12 juni 2010

De nuha bi xatirê we

Belê belê, nîhayet em hatin gihîştin şeva dawî, bixêr sibe saet di 12. 20-an da balafira me ji Stockholmê bi hewa dikeve û me dibe Stenbolê û ji wir jî emê bifirin Diyarbekira xopan…
Jiyan wiha ye, hertişt destpêkek û dawiyek wê heye.
Sîh(30)sal berê, dema ez hatim Swêd, ji min ra bigotana tu yê piştî 30 salî vegerî ezê şeple bibûma, lê wa ye 30 qediya.
Axir tiştê bi jimar, sal bin jî rojek tê diqede.
Serhat û Rojen piştî 2 heftan ewê vegirin, lê ez û xanim, emê 5 heftan bimînin, emê di 19-ê temûzê da vegerin.
Roja ez hatim Swêd min qet texmîn nedikir ku ezê 30 salî, tam nîvê jiyana xwe li vir derbas bikim.
Lê ez çi bikim, qederê, tesadufan wiha xwest û wiha bû.
Nuha jî rêwîtiyeke din, macarayeke din dest pê dike…
Ev rêwîtî ewê çawa derbas bibe, ezê çi bibînim û bibim şahidê çi û ewê çi tesîrê li min bike ez nizanim.
Gelo dema ez herim Wêranşarê û li bajêr bigerim kesê min nas bike ya na?
Gelo çend dost, nas û hevalên min hîn li Wêranşarê mane?
Gelo ew dost û hevalên mane ewê pêşwaziyeke çawa li min bikin?
Gelo ezê bajarê xwe nas bikim, riya mala me derxim ya na?
Welhasil gelek pirs di serê min da li bin guhên hev dikevin…
Ez kompîtorê bi xwe ra nabim û ji welêt tiştekî nanivîsim. Tiştê min dît û jiyam, ezê têkim ser hev, di tûrikê xwe da kom bikim, dema ez vegeriyam ezê di quncikê xwe da hûrik hûrik qal bikim.
Li gel ku tu gelş û astengeke huqûqî nemaye, lê dîsa jî ez hinekî bi heyecan im, hestên kêfê û rêwîtiyeke ne diyar tevlihev in.
Dibêjin serdana cara pêşî wiha ye, weke şeva gerdekê ye, meriv pir heyecan e.
Lê sibe dema ez gîhîştim Diyarbekrê ev heyacan jî ewê derbas be.
De heta 20-ê temûzê bi xatirê we…

11 juni 2010

Heyecana rêwîtiyê ne bes bû VM-ê jî xwe da ser

Weleh dawiya dawî waye ew roj bi lez û bez tê, here were rojeke maye, min bawil danî, hinek tifatrên xwe kirê û sibe jî devê wê digrim….
Ev heyecan ne bes bû îşev jî şahiya VM-ê dest dest pê kir.
Ez nuha li maça Uruguray û Fransayê temaşe dikim û nêta min qet tuneye ku ji ber telewizyonê rabim.
Fersendên wiha her roj çênabin, VM ji çar salan carê ye loma jî dibê ez îşev bi kêfa dilê xwe li vê maçê temaşe bikim.
Jixwe heyecanê girtiye min, bedena minn weke hêlkanê hêl dibe, hiş û aqilê min ne li serê min e, bedena min li vir hişê min bi rê da ye.
Loma maç tunebûya jî minê nikanîbûya tu nivîs mivîs binivîsanda. Lê axir VM jî bû baheneyeke baş û mazereta min xurttir kir.
Meraq nekin, bêyî xatirxwstinê ez terka we nakim, bi xêr sibe bi şev ezê xatirekî dirêêêj ji we bixwazim.
De ez zêde dirêj nekim, hefteyima dawî waye dest pê kir, dibê ez rabim herim ber telewizyonê û li maçê temaşe bikim.
De nuha bi xatirê we….

09 juni 2010

Xwedê kir ku dijminên kurdan hinekî kêmaqil in...

