28 februari 2011

Pisika Belek

Hebû tunebû, pisikeke biçûk a belek hebû.
Pisika belek kêfa wê qet ji biçûkbûna wê ra nedihat. Dixwest gelkî girtir (mezintir) bibe.
Û ji bo ku gir bibe jî dixwar û dixwar, lê çi heyf ku feyde nedikir. Bi xwarinê gir nedibû. Tîjik dida xwe, dida lotikan, pişta xwe xwaro maro dikir, dikir çengel lê dîsa jî bê feyde bû, tu tişt nediguherî.
Tim wek xwe bû, girtir nedibû.
Dawiya dawî rojekê kûr fikirî, hûr fikirî û ji xwe ra got:
-Ez dizanim ezê çi bikim! Ezê vê yekê ji heywanên mezin bipirsim, gelo wan çi kiriye ku ew wiha gir yanî hewqasî mezin bûne?
Ji xwe ra wiha got û dû ra jî ket rê û çû. Pirr çû, hindik çû, rastî mihînekê (mehîn) hat. Ji mihînê ra got:
- Mihîna delal, ma te çi kir ku tu wiha gir bûyî?
Mihînê got:
- Min tu tiştek jî nekir. Min ceh pirr xwar, têr çêriyam û li dora mêrgeke mezin rojê bîst caran beziyam. Û dû ra jî wiha mezin bûm.
Pisikê got:
- Pirr baş e, ezê jî wiha bikim.
Û dû ra jî dest pê kir, li dora mêrgeke mezin rojê bîst caran beziya û heta jê hat ceh jî xwar. Lê bi bezê nigên wê ket ber û ceh jî tenê zikê wê êşand. Lê dîsa jî wek mehînê gir nebû, her weke xwe pisik ma.
Rabû dîsa rûnişt û ji xwe ra fikirî û wiha got:
- Dibê ez vê meselê ji gelek heywanên mezin yên din jî bipirsim. Dibe ku ew riyekê nîşanî min bidin.
Bi van fikaran çû rastî boxeyekî(ga) hat. Ji boxe ra got:
- Birakê boxe! Ma te çawa kir ku tu wiha gir bûyî?
Boxe bi hawakî matmayî got:
- Min qet tiştek jî nekir. Ez baş çêriyam. Û her roj bi kêmasî bîst caran jî min got, MOOOHHH û oriyam. Û dû ra jî wek tu dibînî, ez wiha gir bûm.
Pisikê got:
- Wê gavê dibê ez jî vê riyê biceribînim.
Û dû ra jî dest pê kir rojê bîst caran wek boxeyekî got MOOOHHH û oriya! Û li mêrg û guheran, di nava çayir û çîmenan da çêriya û çêriya, heta ku dikanîbû biçêriya.
Lê orandina wek boxakî dengê wê xist û gîhê jî zikê wê êşand. Û ya xerab qet gir jî nebû.
Dîsa fikirî, ji xwe ra got:
- Mehînê nikanîbû alîkariya min bikira û pêşniyara boxe jî tu feyde neda min. Nuha ezê çi bikim? Tam di vê nabênê de ji nav daristanê dengê kundekî bihîst:
- KÛ-KÛ! KÛ-KÛ!
Tavilê ji xwe ra got:
- Nuha ez dizanim ezê çi bikim. Ezê herim ji kundê biaqil bipirsim. Dibe ku ew kanibe aqilekî bide min.
Û rabû berê xwe da daristanê û çû. Pir derbas nebû rastî kund hat. Kund li ser dareke bilind bû. Bi wan çavên xwe yên mezin der û dora xwe raçav/qoleçan dikir. Pisikê got:
- Apê kundê, tu dikanî ji min ra bibêjî, gelo ez çi bikim ji bo ku hinekî din girtir bibim?
Kund çend caran çavên xwe girt û vekir, girt û vekir û dû ra jî got:
- Çima tu dixwazî girtir bibî?
Pisikê got:
- Ez dixwazim bibim, çimkî...dema ez... dema ez têkevim şer ji bo ku kes zora min nebe…Ez dixwazim bi hêz bim…
Kundê kûpê aqil dîsa çend caran çavên xwe qurç kirin û got:
- Ma heta nuha kesî bi te ra şer kiriye?
Pisikê got:
- Na, bi her kesî ra nabêna min gelkî baş e.
Li ser vê bersîva pisikê, kund got:
- Ê wê gavê ne hewceye ku tu girtir bibî.
Pisikê Got:
- Lê ez hewqasî biçûk im ku ez nikanim ji jor da li tu heywanî binêrim, dibê ez ji jêr da li hemû heywanan binêrim. Hemû heywan ji min mezintir in. Ev yek jî bîna min pirr teng dike. Ez dixwazim ne tim ez, carekê jî bira ew ji jêr da li min binêrin!
Kund mizicî, dîsa çavên xwe çend caran qurç kirin û dû ra jî jê ra got:
- Ma tu nikanî hilkişî ser darekê?
Pisikê got:
- Erê, ez dikanim.
Kund got:
- Wê demê ne hewce ye ku tu girtir bibî. Heger tu dixwazî tu li jor bî û yekî din jî ji jêr da li te mêze bike, wê gavê hilkişe ser darekê.
Pisikê got:
- Ez viya qet nefikirîbûm
Kund got:
- Pirr ne mihîm e ku tu çi qasî girtir î. Heger tu hinekî serê xwe bixebitînî bi vê biçûktiya xwe jî tu yê bikanibî her tiştî bikî. Dibê meriv biçûkî meziniya xwe ji xwe ra neke derd. Her heywan bi hawakî ye.
Pisikê Got:
- Baş e. Ezê şîreta te qet ji bîr nekim.
Û ji wê rojê û şûn da ye pisikê her tim serê xwe xebitand û her daxwaza dilê xwe bi cî anî û hew ji biçûkbûna xwe gazin kir….

Inga kommentarer:

Skicka en kommentar

PARVE BIKE