bi kurdî bipeyivin.
Ev riyeke rast û pir jî bi hêz e.
Heger kurd di vê riyê da israr bikin ewê biserkevin, tu hêz nikane wan rawestîne.
Ji ber ku ne tevgereke çekdar e, loma jî dewlet nikane bibêje ”teror” û zor û şïdetê jî bikar bîne, bikar bïne jî ewë li zirarê derkeve.
Wek min di nivïsa xwe ya do da jî got, dibê kurd zorê bidin parlamenterên AKP-ê yên kurd, alîkarî û piştgiriyê ji wan jî bixwazin.
Serkeftin ya me ye, ji ber ku em bi heq û ew neheq in; ji ber ku ew zalim û me mezlûm in…

24 mars 2011

Mirin çavê te kor be!

Cenazeyê serokê pêşî yê Parlamentoya Herêma Kurdistanê û sekreterê Polîtburoya PDK-ê yê berê Cewher Namiq Salim, vê sibehê ji Stockholmê rêkirin Hewlêrê.

Li gorî çapemenî dinivîse cenaze gihîştiye Hewlêrê û bi merasimeke resmî hatiye rakirin.

Piştî wefata Cewher Namiq, seokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, serokwezîr Berhem Salih, Celal Talabanî, serokê Meclîsê û gelek siyasetmedar û berpirsiyarên hukûmetê û hizban di heqê Cewher Namiq da tiştên pir baş gotin, gelkî pesnên wî û xebata wî dan.

Serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî telefonî Stockholmê ciyê şînê kir û ji dost û hevalên Cewher Namiq yên li vir ra sersaxî xwest û got, ewê cenaze bi balafireke xusîsî bibin Kurdistanê.

Bêguman vana hemû delîlên wefadariyê û tiştên şayanî teqdîrê ne. Her wisa tiştên li ser jiyan, şexsiyet û xabata wî hatin gotin jî meriv kêfxweş dike.

Ji ber ku bi rastî jî Cewher Namik kurdperwerekî nefsbiçûk û siyasetmedarekî gelkî hêja bû.

Lê ez meraq dikim, gelo dema Cewher Namik nexweş bû û ketibû nexweşxanê, wê demê jî van dost û hevalên wî lê pirsîn, telefonî wî kirin, çûn serdana wî y ana?

Ev gelkî girîng e.

Helbet li cenaze xwedî derketin baş e, lê dibê hevaltî, dostî, wefadarî, qedirşînasî ne tenê piştî mirinê were nîşandan, dibê berî mirinê jî meriv eynî tiştî bike.

Heta dostî, hevaltî, wefadariya berî mirinê ji ya piştî mirinê girîngtir e, dibê însan bi çavên serê xwe bibîne ku keda meriv nebûye keda bersîs û bi avê da neçûye.

Dema ez van gotinan dibêjim ne ku haya min tiştekî heye û dibêjiim hevalên wî lê nepirsîne û pê ra bêwefayî kirine…

Ez wiha nabêjim ji ber ku nizanim.

Ez tenê dibêjim, ez hêvî dikim ku wiha nebûbe, dost û hevalên wî yên rojên teng û giran, yên sengeran berî mirinê jî lêpirsî bin û wezîfeyên xwe anîbin cî.

Ji ber ku ez dizanim ev çend sal bûn Cewher Namik ji PDK-ê dûr ketibû. Îcar nabêna wî û hevalên wî yên berê çawa bû ez baş nizanim.

Ez hêvî dikim ku Cewher Namik dilşikestî û bi kul û derd çavên xwe li jiyanê negirtibe...
Gelê kurd ewladekî xwe yê hêja, siyasetmedar û kurdperwerekî giranbuha wenda kir, bira serê din serê gelê kurd sax be û gorra wî buhşt be.

Berê ji wezîfê digirtin û nuha dixin hundur
Dewletê berê dema dixwest siyasetmearekî kurd ji ber xwe da bixîne, bi zor ji wezîfê digirt, nuha davêje zindanê....

Diyar e "çareseriya demokratîk" ya AKP-ê ev e.

Raportorê Konseya Ewrûpayê Van Staa, di minaqeşeya bi parlamenterên tirk ra tespîteke pir rast kiriye, gotiye, ” Îthama kesên girtî bi terorîstiyê ne rast e, berê ji wezîfeya xwe dihatin girtin, nuha davêjin hundur. Ji ber ku ev metot hîn hêsantir çavan boyax dike."

Bi rastî jî wiha ye. AKP, ji bo ku tevgera kurd ya netewî bişkîne nûnerên kurdan bi kîtleyî davêjin hundur.

Li dora 1500 siyasetmedarên kurd nuha di hundur ne. Tu sebebekî cidî yê girtina wan tuneye, zor e, çavbirîn e, bêhuqîqî û bêedaletî ye.

Ji kurdan ra dibêjin dernekevin serê çiya, şer nekin.

Lê nahêlin kurd siyasetê jî bikin. Dema kurd siyasetê dikin, çirt, pirt bahneyekê li hev radigrin û kurdan davêjin zîndanê.

Tiştê ev dewlet dike êdî hew tê tahamul dkirin, dibê em weke milet vê zulmê qebûl nekin û bi xurtî li dij derkevin....

Ji kurdan ra dibêjin şer nekin lê nahêlin bipeyivin jî

Hukûmeta AKP-ê li alîkî ji kurdan ra dibêje dernekevin serê çiya û şer neki, lê li aliyêdin jî nahêle kurd bipeyin jî.
Kurd dixwazin bi şiklekî demokratîk xwepêşndanekê bikin, bi vê riyê daxwazên xwe bînin zimên...
Lê waliyê hukûmetê qebûl nake, bi hezaran pûlis û panzêran dişîne ser kurdan, li ser riya wan barîkatan datîne, çandirên wan bi darê zorê radike...
Li Misrê, li Tunisê, li Îraqê, li Yêmenê, welhasil li herdera cîhanê gel nerazîbûnên xwe yên li hemberî hukûmetan bi xwepêşandanan tînin zimên.
Lê hukûmeta AKPê nahêle kurd li hemberî zulma wan jî rabin, reaksiyoneke medenî jî nîşan bidin.
Tirkiye dibêje ew welatekî ewrûpî û demokratî e. Lê nahêle însan xwepêşndanekê çêbikin.
Zora zaliman wiha ye, him li me dixin, him hebûna me înkar dikin, zimanê qedxe dikin û di ser da jî dibêji hûnê dengê xwe jî nekin.
Kurd bi şiklekî medenî dixwazin li Amedê protestoyekê bikin, daxwazên xwe yên însanî û netewî bînin zimên, hukûmet qebûl nake, rê li ber meşvanan digrin.
Panzêr û pûlisan dajon ser kurdan, siyasetmedar, serok, nûner û mebûsên kurdan bi erdê ra dikşînin, heqaretê li wan dikin.
û xwedêgiravî ev hukûmet dixwaze mesela kurd çareser bike.
Ev hukûmet tu mafî nade kurdan, bi kêmanî nuha projeyeke wan ya wiha tuneye, heger hebûya ewê rê li ber meşeke demokratîk negirtana.
Lê BDP, KCK û gel bi biryar e, wek Ahmet Turk, Osman Baydemîr, Demirtaş û Kişanakê jî gotin, ew çi bikin jî gelê dev ji vê çalakiyê bernde.
Esas dibê nuha gel bang li mebûsên kurd yên AKP-ê bike, bibêje çima ew bêding in, çima ew li vê zulma hukûmet û dewletê temaşe dikin?
Xwedêgiravî hin mabûsên AKP-ê dibêjin ew kurd in, ew jî doza mafê kurdan dikin.
Baş e, çima nuha pişgiriya daxwazên gelê xwe nakin?
Kurd zimanê xwe dixwazin, dibêjin zulmê lim e nekin, li me nexin, hefsiyên me berdin, baraja hilbijartinê daxin, bihêlin em jî têkevin meclîs.
Vana daxwazên herî însanî û herî kêm in.
Heger kurdên di nava AKP-ê û CHP-ê da derwan nakin, bira kerm bikin û piştgiriya van daxwazên gel bikin...
Dibê gel bi telefonan, bi meylan, axirê bi her riyê zorê bide mebûsên AKP-ê û hesab ji wan bipirsin....