Di dengdana Konseya Ewlekariya Neteweyên Yekbûyî da li hember Îranê biryara ambargoyeke berfirehtir û girantir hate girtin.
Ji 15 endamên Konseya Ewlekariyê, 12 endaman ji ”cezakirineke berfirehtir” ra gotin erê, Tirkiye û Brezîlya li hember biryarê derketin û rayên red dan, Lubann jî bêteref ma.
Wek tê zanîn berî nuha bi çendakî di nabêna Îran, Tirkiyê û Brezîlyayê da peymana guherandina(takasa) ûranyûmê hate îmzekirin û ev yek jî ne bi dilê Ermerîkayê bû.
Piştre Rûsya, Fransa û Çîn jî li dij derketin, lê Tirkiyê guh neda protestoyên van dewletan û bi navê nabêncîtî û ”aştîxwaziyê” ev peyman bi Îranê ra îmze kir.
Vê yekê jî Tirkiye hinekî din jî ji Emerîkayê dûr xist û nabêna wan xera kir.
Tirkiyê, di mesela Saddam û Îraqê da jî eynî siyaset meşandibû, li hember Emerîka û hin biryarên Konseya Ewlekariyê derketibû û piştgirî dabû Saddam.
Emerîka, Neteweyên Yekbûyî li Saddam hatibûn xezebê, dixwstin wî bixînin, Tirkiyê şûrê Saddam dikşand, dixwest wî xelas bike.
Di mesala Îranê da Tirkiye îro jî eynî siyasetê dimeşîne.
Ji ber mesela kurd, Tirkiye ketiye gerînekekê, loma jî çi dike ji xwe ra xerab dike.
Tirk dixwazin her kes bi şavên wan li kurdan binêrin, lê ev jî her tim wisa nabe, carnan menfeeta dewletan di neyartiya kurdan da tuneye, bîleks di alîkariyê da menfeeta wamn heye.
Lê Tirkiye viya qebûl nake…
Dewleta tirk siyaseta xwe li gor kurdan tanzîm dike. Li gor vê siyasetê, kî li dijî kurdan be û piştgiriyê nede wan, di vê meselê da doza çareseriyê li Tirkiyê neke, Tirkiye wê dewletê dost dibîne û pê ra siyaseteke nerm û dostane dimeşîne, lê dewleta ku siyaseteke eksê vê bimeşîne(weke nuha Emerîka dike) Tirkiye pê ra dijminatiyê dike.
Tiştê herî maqûl, herî ji Tirkiyê ra bixêr, dibê Tirkiye bi xwe, bi rehetî mafê kurdan yê netewî qebûl bike.
Dema neke mecbûr e siyaseteke îrrasyonel bimeşîne, mecbûr e bi Emerîka, Xerbê, Îsraîl ra were hember hev û bi Îran û Sûriyê ra bi bibe dost mitefiq.
Bêyî çareseriyê û dayina mafê kurdan, ew çi bikin li zirara wan û li kara miletê kurd e.
Ya dibê riya aqil hilbijêrin ûma fê kurdan bidin, ya jî dibê şer bidomînin û bibin mitefîkê rejîma Îslamî ya Îranê û xwe ji dinyayê îzole bikin.
Îro ne li menfeeta Emerîkayê ye ku dijminatiya kurdan bike, lê Tirkiye viya ji Emerîkayê dixwaze.
