28 februari 2009

Çete dev ji kuştina hev bernadin

Wezîrê derve yê Tirkiyê Beşîr Atalay, di derbarê xwekuştina Serokê Dahîreya Tevgera Taybet Behcet Oktay da do beyanek kin da çapemeniyê û got ”Hemû delîl întîxarê nîşan didin.”
Ez bixwe belovacî wê, tiştê ji vê beyana Atalay fêm dikim, ”hemû delîl nîşan didin ku bûyer ne întîxar e”, înfaz e.
Ji ber ku Atalay qala rapora edlî nake, qala delîlên di destê xwe da nake, tenê dibêje ”întîxar” e.
Çima, ji bo çi û çawa?
Ew jî pir tarî ye.
Jixwe ferdên malbata wî jî bawerî bi vê çîrokê neanîne û loma jî îtîraz kirine. Lawê Oktay û hin xismên wî yên din dibêjin “ev yek ne mimkûn e.”
Behçet Oktay bi salan serokatiya dahîreya emniyetê ya herî girîng kiriye, bi salan li Diyarbekrê maye, li hember kurdan tevî gelek bûyer û cînayetan bûye. Yanî şahidê gelek bûyeran û gelek tiştî dizane.
Behcet Oktay, piştî Îbrahîm Şahînê sûcdarê Sûsûrlûk û Ergenekonê bûye serokê Dahîreya Tevgera Taybet. Û tam ev 13 sal in ku vî karê xwe dimeşîne. Hukûmet û wezîr hatine û çûne lê ew neguheriye, mêrik her li ser karê xwe maye. Û di van demên dawî da di hin bûyerên Ergenekonê da navê wî jî derbas dibû.
Berê gotin dema întîxar kiriye bi tenê bûye. Lê dûra hevalekî Oktay yê teqawit(Mehmet Yasak) got dema bûyerê ez ne li ba Oktay bûm. Piştî xwarinê ew bi yekî din ra çû, ez nikanim bibêjim ew meriv kî bû...)
Yasak dûra jî gotiye, “tu sebeb tuneye ku hevalê min xwe bikuje.”
Li ser van gotinên Mehmet Yasak û îtîraza malbata Oktay, hukûmet mecbûr ma ku dosyeyê negre. Lê tişê meriv ji beyana wezîrê hundur Beşîr Atalay fêm dike, dixwazin ser vê cînayeta xe jî bigrin.
Çimkî ev îş wiha ye, dewlet demekê karê xwe wan dide kirin, kurdan bi wan dide kuştin û di gelek sûc û cînayetan digerîne.
Lê piştra demek tê, kesên wiha êdî ji bo dewletê dibin bar û heta tehlûke. Çimkî êdî gelek tiştan dizanin û bi van zanînên xwe jî hatine nixteya ku zirarê bidin mezinên dewletê û bi taybetî jî leşker û generalan.
A wê demê biryara ”întîxara” wan tê dayin û yek li derekê weke mar pêvedide û dûra jî dibêjin, ”weleh gelşeke wî ya malbatî hebû, dev ji jina xwe berda bû ya jî ketibû boraneke psîkolojîk” û loma xwe kuştiye.
Lê tiştekî pir xerîb e, bi ”întîxara” Behcet Okta ra tam ev kesê 17-mîn e ku întîxar dike.
Belê, ji sala 1993-an û virda ye tam 17 elemanên Tevgera Taybet xwedêgiravî întîxar kirine.
Tu dibêjî qey dahîre bûye komaleya ”xwekujan”, zûdereng lê dawiyê rojek tê Ezraîl li ser sîngên Tîmên Taybet datîne û bi riya ”întîxarê” ruhê wan bi dor digre.
Roja pêşî pûlis got, Behcet Oktay bi dabançeya xwe bera cênîga xwe rastê daye û bi vî şiklî întîxar kiriye.
Lê dûra lawê Oktay got, bavê wî çep bûye, çawa dibe ji alî rastê da bera cênîga xwe bide?
Helbet nabe. Merivekî çep, nikane bidestê rastê bera serê xwe de.
Diyar e kesên ev derew avêtin ortê, hesabê çepîtiya wî nekiribûn. Loma jî derewa wan zû derket.
Bes ferq nake, derkeve dernekeve tiştekî naguhere. Çimkî dewlet û sîstem bûye çete û mafya. Bi girtina yek û duduyan dawî nayê, bi hezaran qatil hene. Bi vê hukûmetê û di şertên îro da tasfiyekirina qatilan ne mimkûn e. Lê eşkerebûna bûyerên wiha darbeyê demekê rê li ber cînayetên wan digre, wan ditirsîne û zeîf dike.
Bi cînayetên wiha rejîm îfşa dibe û sekte li karên çete û qatilan dikeve. Û ev jî ji bo kurdan baş e, zirara me tê tuneye…

27 februari 2009

Rica min ji we bes kurdî xera bikin!

Îro li ciyê kar demekê min fersend dît ku carê hema wiha di ser ra çavekî li çend malperên kurdî bigerînim.
Piştî nêrîna çend malperan, di malpera Avestakurd da sernivîsa ”Tilûr jiyanê dikin!!!” di cî da bala min kişand.
Dema ev sernivîs bi ber çavên min ket, por li serê min bûn pîj û rohnî di çavê min da nema.
Min bi lez çend gotin ji Avestakurdê ra nivîsî, min got:
”Ez rica dikim hûn jî weke Apociyan tecawizî gotina " jînê û jiyanê" nakin.We gotiye "Tilûr jiyanê dikin"!!! Ev sernivîs şaş e, rastiya wê ”Tilûr jî dijîn” e. Meriv jiyanê nake, meriv dijî
Ez dijîm, ezê bijîm, ez dijiyam, ezê bijiyama.”

Birêz D. Dara tavilê bersîva min da, got ezê meyla te bidim hevalê berpirsiyar. Dûra min bala xwe dayê ji dêlî ku biguherin, xeber rakirine.
Bêguman ev gotina ”ez jiyan dikim”, ne ji alî Avestakurdê tenê va, hema hema ji alî gelek kesî va çewt tê bikaranîn.
Û bi taybetî jî ji alî hevalên PKK-ê û kêsên nêzî wan ve.
Sebebê vê çi ye, çima wisa bikartînin ez nizanim.
Ez bawer nakim ku heta nuha kesî ji wan ra negotiye loma wisa çewt bikartînin. Belkî jî carê ”Serok” wiha bikar anîbe û loma jî kes newêre eksê wê yanî rastiya wê bibêje.
Û ya xerab jî êdî ne "rojnamevan", û nivîkar tenê, heta gerîllayên serê çiyê, gundiyên çolan, jinên tirkînezan, welhasil hema kî tê bîra we, herkes wisa bikar tîne; ”ez jiyan dikim, li vir jiyankirin pir zor e...”!
Dema di telewîzyonan da dengê ”em li vir jiyan dikin” dikeve guhê min ji hêrsan ez porê serê xwe dirûçikînim.
Lê darê min di xênî hilnayê û destê min nagihîje derekê.
Nuha rastiya gotina ”jiyanê, jînê” tunebûya, minê bigota de weleh tuneye, jixwe ra çêkirine, lê çewt çêkirine.
Lê gotina ”jiyanê” berê heye. Tiştê dikin, gotina rast xera dikin.
Ji bo dema nuha:
Ez dijîm, tu dijî, ew dijî, em dijîn, hûn dijîn, ew dijîn.
Ji bo dema dahatû:
Ezê bijîm, tu yê bijî, ewê bijî, emê bijîn, hûnê bijîn, ewê bijîn.
Ji bo dema borî:
Ez jiya bûm, tu jiya bû, ew jiya bû, em jiya bûn, hûn jiya bûn, ew jiya bûn û wisa dom dike.
Ya jî li vir, li çiyê jiyan zor e, jiyana vir nayê kişandin, kesên li vir dijîn(ne kesên li vir jiyan dikin) halê wan gelkî xerab e, em di halekî xeab da dijîn û hwd.
Yanî gotinek heyî çewt dibêjin û ev çewtî jî di nava milet da belav bûye û ji gotina rast bêtir çî girtiye.
Wisa cî girtiye ku êdî dê, bav, kalik û pîrikên me jî, dema di telewîzyonan da ji devê spîker, "rojnamevan û nivîskarên" bi hêl û mêl bi vî rengî dibihîzin, dibêjin belkî ya ew dizanin çewt e. Nuha de were memre û de were neteqe?
Dema bêhemdî bahjînî bi min dikeve, xelk dibêje, bavo Zinarê Xamo agir kiriye dawa xwe, dîsa har bûye û nizanim çi û çi…
Îcar ev jî ne bes e, tew hinek edîb û nivîskarên pir mezin û pir meşhûr, dema mriv vê şaşiya wan dibêje, xwe dixeyidînin, dibêjin “çima li zora we diçe/dihere?”
Ev jî mesela qembûrê ser zembûr e, yanî çewtiya li ser çewtiyê ye.
Yanî çima bi te zor tê, çima dihere zora te?”
Tew dema piştî gotina “li çiyê jiyankirin zor e”(yanî jiyana, jîna li çiyê zor e)ez gotina “weleh pir li zora min çû” dibihîzim, hema di cî da pê li qumçeya girtinê dikim û telewîzyonê digrim.
Lê ez ditirsim rojekê ji kerba vê rezîlkirina zimanê kurdî ez careke din kompîtora xwe bişkînim.Tirsa min ev e.
Li her dera cîhanê kesên ku zimanan pêş da dibin, biserûber dikin, dikin xwedî îmla û gramer, dewlemend û mikemel dikin kesên ronakbîr, nivîskar, edîb û zimanzan in.
Bi saya van kesan ziman dikevin qalibekî biserûber û dibin xwedî struktûr.
Lê li ba me kurdan weke hertiştî, ev jî belovaciya cîhanê ye.
Li ba me kesên ronakbîr, nivîskar, rojnamevan û edîb ji dêlî ku kurdî pêş da bibin, dewlmend, serast û xweşik bikin, tiştê heye jî xera dikin, ”pê da dikin.”
Li ba piraniya nivîskar, rojnamevan û edîbên kurd hezkirin û hesasiyeta zimên di dereceya sifirê da ye.
Zarokekî 3-4 salî dema çêdirina risimekî da çi hesasiyetê nîşan dide, rojnamevan û nivîskarên kurd jî dema nivîsekê dinivîsin eynî dîqet û îtînayê nîşan didin.
Ew jî weke zarokên 3-4 salî rast û çep, hema xêz dikin, çi tê ber devê wan dibêjin, bêyî ku li rastî û çewtiya wê bifikirin.
Gotina bikar tînin rast e ne rast e ji bo wan qet ne girîng e. Çimkî kurdî ye, bêxwedî ye, ne hewceye meriv zêde serê xwe pê ra biêşîne, meriv çawa binivîse jî mişterî tu carî îtîraz nake…
Kurdino, rojnamevan û nivîskarno, heger hûn dixwazin zimanê we jî weke yên xelkê xweşik û dewlemnd be, bi qaîde û qûral be, dibê hûn serê xwe pê ra biêşînin, xera nekin û jê hez bikin.
Ziman weke avahiyekê ye, bi ked, xebat û hostatiya gelek kesan ava dibe. Ji mihendiz bigre heta bi emele, dema herkes karê xwe baş û paqij bike avahî jî ewê xweşik û bêqusûr bibe.
Lê dema herkes di ser guhê xwe ra bavêje û bi çavekî suxretiyê lê binêre a wê demê ew avahî weke holikekê mahkûmê hedimandinêye…
Dibê weke rohniya çavê xwe em qedir û qîmeta zimanê xwe biznibin.

26 februari 2009

Sermiyanê meriv derew be zû diqede

Ahmet Turk du roj berê di grûba DTP-ê ya meclîsê da di dawiya axaftina xwe ya tirkî da çend gotin jî bi kurdî gotin.
Vê yekê ruyê Erdogan yê rastîn derxist ortê. Bi axaftina Ahmet Turk diyar bû ku Erdogan û AKP di mesela serbestkirina zimanê kurdî da çiqasî durû û nesamîmî û li pey ”xapandina” kurdan e.
Erdogan do di mitînga Afyonkarahîsarê da kurdîaxfatina Ahmet Turk ya li meclîsê rexne kir û got Ahmet Turk ”şov” dike.
Erdogan di axaftina xwe da DTP jî bi derxistina televliheviyê îtham kir û got, ”ewê tu carî destûrê nedin ku kurdî bibe zimanekî resmî û yê perwerdeyê.”
Ev gotinên Erdogan ji bo kurdan gelkî in. Çimkî li Kurdistanê siyaseteke wisa durû û fêlbaz dimeşînin, fena ku bi rastî jî nêta wan heye ku di pêşerojê da zimanê kurdî bikin zimanê perwerdeyê.
Di mitîng û xebatên xwe yên li Kurdistanê weke partiyeke kurd, ew jî ziman û herfên kurdî bikartînin, bi milet ra bi kurdî dipeyivin, afîş û bandrolên bi kurdî bidarda dikin
Çimkî mêrikan li gor felsefeya tirkan herekt dikin; ”heta ku meriv ji pirê derbas be dibê meriv ji hirçê ra bibêje xalo.”
Ew jî wisa dikin, heta ku karê xwe bi kurdan biqedînin û barê xwe bi firêqetiyê xin dibê li dijî beyivîna bi kurdî dernekevin û heta dema hewce be dibê ew bixwe jî bipeyivin.
Ji ber ku li ba wan siyaset derew û bêehlaqî ye, ji bo ku meriv bigihîje armanca xwe hertişt mybah e.
Lê axaftina Ahmet Turk, Erdogan îfşa kir, çira wî zû tefand. Çalakî û tevgerên wiha cî li tirkan teng dike. Divê kurd di vî warî da bêtir bidin ser pişta AKP-ê.
Erdogan di axaftina xwe da, Ahmet Turk bi gurkirina şer û berberiyê îtham kir û got:
”Tiştekî tim em dibêjin heye. Em ferqiyetên li welatê xwe yê ku dergûşa medeniyetan e bi tirk, kurd, laz, çerkez, gurcî, abaza, boşnax û arnawitan ve, kultur û xusûsiyetên folklorîk tim weke dewlemendiyekê dibînin.
Lê em dizanin ku gava em vana weke unsûrên dewlemendiyekê dibînin, hinek jî hene vê yekê ne weke unsûrên dewlemendiyê, lê weke unsûrên dijayetiyê bikar tînin. Li gel ku hukmê ”di xebatên meclîsê da bêyî tirkî zimanekî din nayê bikaranîn” dizanin jî şov kirin û berberî pîj kirin.”
Erdogan û aqilmendên dewleta tirk wisa bawer dikin ku kurd ê bi weşana TRT-ê û bi gotina Erdogan efendî ”TRT6 bi xêr be” werin serî û bêyî wê êdî tu mafekî din nexwazin. Heger serok û berêvebirin dewleta tirk wisa difikirin hesabê wan ji bin da şaş e.
Û Ahmet Turk jî bi du gotinan nîşan da ku dibê tirk di vî hesabê xwe yê şaş da israr nekin.
Esas tirk baş diznin ku kurd çi dixwazin. Lê bizanetî xwe li xamî û nezaniyê datînin, dixwazin wextê qezenc bikin.
Erdogan di axaftina xwe da li dijî perwerdeya bi zimanê kurdî derketiye û gotiye:
”Dibêjin bira kurdî bibe zimanê perwerdeyê. Na hevalo tiştekî wisa tuneye. Li tu dera cîhanê tiştekî wisa tuneye…”
Ev ne cara pêşî ye ku Erdogan dibêje ”li tu dera cîhanê tiştekî wisa tuneye”, lê rast nabêje. Bêguman ew jî dizane ku li her welatê demokratîk û medenî qedexeya zimanan tuneye, herkes bi zimanê xwe perwerdeyê dibîne.
Li gor îdîaya Erdogan, li Tirkiyê kurd û tirk xwediyê eynî mafan e.
Lê ev çawa wekheviye ku zimanê yekî serbest e û yê din jî qwedexe ye.?
Tirk hustuyê xwe di kêrê didin, him xwe û him jî me diwestînin. Û bi yê serhişkiya xwe jî zirarê didin xwe. Dibin sebebê ku tim li dû xelkê bimînin, tim ji dawiyê da bibin yekem.
Û heta ku hemû mafên miletê kurd yên netewî qebûl nekin tu carî ewê nikanibin di nava civata miletên pêşketî û demokratîk da ciyê xwe bigrin,