Pîrê û çûk

Dibêjin hebû tunebû pîrek hebû. Pîrê rojekê dixwest tenûra xwe dade. Lê dikir nedikir tenûra wê vênediket.
Pif dikirê nedibû, qirş diavêtê nedibû, dar diavêtê nedibû, sergîn dida binî dîsa vênediket.
Pîra reben şaş mabû, nizanîbû ewê çer bike. Pîrê hew carê mêze kir ku ku çûkek (beytikek) hat li kêleka wê venişt û hat zimên, jê re got:
- A ji te ra vî qirşê bi nigê min ve bavîje tenûra xwe, ewê tavilê vêkeve.
Pîrê bi rengekî matmayî bala xwe da çûkê û jê re got:
- De wê da her çûka heram! Ji vêsê (vê sibê) da ye min hewqas dar û qirş û sergîn daye binî vêneketiye, îcar ewê bi vî qirşikê te vêkeve.
Çûkê got:
- Hela carê biceribîne, dema vêneket wê demê heqê te heye.
Pîrê ji neçarî got baş e û rabû qirşikê çûkê avêt ji tenûrê da. Bi avêtina qirşik ra agirê tenûrê got gup û vêket.
Kêfa Pîrê pirr ji vê yekê ra hat, per tunebû ku pê bifiriya. Rabû nanê xwe lêxist û dû ra jî tenûra xwe vemirand. Piştî tenûr vemirand hew mêze kir ku wa ye çûk dîsa hat. Çûkê ji Pîrê ra got:
- Ka qirşikê min.
Pîrê şaş ma û got:
- Qirşê çi çûka kêmaqil? Qirşikê te min avêt ji tenûrê da û şewitand.
Çûkê got:
- Ez qebûl nakim, ya tu yê qirşikê min bidî ya jî ji dêlê va tu yê heft nanan bidî min.
Pîrê bala xwe dayê ku ji bela çûkê xelas nabe, lema jî rabû heft nan danê. Çûkê heft nanên xwe girtin, fir da xwe û çû.
Pir çû hindik çû, rastî çend şivanan hat. Mêze kir ku şivan kertalan di şîr da dikin û dixwin. Çûkê ji şivanan ra got:
- Ma kertal qet bi şîr tê xwarin? A ji we ra heft nanên tenûrê, ji xwe ra di şîr da hûr bikin û têra dilê xwe bixwin.
Şivanan jî gotin baş e, rabûn kertalên xwe avêtin û ji nuh ve ji xwe ra çend mîhî dotin, nanê xwe tê da hûr kirin û têr xwarin. Piştî ku şivanan xwarina xwe qedandin, çûka me dîsa bi paş da hat, ji şivanan ra got:
- Ka heft nanên min paş da bidin min.
Şivan jî wek pîrê matmayî man, gotin:
- Heyran nanê çi halê çi? Te da me û me jî xwar.
Çûkê got:
- Ez qebûl nakim. Ya hûnê heft nanên min bidin min ya jî heft beranan.
Şivanan nêrîn ku tu çareya wan tuneye, lema jî rabûn heft beran ji keriyên xwe veqetandin û dan çûkê.
Çûkê heft beranên xwe dan ber xwe û çû gundekî. Bala xwe dayê ku li gund dawet e, kêf û şahî ye.
Hinek wext derbas bû nanê dawetê hat.
Çûkê dît ku ji dêlî goşt ve req û beq dane ser birincê. Rabû ji xwediyên dawetê ra got:
- Mala we nekeve, ma req û beq jî tên xwarin! A ji we ra heft beranên kel, ji xwe ra şerjê kin û bidin ser birinca xwe. Bira mîvanên we têr goşt bixwin.
Malxuyên malê gotin baş e. Rabûn di cî da ew nanê ku berê çêkiribûn rijandin, heft beranên xwe şerjê kirin û xwarineke xweş ji nuh ve çêkirin û dan ber mîvanên xwe. Lê bîstek derbas bû nebû, çûk dîsa bi paş da vegeriya, got:
- Ka heft beranên min bidin min.
Mala dawetê got:
- Beranên çi halê çi? Me beranên te şerjê kirin û xwarin.
Çûkê got:
-Ez qebûl nakim.Ya hûnê heft beranên min bidin min ya jî ji dêlî wan ve hûnê bûkê bidin.
Xwediyên dawetê mêze kirin ku çareya wan tuneye, ji mecbûrî rabûn bûk dan çûkê.
Çûkê bûk girt û çû. Pirr çû hindik çû, bala xwe dayê ku wa ye şivanek li ser zinarekî rûniştiye û ji xwe ra bi heznîtî li bilûrê dixe.
Çûk çû ba şivên û jê ra got:
- Ho şivano! Ma tu naxwazî ez vê bûkê bidim te û tu jî wê bilûra xwe bidî min?
Şivên bi dilşadiyeke mezin got:
- Ser seran, ser çavan, çima ez nadim.
Wiha got û rabû bilûra xwe da çûkê û çûkê jî bûk da wî.
Dû ra jî çûkê firek da xwe û çû li ser dareke bilind venişt û dest pê kir, li bilûra xwe xist:
Tû tû tûûû, min qirşikê xwe da bi heft nanan,
Tû tû tûûû, min heft nan dan bi heft beranan,
Tû tû tûûû, min heft beran dan bi bûkekê,
Tû tû tûûû, min bûk da bi bilûrekê,
Tû tû tûûû...
Tû tû tûûû.....

23 mars 2011

Tevgera "bêîtîatiya" siwîl li gelê kurd pîroz be!

Berî Newrozê min du caran li ser tevgerên bêîtîatiya siwîl nivîsî û min got dibê di Newrozê da gel Amedê bike Silêmanî, li çend ciyan tevgerên weke yên Tunisê û Misrê werin destpêkirin.
Û di van tgevgerên sivîl da dibê doza nasname û serbestiya zimanê kurdî were kirin.
Di Newrêzê da tiştekî wiha nehat kirin. Lê wa ye îro BDP-ê û KCD-ê bi hev ra civîneke çapemeniyê li dar xistine û gotine ku ewê sibe li Amedê tevgererke wiha bidin destpêkirin.
Di beyanê da nehatiye gotin ev tevger ewê ji bo demneke muayen be ya jî hetanî daxwazên wan werin qebûlkirin.
Bedevkê BDP.ê Demîrtaş li ser daxwazên xwe wihagotiye:
”Emê mafê xwe yê berxwedana demokratîk bi kar bînin. Emê bi rêbaza raperîna sivîl tu fersendê nedin pevçûnan, bi hêza gel a mezin li qadan bin.”
Demîrtaş, daxwazên xwe jî wiha rêz kirine:
”Perwerdehiya zimanê zikmakî, serbestberdana girtiyên siyasî, rawestandina operasyonên siyasî û leşkerî û rakirina benda hilbijartinê. Ev 4 daxwazên me ewê ji bo çareseriya pirsgirêka kurd bibe mifte. Heta hikûmet ji bo van 4 daxwazan gavê diavêje meê li qada bin. Hem em wekî BDP û hem jî KCD heta hikûmet bêdengiya xwe xirab dike û di vê mijarê de daxuyaniyekê dide emê bi gelê xwe re li qadan bin”
Di vê beyanê da baş nehatiye zelalkirin, ev tevger ewê ji bo demneke muayen be ya jî hetanî daxwazên wan werin qebûlkirin.
Lê çawa dibe bir abibe, bi dîtina min destpêkeke pir baş e û dibê were domandin û berfirehkirin.
Sîlehê heta derekê rola xwe lîst, nuha jî dibê tevgera sivîl zorê bide dewletê û hukûmetê.
Êdî barê herî giran ketiye ser siyasetê û tevgera sivîl û çalakiyên demokratîk. Ne BDP û KCK tenê, dibê ronakbîr û tevgerên kurd yên din jî piştgiriyê bidin vê serîhildana sivîl ya demokratîk.
Şertên der û hundur ji bo tevgerke wiha pir musaîd e, dibê kurd van şertan baş sûdê bigrin.
Heger kurd di vê xetê da israr bikin ewê hukûmet û dewletê mecbûrî hin gavan bikin û piştgiriya derva jî bigrin.
Ji ber ku daxwazên kurdan daxwazên pir bi heq, pir însanî û biçûk in. Li cîhanê tu hêza li dijî van daxwazên kurdan li jor rêz kirine derkeve tuneye.
Loma jî ji nuha da ez serkeftinê ji kadir û pêşengên tevgera sibe ra dixwazim…