Emerîka dixwaze rejîma Îranê ya despot û zalim hilweşîne, lê Tikriye viya naxwaze, ditirse ku kurd li wir jî bibin xwedî desthilat û bigihîjin azadiya xwe.
Hukûmeta AKP-ê ji alîkî da alîkariya filîstîniyan dike, li dijî terora dewleta Îsraîl û kuştina zarokan derdikve, serokwezîr Erdogan weke ”ewliya” û merivekî pir xêrxwaz û aştîxwez dipeyive, lê di eynî wextê da li hember kurdan teroreke nedîtî dide meşandin, li hember kuştina zarokên kurdan bêdeng dimîne, mafê kurdan nadê…
Ev paradoks e, cîhan, her kes vê paradoksê û vê durûtiya siyasetmedarên tirk dibîne û dide ruyên wan, dibêjin ji dêlî ku hûn xwe li çareserkirina mesela filîstîn rakşînin, mesela kurd hel bikin, zarokên kurdan nekujin, li dijî kuştina wan jî derkevin û her wekî din…
Yanî Tirkiye heta mesela kurd çareser neke ne mimkûn e ku rehet bike, ne mimkûn e ku bibe endamê Yekîtiya Ewrûpa, ne mimkûn e ku bi Emerîkayê ra weke berê bibe mitefik…
Nimûneya herî dawî teşxeleya bi Îsraîl ra ye.
Îsraîl, li Rojhilata Navîn mitefikê Tirkiyê yê herî maş bû, di nabê Tirkiyê û Îsraîl da di warê aborî, leşkerî û îstîbaratî da têkiliyên pir cidî hene.
Piştî bûyera Keştiya Marmara ya hişin, van têkiliyan hemûyan darbeyeke pir mezin xwar, têkliyên Tirkiyê û Îsraîl di dem û tarîxeke nêz da baş nabe.
Îsraîl jî û Emerîkayê jî êdî baş fêm kirin ku Tirkiye hertim dikane wan li ser piştê bixîne, dikane dev j iwan berde û bibe mitefikê ”dijminên” wan.
Ev dînîtî û şaşîtiyên Tirkiyê bêguman li menfeeta kurda ye, şaşiyên Tirkiyê me xurttir dike.
Ji xwe heger ne ehmeqiyên dijminên kurdan bûna nuha rewşa kurdan gelkî xerabtir bû, nuha Sedam hîn li ser hukum bû, nuha nabêna Tirkiyê, Îsraîl û Emerîkayê gelkî baştir bûya.
Lê ji ber ku Tirkiyê, her tiştê xwe li gor ”dostî û dijminatiya” bi kurdan ra ava kiriye loma jî mecbûr dimîne siyaseteke pir ”ehmeqane! Bimeşîne.
Netîce, wext hatiye, dîrokê biryara xwe da ye, Tirkiye çi bike jî nikane rê li ber avabûna dewleta kurd bigre.
Biaqil hereket bike, dibê bi kurdan ra rûne û hemû mafên wan qebûl bike û dema bêaqiliyê bike, wek tê dîtin ew jî li zirara wan e, miletê tirk zirarê dibîne, ji xelkê dimînin, wexta dibore, salê bi milyaran li şer û çekan mesref dikin.
Û netîceya wê va ye jî li ber çava ye, piştî 30 sal teror, şer û kuştin, kurd îro hezar aqatî xurttir in û ewê hîn xurt bibin.
Esas numûneya herî baş Îraq e, bira tirk bala xwe bidin Îraqê û li gor wê jî ji xwe ra derzekê jê bigrin….