25 februari 2009

Bi pişo pişo kirinê tirk nayên rê

Li ser xebat û faaliyetên cemaeta Fethullah Gulen ya li Kurdistanê di nava kurdan da gelek tişt tên gotin.
Bawerî û qenaeta piraniya kurdan ew e ku merivên cemaeta Gulen, maşeya destê dewleta tirk in û ji xêrê ra ne li Kurdistanê ne.
Tiştê ku dewleta tirk nikane bi navê xwe û bi merivên xwe yên resmî bike û bide kirin, bi merivên Gulen dide kirin.
Ji ber ku di serî da Gulen û hemû mirîd û berdevkên wî ne tenê merivên dîndar in, di eynî wextê da ew nîjadperestên tirk û xêrnexwaz û dilnexwazê miletê kurd in jî.
Min ev dîtina xwe ya derbarê cemaeta Gulen da di her fersendê da aniye zimên. Bêguman merivên vê grûbê wek faşîstên MHP-yî kîn û nefreta xwe ya li hember miletê kurd zû bi zû nadin der, li gor hin faşîst û nîjadperestan ew bêtir nerm in, weke ”dostan” xuya dikin. Ev "nermayetî" ji tebîeta wan ya "meletiyê" tê. Merivên Gulen, însanên pir bi hesab û bi bin in.
Yanî di rastiyê da ew jî bi qasî yên din li dijî têkoşîna kurdan e, li dijî serxwebûn û azadiya miletê kurd in.
Îro di malpera Avestakurd(Bereket Zaxuranî, Dengê Azad)da li ser Zanîngeha Işik a Hewlêrê xebereke pir balkêş hebû.
Di xeberê da tê gotin ku, Zanîngehe Işikê(ji alî cemaeta Gulen va hatiye vekirin) ku ev serê salekê ye vebûye, hîn ala Kurdistanê hilnedane.
Zanîngeheke ku bi destûra hukûmeta Kurdistanê hatiye vekirin û xwedêgiravî ewê li gor qanûnên Kurdistanê bixebite, lê ala Kurdistanê hilnade.
Çima?
Ji ber ku Gulen li dij e.
Ji ber ku dewleta tirk, herêma Kurdistanê û statuta kurdan ya siyasî nas neke, loma zanîngeha Gulen jî ala kur hilnade.
Qey vê dijminatiya cemaeta Gulen bala hin xortên kurd kişandiye, loma jî grûbeke xort çûne serdana zanîngehê û ji berpirsiyaran xwestine ku weke hemû dezgeh û zanîngehên din, ew jî ala Kurdistanê bidarda kin.
Li ser vê daxwaza nûnerên rêxistinên xwendevanan, berpirsiyarên Zanîngeha Işikê gotine, ”di demeke nêzîk ada ewê vê meselê çareser bikin.”
Li vir tiştê herî xerîb û balkêş, meriv fêm nake çima heta nuha kesên berpirsiyar û mesûl midaxeleyî vê bêhurmetî û bêperwatiya Zanîngeha Işikê nekirine?
Zanîngeheke ku xwedêgiravî dike zarokên me perwerde bike, çawa dikane li welatê me, li paytexta Kurdistanê vê çavsoriyê li miletê kurd bike?
Wezareta Perwerdeyê çawa dibe ku heta nuha ev bêperwatiya Zanîngeha Işikê nedîtiye, vê yekê bala wan nekişandiye?
Bi rastî jî tiştekî pir xerîb e!
Gelo vê yekê bi rastî heta nuha bala berpirsiyaran nekişandiye ya jî dizanin lê ji bo ku dilê Gulen xoce û dewleta tirk ji xwe nehêlin loma dengê xwe nekin?
Her zanîngeh li gel ala xwe divê ala welatê lê ye jî hilde. Dibê tu zanîgeh nikanibe viya red bike. Lê Zanîngeha Işikê nake...
Hertim hin xetên tirkan yên ”sor” hene, heta ji wan tê tim dixwazin van xetên xwe yên ”sor” pêş da bibin, bergiya wan firehtir bikin.
Û mêrikan ev xetên xwe jî tim bi kurdan dane qebûlkirin.
Mesela tu siyasetmedarekî kurdê başûr li hember tirkan nikane bibêje ”Kurdistana Bakur” ya jî Kurdistana Tirkiyê.
Dema bibêje yê tirk ewê bixeyide.
Lê tirk li ba kurdên başûr(kî dibe bila bibe) tu carî nabêjin ”Kurdistan ya jî Herêma Kurdistanê”, dibêjin ”Bakurê Îraqê.”
Tirk tu carî nabêjin ”serok û serokwezîrê Kurdistanê”, dibêjin ”cemaeta li Bakurê Îraqê”, ”berpirsiyarê Bakurê Îraqê” û gelek navên din.
Lê kurd tu carî xwe naxeyidînin, ji tirkan ra nabêjin, çima hûn sifetê me û navê welatê me rast nabêjin?
Li gel ku statuya Kurdistanê û hemû meqamên heyî resmî û li gor qanûna esasî ya Îraqê ne jî lê mêrikan dîsa jî çavsoriyê li me dikin, dibêjin ”ev xeta me ya sor e”, em derbas nakin.
Lê heta nuha min qet nedîtiye ku serok û berpirsiyarekî kurd li hember vê zorbatî, bêhurmetî û binpêkirina prensîb û mueyîdeyên dîplomatîk yên tirkan reaksiyonek nîşan dabe, xwe aciz kiribe, ev şêla tirkan rexne kiribe…
Her neheqiya tirkan bêîtîraz daduqultînin, ji bo tirk aciz nebin...
Dema tirk vê ”bînfirehî” û ”mêşiniya” kurdan dibînin mêrikan bêtir aşûnî û stûr dibin.
Û loma jî tirk ji Kurdistanê ra nabêjin Kurdistan.
Loma jî ji zanîgeheke wan diwêre ala Kurdistanê bidarda neke.
Loma jî li gor sifet û nasnameya serokên kurdan xîtabî wan nakin.
Çimkî dizanin ku dibe, dema nebêjin ewê tu zirarê jê nebînin.
Dema zanîngeh alê bidarda neke ewê neyê girtin. Heger rektorê Zanîngeha Işikê bizanîba ku ewê were girtin bêguman wiha nedikir.
Bi kurtî ev çavsoriya tirkan hinekî jî ji rebenî û pîsiya me tê. Dema meriv li hember dijmin weke pepûkan hustuyê xwe xwar bike, bêguman ewê jî li meriv suwar be…
Û jixwe tiştê tirk dikin jî ev e, mêrika ji kola me danayên…

24 februari 2009

Tirk ketine feqa xwe

Serokê DTP-ê Ahmet Turk îro li Parlamentoya Tirkiyê karekî pir baş û dîrokî kir û bi vê yekê jî sîleyeke bi tîn û kurdewarî avêt ji îdeolojiya kemalîzmê û sûretê berdevkên wê da.
Turk, di civîna gruba partiya xwe da piştî beşekî axaftina xwe ya bi tirkî got, ”ezê qismê axaftina xwe ya mayî bi kurdî bikim” û dûra jî dest bi axaftina xwe ya bi kurdî kir.
Dema Ahmet Turk dest bi axaftina bi kurdî kir, qamereman şaş man û telewîzyona TRT3-ê ku axaftin ji meclîsê neqlen dida, weşan di cîda qut kir û gotin, ”ji ber ku di civînên parlamentoyê da bêyî tirkî bikaranîna zimanekî din li dijî Qanûna Esasî ya Komara Tirkiyê û Qanûna Partiyên Siyasî ye loma jî me ji mecbûrî weşana xwe da rawestandin.”
Ahmet Turk di axaftina xwe da got.
”Di TRT6-ê da weşana bi kurdî dibe lêbelê bingeheke wê ya qanûnî tuneye. Di TRT û kanalên din da kurdî qedexeye. Dema hevalên mej î bi kurdî dipeyivin ceza tê dayin. Îro em cejna zimanê dê yê cîhanî pîroz dikin. Ji ber vê yekê min di rojeke wiha da ev axaftin kir.”
Li gor Qanûna Esasî, partiyên siyasî di civîn, mitîng û kongreyên xwe da bêyî tirkî nikanin bi zimanekî din(yanî bi kurdî) bipeyivin.
Axaftina Ahmet Turk û ji alî TRT-yê ve birîna axaftina wî di çapemeniya cîhanê da jî olaneke mezin da, hemû ajans û telewîzyonên mezin qala bûyerê kirin û gotin, ”Ahmet Turk ji qedexeya tirkî ra rest xwend.”
Tirk û serokê meclîsê şeqizîn, nizanin çi bikin?
Ev cara pêşîye kurdan bi tamara dilê tirkan girtiye, divê ji dest xwe bernedin. Israra di vê xetê û di vê daxwazê da ewê AKP-ê zeîf û DTP-ê jî xurt bike.
Di kanaleke dewletê da(TRT6) ji serê salê û virda ye 24 saetan weşana bi kurdî tê kirin. Dîsa serokwezîr Erdogan, gotinek be jî axirê di hemû kanalên telewîzyonan û di gelek mitîngan da bi kurdî peyivîye, gotiye ”TRT6 bi xêr be!” Yanî qulpên DTP pê bigre pir û xurt in. Dewlet jî AKP jî di vî warî da bêçare û bêalternatîv in.
Dewlet weşana bi kurdî dike serbest e, serokwezîr bi di mitîngan da bi kurdî dipeyive serbest e, lê dema dor tê kurdan, dibêjin:
Rawesete, yasax e!
Kanaleke dewletê 24 saetan bi kurdî weşanê dike û kanaleke din jî dibêje ev ziman yasax e û weşana xwe qut dike.
Ev, tezat û îroniyeke dûrî aqilan e, tiştekî wiha ancax li welatekî weke Tirkiyê mimkûn e.
Bi rastî jî siyasetmedarên tirk gelkî cahil û korfahm in, bihostekê jî pêş xwe nabînin.
Heger ne korfahm bûna divê ev netîce texmîn bikirana, divê bizxanîbûna dema dewlet bi xwe weşana bi zimanê kurdî bike, bêguman xelkê jî vî mafî bixwazin û di praktîkê da jî hn gavan bavêjin.
Diyar e dema aqilmendên dewletê biryara weşana TRT6-ê dane, wisa hesab kirine ku li hember vê gava wan kesê dengê xwe neke.
Kesê ji wan ra nebêje, çima ji we ra serbest e, çima ewê ji me ra qedexe be?
Heger qanûn rê nade em bi kurdî bipeyivin, divê rê nede we jî.
Tirk xwe gelkî jîr û kone û xelkê jî nezan û kêmaqil dihesibînin. Lê jiyan nîşan dide ku rastî belovaciyê vê ye.
Zarokê carê hatiye dinê û êdî paş da naçe. Divê DTP û hemû kurd vê yekê bibînin.
Ji nuha û pêda divê hemû partî û siyasetmedarên kurdan di civîn, mitîng û kongreyên xwe da bi kurdî bipeyivin.
Di netîceyê da du rê li ber dewletê dimîne, ya ewê qanûnan biguhere û kurdî serbest bike, ya jî ewê ji bo herkesî qedexe bike.
Ji nuha û şûn da ji bin da qedexekirina zimanê kurdî gelkî zahmet e, lê ku bike jî dîs em li karê ne.
Di rewşeke wiha da kurd û cîhanê û bi taybetî jî Yekîtiya Ewrûpa ewê bibînin ku tirk durû ne, TRT6 û hin sozên wan yên din hemû vir sozên hilbijartinan bûye.
Û ya jî ji mecbûrî ewê van qanûn manûnên nîjadperest û li dijî însaniyetê ji kok da rakin û dest bi hin reformên radêkal bikin.
Yanî piştî vê saetê ew çi bikin jî em kurd li karê ne, tu zirara me tê tuneye. TRT6 bûye kevirê mîhenga tirkan, bi vî kevirî em dikanin nêta wan fêr bibin, derew û durûtiyên wan fêr bibin û nîşanî gel bidin.
Loma jî tiştê Ahmet Turk îro kir, tiştekî gelkî baş û dîrokî ye û di rojên pêş da ewê rê li ber gelek pêşketininê din jî veke.
Hilbijartinên 29-ê adarê ji bo kurdan fersendeke zêrîn e, dibê kurd di van hilbijartinan da li herderê bi kurdî bipeyivin û van qedexeyên dewletê peremperçe, tarûmar bikin.

23 februari 2009

Erdogan dixwaze bi du "balonan" kurdan bixapîne

Serokwezîrê Tirkiyê Erdogan du roj berê li Diyarberkrê careke din bejn û bala xwe nîşanî kurdan da û têra xwe reqlama partiya xwe kir.
Hin derûdoran wisa hêvî dikirin ku Erdoganê li Diyarbekrê ”bombeyeke siyasî” biteqîne, belkî mizgîneke xêrê û xebera hin gav û projeyên nuh bide kurdan.
Lê Erdogan bi yek gotinê, bi rengekî sergirtî be jî qala kurdan û çareseriya mesela kurd nekir.
Û bi vê yekê jî nîşan da ku ji bo kurdan tu plan û projeyên AKP-ê tunene, tiştê Erdogan li Diayrbekrê ji kurdan ra got, hemû demagojî û çîrok berê yên vala bûn.
Efendim em hemû bira ne, ev welat yê me hemûyan e û em li dijî neteweperstiya “irqî, herêmî û dînî”ne.
Fena ku lidijbûna wan ji bo kurdan tiştekî gelkî baş e.
Di rastiyê da hûn ne li "neteperestiya irqî, herêmî, dînî" ya tirkan e, hûn li dijî ya kurdan e. Bi van gotinan hûn ji kurdan ra dibêjin em nahêlin hûn weke miletê kurd bijîn, dibê hûn bibin tirk û qala kurdayetiyê nekin.
Bi vê dijayetiya xwe, hûn nahêlin kurd navê welatê xwe hildin, bibêjin Kurdistan.
Lê navê welatê we Tirkiyeye û ji bo tirkan ne qedexeye bibêjin Turkiye.
Hûn nahêlin Kurd partî û rêxistinên kurdî ava bikin, lê ji we ra serbest e.
Bi vê dijayetiyê hûn nahêlin kurd rêxistinên xwe yên dînî ava bikin, lê yên we serbest in.
Yanî dijayetiya we ne li hember tirkan, li hember kurda ye.
Piştî mitînga Diyarbekrê Erdogan di balefirê da bersîv da pirsên rojnamevanan û di van bersîvan da li ser projeya xwe ya xapandidna kurdan ya bi hin tiştên sembollîk jî çend tiştên ”girîng” gotin.
Erdogan got:
”Ji bo xurtkirina TRT6-ê heval dixebitin. Weşanên farisî û erebî ewê wê taqîb bikin. Heger em bikanibin naveroka programan pirreng bikin ez bawer dikim çi li Bakurê Îraqê be û çi jî bi alî merkeza Îraqê ve be ewê bêtir balê bikşîne. Li ba hevalên TRT-ê piçekî teredut heye. Mesela ez dibêjim. Hûn dikanin ji Almanya Şivan bînin. Min ji Ertugrul Guney(wezîrê kultur û turîzmê) beg ra got. Carê bi xanima Ahmet Kaya ra bipeyive. Heger dixwazin gorra wî bînin vir em bînin.”
Erdogan bi wî aqilê xwe yê sivik dixwaze kurdan bi vegera Şivan û birina gorra Ahmet Kaya bixapîne.
Weke tê dîtin, Erdogan ji bo kurdan qala dana mafekî siyasî nake, qala du jestên pir biçûk, du tiştên sembelîk dike.
Bêguman Şivan, bi rengekî azad bikanibe vegere welatê xwe baş e, ev yek mafê wî ye jî. Û ji xwe tu sûcekî wî yê ku nikanibe vegere jî tuneye.
Birina gorra Ahmet Kaya jî eynî tişt e, Ahmet Kaya tu mêr nekuştiye, plana darbeyeke leşkerî nekiriye, rêxistineke çeteyan dananîye.
Kaya dengbêjek bû û got min nêt heye ku bi kurdî jî sitranekê bibêjim.
Sûcê Ahmet Kaya ev bû.
Ji dêlî van bertîlên sembolîk yên xapandinê, kurd li bende avêtina hin gavên siyasî ne, kurd doza mafên xwe yên netewî dikin.
Kurd dixwazin hebûna wan di qanûna esasî da were naskirin.
Kurd dixwazin zarokên wan bi zimanê xwe perwerde bibin.
Kurd dixwazin weke yên tirk, çapemeniya kurd jî serbest be.
Di van waran da tu tiştekî nabêjî, tu dixwazî Şivan vegere û gora Ahmet Kaya bibe welatê wî.
Hema ev herdu tişt bibin çi ye nebin çi ye?
Dema hat hesabê çeteyên dewleta Erdoga, dinya li Ahmet Kaya kirin zîndan, nehîştin li welatê xwe bijî û weke gurên har bera danê û di netîcê da bûn sebebê mirina wî.
Lê îro jî dixwazin gorra wî bibin.
Yanî him dikujin û him jî xwedêgiravî dixwazin şîna wî bikin.
Vana bertîlên pir biçûk in, kurd êdî bi tiştên wiha naxapin.
Erdogan fort daye xwe, gotiye ew naxwaze Şivan û Ciwan Haco li sirgûnê bimînin.
Efendî çi çavê diya xwe ye, naxwaze Şivan û Ciwan li sirgûnê bimînin, lê bi sedan serok û kadirên kud mecbûrî jiyana li sirgûniyê dike, bi hezaran kurdî ji hemwelatiyê derdixe, bi hezaran keç û lawên kurd mecbûrî jiyana li serê çiyan dike, bi hezaran kurdî ji ber dîtinên wan yên siyasî di zindanan da dirizîne, lê naxwaze Şivan û Ciwan li sirgûnê bimînin…
Viya demagojiyeke pir erzan e, kes pênc pereyê xwe tê nade.
Bêyî van herdu “bertîlên siyasî” yên ji bo dewleta tirk bêzirar, Erdogan qala şikandina û têkbirina miletperweriya(mîllîyetçîtiya)kurd jî kir û got.
“Me milîyetçîtiya herêmî jî bi maneyeke ciddî hedimand.”
Bi tirkî gotiye, “Bölgesel milliyetçiliği de ciddi manada çökerttik”, yanî me li Kurdistanê îdeolojiya neteweperweriya kurd bi rengekî pir cidî hedimand.
Bi rastî jî mêrik rast dibêje. Li dera ku AKP lê xurt be kurdayetî lê zeîf dibe. Çimkî armanca AKP-ê û hemû partiyên tirk ya mişterek, ”hedimandina”, yanî têkbirina fikir û îdeolojiya kurdperweriyê ye.
Xurtbûna AKP-ê qelsiya kurdayetiyê ye.
Erdogan li Kurdistanê û di nava bi dehan parlemendterên kurd da bi serbilindiyeke mezin pesnê vê serkeftina partiya xwe dide.
Û pir mixabin ku hin kurdên kurdperwer jî hîn hin hêviyan ji vî Erdoganê nîjadperstê tirk dikin