Dostên me gurên di postê berx da bûne

Berê li zanîngehan faşîstan tim êrîş dibirin ser xwendevanên kurd. Lê di van salên dawî da, bi pêşketina tevgera kurd ya netwî ra li zanîngehan mitefîkekî nuh ji faşîstên tirk ra çê bû; ew jî komunîstên tirk in.
Ev demeke alîgir û endamên Partiya Kumunîst a Tirkiyê(TKP) li zanîngehan bi faşîstan ra bi daran, bi şûşan û kêran êrîşê dibin ser xwendevanên kurd û di her êrîşê da çend xwendevanên kurd birîndar dikin.
Îro dîsa li Stenbolê li hin zanîngeha êrîş birineser xwendevanê kurd çen xortên kurd giran birîndar kirine.
Pêşketina tevgera kurd ya netewî û daxwaza kurdan ya azadiyê bû weke kevirê mîhengê, dost û dijminên me baş ji hev gerand.
Berê gelek çep, komunîst, demokrat û dîndarên tirk di nava tevgera kurd da weke gurên di postê berx da bûn, gurbûna xwe vedişartin, xwe weke dost û dilxwaz nîşanî me didan.
Lê tevgera kurd ya netewî, postê wan ji wan kir û derket ortê ku ew ne berx in, ew gurên har yên devbixwîn in.
Berê azadbûna kurdan û daxwaza Kurdistana serbixwe tenê di gotinê da bû, teorî û xeyaleke pir dûr û ne mimkûn xuya bû. Loma çep, komunîst û dîndarên tirk, yanî gurên har ku postên berx li xwe kiribûn zêde dengê xwe nedikirin, digotin ji bo tiştê ne mimkûn ne hewceye ku em nabêna xwe bi kurdan ra xera bikin û wan ji xwe dûr xin, di qomaxeke pir zû da êrîşê bibin bibin ser wan û qêlên xwe nîşênaî wan bidin.
Lê dîrokê û tevgera kurd ya netewî ew zû deşîfre kirin û maskeya ser ruyê wan zû ket û ruyê wan yê cenawer derket ortê.
A ji ber vê yekê ye ku van komîstên tirk êdî pir vekirî bi hêzên faşîst ra, bi her kes û hêza li dijî kurdan ra tifaqê dike û êrîşê dibe ser kurdan.
Micadeleya netewî wiha ye, piştî demekê dost û dijminê meriv nîşanî meriv dide û meriv bêtir realîst dike.
Berê li zanîngehan zêdetir grûbên faşîst li dijî kurdan û tevgera kurd ya netewî hin çalakiyên prowakatîf li dar dixistin.
Nuha êdî endamên TKP-ê herroj bi bûyerên wiha xwendevanên kurd tahrîk dikin.
Lê carnan musîbetek ji hezar şîretê çêtir e, bi van bûyeran kurd ji hevalbend û dostên sexte yên durû xelas dibin.
Bi vê paqijiyê eniya kurdan paqijtir û saxlemtir dibe.
Bi van tecrûbe û serpêhatiyên tahl, kurd him dost û dijimên xwe ji hev digerînin û him jî dibînin ku dost û hevalên wan yên herî saxlem dîsa kurd bi xwe ne, dîwarê herî saxlem û herî qewî hêzên kurd in.
Dîwarê çepê tirkan ne ”dîwarekî” saxlem e, wek dîwarekî ji tepika ye, gava baran bibare dibe rêx, meriv nikane pişta xwe bispêrê…
Nimûneya TKP-ê îspata vê yekê ye.

Kund* û Silêman Pêxember

Dibêjin rojekê Belqîz Xanimê ji mêrê xwe Silêman Pêxember ra got:

- Ez pir nexweş im, parsuyên min şikyane, ez nikanim li ser van doşegên hişk rakevim. Dibê tu ji min ra doşegeke nerm, yeka ji perê teyr û tuyan bidî çêkirinê...

Di wî wext û zemanî da hemû teyr û tû(balinde) di bin dest û emrê Silêman Pêxember da bûn.
Silêman Pêxember rabû ban hemû teyran kir, got werin karekî minê girîng bi we heye.

Teyr, biçûk û mezin giş çûn ba Silêman Pêxember, xwestin daxwaza wî bibihîzin.
Silêman Pêxember rabû mesele ji wan ra vekir. Got:

- Belqîz Xanim nexweş e, parsuyên wê şikyane, nikane li ser doşegên hiriyê rakeve. Dibê doşega wê ji perên we be, ji bo ku nerm be. Lema jî dibê hûn hemû xwe birûçikînin, ji bo ku ez kanibibim ji Belqîz Xanimê ra doşegeke nerm çêkim.

Barçêmkê(şevşevok, pelimok) hema rabû zû zû, berî hemû teyran xwe rûçikand, perên xwe da Silêman Pêxember û dû ra jî got:

- Çêlikên min biçûk in û li mal bi tenê ne. Dibê ez zû herim. Ez nikanim heta dawiyê bisekinim.
Teyrên din jî hîn ref bi ref dihatin. Silêman Pêxember got:

- Kî ma ye, kî nema ye?

Gotin wele tenê kund ma ye.

Silêman Pêxember rabû delûce şand pê kund, lê kund nehat. Vê serhişkiya kund, Silêman Pêxember qeherand. Rabû îcar baz şand pê. Ji baz ra got:

- Heger nehat, bi zorê bîne.

Baz lêxist, çû ba kund, ji kund ra got:

- Law malxerab, tu çima nayê? Silêman Pêxember pir qeheriye, Xwedê zane ewê çi bîne serê te. Ku tu îcar jî neyê ewê te bikuje. Rabe em zû herin.

Kund ji mecbûrî rabû bi teqala baz ket û çû huzûra Silêman Pêxember. Silêman Pêxember bi xeyd û hinekî jî bi tinaz got:

- Hela bala xwe bide serê wî!

Kund got:
- Serê min serê mêran e.

Silêman Pêxember li hember vê bersîva kund şaş ma û got:

- Tu çima nehatî?

Kund got:

- Hesabekî min hebû, min hesab dikir. Lema ez nikanîbûm bihatama.

Silêman Pêxember got:

- Hesabê çi?

Kund got:

- Min hesabê mirî û zindiyan dikir. Min got hela ez mêze kim mirî pir in yan zindî?

Silêman Pêxember got:

- Baş e kîjan pir in, mirî yan zindî?

Kund got:

- Mirî pir in.

Silêman Pêxember got:

- Na, tu derewan dikî, zindî ji miriyan pirtir in.

Kund got:

Min sê mehan mirî û zindî hesibandin. Min dît ku mirî ji zindiyan zêdetir in. Ev yek.
Ya din jî min dît ku berxê li ber bizinê çiqasî şîr bixwe û mêrê li ber destê jinê çiqasî ji aqilê xwe razî be jî ew tim gêj in û kêmaqil in.

Silêman Pêxember tevizî, bi rengekî matmayî got:

- Çawa?

Kund bi mêranî bersîva Silêman Pêxember da û got:

- Ma çi çawa? Te ev teyr hemû li vir kom kirine û tu dixwazî ji bo dereweke jina xwe gişan birûçikînî. Ma tu qet nafikirî ku sibe dema bibe berf û baran, sar û serma, ev teyr ewê çawa bikin û çawa bijîn? Ma ne gişên ji sermê û ji germê bimrin. Û dema hemû teyr û tuyên dinyayê bimrin, wê demê jî ewê mişk û mar, kêzik û bihuk dinyayê bikin serad û xera bikin.

Li ser van gotinên kund, Silêman Pêxember fêm kir ku ew neheq e, loma jî rabû hemû teyr azad kirin û nehîşt kes xwe birûçikîne.

Lê ji ber ku barçêmkê di serî da xwe zû rûçikandibû û çûbû, lema ew hîn û hîn jî rût û repal e û bi roj nikane derkeve der, tenê bi şev, dema dinya tarî dibe derdikeve.

Û ji bo vê cesûrî û biaqiliya kund, Silêman Pêxember rabû rojê sê çûk kirin para kund, jê ra got:
- Ji nuha û pê ve rojê sê çûk para te ne.

Loma kund hîn jî rojê bi xwarina sê çûkan qîma xwe tîne.
*Bûm

22 mars 2011

"Sîleya" Sabahat Tuncelê Erdogan har kir...