08 juni 2010

Îşev jî min pê ra negîhand

Ji mecbûrî ezê careke din lêborînê ji we bixwazim.
Îşev jî nikanim tiştekî binivîsim.
Heta nuha çend heval rûniştibûn, nuh rabûn. Mala wan ava be, me tenê nahêlin.
Lê êdî derengê şevê ye, saet tê donzdan, loma jî piştî vê saetê ne mimkûn e ku ez bikanibim tiştekî binivîsînim.
Wisa xuya ye ku vê heftê ewê her wisa derbas be, ji ber ku hîn heval diçin û tên.
Bi hêviya ku hûnê dilê xwe li min negrin...

07 juni 2010

Trajediya berî vegerê

Sê roj berê(5/6)biraziya min Hêvîdar Kûmrûaslan, bi rengekî trajîk dawî li jiyana xwe anî û bi vê yekê jî hemû malabata xwe xiste nava êşeke pir giran û bêderman.
Bi bihîstina vê xebera bi êş û ne xweş ra per û baskên min şikest, ez ji pertav da ketim, ji êşa dilê xwe tevizîm.
Ji ber ku ez li mirina xwe difikirîm lê li bûyereke wiha qet nedifikrîm û ne mimkûn bû ku were bal û xeya min jî.
Min bi xwe ne xwest di bloga xwe da vê xebera ne xweş belav bikim û bi vê yekê jî hemû dost û havalan bi xwe ra xemgîn bikim.
Lê dûra helbet bûyer ji alî gelek dost û hevalan ve hate bihîstin û bi bihîstinê ra gelek nas, dost û hevalan bi telefon û e-mailan êşa me bi me ra par kirin, mesajên sersaxîyê gîhandin me.
Û gelek dost û heval jî bi şexsî hatin şîna me û di vê roja me ya mişt êş da em bi tenê nehîştin.
Ji bo hemû dost û hevalên ku telefon kirin, meyl şandin û yên zahmet kirin hatin sersaxiya me, ji ber vê dostayî û qedirşînasiyê ez sipasî hemûyan dikim û ji hemûyan ra dibêjim gelek sipas û mala we ava.
Mirin, ne tiştekî nuh e, li pêşiya her kesî ye, zû dereng rojekê her kesê rûbirûyî vê rastiyê, vê roja tahl, mirinê bibe.
Lê li gel zanîna vê rastiyê jî her mirin bi însanan zû û weke tiştekî nuh tê, însan nikanin ”mirinê” qebûl bikin.
Û bi taybetî jî dema meriv yê wenda dike xort e, hîn di buhara temenê xwe da ye, wê demê tîrên êşê û jana dil jî girantir dibe, meriv pir diêşîne.
Carnan hin însan ji ber gelek sebebên cuda naxwazin li bende dora xwe bimînin, pir ecele dikin, bi riyên gelkî bi êş û trajîk dawiyê li jiyana xwe tînin û ji vê cîhana ronak koç dikin.
Ew bi xwe koç dikin, lê êş û janke pir kûr û bêderman li pey xwe, ji dê û bavên xwe ra, ji dost, heval û hezkiriyên xwe ra dihêlin.
Biryara xwekuştinê biryarake pir giran e, kadastrofke pir mezin e û riyeke bêveger e.
Meriv fêm nake însan çawa tê vê nuxteyê, çawa dikane biryareke wiha xedar û zalimane bigre?
Bêguman sebeb bêhed û bêhesab in, lê carnan hin kêlî hene ku însan xwe pir bêçara, pir bêhêvî û bi tenê his dike, baweriya bi jiyanê, bi pêşerojê namîne, her tişt û her kes li ber çavê meriv reş û bêmane dibe…
A wê demê tu qîmet û maneyeke berdewamiya jiyanê jî namîne.
Dibê însan tu carî neyê vê nuxteyê, meriv nehêle were vê nuxteyê, piştî ku hat vê nuxteyê, êdî dereng e, tu kes nikane vê biryarê pê bide guhertin…
Min gelkî dixwest ku Hêvîdar çend rojên din min, xanimê û zarokan li Ameda xopan bigerîne, ji me ra rêbetiyê bike.
Lê nebû, bi me ra ”bêbextî” kir, emê herin di şîna wê da rûnin û hêsiran bibarînin…
Hêvîdar, keçeke bi qasî ewliyayekî paqij, dirist û rastgo û weke şepalekê jî bêtirs û cesûr bû, gorra wê hertim buhuşt be…

05 juni 2010

Agahdarî ji bo xwendevanan....

Gelî xwendevan, dost û hevalên hêja, li qursûra min nenêrin, mazereteke min çê bû, heta çend rojan ezê nikanibim tiştekî binivîsînim.