22 februari 2009

Tirk li ber teslîmbûnê ne lê em tunene

Nivîskarê rojnameya tirkî Zamanê Mumtazer Turkone, li ser meseleya kurd donepêr(20/2-09) dîsa nivîseke balkêş nivîsiye.
Mumtazer di nivîsa xwe da ji dewleta xwe ra pir vekirî dibêje, heger hûn di vê siyaseta xwe ya nîjadperest ya înkar û tunekirina kurdan da israr bikin di dawiyê da hûnê li zirarê derkevin, aqîbeta Komara Tirkiyê ewê gelkî xerab be û ev yek ewê bibe sebebê perçebûna Tirkiyê.
Mumtazer kadirekî kevn yê partiya nîjadperest ”MHP”-ê ye û demakê jî aqilmendekî Tansû Çîllerê bû.
Wî li hember kurdan bi salan şer kiriye û gelek aqil daye dewletê. Lê ev demeke weke gelek tirkên ew jî hatiye hîdayetê û êdî ew jî ji ndina mecbûrî qala qebûlkirin û dayina mafê miletê kurd dike.
Bêguman ev guherandina Mumtazer û yên weke wî tiştekî baş e û dibê em qedir bidinê.
Lê li alî din jî dibê em baş bizanibin ku ev kes û hêzên ku em dibêjin ”guherîne”, bi rastî çiqasî giuherîne û bi vê guherandina xwe li pey çi ne û dixwazin bi vê yekê rê li ber çi bigrin?
Mumtazer jî êdî qebûl dike ku neteweperestiya tirk, bi gotineke din nîjadperestiya tirk ”cîhaneke sexte ye, tenê dijminan çêdike, nefretê vedirişe, bi hêrs li dora xwe dinêre û nexweş e.” Loma jî dibê ”miheqeq were guhertin.”
Mumtazer dibêje, mîmarên neteweperestiya tirk kesên ji Balkan û Kafkasan bûn û îdeoloya wan jî ne li gor van erdan bû, loma jî Dewleta Osmanî jê zirar dît.
Ev tespîteke raste. Lê ne do tenê, îro jî yên serkêşî û pêşengiya nîjadperestiya tirk dikin dîsa neviyên van kesan e, dîsa kesên balkanî û kafkasî ne.
Mumtazer dibêje di dema avakirina Komara Tirkiyê da ji ”îdeolojiya neteweperestiya” tirk gelek feyde hate girtin lê îro êdî zirarê dide ”Tirkiyeya Mezin”. Ji bo ku Tirkiye di pêşerojê da biçûk nebe, nebe ”Tirkiyeya dema Sevrê”, dibê dewleta tirk dev ji înkara kurdan berde û bi hin mafên biçûk wan aş bike.
Ev nivîsa Mumtazer û hin hewildanên hevalbendên gurûba Gulen nîşan dide ku li hember tevgera kurd ya netewî dewleta tirk çiqasî zeîf û bêçareye.
Lê mixabin piraniya serok û siyasetmedarên kurd jî ji hêza xwe bêhay in, loma jî li gor hêza li pişt xwe ji sedî yekê mafê ku dibê bixwaze, naxwaze. Di serda nahêlin milet jî van daxwazên xwe yên netewî vekirî ji dewletê bikin.
Yanî belhazir vagon ketiye pêşiya lokomotîvê. Miletê kurd rabûye pêdarê, amedeye ku bajo ser kozikên dewleta tirk û wan bi erdê ra tep û dûz bike, lê serokên ku pêşengiya vê meşê bikin tunene, yên hene jî serî li milet digerînin.
Û dewlet jî helbet vê yekê baş bikar tîne.
Ji bo ku kurdên tirkînezan jî bikanibin vê nivîsê bixwînin min ew wergerand kurdî. Ez hêvî dikim ku bi kêrî tiştekî were.
” Neteweperestiya Tirkiyeya biçûk.
Di Sevrê* da ”wetenekî tirk” ê bi herêma Enedoliya Navîn va sînorkirî dihat texmînkirin. Bi neteweperstiya ”Tirkiyeke Biçûk, ez kesên ku di riyeke teng û tarî da bi înat dimeşin ku dikane bigihîje eynî netîceyê qest dikim.
Ev neteweperstiyeke wihaye ku dijminan çêdike, nefretê vedirşe, bi hêrs li derûdorê dinêre, neteweperstiyeke nexweş û bi kompleks e. Aqil, şiyana hizirkirinê(aqilselîmî) û mentiq nikane nifûzê liv ê dinyayê bike.
Ji gotina ”bira hemû cîhan tirk be” ancax tu dikanî pirsa”Mars ewê çima nebe bikî?”
Merivê neyê ecibandin ”ne ji xwîna tirk e”, ser wî di qelemkê da xêzkirin, bi heneka ”anemiya Deryasipî pê ra heye”, tenê tu dikanî bêdgeng bikî.
Neteweperestî îdeolojiyike xweparêz e.

Tenê di dema şer da îş dibîne. Bi hestan xeteke liberxedanê ava dike. Ev miqawemet di şertên normal da, li ber tiştên maqûl dibe seddeke rêgir.
Çavkaniya îlhama neteweperestiya tirk neteweperstiya Balkan bû.

Heta cumhûriyetê ronakbîrên tirk dibin du qisim. Tirkçiyên ”ne ji xwîna tirk” û ronakbîrên ji Rûsyayê hatibûn.
Kalikê Nazim Hîkmet Mahmût Celaleddîn Paşa ji yê pêşî, Yûsûf Akçûra ji yê duyem ra nimûneye. Neteweperestiya tirk, xerîbê van erdên ku bi kultura împaratoriyê hatiye sitiran.
Projeya cumhûriyetê netewe-dewlet mecbûriyetek bû. Ji bo bicîanîna(rastgerandina) vê projeyê piraniya tezên hatine seferberkirin mubalaxe û çêkirî(xeyalî) ne. Weke efsaneya Ergenekon û fîgurê gur.

Armanc ew bû ku ji Osmanîtiyê were dûrketin û dîrokeke pir kevn û nediyar, dîrokeke 5000 sal berê were referens girtin û bi vî hawî dîroka netewe-deleteke nuh were avakirin.
Mohra tirkîtiyê li ser agahiyên ne diyar yên di heqê cografyaya Asya Navîn da ku di teqwîmên Çîn yên kevn da hene hate xistin û bi vî şiklî hate şirovekirin.
Komara tirkiyê bi perwerdeya ku gelkî girîngiyê didê, bi van tezên çêkirî, bi hêviya ku ewê ji bicîbûna netewe-dewletê ra xizmetê bike mejiyê me eynî xesand.

Ew kesên ku bi rengekî bêpirs û bêsual ev tezana hemû weke dînekî qebûlkirin û bi van baweriyan bextewar dijîn, êdî ji bo wan jî wexta şiyarbûnê hatiye
Çimkî bi van tezan ancax hûn dikanin ”Tirkiyeya Biçûk” ya ku Sevrê layiqî me dîtibû înşa bikin.
Ev cîhaneke sexte ye, divê hûn bi çavekî rexnegir lê binêrin û miheqeq wê biguherînin.
Ya yekem, di nava sînorên Komara Tirkiyê da, li gel hemû hewildanên netewe-dewletê tenê gelekî homojen najî. ”Tirkkirina” herksî, ya jî hewildana hustu lêxwarkirinê, razîbûna bi ”Tirkiyeke Biçûk” e.
Heger îro meriv ”axaftina eynî zimanî” li ser herkesî ferz bike wê demê meriv ji kurdan ra dibêje, ”ji bo ku hûn bi zimanê xwe pipeyivin divê hûn dewleta xwe ava bikin”, daxwazeke wiha bêyî vê nayê tu maneyeke din.
Ji bo jiyandina yek dewlet û yek alê, hûn mecbûr in riza herkesî bigrin û li gor wê neteweyê dewletê ji nuh va tarîf bikin.

Ya duyem, ji dêlî mijûlbûna bi çîrokên 5000 sal berî nuha, hûn mecbûr in berê xwe bidin cografyeya xwe ya nêz ku hîn 100 sal di ser ra nebuhuriye ku hûn jê veqetiyan e.
Rajoneke jiyana di vê cografyayê da heye. Hûn mecbûr in ku qalibên neteweperestiyê bişkînin û mezin bifikirin. Ji bo vê jî herî zêde hûn bi qasî Osmanî xwediyê mafê tirkbûnê ne. Bi daxwaza ji vê zêdetir, hûnê di ”Tirkiyeke Biçûk” da weke pez bextewar bijîn.
Di zêhnan da hewcedarî bi guherîneke esasî heye. Wext teng dibe. Êdî tam wexta wê ye ku em neteperestiya “Tirkiyeke Biçûk”, tenê ji xeyalan, tenê ji fêrbûnan, tenê ji baweriyên naveroka wan vala rakin refên dîrokê yên tozgirtî.

Em mecbûr in ku ji vî rengê koriya neteweperestiyê, cehaletê û reqîtiya wê xelas bibin.
Tirkiye, li herêma xwe li aştî û îstqrarê digere. Hewcedariya herêm jî bi aştî û îstîqrarê heye. Tirkiye, ancax bi saya pêşengiya xwe ya exlaqî dikane li herêmê rê li ber xwînrijandina neteweperestiyên kurd û ereb yên ku diranan ji hev ra disûn bigre.

Divê em bi vê teza pêşengiya exlaqî tam weke osmaniyan li cîhanê binêrin.
Yê Dewleta Osmanî bi hêz dikir edaleta wê bû, yanî serdestiya exlaqî bû. Hewcedariya herêmê bi edaletê û hêzeke ku edaletê bi dûzan belav dike heye.
20 sibat înî Zaman”
*Peymana Sevrê, di 10-ê tebaxa 1920-an da di nabêna Dewleta Osmanî û Dewletên Îtîlaf da li bajarekî Fransayê yê bi navê Sevres hate îmzekirin.
Lînka nivîsa Mumtazer Turkone
http://www.gazeteoku.com/popup.php?url=http://www.zaman.com.tr

21 februari 2009

"Em doza xwîna xwe, doza welatê xwe dikin!"

A nuha di Roj TV-ê da çend deqîqeyan min li xeberên li ser gera Erdogan temaşe kir. Xeberên saet dehûnîvê şevê(22:30) bû. Di ekranê da jineke navsale ya bi kitan dipeyivî. Ez bawer dikim herêma Mêrdînê bû.
Li ser çûna Erdogan ya Mêrdînê fikrê milet dipirsîn.
Diya kurd bi hêrs got:
"Bira neyê welatê me. Em naxwazin were."
"Tê çi?"
"Em naxwazin."
"Ma ew dihêlin em herin welatê wan?"
"Na, em jî naxwazin. Bira neyê."
Dûra jî got:
"Erdogan çi ji me dixwaze, dawa çi li me dike?
"Em dawa(doza)xwîna xwe dikin, em dawa welatê xwe dikin."
"Le ew dawa çi li me dikin?"
Belê jineke kurd ya nexwenda, bi uslûbekke jixwebawer, di ekrana telewîzyonê da ji serokwezîrê dewleta tirk ra digot:
"Em doza xwîna xwe dikin, em doza welatê xwe dikin!"
"Le ew(yanî Erdogan, yanî tirk) doza çi li me dikin?"
"Bira neyê welatê me! Em naxwazin!"
Van gotinên dayika kurd ya porsipî di mejiyê min da weke birûskekê olan da, ji kêfa gurrûzîyê girt bedena min, ez pê hesiyam ku min destê xwe yê rastê weke hurmizk jidandiye û bedena min tengijiye, bûye tîr.
Ji kêfan ez vegeriyam ser xanimê û min jê ra got:
Kîjan serokê kurd dikane wiha bibêje?
Piştî ku jineke kurd ya nexwende, porsipî bikanibe meseleyê wiha deyne, şerê me û tirkan wiha fêm bike êdî xelasiya Kurdistanê nêzîk e.dikin.
Îşev mîvanên me hebûn. Me li kanala TRT6-ê da li programa "Bûka Baranê" temaşe dikir. Ji beşdaran yekî gotin di devê xwe da bir anî, newêrîbû ya dilê xwe bigota. Min got, dibê kurd biwêribin bibêjin em doza mafê xwe û welatê xwe dikin. Çi yê tirkan heye em jî doza wê dikin. Divê kurd ji gotina vê rastiyê netirsin.
Piştî van gotinên min bi saetekê diyake kurd ev rastî ji dewleta tirk ra got. Û him jî bi dengekî bilind û jixwe bawer.
Dewleta tirk vê yekê dibîne. Rewşenbîrên tirk vê yekê dibîne. Loma jî li riyeke çareseriyê digerin.
Riyeke ku Kurdistaneke serbixwe ava nebe. Çimkî dizanin, dema ferdê miletekî, însanên sade, yê nexwende û ji rêzê werin nuxteya ku bibêjin:
"Em doza xwîna dikin, em doza welatê xwe dikin!", êdî ne mimkûn e ku tu hêz bikanibe wî miletî bindest bihîle.
Heger seokên me serok bin, Kurdistan êdî xelas bûye....
Heger "serokên" me serok bin û bi miletê xwe nelîzin, dibê fêm bikin ku dewleta tirk têkçûye, dixwaze bi peymaneke herî kêmzirar Kurdistanê ji destê xwe dernexe.
Loma jî destûrê didin vebûna kanalên telewîzyonan.
Loma jî dixwazin di hin zanîngehan da beşê zimanê kurdî vekin.
Loma jî hin nîjadperest, faşîst, demokrat û lîberalên tirkan civînê li ser civînê li dar dixin, ev cara pêşî ye navê Kurdistanê digrin ser zimanê xwe û bi rastî jî vê carê qala çareseriyeke aştiyane dikin.
Ji ber ku dewlet jî têda êdî herkesî baş fêm kiriye dema ew nuha mefekî nedin kurdan di rojên pêşda ewê li zirarê derkevin.
Kurdê ji mecbûrî "serokê xwe yê netewî" jî bidin alîkî û doza Kurdistaneke serbixwe bikin. Dewlet ji vê ditirse, rewşenbîrên îro bûne aştîxwas ji vê ditirsin...
Îcar ji bo ku bêtir li zirarê dernekvin, dixwazin ne bi mirinê lê bi tayê razî bibin.