Parlamentera BDP-ê Sabahat Tuncelê bi ”sîleya” xwe Anqere hejand.
Wek li gelek bajarên din, li Silopiyê jî pûlisan di Newrozê da bi panzêran û gazê êrîş birin ser gel. Gelek kes birîndar bûn.
Li ser van êrîşên pûlis yên kêfî û bêsebeb, parlementera BDP-ê Sebahat Tuncelê hew tehamul kir û di esneya minaqeşê da ”sîleyek” avêt ji qumsêr da.
Vê bûyerê Anqere rakir ser niga, wezîrê hundur Atalay bi gotinên gelkî ne xweş parlamenterên BDP-ê Bengî Yildiz û Sabah Tuncel rexne kir.
Serokwezîr Erdogan jî xwe tevî bûyerê kir û wî jî Tuncel him tehdît kir û him jî heqaret lê kir, gotinên bi serokwezîrekî nakeve jê ra got.
Lê li alî din him Erdoga û him jî wezîrê hundur Beşîr Atalay, bi yek gotinê be jî êrîşên pûlis rexne nekirin, tiştek li ser negotin. Ji dêlî vê, bang li mahkemeyan kir ji bo ku di heqê Sabahat Tuncelê da dozê vekin.
Erdogan derbarê ”sîleya” parlamenetera BDP-ê Tucelê da wiha got:
”Ma mebûsek dikane heysiyet û şerefa mebûsiyê hewqasî bigre bin nigan? Êdî wan bi xwe dest bi şîdetê kirine. Di bin xêliya masûmiyeta mebûsiyê da sîleavêtina ji pûlis da bi gotina herî sivik cilqî ye. Derbarê vê bûyerê da em dixwazin tavilê doz were vekirin. Hesabê vê cilqiyê di çarçeweya huqûqî da miheqeq were pirsîn.”
Ev gotinên Erdogan, bi rengekî eşkere midaxelaya edaletê û dadê ye. Serokwezîrê welatekî bang li dozgeran dike, dibê dozê vekin.
Erdogan gava mesele dibe kurd û BDP, fermanê radike û tavilê ban dozgeran dike. Lê dema mebûsên partiya wî li hember şexsan û pûlisan şîdetê bikar tînin qet dengê xwe nake.
Zebtên Meclîsê û yên pûlisan nîşan didin ku heta nuha gelek mebûsên AKP-ê jî tevî bûyerên wiha bûne, him li hember siwîlan û him jî li hemberî pûlis û mamûrên dewletê zor û şîdet bikar anîne....
Lê Erdogan yek carê jî ji ber van kirinên mebûsên xwe ne ew rexne kirine û ne jî ji bo dozvekirinê gazî dozgeran kiriye.
Min di telewîzyonê da dît, pûlisan li ciyê rehetiyê milet, bi taybetî jî hin grûb tahrîk û proveqe dikirin.
Newroz rojeke şahîyê ye, însan bi cil û bergên xwe yên xweş û netewî ji xwe ra bi kêf û şahî diherin qadên Newrozê.
Bi kesî ra sîleh tuneye, kes şer nake, kes li hev naxe. Yanî tu problemeke tuneye...
Lê li gel vê jî bi hezaran pûlisên bi cop, maske û bi panzer bi dor gel dikevin û însanan nerehet dikin, tahrîk dikin.
Di esasê xwe da tu sebeb tuneye ku hewqas pûlis û panzer bi dû milet kevin, dora qadên Newrozan bigrin û wan nerehet û tahrîk bikin.
Erdogan ji pûlisên xwe ra nabêje, hûn cima wiha dikin, hûn ji milet çi dixwzin?
Çima hûn bi hezaran, bi hewqas panzêr û maske, cop û mertal bi dû milet dikevin û dora wan digirin?
Ma herb e?
Wiha dikin ji ber ku dixwazin bûyeran derxin, milet çavtirsiyayî bikin, însanan bêzar bikin.
Heger bi rastî jî bixwazin bûyer dernekevin, ewê li ciyê rehetiyê bi hezaran pûlis û hewqas panzêran neşînin ser gel.
Heger hukûmet dixwaze bûyer dernekevin, dibê vê îcrîata pûlisan biguherîne û milet serbest û azad bihêlin.
Sîleya ku Tuncelê li ruyê qumsêr xist weke ku li ruyê Erdogan û dewleta wî keve, Erdogan wisa qebûl dike.
Û wisa ye jî.
Erdogan û hemû rêvebirên dewletê naxwazin kurd li hember dewletê cesûr hereket bikin, dest bibin xwe û dema hewce lêxin jî...
Ew dixwazin kurd li hember dewletê tim reben û hustuxwar bin, newêribin li hember cendirmeyekî dewletê rabin û doza mafê xwe bikin.
Lê ew dewran borî, kurdan ji zûdaye dîwarê tirsê hedimandine.
Copên pûlisan yên gav û saetê li ser serê kurdan radibin û datên Erdogan qet nerehet nake, lê "sîleya" Tuncelê wî dîn û har dike...

Îcar ev ji me kêm bû!
Li gorî nûçeya kovara heftenameya Agosê, ku li Tirkiyê bi zimanê tirkî û ermenî tê weşandin, goya ermenî, tirk, kurd, suryanî û cihû li gorî testên DNA yê merivên hev in.
Xwedêgiravî li gor netîceyên lêkolînên ku ji aliyê navenda lêkolîna DNA yan Armenian DNA Projectê ve hatine kirin, koka ermeniyan, tirkan, kurdan, cihuyan û suryaniyan yek e, hemû merivên hev in.
Bi îdîayeke wiha tenê kenê meriv tê…
Tişt nema, îcar em û tirk bûn ”merivên” hev?
Ev, vireke pir mezin e û bi îhtîmaleke pir mezin tiliya tirkan di vê lokolînê da heye, tirkên bêkok, mahcir dixwazin xwe bikin merivên kurdan û xwediyê Kurdistanê.
Suryanî, ereb û cihû merivên hev in me fêm kir, ev rast e, lê kurd û tirk, cihû û suryanî dereweke mezin e.
Hema hezar DNA îspat bike jî ez merivantiya tirkan qebûl nakim û ji xwe ev yek ne rast e jî…
Xwendevanê bi navê Ayhan Taş gotiye, ”tirk digerin nagerin nikanin bavekî ji xwe ra bibînin”.
Berê ”gurê boz” dîtin, diyar e nuha jê aciz bûne, îcar dixwazin xwe bikin ehlê herêmê û merivên kurdan…
Bes bi Xwedê ne kurd tenê, kes wan weke merivê xwe qebûl nake. Çimkî zulm û neheqî li hemû gelên herêmê kirine.
Fêsadiya wan li herêmê û li Balkan li pey xwe hîştin hîn û hîn jî berdewam e û ewê tu carî jî neqede.
Lê rastiyeke heye ku li Tirkiyê tirkên bi eslên xwe tirk pir hindik in. Qala ji sedî dehê nufûsa Tirkiyê dikin.
Ev rast e.
Nufûsa din bi piranî xerîb in. Ew kesên ku îro ji xwe ra dibêjin ew tirk in, bi koka xwe ne tirk in, miletên balkanî, kafkasî, ereb, asûrî, ermenî û hinek jî jê kurd in…
Piranî mahcir in, lê beşekî ji kurdan, ereban, ermeniyanyan, cihû û asûriyan jî asîmîle bûne û xwedêgiravî bûne tirk.
Yanî donme ne. Hinekan him dîn û eslê xwe û hinekan jî tenê eslê xwe guhertine û bûne tirk.
Lê ev nayê wê maneyê ku kurd û tirk koka wan yek e û merivên hev in.
Ev, îspata wê yekê ye ku li Tirkiyê di esasê xwe da nufûsa tirkan pir hindik e, piraniya nufûsê xerîb in, ne tirk in…
Li Tirkiyê qala 20 milyon miletên balkanî dikin.
Kurd jî bi kêmanî 20 milyon hene.
Yên mayî jî ereb, bosnî, alban, ermenî, asûrî, suryanî, gurcî, çerkez, çeçen û hwd in…
Welehî hezar û yek DNA jî bibêjin tirk hurd û tirk merivên hev in ez bi xwe mervantiya Satilmiş Dîlbaz qebûl ankim….))!
Kî qebûl dike bira bike, lê ez nakim…

Mişkxatûn

Dibêjin hebû tunebû, mişkxatûnek hebû. Mişkxatûn yeka pir pozbilind û ji nava xwe razî bû. Wê xwe ji hemû mişkan mezintir û kubartir didît.

Ji ber ku xwe pir mezin didît, lema jî bi tu mişkî qayil nedibû û pê ra nedizewicî, tim digot:

- Ezê bi yekî wiha ra bizewicim ku dibê ew xurt û bihêztirê dinyayê be, dibê tu kes ji wî ne bi hêztir û xurttir be. Ma çi qeweta mişkekî heye ku ez rabim pê ra bizewicim?

Rojekê mişkekî jê ra got:

- Baş e, tu her tim wiha dibêjî, wê demê li dinyayê yê herî bi hêz kî ye?

Mişkxatûn demekê fikirî û dû ra got:

-Ez dibêjim ewê ba be. Loma jî ez difikirim ku bi bê (ba) ra bizewicim. Ji ber ku ba dikane daristanan kavil bike, qesir û qonaxan wek holikên zarokan bihedimîne.
Lema jî li dinyayê ew yê herî bi hêz e, kes ji wî bihêztir tuneye. A ji ber vê yekê jî ez dixwazim bi wî ra bizewicim.

Piştî van gotinan, mişkxatûna me rabû nabênciyek (elçiyek) şand û daxwaza xwe gîhand bê.
Bê ji mişkê nabêncî pirsî, got:

- Ji bo çi mişkxatûna we dixwaze bi min ra bizewice?

Mişko got:

-Ji ber ku li dinyayê tu yê herî bi hêz î loma.

Ba keniya û got:

- Ev ne rast e, li dinyayê yê herî bi hêz ne ez im. Li vê daristana hember birceke çavdêriyê heye. Ev serê sed salan e ku li hember hemû hêza min li ber xwe dide û nahedime. Ez dikim nakim, ez nikanim wê hulşînim. Dema ez dixwazim wê bi ser hev da bihedimînim ya jî wek kertalekî bi hewa xim, ew bi min dikene, hemû guveguv û vizeviza min jê ra dibe wek bayê baweşînkê, tu tesîrê lê nake.

Mişko çû ev gotinên bê ji mişkxatûnê ra gotin. Mişkxatûnê got:

- Wê demê ezê bi bircê ra bizewicim. Hema here vê daxwaza min bigihîne bircê.
Mişkê nabêncî îcar jî rabû çû ba bircê û tiştê jê ra hatibû gotin, pêşkêşî bircê kir...
Bircê jî wek bê got:

- Ji bo çi mişkxatûna we dixwaze bi min ra bizewice?

Mişko got:

- Ji ber ku li dinyayê kes ji te bi hêztir tuneye loma. Çimkî tu ji bê jî bi hêztir e.