03 juni 2010

Hustuxwarkirin ne tu rê ye

Serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, îro li Anqerê berê bi wezîrê karê derve yê Tirkiyeyê Ahmet Davutoglu ra û dûra jî bi serokwezîr Erdogan ra hat ba hev.
Serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, piştî civîna bi Davutoglu ra, wî û Davutoglu bi hev ra civîneke çapemeniyê pêk anîn.
Davutoglu, di axaftina xwe da weke her tim dîsa qala xerabî û zirara ”terorê” kir û got, ew ji hevdîtinê gelkî memnûn e û li dijî PKK-ê wî ”ji birayên xwe yên kurd alîkariyeke temam xwestiye.”
Serokê herêma Kurdistanê Barzaanî, bersîveke vekirî neda vê daxwaza Davutoglu, got, ew ne alîgirî xwînrijandinê ne, kuştina xortekî feydeyê ne dide kurdan û ne jî tirkan . "Ji bo ku êş kêm bibin çi ji destê me bê emê bikin."
Davutoglu got, di pêvajoya avadankirina Iraq û Rojhilata Navîn da ew dixwazin bi gelên Îraqê ra pêşerojeke hevbeş ava bikin û di vê avedankirinê da ew "Herêma Kurdistanê" gelekî girîng dibînin.
Serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, bi giştî di civînê da tiştekî xerab negot, lê westiyayî û bêmad xuya dikir û di bersîvên xwe da jî tiştê meriv jê dipa negot, performanseke pir baş û li gor dilê kurdên bakur nîşan neda.
Min bi xwe gotinên hîn vekirîtir û hîn dobretir jê dipa û bi dîtina min tirk jî li hêviya vê bûn, wan jî wisa bawer dikir ku Mesûd Barzanî ewê hin tiştên ne li gor dilê wan bibêje, lê wisa nekir.
Kurdên Kurdistana bakur, di nava kadir û serokên kurdên başûr da herî zêde ji Mesûd Barzanî hez dikin.
Û bi vê hezkirinê ra helbet hêviyên pir mezin jî jê dikin.
Di civînên pişt perdê da kurdan û tirkan çi hev ra gotine bê guman ez nizanim, lê dil dixwest ku serokê herêma Kurdistana federe Mesûd Barzanî, hinekî din zelaltir û bipeyiviya.
Serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî got, ji bo ku ew têkiliyên xwe yên bi Tirkiyê ra xurttir bikin wan ev serdan pêk aniye. Û dûra jî axaftina xwe wiha domand:
”Berjewendiyên me yên hevbeş hene. Gelek kar hene ku em bi hev ra bikin. Herêma Kurdistanê ji bo Tirkiyeyê pireke girîng e û her wiha Tirkiye jî ji bo Herêma Kurdistanê pireke girîng ya berbi cîhanê ve ye.”
Barzanî, li ser pirseke di derbarê Kerkûkê da jî got:
Em ji bo Kerkûkê tiştekî pir cuda naxwazin, em dixwazin ku Makezagona Iraqê bi cih bê. Em dixwazin maddeya 140-î bê bicîhanîn. Di makezagonê de statûya Kerkûkê diyar e.”
Tiştê herî balkêş ew bû ku di civîna çapemeniyê ya bi Davutoglu ra ne ala Îraqê û ne jî ya Kurdistanê hebû. Vê yekê bala rojnamevanên kurd û ereb kişand û ev yek ji serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî pirsîn.