19 februari 2009

Kemalîzmê mirovê tirk rezîl kirye

Di hilbijartinên Îsraîl da derket ortê ku wezîra derve ya Îsraîl Tzîpî Lîvnî wextekê ajana MOSAD-ê bûye. Û wê bi xwe jî ev yek qebûl kir.
Li ser vê meselê Lîvnî di hevpeyvînekê da gotiye.
”Ji bo min têkiliyeke hisî ne mimkûn bû, evîndarbûna min ne mimkûn bû…Têkiliyên qaîdeyên wan diyar yên demî mimkûn bû. Heger ji bo Îsraîl, ji bo MOSAD-ê divê min însan bikuşta, minê bikuşta…Lê heger bigotana ji bo welatê xwe bi yekî ra razê ez texmîn dikim minê qebûl nekira…”
Nivîskara rojnameya Sabahê Ayşe Ozyilmazel, ji van gotinên Lîvnîyê ra îtîraz dike û dibêje, gava meriv bikanibe ji bo welatê xwe însanekî bikuje, divê meriv bikanibe ji bo welatê xwe bi yekî ra jî razê. Redkirina ”wezîfeyeke” wiha qet nakeve serê Ozyilmazelê.
Piştî vê îtîrazê, Ayşe Ozyilmazelê mesele anîye ser xwe û wiha gotiye:
”Herçî ez im, çendakî berê kankayekî min ê mêr ji min pirsî: Ji bo welatê xwe tu yê bi yekî ra razaya? Bêyî ku deng bikim min bersîv dayê: Belê! Heger ji bo welatê xwe ez dikanim yekî bikujim, çavgirtî ez dikanim bi yekî ra jî razêm. Ez jinek im, dema ez bixwazim ez dikanim çi bikim û çi nekim. Tenê bira armanca min were cî, bira fedayî welatê min be…”
Weke tê dîtin ji bo Ayşe Ozyilmazel di nabêna bawerî û pêşkêşkirina beden û namûsa xwe da tu ferq tuneye.
Yekcarnan “bawerî” dikane zora mentiq û aqilê selîm bibe, lê gava zora şeref û namûsê jî bir, wê demê xuya dibe ku bi qasî zilikekî jî heysiyet û şexsiyet bi meriv ra nemaye.
Îdeolojiya kemalîzmê ya nîjadperest ne tenê zora aqil û mentiqê Ayşe Ozyilmazelê biriye, di serda dirhemek heysiyet, namûs û şeref jî pê ra nehîştiye.
Li ser emrê dînekî ew amadeye weke fahîşeyekê rojê bi yekî ra razê û bi comerdî “mêrikê” xwe fedayî welatê xwe bike...
Û navê vê bêşeref û bûnamûsiyê jî dibe “fedekariya ji bo welêt”?
Yekcarnan dem tê bi milyona însan ji bo parastina welatê xwe, xwe dide kuştin û dikuje. Di viya da tu tiştekî anormal tuneye. Divê meriv welatê xwe biparêze û heger pêwîst be divê meriv bikanibe canê xwe jî feda bike û bikuje jî. Ji ber ku welatê meriv jî namûsa meriv e, divê meriv welatê xwe jî weke namûsa xwe biparêze.
Lê heta nuha min qet ne dîtiye û ne jî bihîstiye ku divê meriv ji bo welatê xwe "qûna" xwe jî bide, qahpiktî û qûnektiyê jî qebûl bike!
Tiştekî wiha tenê tirkên bi îdeolojiya kemalîzmê perwerde bûne dikanin qebûl bikin.
Qebûlkirin û normaldîtina bênamûsî û fahîşetiyeke wiha li derî hemû norm û hêjayiyên însanî ye.
Dibê namûs û heysiyeta meriv jî bi qasî welatê meriv girîng be. Lê diyar e ji bo Ayşa Ozyilmazelê girîngiyeke wiha tuneye.
Ew amadeye gav û seetê "mêrikê" xwe fedayî welatê xwe bike...

18 februari 2009

Kurdistan bûye "Yehye"yê tirkan

Li ser nivîsa min ya pêr(Ev nîna ye, tirnîna hîn li dû ye)xwendevanekî min ê ruhayî(ew ji min ra dibêje xalo û ez jî jê ra dibêjim xwarzê)şirove û pêkenîneke(YEHYE) gelkî xweş û manîdar kiriye.
Do derengê şevê, piştî ku min nivîsa xwe nivîsî ez pê hesiyam û min xwend.
Ji ber ku gelkî dereng bû loma jî do êvarî min nikanîbû qal bikira. Gelkî kêfa min jê ra hat, ji zûda bû ez hewqasî nekeniyabûm, ji kena min nikanîbû bixwenda.
Ez jî ruhayî me û ji çîrok û pêkenînan jî gelkî hez dikim. Pêkenînek, çîrokek li ku bi ber çavê min keve dixwînim.
Heta xwedêgiravî min kitêbeke pêkenînan bi navê ”Hindik-Rindik” jî nivîsîye. Di wê kitêma min da jî ev pêkenîn tuneye.
Ji ber ku ”çîrok” weke şirove di binê nivîsê da ye loma jî dibe ku bala hemû xwendevanan nekişandibe. Ji bo ku hûn jî bixwînin ezê îşev ji we ra bi uslûba xwe qala vê pêkenîna ”xwarziyê xwe yê Rehawî” bikim.
Xwarziyê min ê ruhayî gotiye, xalê Zinar, navê kurd û Kurdistanê ji bo tirkan bîye "YEHYA" û dûra jî qala çîroka ”Yehya” kiriye.
Dibêjin yekî bi navê Yehya xizmetkarê maleka dewletî bûye. Sixrê(suxrê) kê çêbûye berê xwe daye Yehya, gotiye:
”Yehya avê bîne,Yehya nan bîne, Yehya mangê berde. Yehya û ha Yehya...
Nehîştine Yehyayê belengaz nig di bin xwe ve ke, gav û saetê karek jê ra dîtine.
Yehya rojekê pir aciz bûye, destên xwe li ber Xwedê vegirtiye û gotîye:
”Xwedayê min ê dilovan, ji nuha û pê va kê navê min got, bila ba bi berkeve, desmêja(avdesa) wî bişkê.
Xwedê di cîda dua wî qebul kirye. Kê gotiye ”Yehya”, tir kiriye. Wisa bûye ku êdî kesî newêrîbûye bi navê wî bankirayê, bigota Yehya!
Li ser vê radibin dibin cem meleyekî dibêjin, mele ji vî ra niviştekê çêke, bila rehet bibe.
Mele dibêje, navê wî çîye?
Kes newêre navê wî bibêje. Ji mele ra dibêjin:
"Weleh em nevêrin navê wî bêjin ancax tu bêjî.
Mele dibê ez navê wî nizanim ku. Dibê hûn bizanibin.
Li ser vê, yekî biaqil dibêje, mele, navê pêxemberan rêzke, navê wî di nav da ye.
Çaxa mele ji navê Hz. Adem dest pê dike û tê Îdrîs, Nuh....ku digihîje Yehya, mele jî dibê “gum” û weke topekê ”yekê” berdide.
Malbata Yehya dibêje, mele navê wî waye te nuha got û nexwaşya wî jî a ku hat serê te ye.
Lê newêrin navê wî bibêjin. Çimkî kî dibêje tirekê dike. Ji tirsa ”tirê” newêrin navê wî hildin."
Piştî vê çîrokê xwarziyê min ê hêja gotiye, “çaxa tirk navê Kurdistanê bibêjin ewê desmêja(destmêj) wan bişkê, ji bo wê qal nakin, derdorê ra derin tên, newêrin bibêjin Kurdistan. Ji ber ku bûye “YEHYE"yê wan.
Di nivîsa xwe da(Ev nîna ye, tirnîna hîn li dû ye)ez li ser civîna Abantê ya li Hewlêrê û mesaja Fethullah Gulen skinîbûm.
Weke gelek kesên din, Gulen jî ji civînê ra mesajek şandibû. Lê di mesaja xwe da yek carê jî navê kurd û Kurdistanê bikar neanîbû.
Ji dêlî navê kurd û Kurdistanê, gotinên wek ”herêm, gelê herêmê, Erbîl” û tiştên wiha gotibû.
Gulen û gelek tirkên weke wî nîjadperest û faşîst navê kurd û Kurdistanê nagrin ser zimanê xwe çimkî bi çavên dijmin li miletê kurd dinêrin, ji ber kîn û hestên xwe yên nîjadperest nabêjin.
Min digot belkî dema bibêjin ”Kurdistan” ewê devê wan xwar bibe, zimanê wan ê biwerime, loma nabêjin.
Lê li gor numûneya xwarziyê min dikane îhtîmaleke din jî hebe, yanî dikanin ”tiran” bikin.
Bi rastî jî navê Kurdistanê bûye ”Yehye”yê tirkan, diyar e kîjan tirk bibêje ”Kurdistan”, di cîda ewê tirekê bike, ji bo ku tirê neke û navê wî tirek dernekeve xwe ji bilêvkirina navê Kurdistanê îmtîna dikin.
Heta nuha min ev nizanîbû. Bi saya pêkenîna xwarziyê xwe ez vê yekê jî fêr bûm.

17 februari 2009

Tevliheviya di nava YNK-ê da pêşeroja Kurdistanê dixe xeterê

Tevliheviya di nava YNK-ê da herku diçe kûrtir û berfirehtir dibe. Li gor nûçeyeke malpera Rûdawê, Celal Talabanî hemû şertên cîgirê xwe Kosret Resûl qebûl kiriye. Û tê gotin ku di demeke kin da Talabanî ewê here Silêmaniyê û ji bo çareserkirina gelêşê riyekê, çareyekê bibîne.
Talabanî mecbûr e ku rê li ber vê veqetandinê bigre û heta Norşîrwan Mistefa jî îqnayî vegerê bike. Heta ku Norşîwan ne di nava YNK-ê û hukûmetê da be rîska gelş û teşxeleyên wiha ewê tim hebe. Loma jî divê ji bo îqnakirina Noşîrqan miheqeq riyek were dîtin.
Bêguman Talabanî merivekî gurê siyasetê ye, gelkî jîr e, loma jî mecbûr e tawîzan bide Norşîrwan Mistefa û hevalên xwe yên îstifakirî.
Heger weke wan neke nikane rê li ber perçebûnê bigre. Û ev yek jî ji bo kurdan ewê bibe sebebê gelek serêşiyên mezin.
Heta statuya Kurdistanê ya îro jî dikane têkeve xeterê. Ji ber ku di nava kurdan da zemîna berberî û şer peyda dike.
Tiştê xuyaye ji yên îstifakirî bêtir Talabanî mecbûr e ku weke wan bike û daxwazên wan bicîh bîne. Dema qebûl neke û ew jî hin şertan bide ber wan, ewê ji YNK-ê veqetandineke pir mezin çêbibe.
Û di rewşeke wiha da jî yê zirarê bibîne ne YNK tenê ye, li Kurdistanê hemû dengeyên siyasî ewê serobinî hev bibin.
Weke tê zanîn, li gor peymana di nabêna PDK-ê û YNK-ê da herdu partî ewê bi yek lîsteyê beşdarî hilbijartinên li Kurdistanê bibin û kursiyên wan yên di meclîsê da jî ewê weke hev bûna.
Lê dema Norşîrwan bi lîsteyeke bi serê xwe têkeve hilbijartinan wê demê hêza YNK-ê perçe dibe û peymana di nabêna YNK-ê û PDK-ê da jî dikeve xeterê.
Ji vê jî girîngtir ev perçebûn ewê tesîreke gelkî mezin û nebaş li têkiliyên ereb û kurdan, kurd û emerîkiyan, kurd û tirkmen û Tirkiyê jî bike.
Perçebûneke bi vî rengî di demeke wiha pir hesas da ewê rewşa kurdan di hemû platforman da zeîf bike û heta dikane bibe sebebê şerekî nav xwe jî.
Ji ber ku jixwe berê jî zemînê wê heye. Dema kurd bi hev kevin bêguman dijminê jî rehettir kanibin provakasyonan bikin û kurdan bînin hember hev.
Ez hêvî dikim ku Celal û hemû kurdên dûrbîn rê li ber vê macereya pir bi tehlûke bigrin û nehêlin careke din miletê kurd perîşan bibe.
Ereb û tirk bi çar çavan li bende perçebûneke wiha ne, çimkî tiştekî wisa ewê karê wan rehettir bike.
Îşev mîvanekî min heye...
Îro mîvanekî min ê gelkî ezîz heye. Navê wî Vîndar Bager e û du mehî ye. Li bajarekî din dimîne. Ev cara pêşî ye tê ziyareta kalikê xwe.
Ez dizanim hûn camêr nas nakin.
Ez jî ev cara duyem e camêr dibînim.
Cara pêşî tenê çend rojî bû û mal jî gelkî qelebalix bû. Me tu tam ji hev negirt. Û jixwe fersend jî çênebû ku em zêde hevûdu nas bikin.
Em çend saetan li ba hev man û me tenê 2-3 risim bi hev ra kişand.
Lê di vê hevdîtina me da, dema min xêrhatin dayê û kir himêza xwe, min bala xwe dayê di nava du meh û nîvan da xortekî temam ji camêr derketiye. Êdî deng diherê, li der û dora xwe dinêre, tiştan dibîne û bi dest û nigên xwe dilîze.
Bîstekê di himêza min da ma, bawer bikin camêr ne bi ser min da verşiya û ne jî mîst. Min bawer nedikir bêyî xelatkirin min berde.
Lê mala wî ava îcar qedrê kalikê xwe girt û tiştek nekir.
Vîndar Bager beg, vê heftê ewê mîvanê me be. Ewê çi tesîrê li ser wexta min bike ji nuha da ez nizanim. Lê heger hat û min şevekê nisvîsa xwe îhmal kir, dibê hûn bizaninin ku ne ji kêfa ya jî ji tembeliyê ye...