Bircê got:

- Erê ez ji bê bi hêztir im. Lê ez ne bi hêztirê dinyayê me. Dawiya dawî ezê jî rojekê tar û mar bibim û hilweşim. Hema carê çavên xwe li der û dora xwe bigerîne, tu yê bibînî ku kî ji min bi hêztir e…

Mişkê nabêncî çavên xwe li der û dora xwe gerand. Bala xwe dayê ku bavo çi bibîne, ku di her dera bircê da qulikên wek kewaran vebûne û terkên mezin lê ketine. Textên dîwaran û stûnên ku bircê li hewa digrin hemû kurrisîne. Bi kurtî her dera bircê bûye serad.
Bircê got:


-Ma tu nikanî texmîn bikî ku kê ez xistime vî halî? Mişk ez xistime vî halî, mişk! Here ji mişkxatûna xwe ra bibêje, bira bi yekî ji qewmê xwe ra bizewice. Dibê meriv xwe biçûk û xelkê pir mezin nebîne. Mişk ji kesî ne zeîftir û bêbêhêztir in.

21 mars 2011

Li Kurdistana bakur kurd heta nuha çima nebûn tirk?

Mamoste Ahmet Aliş çendakî berê bi min ra hevpeyvînek kir. Piştî sohbeta me, li ser pirsên wî ez hinekî fikirîm û min do ev nivîs jê ra şand.
Ez nivîsa xwe li jêr diwşînim.

”Merheba Ahmedê xoşewîst
Tu çawa yî, baş î?
Ez hêvî dikim ku siheta te li cî ye û xebata te baş dimeşe.
Piştî tu çû, li ser wan pirsên te ji min kirin, ez ji xwe ra hinekî fikirîm.
Min ji xwe ra got, gelo tiştê, faktorên ji salên 1940-î heta salên 1980-î li Kurdistana bakur(Kurdistana Tirkiyê)kurdayetî li ser niga hîşt û nehîşt hestên kurperweriyê di dilê kurdan da bimire çi bûn?

Wek tê zanîn piştî serîhildana Dêrsimê heta destpêka 1950-î CHP li ser hukum e û li seranserê Kurdistanê bêdengiyeke mezin heye.

Hemû serîhildanên kurdan hatine şikandin, Kurdistan wêran bûye û kurd weke milet qudûmşikestî bûne.

Kes newêre gotina kurd bigre devê xwe.
Ev bêdengî û tirsa ji deswletê heta 1970-î jî dom dike lê ne bi wê dereceya salên 1950-î.
Îktîdara CHP-ê û Înonu dîktatoriyeke mezin bû û çavê kurdan pir tirsandibû. Ji ber ku serîldina Şêxseîd, Agirî û Dêrsimê bi destê rejîma CHP-ê hatibûn şikandin.

Di rejîma CHP-ê da bi hezaran kurd hatibûn kuştin û bi hezaran jî reviyabûn dervayî welêt ya jî teslîmî kemalîzmê bûbûn.

Dema di sala 1950-î da DP(Partiya Demokrat)hat ser hukum û Menderes bû serokwezîr, kurdan hinekî bîna xwe girtin.

Mûsa Anter di sala 1959-an da li Amedê rojnameya ”Îlerî Yurt” derxist.
Dû ra Edîp Karahan di sala 1962-an da rojnameya Dîcle-Firat derxist. Hin kurdên din di hin kovar û rojnameyên din da bi rengekî sergirtî qala kurdan kirin, yek helbestên kurdî weşandin.
Yanî bi kurtî him di îktîdara DP-ê da û him him jî piştî darbeya 1960-î li gor dema CHP-ê kurdan êdî diwêribûn qala hin tiştan bikin.

Kurdan li hemberî CHP-ê bi xurtî piştgirya DP-ê kiribûn. Ji ber ku ji her kesî bêtir kurdan dixwestin ji CHP-ê xelas bibin.

Kurdan digotin, ”heta Îsmetê kerr sax be, nanê genimî ewê li kurdan heram be…”
Di 10 salên îktîdara Menderes da teror, zulm û îşekenceya cendirman û hêzên komando li ser kurdan hinekî kêm bû û milet hinekî rehet kir. Lê piştî darbeya 1960-î teror û çwisandina li hember heta salên 1970-î dîsa dest pê kir.

Bi avabûnê TIP-ê û tevgera xortan ya Ewrûpayê(bûyerên 1968-an)ra li Tirkiyê jî tevgera xwendevanan xurt bû. Gelek xortên kurd jî xwe di nava van tevgeranda cî girtin û serkêşî kirin.
Di dawiya salên 60-î da li Stenbol û Anqerê di nabêna hin xwendevanên kurd da hêdî hêdî fikrên çepîtiyê û kurdayetiyê peyda bû.

Di vê şiyarbûna xortan da rola hin girtiyên Bûyera 49-an, kesên weke Mûsa Anter û Dr. Saîd Kirmizitoprak pir bû.

Yanî hin ronakbîr û xortên kurd di nava lêgerînekê da bûn.
Lê di vê nabênê da di dîroka kurdan da bûyereke pir mezin û bi tesîr qewimî û di şiyarbûna kurdan da roleke pir mezin lîst.

Di sala 1958-an da general Abdulkerîm Qasim li Îraqê darbeyeke leşkerî kir û bû serokwezîrê Îraqê yê pêşî.

Mele Mistefa Barzanî piştî têkçûna Komara Mahabadê derbasî Sovyetê bûbû û 12 sal bûn ku li Sovyetê bû.

Abdulkerîm Qasim, Mistefa Barzanî dawetî Îraqê kir û Barzanî bi hin kesên din ra di sala 1958-an da ji Sovyetê vegeriya Kurdustanê.

Vegera Barzanî li Kurdistana Îraqê, Îranê û li Tirkiyê olanke pir mezin da. Rojnameyên tirkan carnan rismên wî diweşandin û tim li ser dinivîsandin. Wan dizanîbû ku Barzanî ewê tesîrê li kurdên Tirkiyê jî bike.

Vegera Mistafa Barzanî û hevdîtinên wî ji bo otonomiyê yên bi rejîma Îraqê ra ruh bi kurdan da anî, li ba hin xwendevanên kurd, mele û feqiyên kurdan hestên kurdayetiyê şiyar û geş kir.

Ji têkçûna Dêrsimê û virda ev cara pêşî bû ku navê kurdan û serokekî wan di çapemeniya tirk da dihat nivîsîn.

Her çiqas bi xerabî qala Barzanî dikirin jî lê dîsa jî kurd bi van minaqeşeyan bi kurdayetiya xwe dihesiyan.

Vegera Barzanî, agirê ku di dilê kurdan da vemirî bû ji nuh ve gurr kir û bû sebebê peydabûna fikrên micadelê.

Mele Mistefa Barzanî bi 500 pêşmergeyî li hemberî 3 dewletan bi qehremanî şer kiribû û bi wî hawî derbasî sînorêrên Sovetê bûbû.

Fêrbûna vê yekê xurûreke mezin dida kurdan û pê serbilind dibûn, bi kurdbûna xwe îfîxar dikirin.

Û di vegerê da jî ji alî kurdan ve Barzanî weke qehremanekî mezin hatibû pêşwazîkirin.
Vê yekê him gelkî kêfa kurdan dianî û him jî kurdbûn aktul û zindî dikir, herroj li ser dihat peyivîn.

Yanî vegera Barzanî, li Kurdistana Tirkiyê jî kurd rakirin ser piya û ruh bi wan da anî.
Piştî têkçûna Dêrsimê faktora pêşî ya di şiyarbûna kurdan da rola herî mezin lîstiye yek jê ev e, vegera Mele Mistefa Barzanî ye.

Dewletê ev şiyarbûna di nava gel û xwendevanan da dît û loma jî di sala 1959-an da 50 kurd girtin û bi doza îdamê ew mahkime kirin.

Di dîrokê da ji vê dozê ra ”Bûyera 49-an” tê gotin.
Û ji xwe piştî wê jî darbeya 27-ê Gulana 1960-î kirin. Ev darbe di esasê xwe da li hemberî kurdan hatibû kirin.

Ji ber ku leşker ji pêşketinên demokratîk ne razîbûn.
Bûyera 49-an mesele kurd bêtir legalîze û belav kir, êdî nedihat veşartin. Hin kes bi doza ”perçekirina Tirkiyê” hatibûn girtin. Di dema mahkemeyan da dost, heval û malbatên girtiyan jî di meselê geriyan.

Fikrê kurd, Kurdistan di nava milet da bêtir belav bû.
Û girtiyên 49-an jî bi girtinê dev ji kurdbûna xwe bernedan, bi eksê wê, di hefsê da bêtir bûn kurd, bêtir tûj bûn, hatin sûyin(bîlendîler)û bêtir hevûdu nas kirin û bûn hevalên hev. Ji wan hin bûn kadirên tevgera kurd ya pêşerojê.

Mesela kesên weke Saîd Elçî û Dr. Şivan girtiyên vê bûyerê ne.
Û piştî berdanê jî di dîroka kurdan da van herdu kesan jî gavên girîng avêtine, partiyên kurd ava kirine û di şiyarbûna kurdan da roleke pir mezin lîstin.

Dû ra di sala 1962-an da TIP(Turkiye Işçi Partîsî)ava bû û gelek kurd ketin vê partiyê.
TIP-ê jî mesela kurd û mafê kurdan aktulel û legalîze kir, hinekî bi pêş xist û ji xwe dû ra ji ber vê yekê jî piştî darbeya leşkerî, di sala 1971-ê da hate girtin, serokên wê cezayên giran xwarin.
Yanî ji sala 1965-an û heta darbeya 1971-ê TIP-ê jî di şiyarbûna kurdan da pir hindik tesîreke pozîtîf lîst.