Barzanî di bersîva xwe da got, vê yekê qet bala wî nekişandiye û heger nehata pirsîn jî wî yê ev yek ferq nekira.
Li gel vê bersîva serokê herêma Kurdistanê Barzanî, Davutoglu jî îdîa kir ku xwedêgiravî tu maneyeke vê yekê ya taybetî tuneye û dibê meriv maneyeke cuda jê dernexe. Heger were xwestin ew dikanin ala Îraqê(ne ya Kurdistanê)tavilê bidarde bikin.
Lê helbet ev bersîva Davutoglu ne rast e û ne samîmî ye.
Bi îhtîmaleke mezin kurdan xwestine li gel ala Îraqê, ala Kurdistanê jî were bidardekirin, lê tirkan ev yek qebûl nekiriye, xwestine ala Îraqê û ala Tirkiyê tenê hebin û kurdan jî ala Îraqê tenê qebûl nekikrine…
Bi dîtina min, ji bal kurdan ve qebûlkirina vê daxwaza tirkan tawîzeke pir mezin e û dibê serokê herêma Kurdistanê bi tu hawî ev şertê Tirkiyê qebûl nekira.
Ew bi zor nehatiye Tirikiyê, hukûmeta AKP-ê ew dawet kiriye û loma jî dibê hemû şert mueyîdeyên dîplomatîk û siyasî bicî bianiyana.
Kesên bi me ra rûnişt, dibê nav, meqam, navê welatê meriv û ala meriv jî qebûl bikin, dema qebûl nekin, bira rûnin.
Ma kesî zor daye wan?
Dibê kurdan ev yek bi tu hawî qebûl nekira.
Madem ku wan ala Kurdistanê qebûl nedikir, wê demê divê kurdan jî bigota, bira civîn bê al be, yanî ala Tirkiyê jî tunebe.
Heger tirkan ev jî qebûl nekirana, wê demê jî dibê serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî jî civîna çapemeniyê çênekira.
Ez bi xwe vê tawîza ku kurdan da Tirkiyê, ne rast û pir giran dibînim û loma jî ev şêla kurdan dibê were rexnekirin.
Esas Tirkiye statuya Mesûd Barzanî jî qebûl nake, heger qebûl bikira Mesûd Barzanî ewê ne ji alî Davutoglu, ji alî Abullah Gul ve bihata vexwendin, Gul ewê biçaûya pêrgiya wî, civîna çapemeniyê ewê ne bi Davutoglu ra, bi Gul ra bihata çêkirin.
Yanî ev bûer jî hemû nîşan didin ku dewleta tirk û hukûmata AKP-ê Mesûd Barxzanî weke serokê Kurdistanê qebûl nakin.
Loma jî tirk bi tawîzên wiha nayên rê û baştir nabin.
Û ya din, ev şêla wan jî nîşan dide ku Tirkiyeyê li hember kurdan hîn dev ji siyaseta xwe ya înkar û îmhayê bernedaye, gotinên dilxweşkir û "biratiyê" hemû derew in.
Heger bi rastî bi çavê "dost, bira" li me dinêrên, dibê navê welatê me rast bibêjin, bibêjin Kurdistan, dibê ala Kurdistanê qebûl bikin.
Kesên nav û sembolên me yên netewî qebûl nekin, ne dost in, nêta wan ne paqije û dibê em viya jî ji wan ra eşkere bibêjin.
Û ji bo kurdan jî hustuxwarkirinên wiha êdî şerm e.
Sibe ewê tiştekî din bixwzazin.
Min bi xwe qet bawer nedikir ku Mesûd Barzanî ewê tawîzeke wiha bide tirkan û dûra jî bibêje ”min nuh ferq kir...”
Heger te û heyeta te bi rastî jî ev lîstika tirkan ferq nekiribe ev yek kêmasiyeke we ya pir mezin e, skandaleke dîplomatîk û siyasî ye.