16 februari 2009

Ev nîna ye, tirnîna hîn li dû ye

Civîna Platforma Abantê ya ku li Hewlêrê do destpêkiribû îro bi beyaneke mişterek îro qediye.
Ji do daye min li çend siyasetmedar, rewşenbîr û rojnamevanên kurdên başûr guhdarî kir, hemû jî ji çêbûna civînê li Hewlêrê û ji beşdarbûna çend siyasetmedar, rewşenbîr û rojnamevanên tirk gelkî kêfxweş in.
Hemû jî vê civînê weke bi Tirkiyê ra destpêkeke xweşkirina têkiliyên siyasî dibînin û wê girîmgiyê didinê.
Tiştê meriv ji şirove û ji axaftin kurdên başûr derdixe, kurdên başûr pir heyranê dostaniya bi tirkan û Tirkiyê ra ne, silaveke yekî tirk ya sexte û bi hesab dîsa jî wan gelkî dilşa û bextewar dike.
Dema qala civînê, başî û girîngiya wê dikirin ji meth û sena devê wan nediket hev, ji dêlî ku qala mesaj û axaftinên tirkan û maneyên gotinên wan bikin, qala tiştên di dil û xeyalên da xwe dikirin, daxwazên dilên xwe şirove dikirin.
Bêguman ez ne li dij im ku têkiliya hukûmeta Kurdistanê û Tirkiyê baş bibe, Tirkiye wan nas bike û Platforma Abantê li Hewlêrê civînekê çêke.
Bira çêkin, bira tirk dîtin û pêşniyarên xw yên derbarê me da bibêjin. Û divê em jî bi rengekî pir cidî li wan guhdarî bikin.
Divê em hewil bidin ku nêta wan fêm bikin, bizanibin hela ka bi van civînan nêta wan çi ye, dixwazin çi bikin?
Li pey çi ne?
Dema tirk civîneke xwe li Hewlêrê çêkin ev nayê wê maneyê ku nêta tirkan paqij e, bi rastî jî dixwazin me weke milet, weke hukûmeteke federe nas bikin. Ev yek dikane ji bo nêt û armanceke xerab be jî.
Yanî ya girîng ne civîn e, naverok û hedefên wê ne. Dibê em bala xwe bidin vê yekê.
Bêguman di nava beşdarên tirkan da kesên bi rastî jî dost û dilxwazên miletê kurd hene, lê ew ne gelek in, piraniya wan dixwazin Kurdistana Federe zêde zirarê nede yekîtiya Tirkiyê ya siyasî, piştgiriya perçebûna Tirkiyê neke, kurdên bakur teşwîqî hin gav û daxwazên radîkal neke.
Tiştek gelkî eşkereye, li Tirkiyê hin hêz hene naxwazin Tirkiye Kurdisranê Federe nas bike û têkiliyên dîplomatîk pê ra deyne.
Ev hêz, vê siyastê yanî dijminatiya bi kurdan ra ji bo perçenebûna tirkiyê baştir û bixêrtir dibînin.
Lê hin hêz jî hene ku ji bo perçenebûna Tirkiyê eksê vê difikirin, ji bo perçenebûna Tirkiyê têkiliya bi Kurdistana başûr ra tiştekî zerûrî dibînin, dibêjin heger em wan nas nekin, têkiliyên siyasî, aborî û dîplomatîk bi wan ra daneynin ewê ji bo Tirkiyê xerabtir be.
Yanî divê kurd van herdu meylan jî bibînin û bizanibin kî ji bo çi, çi dibêje û çi dixwaze?
Li gor tê gotin li dora 100 kesî ji Tirkiyê û 70 ya jî hîn zêdetir jî ji Kurdistanê beşdarî civîna Platforma Abantê bûne.
Ji van beşdaran gelek karmend, rewşenbîr, siyasetmedar û rojnamevanên kurd û tirk semîner dan û hin axaftinên gelkî balkêş kirin.
Lê her çi hîkmetî îlahî ye nayê zanîn, malpera Nefelê ji nava van semîner, mesaj û axaftinan tenê mesaja Fethullah Gulen efendî weşandiye. Û him jî tirkiya wê.
Bi çend gotinan jî qala axaftina Mumtazer Turkone kirye.
Kurdên Kurdistana bakur hemû bi tirkî dizanin, kesê bixwaze mesaja Gulen efendî bixwîne dikane di çapemeniya tirk da bixwîne.
Min qet fêm nekir Nefelê ji bo çi rabûye ev mesaja Gulenê nîjadperest weke belgeyeke gelkî girîn weşandiye?
Û ya din jî çima mesaja Fethullah Gulen û ne ya yakî din?
Gelo di mesaja Gulen da ji bo kurd û Kurdistanê dîtinek, daxwazek ya jî pêşniyareke pir girîng heye loma Nefelê weşandiye?
Bêguman na. Gulen di îdeolojî û felsefeya xwe da merivekî dijminê miletê kurd e.
Min axaftinên hemû beşdarên tirk nexwendiye, lê li gel vê jî ez bawer nakim ku tu mesaj û axaftin ji ya Gulen xerabtir be.
Di mesaja Gulen da bira ji bo kurd û Kurdistanê daxwz ya jî pêşniyareke xêrê li wir bimîne, navê Kurdistanê û heta navê kurdan jî derbas nabe. Gulen tehamul nake navê kurd bigre devê xwe.
Heta gava meriv bi dîqet bixwîne, meriv dibîne ku Gulen, Hewlerê(ji xwe mêrik negotiye Hewlêr, gotiye Erbîl)weke bajarekî kurdan jî nabîne.
”Erbîl ji alî dîrokî, kulturî, însanî û hêjayiyên civakî va bajarekî cîhanê yê herî dewlemend û bibereket e. Ji kevin da ji gelek medeniyetan ra mazûbanî kiriye û rolên civakî û siyasî girtiye ser xwe.”
”Ez Platforma Abantê û beşdarên wê yên hêja ji ber vê nêzîkayî û eleqeya ku wan nîşanî herêmê dane pîroz dikim.”
Mesaja Gulen li ser vê mînwalê dom dike. Bi yek gotinê be jî navê kurdan nagre ser zimanê xwe, tenê pesnê danîna têkiliyên bi herêmê ra dide, dixwaze terefdar û dewleta wî here wira û li wir xurt bibe.
Heta di dereke mesaja xwe da weke faşîst û panturkîstekî tirk xeyala girtina wî beşê Kurdistanê jî dike û dibêje:
” Li Tirkiyê bi hezaran, heta bi milyonan însan ji alî ruhî, fikrî û manewî va eleqeyê nîşanî vê cografiyayê didin.”
Yên viya dibêjin nîjadperst û faşîstên tirk in, ew ”mîsakî milliyekî” hîn firehtir xeyal dikin, dibêjin Mûsil, Kerkûk, Hewlêr û hin herêmên din yên Kurdistana Federe malê tirkiyê ne, dibê Tirkiye rojekê van herêman ji kurd û ereban paşda bigre.
Fethullah Gulen jî vê dîtina xwe ya panturkîst û îşxalkar venaşêre û dibêje, ”bi milyonan însan ji alî rûhî, fikrî û manewî va bi wê herêmê va eleqedar in”, yanî emelekî wan yên îşxalê heye. Ji "milyonan" qesda wî ne kurd in, tirk in.
Û Nefelê jî rabûye bêyî şirove û yek gotineke rexneyî ku meriv bizanibe ew ne li gel van dîtinan e, ev mesajasa Gulen ya ji serî heta dawî mişt nêtxerabî û dijminatiya li hember kurdan e pêşkêşî xwendevanên kurd kiriye.
Tiştekî pir xerîb û pir seyr e, heta demek berê kurdê ku bigota ”herêma Kurdistanê ya jî serokê herêma Kurdistanê”, Nefelê qiyamet radikir, digot, herêm çiye?, dibê meriv bibêje KURDISTAN û serokê Kurdistanê.
Lê Gulen ji civîneke ku li paytexta Kurdistanê dibe, ji civîneke ku xwedêgiravî ji bo xurtkirina têkilêiyên kurd û tirkan hatiye lidarxistin ra mesajekê dişîne, lê dîsa jî navê kurd û Kurdistanê hilnade, ji kurdan ra nabêje kurd.
Û her çi hîkmet be, vê yekê jî qet bala Nefelê nekişandiye û dîsa jî mesaja wî weştandiye.
Ecayib!
Heta nuha di nava hemû malperên kurdan da(Lotikxane ne têda)malpera ku di xeber û analîzên xwe da tirk û dewleta tirk tim rezîl û riswa dikir, heta bi çavê însan û dewletê jî li wan nedinêrî Nefel bû, lê nuha ez bala xwe didimê Nefelê êdî dev ji wê ”kurdçîtiya” xwe ya radîkal berdaye, îcar pir ”lîberal” bûye, êdî mesajên Gulen yên ku ji miletê kurd ra nabêje kurd jî diweşîne.
Û yek gotinê jî li ser nabêje.
Wisa xuyaye di şêl û siyaseta Nefelê da guhertineke nuh çêbûye haya min jê tuneye, ez hêvî dikim ku Xwedê bixêrê bigerîne...

15 februari 2009

Dema dîroka meriv xelk binivîse û xelk wergerîne...

Ez dixwazim îşev li vir qala rexneyeke gelkî hêja û girîng bikim.
Mixabin nivîs dîsa bi tirkî ye. Lê ezê tirkiya wê nedim.
Kurdekî bi navê ”Ayhan Arî Piling” li ser wergera tirkî ya kitêba Davîd Mcdowall(Modern Kurt Tarîhî/Dîroka Kurd ya Modern) rexneyeke pir hêja û balkêş kiriye û dûra jî ji endamên Dîwanxaneyê ra şandiye.
Di normalê da tiştên bi tirkî ez naxwînim, bala xwe didim sernivîsê û dûra davêjim.
Lê sernivîsa vê nivîsê(Kizilbaş Hîzbullah okunca/Gava Qizilbaş bibe Hîzbullah) bala min kişand û loma jî min nivîs bi dudilî xwend.
Piştî min nivîs xwend, min ji xwe ra got, baş bû ku min xwend û haya min ji vê wergera lîstika zarokan çêbû.
Gava di refên kitêbfiroşan da kitêba Davîd Mcdowall(Modern Kurt Tarihi) bi ber çavên Arî Piling dikeve û hinekî jî ji ber cazîbeya navê wê jî deyax nake û tavilê dikire.
Lê di rêzên pêşî da matmayî dimîne, serê wî li hev dikeve. Nizane gelo wî çewt zanîbûye ya jî tiştên di kitêbê da hatine nivîsîn çewt in?
Heger çewtî heye, gelo ya kê ye?
Gelo ya nivîskar e, ya wergerê ye ya jî ya wî ye?
Ev û hin pirsên din serê Arî Piling weke meşka dewkilên qerejdaxê li hev hev dixe, lê dev jê bernade, ji dêl wê va, kitêbê bi çavekî hîn cidîtir dixwîne.
Û gelkî jî baş dike.
Di rûpela pêşî ya kitêbê da hevokeke wiha heye bala Arî Piling dikşîne:
”Di roja îro da du zimanên zikmakî(anadîl) ya jî lehçe hene, gelek kurdên ji baku bi kirmancî dipeyivin, piraniya kurdên başûr bi suryanî dipeyivin.”(r.32) [ David McDowall, Modern Kürt Tarihi; 2004, Doruk yay., werger: Neşenur Domaniç]
Soranî di wergera Ayşenûr Domanîç xanimê da dibe” suryanî yanî suryankî, zimanê suryanî.
Zanîna Arî Piling ya li ser dîroka kurdan çiqas kêm be jî, lê bi kimanî dizane ku kurd bi “suryanî(bi tirkî gotiye Süryanice)napeyivin. Li ser vê, Arî Piling diçe li îngilîzî li orjînala kitêbê dinêre. Di orjînala kitêbê da ev hevok wiha bûye:
"Two major languages ordialects exist today, Kurmanji spoken by most northern Kurds, andSurani spoken by most southern Kurds." ( David McDowall, A ModernHistory of The Kurds; İ.B. Tauris, 2004,3rd edition.s-9)
Neşenûr xanimê gotina “Suranî” yanî soranî weke “Suryanî” fêmkiriye û wisa wergerandiye. Dema werger ne kurd be, kurdan û dîroka wan qet nas neke bêguman ewê sosiretên wiha çêbibin.
Arî Piling dibêje, di îngilîzî da "soranî" weke “Surani" tê nivîsîn. Û ji bo “Süryani”"Syrianic" tê gotin.
Yanî di îngilîzî da jî “soranî” û suryanî” ya jî “suryankî” weke hev nayên nivîsîn.
Çewtiyeke din ya bi qasî “soranî” û “suryankî” tevlihevkirina Hizbullah û Qizilbaş e.
"Ev kesên ku ji ber şewqeyên wan yên sor ji wan ra dibêjin hizbullah(ya jî Qizilbaş/Kizil Baş) ji ber ku li hember îdareya Osmanî ya Sunnî pir xurt dibûn(r.53)
Ayşenûr xanim li vi jî gotina “qizilbaş” yanî yên komsor di wergerê da dike “hizbullah” û jê xelas dibe.
Îngilîziya vê hevokê jî wiha bûye.
"Known as qizilbash ( or Red Heads )after their red felt caps, they showed every sign of consolidating into a serious threat to Sunni Ottoman rule." ( s-25)
Bêyî van çewtiyên fahş û dûrî aqilan Arî Piling çend nimûneyên din yên dane.
Nimûne:
“Eşêrên Hizbullah....”( s-53), îngilîzî, “Qizilbash tribes...(s-25).
Di sala 1511-an da li Enedoliyê serhildaneke mezin ya hizbullahê destpêkir.(s.53)."
İnglîzî, “1511 a majorqizilbash uprising took place in central Anatolia.(s-26).”
Di îngilîzî da hevoka, “teqrîben ji sedî 75-ê kurdan musulmanên sunnî ne(r.10)”, di wergera tirkî da bûye ji sedî 71(r.33)
Bi înglîzî navê Pinyanish yanî eşîra Pînyanîş(r.17), bi tirkî bûye Nipaniş(r.42).
Di İngilîzî da "the Alevi Mamakanlı"(r.12),di tirkî da bûye "AliveMamakanlı"(s-36) .
Navê Merwaniyan di tirkî da bûye "Marwadin" [ ing. Marwanids], Harezmî bûne Khwarami, Oguzan/Oğuzlar bûne Ghuzz” û gelek çewtiyên wiha qet hişê meriv nagre.
Hema tiştê ez dizanim, dema dîroka meriv xelk binivîsîne, wergera wê xelk bike û weşanxaneya ew weşandibe jî ya xelkê be helbet ewê ji tercumeyê bêtir sosret, gosirmet û bobelateke kesnedîtî jê derkeve.
Xwedê me û miletê kurd ji sosiret û bi qewlê dêrikiyan ji “gosirmetên” hîn mezintir bisitirîne.
Amîn...
Û mala Ayhan Arî Piling beg jî ava be ku em ji vê ibreta giran agahdar kirin. Qenebe bira kurdên feqîr neçin perê xwe di vê wergera berradayî nedin.
Bi rastî dibê ez li vir, ji vî welatê ji bûzxaneyê cemidîtir silav û sipasiyeke germ û sincirî ji Dîwanxane û hemû endam û berpirsiyarên wê ra jî bişînim.
Çimkî bi xêra wan ez ji nivîsên xwe ra mijar û xwendevanan peyda dikim.
Bêyî Dîwanxanê nivîsên min ewê kesad û halê min jî ne tu hal be…

14 februari 2009

Erdogan ewê li gotinên xwe poşman bibe

Fermandarê Hêzên Bejayî yê Îsraîlê general Avi Mîzrah, do di civîneke navnetewî da rexneyên pir giran li Tirkiyê girt, gotinên serokwezîrê Tirkiyê Erdogan yên di civînda Davosê da pir sert rexne kir û got:
”Tirkiyê berê êrmenî qetil kirine û nuha jî eynî siyasetê li hember kurdan dimeşîne.”
Erdogan di civîna Davosê da ji Şîmon Peres ra gotibû, ”hûn kuştinê baş dizanin. We erdê flîstîniyan îşxal kiriye.”
General Avî Mîzrahî
jî do di civîna navnetewî ya bi navê ”Psîkîlojîya Eskerî“ da ku nûnerên ji Emerîka, Almanya, Swêd û Brezîlyayê jî tê da beşdar bûn, bersîva van gotinên Erdogan yên di civîna Davosê da ”hûn kuştinê baş dizanin” da û got:
"Bira Erdogan di neynikê(mirêkê) da li xwe binêre."
general Mîzrahî got:
"Tirkiyê berî nuha bi gelek salan li hember êrmeniyan qetlîama dinyayê ya herî meizn kiriye û eynî siyasetê nuha jî li hember kurdan dimeşîne."
Li ser gotinên Erdogan, ”Îsraîlê erdê filistîniyan îşxal kiriye”, general Avî Mîzrahî got:
”Ev serê salan e ku tirkiyê bakurê Qibris îşxal kiriye.”
Li ser van gotinên general Avî Mîzrahî, serekerkanîya Tirkiyê, wezîrê derve û serokwezîr erdogan xwe gelkî aciz kirin û tavilê protesto û "nota" dan Îsraîlê.
Ji bo ku rê li ber beyanên wiha venebin, Tirk ewê xwe gelkî aciz bikin, weke meymûnên marûzî êrîşê bibin ewê pir bikin qîjewîj û qerepere, ewê xwe rakin û li erdê xin, ewê Îsraîlê bi qutkirina têkiliyên aborî, siyasî û dîplomatîk tehdîd bikin.
Ewê wiha bikin ji bo ku hinekê din jî tiştên wiha nebêjin, bi taybetî jî dibê qala kurdan nekin û wan weke nimûne nedin.
Yanî tirk di vî warî da gelkî jîr û kone ne, fen û fûtên wan ji yên rûvî jî zêdetir in. Îcar Îsraîlê û hukûmeta nuh ewê çiqasî li generalê xwe xwedî derkeve ew hîn ne diyar e. Heger hukûmeta îsraîl gavê paş da bavêje, tirkê bêtir herin ser wan.
Lê dema Îsraîl gavê paş da navêje û welatên din jî dema ciyê wê hat van rastiyan têxin çavê siyasetmedarên tirk, wê demê ewê li ser teriyê xwe bikevin, careke din ewê newêribin devê xwe vekin û quretiyên wiah bikin.
Û li aliyê din jî êdê ewê berebere fêrî qebûlkirina sûcên xwe bibin.
Bêguman van gotinê Mîzrahî hemû jî rast in û di cîda ne. Esas dibê ev gotin di wê civînê da Şîmon Peres bi xwe ji Erdogan ra bigota, lê negot.
Lê li gel vê kêmasiyê jî dema generalekî îsraîlî van gotinan ji tirkan ra bibêje gelkî girîng e û pêşketineke baş e.
Heger wiha here Erdogan ewê li gotinên xwe poşman bibe.
Ji ber ku ne ji der tenê, li hundur jî kurd wan û Îsraîlî bi hev ra miqayase dike û ev miqayase jî durûtiya siyasetmedarên tirk radixe bera çavan û wan dihelîne.
Tiştên wiha eşkere neyên gotin jî lê di nabêna dewletan da bêbaweriyên kûr peyda dikin, cebarkirina van têkiliyên ku bi gotinên wiha derz lê ketine wisa ne rehet e.
Heta nuha tirk aşûnî bûbûn, ji ber ku kesî qetlîam û sûcên wan yên li hember însaniyetê nedida ruyên wan.
Mesela Qibrisê û êrmeniyan ne têda, lê li ser qetilkirina kurdan heta nuha di tu platformeke cidî da tu kesî ji tirkan ra negotiye tiştê we anî serê êrmeniyan, hûn dixwazin bînin serê kurdan jî.
Ji ber ku heta nuha kesî ev rastî nedaye ruyê siyasetmedarên tirk, ji wan ra negotine sûcên we ji yên herkesî mezintir e, loma jî mêrikan pir bêperwa dipeyivin.
Fena ku wan qetlîama êrmeniyan nekiribe, fena ku Qibris û beşekî Kurdistanê hîn ne di bin îşxala wan da be, radibin li xelkê rexneyan digrin û wan bi îşxalê îtham dikin.
Li hember îşxalên Tirkiyê, îşxala Îsraîlê ji deve ne guh e jî.
Erdên di bin îşxala Îsraîl da bi qasî axa Ruhayê jî tenê tuneye.
Tirkiyê him welatê me îşxal kiriye û him jî hebûna me înkar dike, hîn em li Tirkiyê miletekî bê nasname ne.
Hîn em nikanin navê welatê xwe hildin, navekî kurdî li zarokên xwe kin, ala xwe hildin, partiyeke kurd ava bikin.
Hîn mebûsekî kurd nikane di civînekê da bi kurdî bibêje, "hela xêra xwe tasek av bidin min" û serokwezîrî welatekî wiha jî diwêre dersa edalet û demokrasiyê bide xelkê.
Lawo belasebeb negotine mêrikê cahil cesûr e...