Ji ber ku gelek kurdên kurtçî, heta bigihîje gelek mele û kesên dîndar jî di TIP-î da dixebitîn û piştgirî didan TIP-ê.

Dû ra di sala 1969-ê da DDKO ava bû.
Piştî vegera Mistefa Barzanî, faktorê duyem yê ku di şiyarbûna kurdên Tirkiyê da tesîreke mezin kiriye DDKO-ye.

DDKO-yê jî di şiyarbûna kurdan da roleke pir mezin lîst. DDKO, gelek mitîngên li dijî zulma dewletê û terora komandeyan çêkir.

Li çend bajaran şûbeyên DDKO vebûn. Li van deran tenê mesela kurd û Kurdustanê dihat peyivîn.

Heta meriv dikane bibêje ku piştî têkçûna Serîhildana Dêrsimê, DDKO li dijî dewletê bû fîşekê pêşî ya herî bi tesîr.

Hemû serok û kadirên tevgera kurd ya salên 1980-î ji DDKO-yê tên, di doza wê da hatine dadgehkirin.

Ji ber ku gelek însan hatibûn girtin û hemû girtiyan jî parastinên siyasî kirin. Di makemeyan da gotin zimanê kurdî, kurd û Kurdistan heye.

Parastinên DDKO-yê xortên kurd, bi taybetî jî telebeyên kurd hejand, fikir û hestên kurdayetiyê li ba wan xurt kir.

Ji ber ku kesên hatibûn girtin pir bûn û hemû jî kesên zana û ronakbîr bûn, loma jî dewletê vê carê bivir li nigê xwe xist.

Ji dêlî ku kurdan bitirsîne û kurdan serkut bike, kurdan di dadgehên wan da ew mahkime kirin û mesela kurd bêtir belav bû, bi hezaran malbat bi riya zarokên xwe bi kurdiya xwe hesiyan û bûn kurdperwer.

Bêyî van herdu faktorên jorîn(vegera Mistefa Barzanî û DDKO)di nabêna salên 1940 û 1970-î da du faktorên din jî di nava kurdan da hestên kurdayetiyê tim zindî hişt, tim vejand û nehîşt agirê kurdayetiyê di dilê kurdan da vemire.

Ji wan yek, muzîka kurdî, DENGBÊJÎ û radyoyên kurdî yên Bexdayê, Erîvanê û Tehranê ye.
Dengbêjan û radyoyên kurdî yên Tehranê, Erîvanê û Bexdayê kurdayetiya kurdan û serîhildanên wan yên li hember Tirkiyê bi riya hin kilaman tim bi bîra kurdan dixist û nedihîşt kurdbûna xwe ji bîr bikin.

Ev jî faktorê sêyem e.

Loma jî di dîroka kurdan ya siyasî da dengbêjiyê û muzîka kurdî hetanî salên 1970-î roleke pir mezin lîstiye.

Nehîştiye kurdî û dîroka kurdan were jibîrkirin.
Faktora din ya çarem jî, feqe û helbestên hin şairên kurd in.

Lê bi taybetî jî helbestên Cîgerxwîn bi tamara dilê kurdan digirt, dilê kurdan radikir pêdarê.
Ji ber ku helbestên wî bi zimanekî hêsa ku herkes jê fêm bike hatibûn nivîsîn û raste rast doza Kurdistaneke serbixwe dikir, digot kurino, rabin wealtê xwe rizgar bikin.

Heta wê demê tu şairekî din yê kurmanc bi wî rengî den gli kurdan nekiribû.
Loma jî ked û tesîra Cegerxwîn di tevgera kurd ya îro da pri mezin e.
Û ev helbest jî hemû bi riya mele û feqiyan di nava kurdan da belav dibûn.

Hetanî orta salên 1970-ê jî piraniya meleyan kurdperwer bûn, bi riya helbestên Cegerxwîn fikir û ramanên kurdperweriyê di nava gel da belav dikirin.

Li hember helbest û qesîdeyên Cegerxwîn kurd bi cuzbê diketin.
Û di vê çarçewê da rola medreseyên dînî jî ne hindik e.

Berê meleyan dersên dînî di medreseyan da didîtin û dibûn mele. Îcar di wan medreseyan da fikrên kurdayetiyê xurt bû, ji ber ku hertitşt bi kurdî bû. Ev yek dibû sebebê zindîmana zimanê kurdî jî.

Li mizgeftan xutbe û weaz bi kurdî dihat dayin.
Lê piştî darbeya 1971-ê dewletê ev tahlûke dît û rabû Lîseyên Îmam Xetîban ya jî hin mektebên resmî vekir û hemû mele jî mecbûrî van mektebên dewletê kirin….

Û bi vî hawî jî medresyên kurdî tasfiye kirin, çimkî di medreseyan da fikrên kurdayetiyê belav dibû.

Yanî dema meriv topî ser hev bike, meriv dikane bibêje ku di şiyarbûna kurdên Kurdistana bakur da:
-Vegera Mele Mistefa Barzanî.
-Bûyera 49-an.
-Xebat û parastinên DDKO-yiyan
-Radyoyên kurdî yên derveyî Tirkiyê.
-Medreseyên dînî.
-Û helbestên Cegerxwîn rolên esasî lîstin, nehîştin agirê kurdayetiyê di dilê kurdan da bi temamî vemire.

Helbet bêyî van, dû ra ji 1975-an heta 1980-î gelek partî û komelên din jî ava bûn, van komel û partiyan jî gelek xizmetên bêhempa kirin.
Ev jî mijareke din e.

Dewletê tim wisa bawer kiriye ku ew çuqasî terorê zêde bike, kurdan zêde bigre ewê hewqasî zûtir kanibe mesela kurd bitefîne.

Lê tim eksê vê bûye, bi terora zêde û girtinên bi hezaran ra, bi hezaran malbat jî tevî meselê bûne û bi vî rengî bingeha tevgera kurd ya netewî jî roj bi roj firehtir bûye.

Mesele heger di darbeya 1980-î da bi 10 hezaran însan negirtana û wahşeta Zindana Diyarbekrê nekirana, bi sedhezaran kurd ewê tevî tevgera kurd ya netewî nebûna.

Zulma dewletê miletê kurd mecbûrî kurdbûnê û serîhildanê kir. Kurd mecbûr bûn li zarokên xwe xwedî derkevin û bi wan ra doza mafên xwe yên netewî bikin.”

Meraqa tajî

Dibêjin rojekê mêrikê nêçîrvan wek hertim rabû dîsa çû nêçîrê. Piştî hinek ger, ji nişka ve kêrguyek(kîroşkek) ji ber wî rabû. Bi bazdana kêrgu ra nêçîrvan tajiyê xwe bera ser piştê da.

Ha li vir, ha li wir lê bê feyde bû, tajî nikanîbû bi teqala kêrgu keta.
Demeke dûr û dirêj hev û du gerandin, lê dawiya dawî bîn (bêhn) li tajî çikiya û dev ji kêrgu berda û destvala vegeriya ba xwediyê xwe.

Lê ev beza kêrgu jê ra bû meraq. Wê şevê xew neket çavên wî, ji xwe ra digot, lawo çawa ez tajî bim û nikanibim kêrguyekî bi qasî lepekî bigrim?

Dikir nedikir sebebê vê beza kêrgu fêm nedikir…
Roja din serê sibehê zû tajî îcar bê xwediyê xwe, rabû bi tenê çû. Çimkî negirtina kêrgu jê ra bûbû derd.

Virda geriya, wêda geriya, axirê dawiya dawî di nava daristanekê da rastî kêrgu hat...

Kêrgu wek roja berê dîsa da çindikan û baz da. Tajî jî da ser piştê, dîsa ha li vir, ha li wir, lê piştî çend deqîqeyan tajî ew girt.

Û bi bêsebriyeke mezin jê ra got:
-Birakê kêrgu, ez ji te meztir û bezatir im, lê do min kir û nekir min nikanîbû tu bigirta, îcar îro min tu zû girtî. Tu dikanî ji min ra sebebê vê yekê bibêjî:
Kêrgu got:

-Sebeb pir hêsa ye. Ji ber ku do te ji bo xelkê û min jî ji bo xwe baz dida. Lema jî te nikanîbû ez bigirtama. Lê îro tu ji bo xwe baz didî û lema jî ez ji ber te xelas nebûm, te ez zû girtim.

Tajî dengê dernexis, kêrgu berda û berê xwe da malê…

20 mars 2011

Dîk û teyrê tawis

Dibêjin berê li dinyayê dêla(pinda) dîk, dêla herî delal û xweşik bû. Dêla wî dêleke dirêj û rengorengo bû û lema jî dilê hemû teyr û tuyên biçûk û mezin dibijiya vê xweşikiya dêla wî.