02 juni 2010

Serokê herêma Kurdistanê dibê teseliya tirkan bixîne

Serokê Herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, li ser vexwendina Tirkiyê piştî 6 salan vê êvarê gihîşt Anqereyê.
Li gor çapemeniya tirk dinivîse, serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, hevdîtina xwe ya pêşî sibe ewê bi wezîrê karê derve yê Tirkiyê Ahmet Davutoglu ra dest pêk bîne.
Piştî hevdîtinê, Barzanî û Davutoglu bi hev ra ewê civînekê çapemeniyê lidarxin û bersîvên rojnamevanan bidin.
Barzanî, dûra jî ewê bi serokwezîr Erdogan û serokkomar Abdullah Gul ra jî cihê cihê hevdîtinan pêk bîne û pişt ra jî derbasî Stenbolê be.
Ziyareta Barzanî ya li Tirkiyê ewê 5 rojan bajo û texmîn ew e ku roja duşemiyê jî ewê ji Stenbolê biçe Fransayê.
Di derbarê rojeva van civînan da ne Tirkiyê û ne jî berdevkên hukûmeta herêma Kurdistanê heta nuha tu daxuyanî nedane.
Mesûd Barzanî, ev cara pêşîye ku weke serokê herêma Kurdistanê serdana Turkiye dike.
Hukûmrta AKP-ê, di vexwendina Mesûd Barzanî da li gor serokên kurdan yên din, heta nuha dudilî dikir û nedixwest Barzanî bi şiklekî resmî dawetî Tirkiyê bike.
Lê dawiya dawî ya mecbûr man ya jî îro wiha tê hesabê wan, axirê sebeb çi dibe bira bibe dawet kirin û netîce Mesûd Barzanî îro li Anqereyê ye.
Helbet vexwendin bi serê xwe jî serkeftineke kurda ye, ji ber ku hîn heta do jî vê hukûmetê tinazê xwe bi Mesûd Barzanî û serokên kurdan yên din dikirin, digotin “em bi serokeşîr û serokên qebîleyan ra rûnin.”
Lê îro serokê herêma Kurdistanê Barzanî, herçiqas bi xalîçeya sor û ji bal serokkomar Gul ve nehatibe pêşwazîkirin jî, dîsa jî meriv dikane vê ziyaretê weke serkeftineke kurdan qebûl bike.
Ji ber ku yên şêla xwe guhertine û gav paşda avêtine ne kurd in, tirk in û dewleta tirk e.
Lê bêguman ev gav ne bes e, dibê Tirkiye serokê Kurdistanê, wek serokkomarê her dewletê qebûl û pêşwazî bike.
Ev aliyekî meselê ye, lê aliyê din yê meselê jî helbet naveroka hevdîtinan û tiştên ku Tirkiye ewê ji Barzanî bixwaze gelkî girîngtir e.
Tirkiyê heta nuha tim ji Barzanî xwestiye ku ew, PKK-ê çi bi zor û çi jî bi rehetî ji Kurdistanê derxin û dema dernekevin jî dibê li dijî wê şer bikin.
Bêyî vê, di şiklê avabûna hukûmeta nuh û tifaqên di nabêna hêzan da jî Tirkiye hin tiştan ji kurdan dixwaze, di mesela Kerkûkê û tirkmenan da jî daxwazên Tirkiyê hene.
Lê ji hemûyan girîngtir, şêla kurdên başûr ya li hember PKK-ê ye, tirk dixwazin kurdên başûr li hember PKK-ê zorê bikar bînin û di serî da Mesûd Barzanî û hemû kurd jî dibêjin na.
Mesûd Barzanî heta nuha çend caran gotiye ku ”şerê birakujiyê şaşiyeke pir mezin bû û ewê rê nede ku şerekî wiha careke din dubare bibe.”
Di mesela şerê PKK-ê û Tirkiyê da jî şêla Mesûd Barzanî pir baş e, tim gotiye, ev mesele bi şer çareser nabe, dibê Tirkiye vê gelşê bi diyalogê û riyeke aştiyane çareser bike.
Û herî dawî jî do di axaftina xwe ya di kongreya YNK-ê da ev dîtina xwe careke din dubare kir û bi vê yekê jî riv dikane bibêje ku memesajek da Tirkiyê.
Serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî, di axaftina xwe da wiha gotiye:
“Ez careke din daxwaza lêborînê ji qurbaniyên şerê xwekujiyê dikim.”
“Em tu carî ji berpirsyariyê nereviyane. Lê belê şerê xwekujî bûyerek bû, qewimî û divê em rê nedin careke din ev yek dubare bibe û bi tu awayî nabe careke din xwîna kurdan bi destê kurdan bê rijandin.”
Ev şêleke netewî ye û ji bo dewleta tirk jî mesajeke girîng e.
Lê helbet berpirsiyarên Tirkiyê li gel vê jî ewê di daxwaza xwe da israr bikin û bixwazin ku hukûmeta herêma Kurdistanê li hember PKK-ê, heger çekan bikar neyne jî lê dibê bi kêmasî hin gavan bavêje, cî li wan teng bike, nehêlin serbest bigerin, astengiyan derxin û hin tiştên wisa.
Tirkiye, ewê van daxwazan bike, ev vekirîye.
Ya girîng û nuh, ne daxwazên Tirkiyê, şêl û bersîva serokê herêma Kurdistanê Mesûd Barzanî û kurda ye.
Heger serokê herêma Kurdistanê, tiştên di kongreya YNK-ê da gotiye li Anqerê jî ji tirkan ra bibêje, ku dibê bibêje, tahlûke tuneye, mesele qediyaye, Tirkiye bi van têkiliyan nikane tu zirarê bide kurdan.
Mesûd Barzanî û kurdên başûr dibê hêviya tirkan ji şarê birakujiyê, şerê xwekujiyê qut bikin.
Ya herî rast ev e û xelasiya kurdan jî di vê xetê da ye…
Heger em kurd xwe bi xwe bi hev nekevin, dijmin bi hêza xwe tenê nikane zora me bibe…
Roja ku tirkan ev hêviya xwe ya ji şerê kurdan yê xwe bi xwe qut kirin li Tirkiyê çareseriya mesela kurd jî hêsantir dibe.