Sînorê cehaletê tuneye

Rejîmên monarşî û dîktator li herderê cîhanê ji azadî û demokrasiyê, ji pêşketin û guherînên civakî û ji îradeya însan ya azad dibizin, hinavên wan diqete.
Û ji ber vê tirs û bizîna xwe jî gelek caran hin qanûn û qedexeyên pir berradayî û komîk derdixin.
Lê bi van qanûn û qedexeyan jî tim dibin pêkenînên alemê.
Li Erebîstana Suûdî Pûlisê Dîn ya jî şerîetê, ji bo ku di 14-ê Sibatê, Roja Evîndaran da evîndar gulên sor nedin hev, kirîn û firotina herbabet gulên sor û diyariyên sorpêçayî li milet qedexe kir.
Li gor nûçeya rojnameya ku li Sudî bi îngilîzî derdikeve(Saûdî Gazete), Komîteya Exlaq û Fazîletê, li Riyad û Cîddeyê ji bo ku gulfiroş û mixaze herbabet gul, çîçek û diyariyên rengsor ji ser dezge û wîtîrînên xwe rakin emir û fermaneke belav kirye.
Komîsyonê di talîmat û fermana xwe da gotiye, ne diyarîbe jî dibê ambalaja sor bi tu hawî neyê bikaranîn.
Di fermana Komîsyona Şerîetê da tê gotin ku rojeke binavê ”Roja Evîndaran di urf û adetên Îslamê da tuneye” û loma jî dibê neyê pîrozkirin.
Û dîsa li gor vê komîetê, ev roj, di nabêna mêr û jinên nezewicî da jî têkiliyên li gor şerîetê qedexe ne teşwîq dike.
Dikan û mixazeyên ku guh nedane vê fermana Komisyona Şerîetê, do pûlisan girtiye ser wan û dest dane ser hemû gul û diyariyên sor.
Yanî rejîma Suûdî fermana ”rengê sor” rakirye, kî guleke sor bide destê xwe, ya jî pakêteke sor pê ra were girtin malik lê şewitî.
Sor, serdemekê rengê ala bindestan bû, rengê guherîn, xwenuhkirin û şoreşan e, dema qiralên Suûdî ji vî rengî bitirsin neneheq in.
Sor, rengekê xwînê ye, rengekî bi xof e, rengê bawerî û evînî ye, loma jî gelek caran tirsê dixe hinav û cergê serdestan.
Roja Evîndaran çi ye û ji ku tê?
Li gor rîwayetekê li Romayê keşeyekî bi navê Valentîn ya jî Sankt Valentinius hebûye. Tê gotin ku di dema taqîbat û tahda li ser fileyan, ”di 14-ê sibata p.Îs. da serê wî hatiye jêkirin.”
Sûcê wî jî mahrbirîna jin û mêrên xiristan(xaçparêz)bûye. Wê demê Xiristiyanî li Romayê hîn nuh bûye.
Ji dêlî ku ew dev ji baweriya xwe ya olî berde, propagandeya Xiristaniyê neke, camêr bi qehremenî serê xwe feda kirye.
Û ji ber vê mêranî û baweriya wî jî, însan li Ewrûpayê hersal roja 14-ê sibatê weke rojeke bîranîna ji bo Valentîn, bi navê ”Roja Evîndaran” bibîrtînin.
Lê rejîma Sudî vê bibîranîna sembolîk li dijî ”urf û adetên îslamê” dibîne û loma jî yasax dike.
Vê yasaxa rejîma dewleta Suûdî ya bêmane û berradayî gelek yasaxên dewleta tirk anîn bîra min.
Wek tê zanîn li Tirkiyê jî heger ne yasaxa ”Roja Evîndaran” be jî lê gelek yasaxên din yên gelkî îptîdaî(prîmîtîv)hene.
Wek nimûne, navê Kurdistanê, ala Kurdî, rengên kesk, sor û zer, nexşeya Kurdistanê, hin herfên kurdî(W,Q,X, Û, Ê), merşa kurdî ya netewî û gelek sembolên kurd û Kurdistanê tên din hemû qedexene.
Dezgeh, berpirsiyar û mamûrên dewletê tu carî nikanin van nav û sembolên ku kurd û kurdistanê tînin bîra însanan bikar bînin.
Li Tirkiyê kes newêre rozetek kurdî bi sînga xweveke, ala kurd bigre destê xwe ya jî xerîteya Kurdistanê li derekê bidardake.
Dema tiştekî wiha bike û ji alî hêzên esayişê ve were girtin, tavilê doz lê vedibe, dadgeh dest pê dike.
Li Suûdî waye dîsa rengê ”sor” tenê qedexeye, li tirkiyê rengên ”kesk, sipî, zer û sor” bi hev ra qedexe ne. Jineke kurd nikane hirbiyek rengîn, ya ev reng tê da bide serê xwe. Dema bide serê xwe, maneya xwe ew e ku ew dixwaze Tirkiyê perçe bike û dawiyê li dewleta tirk bîne.
Loma jî demakê tirkan xwestin rengê lempeyên trafîkê jî biguherînin, ji ber ku ew jî rengên ala kurd in. Lê ez bawer dikim ji tirsa rêxistinên navnetewî tev ji vê teşebusa xwe berdan.
Dibê meriv ji rengê sor netirse, sor rengê gulê, rengê evîn û evîndaran e. Jiyan bê evîn nabe.
Jiyana bêevîn weke birinca rijî ye, bêtam û bêlezet e…

12 februari 2009

Em nemrin em hîn gelek sosiretan bibînin

Tirkiye bûye weke welatekî mafiayê û çeteyan. Meriv kîjan kanala telewîzyonê vedike, kîjan rojname û nivîskarî dixwîne, li kîjan beyan û axaftina siyasetmdarî guhdarî dike mijar mafîa, çeteyên dewletê û şerê di nabêna wan da ye.
Serokerkan, general, wezîrê hundur, alim, profesor, baroyên abûqatan, odeyên tîcaretê, hekîmên nexweşxaneyan, abûqatên binavûdeng, hakim, dozger, rojnamevan û nivîskarên herî meşhûr, patronên şîrket û rojnameyan, serokên sendîqeyan, amîrên emniyetê, serokên partiyan, kesên komînîst, faşîst, demokrat, lîberal, dîndar û ateîst ez serê we neêşînim hemû û dezgehên resmî û sivîl û piraniya serok û birêvebirên wan, ya mesûl ya jî endamên Ergenekonê, ya jî yên çeteyeke dewletê din in. Û yên needam jî newêrin bêemriya general û çeteyan bikin.
Yanî tu kes, tu dezgeh karê xwe yê esasî nake, herkes bûye çete.
Û patronê hemû çeteyan jî dewlet e. Dewlet yanî artêş weke ”bavê herî mezin”, geh bi çeteyên xwe qetlê dide kirin, însanan dide revandin, provakasyonan dide kirin, geh jî wan dide girtin, ceza dike, wenda dike ya jî piştî demekê dide berdan.
Mehmet Şahîn di îfadeya xwe da dibêje, min bi serê xwe tiştek nekiriye, min çi kiribe min li ser emrê filan generalî, wezîrê hundur Atalay û serekerkan Başbûg kiriye.
Lê generalê Mehmet Şahîn navê wî dide, wezîrê hundur Atalay û serekerkan BaŞbûg hîn li ser karê xwe ne. Ecêbeke pir giran e, kesên emir dane yê emrê wan bicî aniye dixin hevsê lê ew bi xwe li ser karê xwe ne.
Belê, ev dewleta ku tam weke mafyayê dixebete qanûnan, huqûqê, edaletê û demokrasîyê, îradeya milet û meclîsê ji bin da nas nake, dema hewce dibîne ban serokwezîr û serokkomar dike û guhê wan dikşîne û dixwaze ku ew zêde pêşda neçin, ji emrê artêşê dernekevin, ku ew jî têr neke haziriya darbeyeke leşkerî dike.
Di vî şerê çeteyan da rojê bi dehan îdîa û îtîraf di çapemeniyê da cî digrin, tiştên wer tên gotin aqilê meriv disekine, xwîna meriv dicemide.
Tixtor li ser daxwaza jinên generalan kesên girtî û saxlem nexweş dinivîsin, hakim li ser emrê jinên general û çeteyan serokê çeteyan berdidin.
Profesorên kominîst hevalên faşîst û qatilan derdikevin û bi hevaltiya wan jî pesnê xwe didin.
Di vî warî da nimûneya herî balkêş Yalçin Kuçuk e.
Weke tê zanîn Yalçin Kuçuk jî ji doza çeteya Ergenekonê hatibû girtin û çend rojan jî di bin çavan da mabû.
Li gor nûçeya rojnameya Zamanê ya îro, vî Yalçin Kuçukî gotiye ku berî hilbijartinên 22-ê temûza 2007-an wî û Mehmet Agarê qatilê bi sedan kurdî bi hev ra xwarinek xwarine û di wê xwarinê da Mehmet Agar jê xwestiye ku ew here bi Ocalan ra bipeyive.
Yalçin Kuçuk gotiye, di wê xwarinê da ku gelek kesên binavûdeng lê hazir bûn Agar di huzûra wan da jê ra gotiye, here bi Ocalan ra bipeyive.
Di derbarê kesên di xwarinê da hazir bûne jî Kuçuk ev agahdarî daye:
”Yigît Bûlût (rojnamevan)hebû.Sînan Aygun(Serokê Odeya Tîcaretê ya Enqerê. Di doza Eregenekonê da hat girtin û dûra hat berdan)hebû., dost û hevalê min e jî. Enîs berberoglu(nûnerê Hurrîyetê yê Anqerê)hebû. Birêz Mehmet Agar hebû. Tînûr Gurkan xoce hebû. Tîmûr xoce eê demê alîkarê Mehmet Agar bû. Merivekî pir xort, xwînşîrîn, profesorekî tibê yê cumhûrîyetçî ye. Yanî nuha dêmeg Enîs Berberoglu, Yegît Bûlût, Sînan Aygun û ez …
Û di derbarê di civînê da çi hat peyivîn jî Kuçuk wiha gotiye:
”Tiştên li wir hatin peyivîn ez nikanim li vir bibêjim. Devê merivê ji hev here. Lê ez dikanim hewqasî bibêjim, meseleyên siheta Tayyip beg, meseleyên leşkeriya Tayyip beg, meseleyên dîplomeyên Tayyip beg, Dema Yîgit, Enîs, Sîna û ez tên ba hev em li ser meseleyên welêt dipeyivin. Yek jî Mehmet Agar heye..."
Li ser pirsa , bêyî mesela axaftina bi Ocalan ra hûn li ser çi tiştên din peyivîn, Kuçuk gotiye:
“Meseleya Mûsilê. Ji ber ku wê demê Mehmet Agar, li ser girtian Mpsilê fena ku dixwest ez bi Ocalan ra bipeyivim. Vana hemû hatin peyivî.”
Ez wisa bawer dikim ku axaftina Kuçuk ne hewqas e, lê rojnemeya Zamanê beşekî kin weşandiye. Li gor Zamanê nivîsiye, Kuçuk bi kovarekê ra hevpeyîvn kirye. Dibê meriv wê hevpeyvînê bixwîne.
Lê di vî beşê ku Zamanê weşandiye yek:
-Kuçuk negotiye wî daxwaza Mehmet Agar bicih anî ya na? Yanî ew çû ba Ocalan ya na?
Çimkî negotiye ez neçûme. Tenê gotiye heger ez bipeyivim ewê devê we ji hev here.
-Û heger çûye çi peyivîne?
Wek tê dîtin li der dema qala navê Ocalan dibe, agir ji devê Agar dibare, lê di bin ra jî dixwaze bi Ocalan ra bipeyive.
Dema Kuçuk qal dike, Mehmet Agar serokê partiya DP-ê bû û li Kurdistanê bajar bi bajar digeriya û hin beyanên pir xerîb, weke girtina Mûsilê û çareserkirina mesela kurd, "qedandina terorê" û tiştên wiha dida.
Di wê dema ku Yalçin Kuçuk qal dike hin beyanên Ocalan yên derbarê Agar da hene ku ew jî gelkî xerîb in, divê meriv nuha li wan binêre, hela ka çi gotiye?
Beyanên Ocalan yên derbarê axaftinên Agar da tam nayên bîra min, lê bi qasî di hişê min da maye Ocalan wê demê pesnê Agar dabû û gotibû ew dikane roleke weke ya serokkomarê Efrîqa Başûr Frederik Willem de Klerk bilîze.
Heger çewt nayê bîra min, li ser van gotinên Ocalan min di Netkurdê da nivîsek jî nivîsî bû û rexne li vê miqayesekirin û hîviya Ocalan girtibû.
Ji ber ku nuha wexta min tuneye ez nikanim li wê nivîsa xwe bigerim. Lê di rojên pêş da ezê bibînim.
Lê ya girîng, derdikeve ortê ku Ocalan wê demê ji xwe ber û belasebeb qala Agar nekiriye. Wisa xuyaye ku beyanên wî li ser daxwazekê bûye.
Herçiqas Kuçuk negotiye jî, lê bi îhtîmaleke mezin ya Kuçuk ya jî hinekên din li ser navê Agar çûne bi Ocalan ra peyivîne. Û li ser wê jî Ocalan dest bi reqlama Agar kir û xwest kurd tiştên Agar kirine ji bîr bikin û bi çavekî din lê binêrin.
Belkî hin berpirsiyarên DTP-ê jî wê demê piştî beyanên Ocalan, di derbarê gotinê Agar da hin tiştên baş gotibin, lê nuha nayê bîra min.
Îcar weke tê dîtin, ji ber ku dewleta tirk bi siyaset û metodên mafyayê û bi destên kesên piraniya wan çete û qatil in tê îdarekirin, loma jî bi eynî metodê nêzî kurdan jî dibin. Û sîleha wan ya herî mezin jî Ocalan e, ya bi destê wî ya jî bi navê wî bi PKK-ê û DTP-ê dilîzin. Û ya xerab PKK û DTP jî vê lîstika deleta tirk nabînin.
Netîce, piştî van gotinên Yalçin Kuçuk(helbet berê jî gelek nimûneyên bi vî rengî hene)dibê PKK, DTP û hemû kesên ku guh didin gotin û beyanên Ocalan, carake din bifikirin û dev ji wê bawerî û girêdana xwe ya korane berdin. Şêleke wiha ewê tevgera kurd ya netewî xurttir bike.

11 februari 2009

Vê xeberê serê min tevlihev kir!

Do ajansa ANF-ê bi sernivîsa ”A ji we ra talîmeta AKP-ê ya hilbijartinan ya bi dizî” (Îşte AKP nîn gizli seçim talimati)xeberek weşand.
Di xeberê da tê gotin ku merkeza AKP-ê li ser hilbijartinên 29 adarê "talîmateke bi dizî" amade kiriye û ji hemû şûbeyên AKP-ê yên li Kurdistanê ra şandiye û xwesiye ku ew bi gelek riyan, fen û fûtan rê li ber DTP-ê bigrin.
Li gor ANF-ê nivîsîye, di talîmatê da tê gotin ku dibê kesên AKP-yî di progandeyên xwe da ferqê têxin nabêna ”kurd û zazan”, nehêlin îmamên welatperwer ji bo DTP-ê bixebitin, Osman Baydemîr biêşînin yanî ji çavan da bixînin û gelkî reqlama TRT6-ê bikin.
Û ne ev tenê, li gor îdîaya ANF-ê ev nuxteyên jêrîn jî di vê ”talîmata bi dizî” da hene:
-Divê li merkeza bajar û navçeyan ji bo ku DTP reqlamê neke bîloart vala neyên hîştin. Yanî dibê tim werin kirêkirin ji bo ku DTP nikanibe reqlamê bike.
-Dibê bi dezgehên resmî rê li ber propgandeya û aktîvîteyên bi navê Kurdistana Federe were girtin.
-Li bajarên weke Mêrsîn, Edene, Îzmîr û Stenbolê divê nabêna hêzên çep û DTP-ê were xerakirin.
-Li ciyekî weke Osmaniyê ku kurd lê pir in dibê tim ferq têkeve nabêna kurmanc û zazayan. Di axaftinan da dibê miheqeq ferqa kurmanc û zazayan were kirin.
-Di propagandeyên hilbijartinaan da dibê kurdî were bikar anîn. Dibê stranên kurdî bi hilbijartin werin bikaranîn.
-Divê ji hunermendên TRT6-ê feyde were girtin û pereyên dixwzin werin dayin.
-Divê nabêna DTP, HAKPAR û KADEP-ê were xerakirin. Divê were gotin ku DTP bi çepên tirkan ra dixebite lê bi kurdan ra naxebite û kurdan perçe dike.
Welhasil nivîs gelkî dirêj e û gelek îdîayên wiha têda hene.
Do jî û îro jî min li gelek rojname û malperên tirk û kurdan nêrî, lê bêyî ANF-ê û du malperên wan, di dereke din da min yek gotin jî li ser vê meselê nedît.
Ez bi xwe fêm nakim, heger rast e, xeberek hewqas girîng çawa dibe bêyî medyaya PKK-ê kesekî din qalê nake?
Heger bi rastî jî ev xeber rast e, çawa dibe ku malperên kurdan yên din hemû yek rêzê jî li ser vê “talîmata AKP-ê” nanivîsin û xeberê ji nedî ve tên?
Tê gotin ku “talîmat” ketiye destê ANF-ê. Lê “talîmat” bi tevayî nehatiye weşandin. Ji dêlî wê ve, çend gotinên ji vir û ji wir û şiroveya wê hatiye dayin.
Ev yek jî di derbarê rastya xeberê da meriv dudil dike, dike şikê.
Ne ku ez bawer nakim ku AKP tiştekî wiah nake. Na, bêguman AKP weke partiyeke tirk û dijmin heger ji dest bê ewê her xerabiyê bi kurdan bike.
Lê dikane bike tiştek e, kiriye tiştekî din e.
Ez dixwazim bizanibim bi rastî “talîmateke” wiha heye ya na?
Ya jî hinek dixwazin AKP-ê “talîmateke wiha belav bikira?
Bi ya min hin pêşniyarên di ”talîmatê” da, yên weke navê ”zaza û kurmancan” ji hev cuda yanî weke du miletan bikar bînin, zindiqî û fêsadiyeke pir mezin e, dibê kurd bi vê fêsadî û nerindiya AKP-ê ya di bin ra bihesin.
Ez bawer nakim ji ber ku kesî ev xeber nedîtiye loma qal nekirine. Dibê sebebekî din hebe.
Ji ber ku hemû malperên kurdan ji ANF-ê xeberên pir basît jî digrin. Qala xebereke hewqas girîng nekirin qet hişê min nagire.
Ya jî xeber ne hêjayî qalkirinê ye lê ez pir mezin dikim?
Axir serê min tevlihev bû. Loma jî êdî nikanim qala tiştekî din jî bikim. Ji xwe wa ye pir dereng e jî.
De tişt nabe, bira îşev jî kurd ji teoriyên min yên ”pir hêja” bêpar bimînin.
Linka xebera ANF-ê li jêr e:
http://www.firatnews.com/index.php?rupel=nuce&nuceID=2533