Wê çaxê dêla teyrê tawis jî wek nuha ne rengîn û xweşik bû. Dêleke gelkî biçûk bû û dişibiya ya pinda ordegê.
Ji ber vê yekê jî kêfa wî qet ji dêla wî ra nedihat, ew heyranê dêla dîk û xweşikiya wê bû.
Teyrê tawis rojekê rabû çû ba dîk û jê ra got:

- Birakê dîk, ez ketime bextê te, tu yê ji bo şevekê dêla xwe bi emanetî bide min. Ez îşev vexwendeyê dawetekê me, bi vê dêla xwe ya kin ya weke pinda mirîşkê û ne xweşik ez şerm dikim herim nav dost û hevalan. Çaxa ez ji dawetê vegeriyam ezê dêla te dîsa bidim te.

Dîk keniya û got:

- Tu dîn î, çi yî? Ezê çawa rabim dêla xwe bidim te?

Lê belê teyrê tawis dev ji dîk berneda, gelkî li ber geriya û got:

- Birakê dîk, ez ketime bextê te, tu yê min destvala venegerînî. Soz, piştî dawetê ezê dêla te dîsa bidim te.

Dîk bala xwe dayê ku tawis pir lavan dike, dema nedê ewê dilê wî jê bimîne. Lema jî bi hawakî bêdil ji tawis ra got:

- Baş e tu yê kînga (kengê) bînî?

Teyrê tawis got:

- Hema çer ez ji dawetê vegerim ezê bidim te. Ez bawer dikim dawet zêde dirêj nakşîne, ewê zû biferike.

Li ser van gotinên teyrê tawis, dilê dîk hinekî ket cî û got:

- Baş e, ezê bidim te, lê belê dibê tu dereng nemînî ha! Ya na sibe ewê hemû mirîşk bi min bikenin, bibêjin ka dêla te li ku ye?

Welhasil, dîk rabû dêla xwe bi emanetî da teyrê tawis.
Tawis rabû bi dilşadiyeke mezin dêla dîk bi xwe ve kir û dû ra jî lêxist û çû. Dîk pot ma.
Lê carê dabûyê, lema jî tiştekî ku bikira tunebû. Dibê li benda vegera teyrê tawis bima, heta ku dêla wî jê ra bianiya. Bi tirs û bi dudiliyeke mezin çû li ser dîwarekî lûsiya û ma li benda vegera teyrê tawis.

Di nabênê ra wext derbas bû, bû êvar û roj çû ava. Lê teyrê tawis venegeriya. Bîna dîk gelkî teng bû. Rabû çend caran li pey hev bi dengekî bilind bang da û ban teyrê tawis kir, got zû were. Lê teyrê tawis ne bersîv da bang wî û ne jî paş da vegeriya. Dîk ji bo ku dilê xwe têke cî, ji xwe ra got:

- Qey dawet hîn neferikiye. Çaxa dawet biferike ewê were.

Dû ra dinya baş tarî bû û mirîşkan serên xwe kirin bin baskên xwe û hêdî hêdî di xew ra çûn. Piştî ku hemû mirîşk lûsiyan, dîk xwest ku ew jî rakeve. Lê belê kir nekir, xewa wî nehat, çimkî dêla wî ji bîra wî nediçû.

Şeveke pir tarî bû, çavan çav nedidît. Dîk hîn xulmaş bûbû nebûbû, ji nişka ve veciniqî. Şev nîvî şevê bû û hemû mirîşk di xew da bûn. Xwe hinekî gijomijo kir, çend bask li hev dan û dû ra jî dest bi bangdanê kir, bang da û bang da.
Lê teyrê tawis tu bersîv neda bangdana wî.
Dîk nizanîbû çi bikira, ji qahran dikira biteqiya, lê tiştek ji destan nedihat. Bi bangdanê ji hal da ketibû. Dîsa di xew ra çû. Di xewna xwe da tawis dît. Dizan bi rê da teyrê tawis girtibûn û dêla wî, heta perikê dawî jî giş jê kiribûn û biribûn.

Bi berbanga sibê ra dîk bi xwe hesiya. Xewna wî hîn di bîra wî da bû. Li der û dora xwe mêze kir ku teyrê tawis hîn nehatiye. Dîsa dest bi bangdanê kir û got:

- Qîîî qilîî…qîîî…qîîî… Teyrê tawis!…Zû were!…Tu li ku ma?

Lê teyrê tawis venegeriya û dêla dîk jî nedayê.
Çimkî piştî ku wî dêla dîk jê stendibû, her wê şevê rasterast reviyabû çûbû Hîndistanê û heta îro jî ew hîn li wir e û tu carî jî nêt nake ku paş da vegere.

Di ser vê bûyerê ra sal derbas bûn. Dîk ji xwe ra bi zor dêlek nuh li hev ragirt. Lê belê ew dêla berê ya heftreng li ku ya nuha li ku!
A dibêjin ji wê rojê û vir da ye, her roj bi berbanga sibê ra dîk tim sê caran bang dide û gazî teyrê tawis dike. Dibêje:

- Qîîî qilîî… qîîî…qîîîî… Teyrê tawis!…Zû were!…Tu li ku ma?

Lê teyrê tawis hîn tê û hîn tê…

Dibê qada Newroza Amed bibe Silêmanî

Îro li seranserê Kurdistanê Newroz e, Nuha bi milyonan kurd derketine kuçe û kolan û seyrangehan û Newroza 2011-an pîroz dikin.
Ji ber ku îro yekşem e û roja vehesînê ye, loma jî gel li gelek deveran Newrozê ne sibe, îro pîroz dike.
Li Kurdistana Rojhilat, başûrê biçûk û Kurdistana bakur(Kurdistana Tirkiyê) nuha bi milyona kurd di qadên Newrozan da doza mafên xwe yên netewî dikin, şîarên serbestiyê û azadiyê bilind dikin.
Newroza Amedê nuha bi îhtîşam û bi heybet e. Keç û jinên kurd nuha bi kincên xwe yên netewî û bi rengên kesk û sor zer û sipî qada Newrozê xemilandin e, kirine wek baxçeyekî ji gul û çîçekên rengoreng.
Nuha li Amedê milyonek kurd li qada Newrozê ji dewleta tirk û hukûmeta AKP-ê doza mafên xwe yên netewî dikin û azadiya zimanê xwe dikin.
Çen roj berê di nivîseke xwe da min gotibû, dibê di Newrozê da ”her qadeke Newrozê bibe weke ”Meydana Azadiyê ya Misrê.”
Ji xwe carê Ocalan jî di hevdîtineke xwe da ji abûqatên xwe ra gotibû, ”kînga Diyarbekir jî bû weke Misrê, wê demê ewê aştî pêk were…”
”Heger li Amedê jî gel weke li Misrê bi rojan kolanan neterikîne û daxwazên xwe bîne zimên, a wê demê ewê aştî were. Wê demê hûnê bibînin hela ka AKP dimîne ya na. A wê çaxê Erdoganê bi xwe çareseriya meselê daxwaz bike.”
Lê mixabin kurdan heta nuha di vî warî da tu îşareteke ku ewê gaveke wiha bavêjin nedane.
Li Tunisê, li Misrê, li Silêmaniyê çalakiyên bêîtîatiya sivîl, yanî protestoyên sivîl netîceyên baş dan.
Li Kurdistana bakur, bingihê ji bo tevegereke bi vî rengî ji her welatî bêtir heye, gava PKK û BDP bixwazin li sedan deran dikanin xwepêşandanên wiha çêkin.
Yanî mesele ne hêz e, mesele daxwaz e, siyaset e.
Dema PKK û BDP bixwazin îro dikanin bi sedhezaran însan li qadên Newrozan bidin û rûniştadin û bibêjin heta ku dewlet û hukûmet nasnameya me weke kurd qebûl neke û zimanê mej î neke zimanê perwerdeyê em naçin malên xwe.
Yanî em serbestiya nasnameya xwe û ya zimanê xwe dixwazin.
Ev mefekî herî însanî û herî demokratîk e, li cîhanê tu kesê li dijî van mafan derkevin, bibêjin kurd neheq in tuneye, herkesê piştgiriyê bide me.
Loma jî ez hêvî dikim ku heger ne li çend ciyan be jî bi kêmasî li Amedê çalakiyeke bi vî rengî were lidarxistin.
Hewcedariya kurdan bi gaveke wiha heye.
Dewleta tirk û hukûmeta AKP-ê li der û hundur demogojiya ”terorîzmê” dike, dibêje PKK ”terorîst” e, filan û bîvan.
Li hember tevgereke sivîl û demokratîk ku tenê serbestiya nasname û zimanê xwe dixwaze ewê nikanibe demogojiyeke wiha bike.
Loma jî ez hêvî dikim ku îro li bajarekî tevgereke wiha dest pê bike…
Ev serdem serdemeke nuh e, dîktator û rejîmên despot êdî weke berê bi hêsanî ewê nikanibin rejîmên xwe bidomînin.
Di vî warî da Lîbya numûneyeke herî berbiçav e. herçiqas hin dewletan piştgirî dan Qeddafî û nexwestin biryara midaxeleyê ji Neteweyên Yekbûyî derkeve jî, lê bi ser neketin û biryar derket û midaxele kirin.
Do berî midaxeleyê di nivîsa xwe da min got, bi îhtîmaleke mezin ewê lêxin û bi rastî jî lêxistin.
Nuha Lîbya emsal e, sibe dikane dor dikane were Sûriyê Îranê û heta Tirkiyê jî. Loma jî Tirkiye him ji bo mitefikên xwe(Sûriye û Îranê) û him jî ji bo xwe ji van pêşketina nerehet e, çimkî rojekê dikane were serê wan jî.
Loma jî ji do da ye Tirkiye ketiye panîkê, nameyan ji NY û Emerîk, Fransa û Îtalyayê ra dişîne û dibêje ”dibê hûn di çarçeweya qanûnên navnetewî da hereket bikin, dibê Lîbya perçe nebe.” û nizanim çi û çi….
Yanî bi kurtî xwepêşnadaneke weke ya Misrê û Silêmaniyê ji bo kurdên bakur jî pêwîst e, ewê gelek tiştên baş bi xwe ra bîne…
Newroza we pîroz be!