01 juni 2010

Erdogan li hember Îsraîl bêperwa dipeyive

Piştî êrîşa artêşa Îsraîl ya ser keştiyên ku alîkarî dibirin Xezayê û kuştina gelek kesî(hejmara kuştiyan di nabêna 9-19 kesan da dihere û tê.Tê gotin kuştî hemû ji Tirkiyê ne û di nava wan da bi kêmanî 3 kurd jî hene)j ido da ye li Tirkiyê qiyamet rabûbe.
Hekûmet û milet bi hev ra rabûne pêdarê û li her dera Tirkiyê dewleta îsraîl protesto dikin.
Serokwezîr Erdogan, îro di civîna partiya xwe da li ser êrîşê, axaftineke pir sert kir, gotinên pir giran ji Îsraîlê ra got.
Wek min do jî nivîsî, bêguman Îsraîl, bi vê êrîşê gelkî neheq e û loma jî dibê were şermezarkirin.
Lê Tirkiye di karên wiha da, di qîjewîj û derxistina qerepereyên mezi da gelkî jîr û jêhatî ye, di şerê li hmber kurdan da êdî luht bûne.
Loma jî heger Tirkiye bixwaze dikane Îsraîl gelkî biêşîne.
Ji ber ku him weke dewlet xurt in û him jî profesyonelê organîzekirina karê wiha ne.
Tirkiye naşibe dewletên ereb, di rojên pêş da ewê serê Îsraîl gelkî biêşîne û bi dîtina min bira biêşîne jî.
Hevkariya Îsraîl û Tirkiyê ya di warê leşkerî, dîplomatîk û siyasî da gelek zirar daye miletê kurd, têkiliya wan çuqasî xera bibe ji bo me hewqasî baş e.
Dema têkiliya Tirkiyê bi îsraîl ra xera bibe, ku piştî vê bûyerê ewê baş xera bibe û zû bi zû jî nayê qeysa berê, ewê bi Emerîkayê ra jî pir hindik xera bibe.
Çimkî Tirkiyeyê bixwaze Emerîka piştgiriya wan bike û Îsraîlê jî bi tundî rexne bike û bi îhtîmaleke mezin jî Emerîkayê dîsa neke.
Ji xwe hger ne piştgiriya Emerîkayê bûya Îsraîlê nikanîbû heta nuha ev çavsorî li filîstîniyan û ereban bikira.
Yanî ev hevîr ewê hîn gelek av hilkişîne
Di teşbîhê da xetra nabe, kurd dibêjin, ku carê nigê meriv di ”guyê ereban” geriya hew pak dibe, lê bi dîtina min ”yê” tirkan ji yê ereban jî xerabtir e, yanî meriv zû bi zû ji bela wan xelas nabe.
Îspata vê yekê jî têkoşîn û liberxwedana kurdan ya 150 salî ye…
Ez werim ser axaftina Erdogan ya îro. Erdogan, wek merivekî pir adil, pir dilbirahm û xêrxwaz peyivîye.
Tu dibêjî qey ev Erdogan, ji bo kuştina çend keç û xortên kurd her roj biryara bomberankirina çiya û gundên kurdan nade.
Erdogan, êrîşa Îsralîl wiha mehkûm kirye:
”Ez bi xemgînî dibêjim, tiştê do qewimî ji alî medeniyata însaniyetê ya miştereke ve lekeyeke reş e. Qetilkirina însanên bêguneh, li hember kesên sivîl muamelya terorîstan kirin ji alî însaniyetê sûcekî mezin e, bêperwatiyeke bêşerefî ye.
Em dizanin ku şer jî aştî jî huqûqeke wê ye. Di şer da meriv êrîşî zarokan nake, di şer da meriv êrîşî jinan, kalû pîran make, di şer da meriv êrîşî sivîlan, şexsiyetên dînî nake, di şer da meriv êrîşê nabe ser kesê ala sipî hildaye.
Zorba, heydût, korsan jî rîayetî hin qaîdeyên exlaqî dikin. Kesên ku tu hesasiyetê nas nekin ji bo wan bikaranîna van sifetan jî îltîfateke.
Tirkiye ne dewleteke nuh û bêkok e. Ne dewleta qebîleyekê ye. Dibê tu kes sebir û tehamula Tirkiyê neceribîne. Dostiya Tirkiyê çiqasî mihîm be, dijminatiya wê jî hewqasî bi şîdet e. Wendakirina dostiya Tirkiyê bi serê xwe bedelekî giran e.
Dibê Îsraîl, Tirkiyê neşibîne dewletên din, nekeve xetayekî wisa, bedelê wê ewê gelkî giran be.”
Wek tê dîtin Erdogan, gotinên pir giran ji Îsraîl ra dibêje, bi zimanekî tehdîtwar, zimanê qebedayiyan dipeyive, dibêje ”wendakirina dostiya Tirkiyê bi serê xwe bedelekî giran e.”
Heger van ne gotinên vala û blof be, maneya xwe ew e ku Tirkiye û Îsraîl ewê gelkî serê hev biêşînin.
Li alî din Erdogan dibêje, ”di şer da be jî meriv êrîşî zarokan nake, di şer da be jî meriv êrîşî jinan, kal û pîran make û êrîşî sivîlan nake.”
Heger meriv nizanîbûya ew serokwezîrê Tirkiyê ye, merivê ji van gotinên wî bawer bikira, lê em dizanin ku xwediyê van gotinan bixwe eynî sûcî dike û dide kirin.
Xwezî bi rastî jî Erdogan li gor gotinên xwe hereket bikira.
Gotineke tirkan heye, dibêjin, ”nuha yê ji dînê min ra xeberan dide qenekê misilman bûya…”
Yaho ne di şer da, li kuçe û kolanên Tirkiyê û Kurdistanê pûlisên we her roj milên zarokên kurd dişkînin, çavên jin, kal û pîran dedixînin, piştê l iwan dikin nêk, kesên sivîl lînc dikin.
Ma tu bi van nizanî?
Ma qey zulma li kurdan diben e zulm e?
Ma zindanên we ne tije zarok in, çima hûn yê xwe nabînin.
Heger bi rastî dibê meriv êrîşê nebe ser zarokam, wê demê nehêle milên zarokên kurd werin şikandin.
Dema te ev yek li welatê xwe jî kir, wê demê meriv dikane ji te ra bibêje “her bijî !”, bi rastî jî tu li dijî zulm ê yî....