10 februari 2009

Kesên kurdînezan dibê nebin nûnerên kurdan

Sê nivîsên min yên vê dawiyê(Dibê em kurdan mecbûrî hevkariya bi dijmin ra nekin, Hind kurd dimrin û dev ji tirkî bernadin, TRT6-ê kurdî bi bîra DTP-ê xist)ji alî xwendevanan va pir hatin ecibandin.
Li ser van nivîsan, min gelek meylên hêja girtin. Bi piranî pesnê nivîsan û xebata min didin.
Lê hinek jî yakcarnan ”gazinan” ji min dikin, dibêjin tu pir bi ser ”DTP”–ê û wê grûbê da dikî.
Ev jî mimkûn e, dibe ku para rastiyê tê hebe.
Lê hemû rexneyên min ji bo kurd û Kurdistanê ne, ji bo xebat û siyaseteke hîn baştir û hîn rasttir e.
Heta ji min tê ez dixwazim pesnê tiştên rast bidim û tiştên şaş jî rexne bikim.
Li hember tu kesî û tu hêzê fikrên xwe sansur nakim. Û tu hêzeke kurd ji xwe ra wek "neyar" nabînim.
Lê dema "şaşîyên" hinekan hindik û yên hinekan jî zêde bin ew ne sûcê min e, ew sûcê wan e.
Netîceya wê jî, kesên zêde şaşiyan dikin zêde tên rexnekirin û kesên kêm dikin kêm tên rexnekirin.
Dibe ku bêmîzanî ji vir be...
Gelek xwendevan hene dixwazin nivîsên min şirove bikin, lê ji şans û bextê min yê xerab ra nizanin nivîsên xwe bişînin. Loma jî ji dêlî wê va şiroveyên xwe ji min ra dişînin. Û ez jî hertim naxwazim bêyî destûra wan, şiroveyan biweşînim.
Helbet li vir ez qala hin xwendevanên ”tembel” nakim, malavayên wisa ancax rojekê li derekê dema rastî min tên, wê demê dibêjin ”weleh filan nivîsa te pir baş bû, tam li gor dilê min bû” û wesaîre.
Di du nivîsên xwe yên dawî da min dîsa rexne li serok û kurdên kurdînezan girtibû. Hin xwendevanan pesnê min dan û hinan jî gazin ji min kirin. Li gor hin kesan dibê meriv wan û şertên wan jî fêm bike.
Di bersîva xwendevanekî da min gotibû:
”Ji dest min bihata minê nehîşta kesên kurdînezan bibin serok û berpirsiyrên kurdan. Bi ya min serokatiya kesên kurdînezan sosireteke mezin e, bêyî kurdan tu miletekî din kesên bi zimanê wan nizanibe nake nûnrên xwe. Lê li ba kurdan hertişt belovacî bûye.”
Argumentên siyasetmedar, serok û nûnerên kurdan yên kurdînezan weke argumentên tirkan yên derbarê demokrasiya wan da ye.
Dema meriv sîstem û demokrasiya Tirkiyê rexne dike û dixwaze ku li Tirkiyê huqûq, edalet û demokrasiyeke tekûz hebe, tirk dibêjin ”şertên Tirkiyê pir taybetî ne, hin hesasiyetên tirkiyê hene” dibê meriv wan tiştan bigre ber çavan, li gor wê bixwaze û wesaîre…
Siyasetmedar û seokên kurdan yên kurdînezan, berdevk û şûrkêşên wan jî eynî tiştî dibêjin.
Efendim ”şertan wiha kiriye, dibê meriv realîst be, hêdî hêdî, hertişt bi carekê da nabe” û gelek sebeb û behaneyên tewşomewşo yên din.
Min bi xwe heta nuha nebihîstiye serok û nûnerên miletekî bi zimanê wî miletî nizanibin.
Bêyî kurdan li cîhanê numûneyeke din tuneye.
Ma mimkûn e ku yekî tirk, ereb, faris, yûnan, alman û îngilîz bi zimanê miletê xwe nizanibe û bibe serokê partiyekê, bibe parlamenter û serokê belediyê?
Ma sosireteke wiha qet mimkûn e?
Însan çawa li ser navê miletekî bibe mebûs û serokê belediyê ya jî muxtar, lê bi zimanê wî miletî nizanibe?
Dema nizanin bira nebin.
Bira yên dizanin bibin.
Dibê ev yek weke ehliyeta siyasetê be. Dibê hemû partî vê yekê wek şertekî ji namzetên xwe bixwaze.
Dibê him bizabibin û him jî bi hilbijêrên xwe ra bi kurdî bipeyivin, guh nedin yasaxên qanûnan. Di virda tawîzê nedin.
Ma tirk qebûl dikin ku yekî bi tirkî nizanibe bibe muxtarê gundekî wan? Bêguman na.
Çawa ku bê ehliyet meriv nikane terextorekê ya jî motorsîkletekê bajo, her wisa dibê yekî kurdînezan nikanibe bibe nûnerê miletê kurd, bêyî ku bi kurdî bizanibe.
Mazertên tirkan yên ji bo qebûlkirina demokrasiyeke kor, topal, kerr û lal çiqasî rast û bi heq be, mazereta serok û nûnerên me yên kurdînezan jî hewqasî rast û bi heq e.
Dema milet serokatî û nûnertiya kesên kurdînezan qebûl neke, wê demê ewê jî ji mecbûrî xwe fêr bikin.
Dibê ev yek bibe adet û tore. Kesê bixwaze bibe nûnerê kurdan dibê bi zimanê wan bizanibe.
Û ya din jî ez van dîtinan ne îro û ji bo namzetên DTP-ê tenê dibêjim, ev serê 30 salî ye ku ez wiha difikirim û di her fersendê da jî van dîtinên xwe tînim zimên.
Çendakî berî, dema hin mebûsên DTP-ê gotin ewê di meclîsê da bi kurdî bipeyivin, rojnameyên tirk manşetên bi tinaz(qerf) avêtin, gotin “heger bi kurdî bizanîbûna ewê di meclîsê da bi kurdî bipeyiviyana.”
Dibê meriv xwe hewqasî jî neke pêkenînê xelkê. Miletê kurd ne layiqî vê tinaza tirkan ye .

09 februari 2009

Mesela Ergenekonê di kurdan jî geriya

Kovara Aydınlık-ê di hejmara xwe ya sê roj berê da(6/2-09)bi sernivîsa ”Ji numreya 1-ê heta bi 69-an, şemaya MÎT-ê ya Ergenekonê” xeberek weşand.
Ez bi xwe îro bi xeberê hesayim. Heta nuha haya min ji vê xebera Aydinlikê çênebûbû, xeberên li ser weşana Aydinlikê min îro xwend.
Di lîsteya Aydinlikê da ji generalan bigre heta bi rojnamevan, siyasetmedar, sermiyandar, alim, welhasil gelek kesên bi nav û deng weke endamên çeteya Ergenekonê tên nîşan dan.
Di xeberê da tê gotin ku MÎT-ê ev şema û lîsteya navan piştî îfadeya Tuncay Guney di sala 2003-an da weke raporekê daye serokwezaret û serokerkaniyê.
Serokerkanîyê ev îdîa MIT-ê red kir, got ”di arşîva me da tiştekî wiha tuneye”, lê rapora 2006-an qebûl kir û şand ji dadgehê ra.
Ji ber ku MIT-ê gotibû di 2006-an da jî li ser Ergenekonê wan raporeke bi wî rengî daye wan. Rapora serekerkaniyê qebûl kir ev rapor e.
Ev şema û lîste di dosyeya doza Ergenekonê da hebû, lê li ser daxwaza MÎT-ê dadgehê ew eşkere nekiribû.
Lê di şeşê mehê da kovara Aydinlikê ev lîsteya navan weşand û got lîsteya ew diweşînin ya MIT-ê ye. Û bi îdîayê şema rêxistina Ergenekonê û navê 69 kesan belav kir.
Rojekê piştî weşandina Aydinlikê, rojnameya Ynî Şafakê û Tarafê jî cî dan nivîsa Aydinlikê. Tarafê hemû lîsteya navan jî weşand.
Rojnameya Yenî Şafakê vê lîsteyê weke ”dezenformasyoneke Dogu Perînçek” bi nav dike, dibêje perînçek wiha dike ji bo ku xwe xelas bike.
Di lîsteya rojanameya Tarafê da(ku ji Aydinlikê girtiye)navê du kurdên muşhûr jî hene. Yek jê Yaşar Kaya ye û yê din jî nivîskar Faîk Bûlût e.
Weke tê zanîn ev cara pêşî ye ku navê Yaşar Kaya û Faîk bûlût bi çeteya Ergenekonê rat ê gotin. Berê jî qala navê Yaşar Kaya hatibû kirin.
Dîsa çend sal berê, bi qasî tê bîra min carê jî Emîn Çolaşan jî Yaşar Kaya bi hevalbendaya MIT-ê îtham kiribû.
Heta wê demê min nivîsek jî ji Çolaşan ra şandibû û çavkanî, delîl jê xwestibû. Lê bersîv neda min. Min crareke din nivîsî dîsa bersîv neda.
Herçî Faîk Bûlût e meriv di nava kurdan da gelek tiştî di heqê wî da dibihîze, lê nizanae çiqas rast in çiqas jî tenê şik in. Lê bi ya min Bûlût merivê Ergenekonê be jî tiştekî pir ne ecêb be, lê tê, jê ne dûr e.
Em werin ser birêz Yaşar Kaya.
Dema min navê Yaşar Kaya careke din jî di nava tiştekî wiha qirêj da bihîst, bibêje nebêje min ev pirs ji xwe kir:
-Çima careke din navê Yaşar Kaya?
-Gelo ciyê agir lê tunebe dûxan jê hiltê?
-Gelo tiştên tên gotin hemû buhtan in?
-Heger hemû buhtan in, çima ev buhtan ne li Yekî din lê tim li Yaşar Kaya tên kirin?
Û gelek pirsên wiha tên bîra meriv.
Heta nuha min ne dîtiye û ne jî bihîstiye ku dewleta tirk ya jî MÎT-ê buhtan,(îftîra)li kesên sedîsed paqij kiribe.
Kîm zêde miheqeq "têkiliyek" ya jî "sozeke biçûk" heye.
Tiştê tên gotin û îdîakirin dikanin kêm û zêde bin, lê ne mimkûn e ku ji binda derew bin. Hewqas ne rehet e li ciyê rehetiyê, bêyî ku ”têkiliyek” ya jî ”sozek” hebe, MIT rabe xelkê bi ajantiyê îtham bike.
Welhasil bi ya min bûyera Yaşar Kaya gelkî cîdî ye û dibê ji alî Yaşar Kaya ve were zelalkirin.
Gelo çima ev çend car in navê Yaşar Kaya di têkiliyên wiha da derbas dibe?
Ev dewlet çima ev çend car in tim buhtanan li wî dike?
Heta nuha Faîk Bûlût û Yaşar Kaya li ser vê îdîayê hîn tu tişt negotine. Ez hêvî dikim ku di rojên pêş da bibêjin û vê îthama giran pûç bikin, vê lekeyê ji ser navên xwe rakin.
Di çarçeweya doza Ergenekonê da navên bi sedan kesî derbas dibe, lê tiştê herî xerîm heta nuha tenê navê kurdan tune ye.
Geleo bi rastî jî merivên wan di nava kurdan da tunene loma ,ya jî ji ber ku naxwazin wan îfşa bikin?
Bi baweriya min merivên Ergekonê û MIT-ê yên di nava kurdan da ji yên di nava tirkan da pir û pir zêdetir in. Lê eşkere nakin.
Ne mimkûn e ku tunebin. Kesên wer di nava kurdan da hene ku dema eşkere bibin merivê şok bibe.

08 februari 2009

Dibê em kurdan mecbîrî hevkariya bi dijmin ra nekin

Sê roj berê di gelek malperên kurdî da li ser kurdekî bi navê ”Yusuf Temel” ku çend sal berê demakê bûye endamê MHP, lêdûra dev jê berdaye û nuha namzetê DTP-ê yê belediya Beytşebabê ye.
Malperên kurdan di xeberên xwe da qebûlkirina Yusuf Temel weke namzedê serokê belediya Betşebabê rast nedîn û DTP rexne kirin.
Yanî MHP-yîyekî kevn çawa dikane bibe namzetê DTP-ê?
Li gor îdîa Yusuf Temel ya di çapemeniya tirk da”di sala 1989-an da piştî ku gundê wan ji alî dewletê va tê valakirin ew diçe li Beytşebabê bicî dibe. Lê dewlet dev jê bernade, tim wî nerehet dikin. Di her bûyerê da wî digrin bin çavan. Ji bo ku ji van zixtên dewletê xelas bibe, diçe dibe endamê MHP-ê.
Herçiqas wî bi xwe negotibe jî lê di xeberên tirkî û kurdî da tê gotin ku keça wî çûye çiyê, bûye gerîlla. Û ji xwe sebebê endametiya wî ya MHP-ê jî ev yek e, yanî gerîllatiya keça wî ye.
Li alî din serokê MHP yê Şirnexê Hakim Zeyrek jî gotiye Temel tu carî nebûye endamê MHP-ê.
Yanî mesela endametiya wî jî hinekî tevlihev e.
Lê em ferz bikin ku ew demekê ya ji mecbûrî ya jî ji kêfî bûye endamê MHP-ê û piştra jî dev jê berdaye û nuha jî dibêje ez kurd im û bûye namzetê DTP-ê.
Ez bi xwe di vê yekê da tu şaşiyê nabînim. Û ez fêm nakim çima kurd vê vegera Yûsûf Temel baş nabînin û bi rengekî sergirtî rexne dikin.
Dixwaze bira bi darê zorê ya jî ji bo hin menfeatan bûbe endam zêde ferq nake, lê piştî ku îro dev ji tirkan berdide û dixwaze siyasetê di nava refên DTP-ê da bike, dibê kêfa me bê û em vê vegera wî baş bibînin.
Heger ji destê me were, dibê em bixebitin ku hemû kurdan ji MHP-ê, BBT-ê, Seadetê, CHP-ê û AKP-ê veqetînin. Ne ku carê bûne endamên van partiyan wan afaroz bikin.
Ji ber ku kurdek (ji ber çi sebebê dibe bira bibe) berê bûye endamê MHP-ê ya jî partiyeke din ya tirk, divê em bi çavê dijmin lê nenêrin.
Çaxa kurd dibin endamê MHP-ê û partiyên din yên tirk, em li dij in, dibêjin çima hûn dibin endamên wan û ji tirkan ra xizmetê dikin?
Û çaxa vediqetin jî em dîsa rexne dikin.
Ez bawer nakim her kurd ji makzayî da kurdperwer e. Gelek kesên ku îro kurdperweriy dikin, heta rêber û serokên kurdan e, berê gelek tiştên şaş kirine ku îro em nikanin wan qebûl bikin. Loma jî ya herî girîng, ji ”secereya” do bêtir, şêla îro girîng e, îro çi dibêje û çi difikire? Ev nayê wê maneyê ku dibê em kirinên wan kesan yê do ji binda ji bîr bikin. Na, dibê em dîrokê bizanibin lê xwe mahkûmî bûyer û kirinên do nekin.
Ma kurdên başûr piştî ketina rejîma Saddam hemû ”cahşên kurd” kuştin?
Bêguman na. Ew qezenc kirin.
Dibê siyaseta kurdên bakur jî ev be. Ji destê me were ne kesên weke Yûsûf Temel tenê, dibê em hemû korîcyên gundan jî ji dewletê dûrxin.
Hevalbendên partiyên tirk û dewletê li Kurdistanê çiqasî kêm bibin ji bo tevgera netewî hewqasî baş e.
Yê dewleta tirk li Kurdistanê li ser nigan dihêle ji leşker û pûlisên wan bêtir, hevkar û hevalbendên wan yên kurd in. Roja ku li Kurdistanê em dewleta tirk bê hevkar bihêlin Kurdistan xelas bûye.
Notirvanên zindana me kurd bixwe ne. Dema notirvan û hevkarekî dewleta tirk ji nava cepheya dijmin bazda û hat nava refên me, dibê em pê kêfxweş bibin, ne ku lê rabin û berdinê û wî mecbûrî hevkariya bi dijmin ra bikin.