19 mars 2011

Hecî Gur

Hebû tunebû, gurekî pir kone hebû. Rojekê hewqas birçî bû ku, dikira ji birçîna bixewiriya.
Ji bo ku ji xwe ra nêçîrekê bike rabû bi çol û çepelan ket, vir da geriya, wê da geriya, lê tu tiştek bi dest nexist. Dawiya dawî, çû li ber gomakî mezin rûnişt û ji xwe ra kûr û dûr fikirî. Ji xwe ra got:
- Wele heger ez dest bi hin fenan nekim ezê ji birçîna bimrim!
Rabû çû ji xwe ra şarikek ji derekê peyda kir û li dor serê xwe gerand, û tizbiyek nodûneh hebî jî da destê xwe û berê xwe da deştê.
Pir çû hindik çû, rastî mîhekê hat. Dema mîhê çav li gur ket ji tirsan qutifî û baz da. Gur ban mîhê kir û jê ra got:
- Erê erê, ez Hecî Gurê li ser riya Hecê
Tobedarê ber destê Xwedê
Ev mîha şîrîn û dilpaqij
Ji min ditirse, ji ber min baz dide
Hezar carî heyf!
Dema mîhê ev gotinên gur bihîstin tavilê paş da vegeriya û ji gur ra got:
- Apê gur, ev çi şaşik û tizbî ye, ma tu wiha bi ku da diçî?
Gur got:
- Wele ev demeke min li ber destê Xwedê tobe kiriye ku ez hew heywanan dixwim, hew xerabiyê dikim. Lê ji bo ku ez ji gunehên xwe yên berê xelas bibim, ez diçim Hecê. Ezê ji nuha û pê ve li mala xwe rûnim û ji xwe ra tenê zikir û îbadeta xwe bikim.
- Mîhê got:
- Min efû bike, apê Hecî Gur, min nizanîbû tu li ser riya Hecê yî. Madem tu diherî Hecê, hema xêra xwe ji dêl min ve jî çend caran wî kevirê bimbarek maçî bike! Û ez hêvî dikim ku tu yê bi xêr û xweşî herî û werî.
Gur got mala te ava û dû ra jî xatir jê xwest û çû. Pir çû, hindik çû, rastî kerekî hat. Dema ker çav li gur ket, hema da zîtikan û baz da. Gur ji par ra ban kirê û got:
- Erê erê, ez Hecî Gurê li ser riya Hecê,
Tobedarê ber destê Xwedê,
Ev kerê dilpaqij, ji min ditirse û ji ber min baz dide.
Hezar carî heyf!
Piştî van gotinên gur, ker paş da vegeriya û got:
- Min efû bike apê gur! Min şaş fêm kir. Ma tu wiha bi ku da diçî?
Gur got:
- Ev demeke min li ber destê Xwedê tobe kiriye ku ez hew heywanan dixwim. Lê gunehên min yên berê pir in. Îcar ji bo ku ez ji wan gunehên xwe yên berê xelas bibim ez diçim Hecê.
Ker got:
- Oxira te ya xêrê be û Xwedê Heca te qebûl bike! Û heger hat bîra te, ji bo min jî çend duan bike û ji dêl min ve jî wî kevirê bimbarek ramîse.
Gur got baş e û dîsa ket rê û meşiya.
Pir çû, hindik çû, rastî hêstirekê (qantirekê) hat. Hêstirê dema gur dît, gelkî tirsiya û baz da. Gur bi pê ket û ban kirê, got:
- Erê erê, ez Hecî Gurê li ser riya Hecê,
Tobedarê ber destê Xwedê,
Ev hêstira dilpaqij, ji min ditirse û ji ber min baz dide.
Hezar carî heyf!
Piştî van gotinên gur, hêstir bi paş da vegeriya û got:
- Min efû bike Apê gur, ma tu wiha bi ku da diçî?
Gur got:
- Wele ev demeke min li ber destê Xwedê tobe kiriye ku ez hew heywanan dixwim, hew xerabiyê dikim. Lê ji bo ku ez ji gunehên xwe yên berê xelas bibim ez diçim Hecê. Ezê ji nuha û pê ve li mala xwe rûnim û ji xwe ra zikir û îbadeta xwe bikim.
Li ser van gotinên gur, hêstir nerm bû û got.
- Wê gavê oxira te ya xêrê be û Xwedê Heca te qebûl bike!
Gur dîsa ket rê û çû.
Lê piştî ku hinekî meşiya, ji xwe ra got:
- Law ma ez çi ehmeq im! Va ye ez dikim ji birçîna bimrim, lê min berê xwe daye heca bi derewan. Ma bavê min çûye Hecê ku ez jî herimê. Bi Xwedê ya herî baş ewe ku ez vegerim û hemûyan bixwim û zikê xwe têr bikim.
Gur piştî ku ev tivdîr di serê xwe da gerand, rabû bi paş da vegeriya. Çû berê xwe gîhand mîhê. Mîhê got:
- Te xêr e apê Hecî Gur, ma qey te tiştek ji bîr kiriye?
Gur got:
- Min ji bîr kir ku ji te tiştekê bipirsim. Ez fikirîm ku ji te ra diyariyekê bi xwe ra bînim û umrê(temenê) te jî li ser bidim nivîsandin; ji bo ku tu têxî hustuyê xwe. Lê ez nizanim tu çend salî yî. Min got ez li diranên te binêrim ji bo ku emrê te fêr bibim.
Dema mîhê xwe nêzîkî gur kir ku diranên xwe nîşanî wî bide, gur hema xwe ji nişka ve çindî ser kir û ew xwar.
Piştî ku mihî temam kir, îcar da rê, çû ba kerê. Bi vegera gur ra, ker şaş ma û jê ra got:
- Apê Hecî, ma tu çi zû çûyî û hatî? Qey Hec hew qas nêzîk e?
Gur Got:
- Min ji bîr kir ku ji te bipirsim. Ez fikirîm ku ji te ra diyariyekê bi xwe ra bînim û emrê te jî li ser bidim nivîsandin; ji bo ku tu têkî hustuyê xwe. Lê ez nizanim tu çend salî yî. Min got ez li diranên te binêrim ji bo ku emrê te fêr bibim.
Kerê got baş e û devê xwe hirinekê vekir ji bo ku gur diranên wî bijmêre. Lê gur ji dêlî ku diranên wî bijmêre, hema xwe çindî ser kir û ew jî xwar.
Dû ra jî berê xwe da hêstirê, ji bo ku wê jî bixapîne û bixwe. Lê hêstirê fêm kir ku nêta gur xerab e. Hêstirê xwe li xamiyê danî û got:
- Xêr e apê Hecî Gur, tu çima wiha zû vegeriya, ma qey te tiştekî xwe ji bîr kir?
Gur got:
- Min ji bîr kir ku ji te bipirsim. Ez fikirîm ku ji te ra diyariyekê bi xwe ra bînim û emrê te jî li ser bidim nivîsandin; ji bo ku tu têkî hustuyê xwe. Lê ez nizanim tu çend salî yî. Min got ez li diranên te binêrim ji bo ku emrê te fêr bibim.
Hêstirê got:
- Wele ez nizanim ez kîjan salê hatime dinê. Lê çaxa ez hatim dinê, diya min emrê min li bin simê min yê dawî nivîsand. Were tu bi xwe bixwîne, mêze hela ez kîjan salê hatime dinê.
Gur got baş e û dema çû pişt hêstirê ji bo ku nivîsa binê simê wê bixwîne, hêstirê zîtikek baş avêt ji orta eniya wî da û ew bêhiş xist û li erdê kir term.
Dû ra jî rabû ew avêt ser pişta xwe û bir li orta gund avêt ji erdê da. Çaxa kûçikên gund çav li gur ketin, hema gişan bi hev ra êrîş birin ser û di nava gun da birin û anîn.
Hecî Gur bi zor û bi halekî gelkî pir xerab xwe ji nav lepên kûçikên gund xelas kir û çû xwe gîhand qulika xwe. Piştî ku hinkî bîna xwe girt ji xwe ra got:
- Ev halê min heq û misteheqê min e! Ma bavê min xwenda bû, kalê min xwenda bû ku ez jî rabim herim nivîsa bin simê hêstirê bixwînim! Hezar tobe li min û bavê min ku ez careke din bi derewan bibim hecî û xwe li katibiyê rakişînim!
Tobe!