Hin kurd dimrin û dev ji tirkî bernadin

Berê jî çend caran di vî quncikê xwe da min qala nivîsên endamên grûba Dîwanxeneyê(diwanxane@googlegroups.com)kirbû.
Dîwanxane grûbeke kurdî ye, gelek kes endamên vê grûbê ne. Bi riya vê platformêmeriv nivîsên xwe ji hev ra dişîne.
Min îro bi riya Dîwanxaneyê li ser Şivan Perwer nivîsek girt. Nivîs ji alî yeka bi navê ”Nazê” ve hatiye nivîsîn û di malpera ”satirbaşi” da(http://www.satirbasi.com/?a=1518) hatiye weşandin.
Li ser nivîsê, bi riya Dîwanxaneyê min meylek ji Nazê ra şand.
Ez bersîva xwe li jêr diweşînim.
Nazê xanim, min ji vê nivîsa te tiştek fêm nekir.
Şivan Perwer kurd e û hemû kasêtên wî bi kurdî ne(belkî di yek du kasêtên wî da stranek ya jî du stranên tirkî hebin).
Dema tu dikanî muzîka Şivan şirove bikî maneya xwe ew e ku tu bi kurdî baş dizanî. Yanî ne bi qasî "çawa yî baş î", bi qasî fêmkirin û şirovekirina stranên Şivan tu bi kurdî dizanî.
Ê wê demê ev tirkiya te ji bo çi ye?
Tu kurd, Şivan kurd, muzîka xwedêgiravî tu şirove dikî kurdî û em kesên ku dikin şiroveya te bixwînin kurd.
Lê nivîsa te bi TIRKÎ ye.
Nuha ev ne sosiret û ibret ?
Ez bi xwe tu mane û mentixekî di vê yekê da nabînim.Heger te şiroveya xwe di malpereke tirkan da û ji bo tirkan biweşanda karekî di cîda bû, me yê bigota weleh waye kurdeke me muzîka kurdî bi tirkan jî dide naskirin û bi vê yekî jî ji muzîka kurdî ra xizmetekê dike.
Lê tiştekî wiha jî tuneye, em kurd xwe bi xwene ne.
Û tu radibî dengbêjekî kurd, muzîka kurdî bi zimanê tirkî bi kurdan didî naskirin.
Bi rastî jî hertiştê me ji dinyayê der e.
Ez bawer nakim bêyî kurdekî li cîhanê kes tiştekî wiha bike.
Vê asîmîlasyonê çi felaket aniye serê vî miletî, xwedêgiravê yê herî kurdperwer jî destê wî/wê ji tirkî nabe.
Hewqas nabe ku, Şivan Perwer û muzîka wî jî bi tirkî bi me dide nasandin.
Ez çi bibêjim?
Hema Xwedê miletê kurd ji bêtar û feleketên hîn mezin bistirîne!
Amîn... û wesalam...

07 februari 2009

TRT6-ê kurdî bi bîra DTP-ê xist

Lawo reqabet çi tiştekî baş bûye. Çi dibe bira bibe, gava di piyasê da raqib û reqabet tunebe meriv hebekî tembel ya jî stûr dibe, xwe naguhere û guh nade rexne û daxwzên milet û “mişteriyên” xwe.
Reqabet dikane di nabêna du şîrket, du dezgeh, du şexs ya jî gelek hêz, grûb û şîrketan da çêbibe. Armanca reqabetê ya esasî ew e ku meriv zora raqibê xwe bibe, wî biqedîne, bazar û mişteriyên wî bikşîne ba xwe.
Dema raqibê meriv tunebe, meriv dizane ku meriv bêraqib e, mal û berhemên meriv çiqasî xerab û bêqalîte bin jî xem nake, ji ber ku xelk mecbûrî “kirîna” malê meriv e, meriv çi pêşkêş bike xelkê ji mecbûrî “bikire”.
Ev yek ji qada tîcaret û îktîsadê bigre, heta bi hemû beşên huner û sinet jî wiha ye. Hebûna reqabetê meriv mecbûrî xwenuhkirin û pêşkêşkirina mal û xizmetên nuh û bi qalîte dike.
Heta li gor dîtinekê yek ji sebebên têkçûna Sîstema Sosyalîst tunebûna reqabetê bûye. Ji ber ku di tu warê jiyanê da reqabet tunebû, tiştên nuh nehatin xuliqandin û loma jî civat bi pêş neket.
Ez bala xwe didêmê hebûna TRT6-ê ji bo miletê kurd bûye sebebê peydabûna reqabeteke bixêr û baş. Meriv dikane bibêje ku TRT6-ê kurdî bi bîra DTP-ê, PKK-ê xist. Li gor berê, bêtir ew li kurdî “germ” û “sor” kirin.
Helbet heger di gotinê da nemîne, tiştên dibêjin bînin cî.
Berî destpêkirina TRT6-ê, DTP-ê ji bo resmîbûna zimanê kurdî çend caran hin tişt gotibin û kiribin jî lê tu carî weke nuha mesele negirt rojeva xwe û di pratîkê da jî ji bo misogerkirina wê tu gav neavêt.
Lê heger ne derew û “bertîleke” hilbijartinan be nuha tiştên pir baş û girîng dibêje.
Ev cara pêşî ye ku birêvebirên DTP-ê qala “propaganda û di her warî da xizmetên” bi kurdî dikin.
Mebûsê Sêrtê Osman Ozçelîk, di beyaneke xwe da dibêje, “şert û merc çi dibin bira bibin ewê bi kurdî xîtabî hilbijêrên xwe bikin.” Û “ji bo pûçkirina qanûnên ne demokratîk, emê dev ji çalakiyên xwe yên bêîtîatiya sivîl bernedin.”
Hevseroka DTP-ê Emîne Aynayê jî di hevpeyvîneke xwe ya di rojnameya Online Gundemê(6/2-09 http://www.gundem-online.com/haber.asp?haberid=67750)
da gotiye, di ger û xabatên xwe da ewê bi du zimanan, bi tirkî û kurdî propoganda hilbijartinê bikin û dema hatin hilbijartin jî ewê hemû xizmetên belediyan bi kurdî bikin.
Kurd dibêjin yê kor xwest çavek, Xwedê da du çav. Ma em çi dixwazin, ev serê sîh saliye ku em ji hemû partî û ronakbîrên kurd tiştên dixwazin ev e, dibê kurd di her warî da zimanê xwe bikar bînin û di vê yekê da bi israr bin.
Aynayê gotiye, li gel qedexeya kurdî ya di Qanûna Partiyên Siyasî da, bikaranîna kurdî ew weke mafekî rewa dibînin û loma jî ewê ji afîşan bigre heta bi propagandayê, ji axaftinan bigre heta bi anonsan kurdî bikarbînin.
Aynayê gotiye:
”Bêyî vê, di qadên hilbijartinan da jî hemû hevalên me yên ku bi kurdî dizanin propagandeyên xwe ewê bi kurdî bikin. Bi taybetî jî emê bi zimanê gelê herêmê xîtabî wan bikin. Em dizanin ku qedexeyên hilbijartinan hene, lê belê em dibêjin ku yasax neheqîye û şaş in û li gor baweriya me ziman jî mafekî rewa ye. Loma jî li gel van yasaxan, li gel ku di qanûnên hilbijartinan da tirkî zimanê propagandayê yê mecbûrî ye jî, emê kurdî û lehçeyên wê bikar bînin. Axaftin û propagandeya bi kurdî mefekî rewa/meşrû ye, mafekî ku ji makzayinê dest pê dike û loma jî emê vî mafî bikar bînin. Carcaran em dikanin civînên xwe yên grûba meclîsê jî bi kurdî bikin. Netîcce heger ev zimanekî dê be dibê li hember wî tu astengî nemîne. Û tew di şertên îro ku TRT6-ê dest bi weşana xwe ya kurdî kirye, hebûna qedexeyên li hember kurdî nabe ku meriv qebûl bike. Ji ber vê yekê jî emê di her qad û mekanî da kurdî bikar bînin.”
Vana hemû tespît û sozên rast û xweş in û dibê DTP-ê û partiyên berî wê ji destpêkê da ev xeta netewî û rast ji xwe ra bikira pûsûle.
Lê bi derengî be jî destpêkirina wê ji destnepêkirinê gelkî baştir e, dibê hemû kurd, lê bi taybetê jî kesên rewşenbîr û siyasetmedar di vê xetê da israr bikin. Ev, ”panîya aşîl” ya Tirkiyê ye, dibê kurd tîrên xwe bavêjin ji vê nuxteya tirkan ya zeîf da.
Li alî din hebûna TRT6-ê ji bo kesê bixwaze bi kurdî bipeyive nimûne û emsaleke gelkî baş e, argumentên wan xurttir dike, cî li AKP-ê û siyaseta dewletê ya durû teng dike. Heger li hember axaftina kurdî dengê xwe dernexin baş e û dema dengê xwe derxin û nehêlin jî dîsa em li karê ne.
Di rewşeke wiha da ne kurd tenê, dinya û alemê bibîne ku dewlet di gavên xwe da ne samîmîye, mesele(vekirina TRT6-ê) ji bo xapandinê û demeke muayen bûye.
Lê ez ditirsim ku ev sozên Osman Ozçelîk û Emîne Aynayê jî dîsa weke ”fortekê” bimîne.
DTP-ê berî jî çend caran fortên wiha dabû xwe, lê tenê di gotinê û tehdîdeke vala da mabû, tiştek jê derneketibû. Û tirsa min ew e ku îcar jî eynî tişt be.
Ji ber ku Emîne Ayna di serî da nîvê mebûsên DTP-ê(Emîne Ayna, Sabahat Tuncel, Ayla Akat Ata, Salahattin Demîrtaş, Fatma Kurtulan, Gulten Kişanak, Aysel Tugluk, Akin Bîrdal)bi kurdî nizanin.
Îcar ewê çawa civînên xwe bi kurdî çêkin ez fêm nakim?
Di rewşeke wiha da dibê ya tercuman bikar bînin ya jî xwe bikin du grûb, grûba bi kurdî dizane(Ahmet Türk, Sırrı Sakık, Nuri Yaman, Osman Ozçelik, Hamit Geylani, Nezîr Karabaş, Hasîp Kaplan,Îbrahîm Bînîciî, Bengî Yildiz, Şerafettîn Halîs, Ozdal Uçer, Pervîn Bûldan, Sevahîr Bayindir)û grûba bi kurdî nizane.
Em nemrin bi xêr di rojên pêşda emê bibînin ku Emîne Ayna bi sozên xwe ra çiqasî samîmî ye.
Netîce, ji başiya TRT6-ê yek jî ev e, kurdî bi bîra DTP-ê û PKK-ê xist û heger ne derew be ew lê germtir kirin.

05 februari 2009

Fortên min yên do bû bela serê min

Hevalê ku di nivîsa xwe ya do da min qala wî kiribû lê navê wî û bajarê wî negotibû, îro bi serbilindî û pozbolindiyeke gelkî mezin telefonî min kir, got do bi şev min nivîsa te xwend û ji qehran heta sibê xew neket çavên min.
Min got, xêr mesle çi ye? Min tiştekî xerab negotibû.
Hevalê minê ezîz, got ma tu nizanî mesele çi ye? Te di nivîsa xwe da seroka belediya xwe kiriye kurd û ya me jî kiriye tirk.
A ji ber vê yekê jî do xew neket çavên min. Bi berbanga sibê ra min telefonî welêt kir û ji birayê xwe esl û feslê wê(namzeta belediya Licê)pirsî.
Şikir ji Xwedê ra tiştên te gotiye hemû şaş in.
Min got çima şaş e? Bi qasî ez dizanim ew jî xerîb e.
Ji bo ku hevalê min û licyên din ”li ber xwe nekevin û xwe pê neqeherînin” min do navê bajarê wan hilnedabû.
Hevalê min keniya, got, ”Carê ya me ne tenê xalis muxlis kurd e, di ser da Licî ye.”
Dema got licî ye min îtîraz kir, min got mesela tirkbûna wê henek bû, lê tiştê ez dizanim ew jî weke ya me ”tayin” bûye û heta nuha yekcarê jî Licê nedîtiye.
Camêr got, birako em ne wêranşarî ne, em licî ne, licî!
Ma em tayin mayinan qebûl dikin?
Dema licîyan bihîstine yeka ji Meletyê ewê bibe namzeta wan ya belediyê, hemû Licî rabûye ser piyan, tavilê civîn li pey civînê li dar xistine û di netîceyê da qela xwe kirine yek û biryara xwe dana.
-Em kesî ji derva qebûl nakin. Ya namzet ewê ji Licî be ya jî emê li hember DTP-ê namzetekî serbixwe derxin.
Û li ser vê, partiyê bivik dîtiye, fêm kiriye ku dew birayê mêst e û loma jî ji mecbûrî daxwaz û îradeya gelê Licê qebûl kiriye.
Li ser van gotinên hevalê min, helbet zimanê min kin bû û min nikanîbû tiştek bigota.
Camêr hinekî din jî pesnê liciyan û serînetewandina wan da û got, emir û tayinên wiha ancax wêranşarî qebûl bikin.
Min got weleh tu rast dibêjî birayê ezîz, bela sebeb ji we ra negotine, “licî meriv doke du cî”!
Ehlê Wêranşarê miletekî mêşinî ye, pir sernerm e, bizineke kol jî dikane bide pêş wan û bibe wan li çol û newalan biqelibîne.
Belkî ev yek ji ber kozmopolîtiya Wêranşarê tê. Di nava 9 qezayên Ruhayê da tenê li Wêranşarê xerîb hene. Serêkaniyê(Ceylanpinar taybetî ye, çimkî li wir çiftlik heye). Ji van heyşt qezayan kî li bajarê xwe sîleyekê li hev xe ya jî debara xwe neke, ewê berê xwe bide Wêrfanşarê.
Li Bozovayê, Dêrikê Surûcê, Swêregê, Hîlwanê, Xelfetiyê, Bîrecigê, Axceqaleyê û heta li Ruhayê bi xwe jî tu nikanî yek malbata wêranşarî bibînî.
Ez bawer nakim swêregî bihêlin yekî wêranşarî rojekê jî li wir bijî. Mezin bihêlin zarokên wan ewê nehêlin.
Lê li Wêranşarê bi hezaran dêrikî, swêregî, surûcî, ruhayî û ji qezayên din hene. Ha dibê ez mêrdiniyan jî ji bîr nekim. Ew jî pir in.
Ev ne bes bû, dibêjin nuha jî taxa şirnexiyan çêbûye. Yanî hewqasî pir in belediyê ji wan ra taxek avakiriye.
Helbet ji alîkî da jî bi vê dilfireyî û toleransa wêranşariyan ez gelkî serbilind im. Wêranşar di dîroka xwe da tim bûye bajarê sitarê, herkesê ku cî lê teng bûye û xwe avêtiye dexlê Wêranşarê, Wêranşarê tim ew weke ewladê xwe qebûl kiriye û hewandiye. Wêranşariyan bi comerdî deriyê bajarê xwe ji wan ra vekirine û ew hewandine.
Wîranşar bajarê Îbrahîm Paşayê Millî ye, bajarê malmezina ye, helbet ewê deriyê xwe ji herkesî ra vekirî bihîle û tu carî çevtengiyê neke.
Miletê bajarekî wiha pirreng, bînfireh û dilfireh bêguman nikane weke Licê “teng bifikirin”, pir normal e ku “netewî” bifikirin û kesên di xwena xwe da jï Wêransar nedîtibin bikin serokên xwe.
Miheqeq hemşeriyên mina gotine, “piştî ku kurd e ferq nake, ji kîjan bajarî dibe ne mihîm e. Ya mihîm dibê kurd û kutçî be”!
Piştî ku “kurd û kurdçî” bû, dixwaze bira ji Cîhanbeyliyê be. Jixwe ew jî “mahcirên” me ne, dewleta Osmanî bi darê zorê ew ji erd û avên wan rakirine û birine li wan çol û çepelan belavkirne, bi vê yekê, bi serokatiya belediyê em wan dîsa paşda digrin û wesalem...